«Μας ετοιμάζουν συμφωνία μοιρασιάς του Αιγαίου»- Ο Πρ. Εμφιετζόγλου μιλά χωρίς περιστροφές για όλα

 

Η Ελλάδα, Οι Υδρογονάνθρακες Και Ο Προδότης

Ανατράπηκε η κατάσταση στην Λιβύη: Μεγάλες νίκες πέτυχαν οι φιλότουρκοι του GNA - Κατέλαβαν πόλεις στρατηγικής σημασία

Ισχυρές τουρκικές ναυτικές δυνάμεις, με τέσσερις φρεγάτες κλάσης "G", αλλά και μικρότερα σκάφη προστασίας των φρεγατών έχουν αναπτυχθεί νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου, υποστηρίζοντας το φιλότουρκο καθεστώς της Τρίπολης και προβαίνοντας σε προβολή ισχύος και επίδειξη σημαίας της Τουρκίας σε όλη την Βόρειο Αφρική.

Οι τουρκικές ναυτικές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί στα ανοικτά της Λιβύης και  «για την προστασία των ακτών της χώρας και των διεθνών υδάτων», αλλά πλέον είναι σαφής απειλή για τις ελληνικές ναυτικές, δυνάμεις. Μην ξεχνάμε ότι οι φρεγάτες κλάσης "G" είναι οι εκσυγχρονισμένες αμερικανικές "Ο.Η.Perry" με έμφαση στην αντιαεροπορική άμυνα και εξοπλισμένες με πυραυλικό σύστημα SM-1 αλλά και πυραύλους ESSM, ακτίνας δράσης 80 και 50 χλμ. αντίστοιχα.

Το ζήτημα είναι ότι το φιλότουρκο καθεστώς της Τρίπολης του GNA, με την τουρκική βοήθεια κατάφερε να διαρρήξει σε αρκετά σημεία την πολιορκία της πόλης κατά τις μάχες των τελευταίων τριών εβδομάδων και να ανακαταλάβει δύο μεγάλες πόλεις στα δυτικά της Τρίπολης.

Εχουν αρκετές απώλειες, από το LNA, αλλά έχουν πετύχει σημαντικές στρατιωτικές νίκες με την τουρκική υποστήριξη εμπεδώνοντας ταυτόχρονα και την δορυφοροποίηση της δυτικής Λιβύης από την Αγκυρα και ενισχύοντας την θέση της απέναντι στην Τυνησία και την Αλγερία.

Συγκεκριμένα οι φιλότουρκες δυνάμεις ανακατέλαβαν δύο παράκτιες πόλεις-κλειδιά, τη Σορμάν και τη Σαμπράτα, 60 και 70 χιλιόμετρα δυτικά της Τρίπολης, τρέποντας σε φυγή της δυνάμεις του LNA του στρατηγού Χαφτάρ και ανοίγοντας χερσαίο διάδρομο προς την Τυνησία

Η Σαμπράτα και η Σορμάν ελέγχονταν κυρίως από πολιτοφυλακές των Σαλαφιστών που είχαν συμμαχήσει με τον στρατάρχη Χαφτάρ από την αρχή της επιχείρησής του κατά της Τρίπολης τον Απρίλιο του 2019.

Στη συνέχεια ο GNA ανακατέλαβε και άλλες μικρές πόλεις πιο νότια, επιφέροντας νέο πλήγμα στις δυνάμεις του Χ.Χάφταρ, ο οποίος πλέον έχασε ολοκληρωτικά τον έλεγχο των δυτικών ακτών της Λιβύης.

Ο LNA επιχείρησε να απαντήσει πυκνώνοντας τον βομβαρδισμό της Τρίπολης από τα ανατολικά, αλλά αυτό μικρή επιχειρησιακή σημασία είχε. Εκτοτε το μέτωπο σταθεροποιήθηκε, αλλά οι Τούρκοι και οι φιλότουρκοι, ενισχύουν καθημερινά τις δυνάμεις τους.

Ηδη έχει γίνει αδύνατη η εκτέλεση αεροπορικών επιχειρήσεων από τα ανατολικά ή από την θάλασσα, καθώς οι τουρκικές φρεγάτες καλύπτουν και ελέγχουν σε απόσταση 250 χλμ. το εναέριο μέτωπο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα: Απομακρύνεται το ενδεχόμενο νίκης των δυνάμεων του στρατηγού (ή στρατάρχη;) Χ.Χαφτάρ και άρα η αμφισβήτηση της τουρκολιβυκής συμφωνίας για τις ΑΟΖ των δύο χωρών.

Υπενθυμίζεται ότι ο ΟΗΕ αναγνωρίζει το καθεστώς της Τρίπολης ως το νόμιμο καθεστώς της Λιβύης, όπως επίσης αναγνωρίζεται και από την Ελλάδα, η οποία ούτε καν τόλμησε να άρει την αναγνώριση.

Αρα η τουρκική ΑΟΖ στα 6 μίλια ανατολικά της Ρόδου, Καρπάθου και Κρήτης και όλα τα δυνητικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων που περιέχουν οι εν λόγω θαλάσσιες περιοχές αναγνωρίζονται επίσημα από τον ΟΗΕ, δεν υπάρχει περίπτωση να καταγγελθούν από την Τρίπολη αφού δεν αλλάζει το καθεστώς και το ερώτημα είναι «Τι θα κάνει η Αθήνα;».

 pronews.gr 

Τουρκικά ΜΜΕ για την άσκηση της τουρκικής αεροπορίας νότια της Κρήτης: «Ήταν επίδειξη δύναμης προς την Ελλάδα»

Τα τουρκικά ΜΜΕ ουσιαστικά ήρθαν να επιβεβαιώσουν αυτό που το pronews.gr είχε αναφέρει πριν λίγες ημέρες όταν γράφαμε ότι η μεγάλη τουρκική άσκηση αεροπορικής επίδειξης ισχύος ουσιαστικά ήταν για να δούμε όλες οι χώρες και ιδιαίτερα η Ελλάδα ότι η Τουρκία δεν θα κάνει πίσω στον "διάδρομο" που άνοιξε με το μνημόνιο με την Λιβύη για να πάρει με κάθε μέσο τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή της Αν.Μεσογείου αλλά και νότια και ανατολικά πλέον της Κρήτης.

Σε άσκηση προσβολής στόχων σε μεγάλη ακτίνα δράσης, όπως πχ. η 115 ΠΜ και οι συστοιχίες των S-300 στην 126 ΣΜ, εξελίχθηκε η επιχειρησιακή δράση της τουρκικής αεροπορίας που είχε ξεκινήσει από την Ρόδοπη, την Χίο και άλλα νησιά και κορυφώθηκε... νότια της Κρήτης πάνω σε μια διαδρομή που επιβεβαιώνει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήρθε για να μείνει κατά την Άγκυρα.

Τούρκος ειδικός θεωρεί όμως την όλη κίνηση της τουρκικής ΠΑ ως επίδειξη δύναμης προς την Ελλάδα.

Η Τουρκία πραγματοποίησε πρόσφατα στη Μεσόγειο κινήσεις και ασκήσεις με στόχο την ιδιαίτερα την Ελλάδα, αναφέρουν τουρκικό ΜΜΕ. Ο ειδικός της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας Hakan Kılıç ανέφερε γιατί η εναέρια άσκηση στις 17 Απριλίου στην Α.Μεσόγειο ήταν τόσο σημαντική."Ο απόηχος της άσκησης που πραγματοποίησαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στη Μεσόγειο στις 17 Απριλίου συνεχίζεται. Το τουρκικό υπουργείο άμυνας «από το κέντρο διοίκησης στην Τουρκία προσπάθησε να εκτελέσει τα επιχειρησιακά καθήκοντα του σε αποστολές μεγάλων αποστάσεων", τονίζει ο ίδιος.

Ο ίδιος επισήμανε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του πραγματοποιούν ασκήσεις για περισσότερους από έναν στόχους.

Ο  Kılıç ανέφερε: «Πρόκειται για πολλούς λόγους, όπως ο έλεγχος του επιπέδου της εκπαίδευσης των στρατευμάτων, η βελτίωση του συντονισμού μεταξύ αυτών σε κοινές επιχειρήσεις, και η ανάπτυξη κοινών δυνατοτήτων διοίκησης/ελέγχου, οι οποίες εξασφαλίζουν πολλά στο προσωπικό του στρατού

Αυτός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους. Με αυτόν τον τρόπο, οι χώρες στοχεύουν στο επιδείξουν αποτροπή χωρίς να ρίξουν ντουφεκιά, δηλαδή θέλουν να τρομάξουν τον εχθρό χωρίς να το χτυπήσουν, δείχνοντας την γροθιά τους με απλή έκφραση. Σε αυτήν την άσκηση, αυτός ο στόχος ήταν στο προσκήνιο σε σύγκριση με άλλους σκοπούς. Αυτή η κίνηση στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν μια επίδειξη και όχι μια άσκηση, μια ψυχολογική επιχείρηση σύμφωνα με την στρατιωτική ορολογία", τόνισε ο Τούρκος ειδικός.

«Αντί να δείξουμε και να παρουσιάσουμε αυτές τις δυνατότητες, δώσαμε έμφαση στο ότι δεν θα διστάσουμε να τις χρησιμοποιήσουμε αυτές τις δυνατότητες. Διαφορετικά, είναι γνωστό ότι η τουρκική Πολεμική Αεροπορία μπορεί να εκτελεί επιχειρήσεις εναέριου ανεφοδιασμού σε  F-16 από αεροσκάφη KC-135, ενώ το αεροσκάφος E-7T Peace Eagle  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο του εναέριου χώρου και αυτό έχει γίνει πολλές φορές. 

Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε να χτυπήσουμε με ασφάλεια στόχους στην Λιβύη και να επιστρέψουμε. Αυτό το μήνυμα δόθηκε όπου ήταν απαραίτητο", υπογράμμισε ο ίδιος(σ.σ. αν και εκεί που αναφέρει Λιβύη θα μπορούσε να είναι και αλλού στην ίδια γεωγραφική περιοχή).

"Οι αιτίες δυσφορίας στην Ελλάδα είναι διαφορετικές", τονίζει ο ίδιος. Ο Kılıç συνεχίζοντας τόνισε: «Σε αυτήν την άσκηση, δεν δείξαμε ικανότητες που ήταν άγνωστες στην Ελλάδα. Ξέρουν ήδη ότι μπορούμε να τα κάνουμε. Η αντίδραση της Ελλάδας είναι στην πραγματικότητα ο προσδιορισμός των συμφερόντων της χώρας μας… Επιπλέον λόγω των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, οι Έλληνες παρακολουθούν στενά όλα τα βήματά μας σε αυτήν την περιοχή. Αυτή η άσκηση στη Μεσόγειο δηλώνει ότι η Τουρκία «δεν θα εγκαταλείψει τίποτα».

Η συμφωνία για την αποκλειστική ζώνη που υπέγραψε η κυβέρνηση της Λιβύης μαζί μας δημιουργεί έναν μακρύ διάδρομο μεταξύ των ακτών της Μεσογείου και της Λιβύης. Έτσι, ο φόβος και η αντίδραση της Ελλάδας είναι ουσιαστικά για αυτό το θέμα. Είναι θυμωμένοι οι Έλληνες που τα αεροσκάφη και τα πλοία μας δείχνουν την παρουσία τους κάνοντας επίδειξη σημαίας", κατέληξε ο ίδιος.

 

pronews.gr

«Μαύρα μαντάτα» για την ελληνική οικονομία: Τα «κόκκινα» δάνεια... «κοκκίνισαν» ξανά!

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δείχνουν ότι οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας δεν είναι καλές καθώς το πρόβλημα των «κόκκινων δανείων» παραμένει και διευρύνεται καθώς τα ήδη ρυθμισμένα δάνεια «κατακοκκίνισαν».

Πρόκειται για σημάδι «ασθενούς» που δεν μπορεί να βγει από το «κόμμα».

Η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να «σηκωθεί όρθια» καθώς χωρίς εύρωστο τραπεζικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει λειτουργία και δημιουργία υγειών επιχειρήσεων.

Αυτή την στιγμή ακόμα και επιχειρήσεις που έχουν προοπτικές βιωσιμότητας και νοικοκυριά που προσπαθούν να τα φέρουν «βόλτα» δεν δύνανται να αντεπεξέλθουν στις τρέχουσες υποχρεώσεις και στο ξεχρέωμα των παλαιότερων οφειλών που αποτελούν ένα αξεπέραστο εμπόδιο για να ορθοποδήσουν.

Μάλιστα όποιος γυρίζει στην πραγματική ελληνική κοινωνία και παρατηρεί τι συμβαίνει γύρω του θα δει ότι έχουν κλείσει επιχειρήσεις δίπλα από το σπίτι του οι οποίες μέχρι πρότινος θεωρούνταν ότι «πήγαιναν καλά», είχαν δηλαδή πελατεία και δημιουργούσαν μια επίπλαστη εικόνα ευρωστίας.

Αυτό όμως είναι η «βιτρίνα», η αλήθεια των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι εντελώς διαφορετική.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, όταν ξεκίνησε η κρίση υπήρχε ένα υπόλοιπο δανείων περίπου 271 δις ευρώ, εκ των οποίων είχαν «κοκκινίσει» γύρω στα 26 δις ευρώ, δηλαδή το 9,5%.

Αυτά κυρίως ήταν διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, πιστωτικές κάρτες καθώς σχεδόν τα 16 δις από 26 δις ευρώ ήταν «κόκκινα» καταναλωτικά δάνεια.

«Μέχρι εδώ όλα καλά» έλεγε ο άνθρωπος που έπεφτε από τον πέμπτο όροφο και σε κάθε όροφο επαναλάμβανε την ίδια φράση ενώ το πεζοδρόμιο και το αναπόφευκτο πλησίαζαν, στην εμβληματική ταινία του Μάθιου Κάσοβιτς, «Το μίσος».

Γιατί αυτό συμβαίνει και με την ελληνική οικονομία, συνεχίζει να πέφτει «ορόφους» και εμείς να επαναλαμβάνουμε «μέχρι εδώ, όλα καλά».

Στα δύο πρώτα χρόνια της κρίσης τα 26 δισ. ευρώ έγιναν 52 δις ευρώ, με το αποκορύφωμα να λαμβάνει χώρα το 2013 αγγίζοντας τα 91 δις ευρώ.

Αυτό σήμαινε ολική κατάρρευση όλων, είτε μιλάμε για επιχειρήσεις είτε για νοικοκυριά.

Αυτό δεν ήταν το τέλος καθώς τον Δεκέμβριο του 2015 τα «κόκκινα» δάνεια είχαν ξεπεράσει τα 106 δις ευρώ δηλαδή το 48% του συνόλου των δανείων μετά από δύο ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και 3 Μνημόνια!

Το ενδιαφέρον όμως στα «κόκκινα δάνεια» είναι πως ενώ τα επιχειρηματικά δάνεια, το 2009 συμμετείχαν με ποσοστό 8,3% στο σύνολο των «κόκκινων» δανείων, έφτασαν στο 49,7% το 2016, ενώ ακόμα και τώρα που καταγράφεται μια συνολική μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά περίπου 10 δις ευρώ μέσα σε ένα χρόνο, το 40,4% των επιχειρηματικών δανείων, δηλαδή περίπου 39,5 δις ευρώ, παραμένουν «κόκκινα».

Το να χρωστάνε τα νοικοκυριά είναι ένα πρόβλημα, όταν όμως χρωστάνε οι επιχειρήσεις τότε πρόκειται για επιπλέον πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις είναι αυτές που φέρνουν την ανάκαμψη και βοηθούν τα νοικοκυριά να επιβιώσουν.

Στην Ελλάδα ως γνωστόν οι μόνοι τομείς που δουλεύουν και είναι μάλιστα αλληλοεξαρτώμενοι είναι η εστίαση και ο τουρισμός.

Πολύ υψηλά ποσοστά «κοκκινίσματος» καταγράφονται στην εστίαση (61,9%), αλλά και στον τουρισμό (31,4%), παρά τον εξωστρεφή χαρακτήρα, την ανοδική του πορεία και τη διευρυνόμενη συμβολή του στο ΑΕΠ.

Και καλά μέχρι εδώ: Μετά από τόσες ρυθμίσεις για να μειωθούν τα «κόκκινα δάνειας» αυτά ξεκίνησαν να «ξανακοκκινίζουν» καθώς το 17,9% των ήδη ρυθμισμένων δανείων εμφανίζει καθυστέρηση άνω των 90 ήμερων, έναντι 19,9% στο τέλος του 2018.

Αυτό σημαίνει πως από την στιγμή που μια επιχείρηση έχει ρυθμίσει τα «κόκκινα δάνειά» της για να μην μπορεί και πάλι να τα εξυπηρετήσει, ότι απλούστατα δεν μπορεί, γιατί η οικονομική κατάσταση δεν το επιτρέπει.

 Εν ολίγοις, η χώρα δεν μπορεί να σηκωθεί ξανά. Χρειάζεται άμεσα επιπλέον χρήμα που πρέπει να έρθει με άλλους τρόπους στην χώρα για να της δώσει την απαραίτητη «ώθηση» να «τρέξει» ξανά. Αν δεν υπάρξουν γεωτρήσεις (και φυσικά και προσοδοφόρα αποτελέσματα) ή θαυματουργές επενδύσεις (που δεν θα υπάρξουν, κανείς δεν είναι τρελός να επενδύσει σε μια χώρα-φορολογική «κόλαση» και με κοινωνία που ζει σε μια νοητική «νιρβάνα») τα επόμενα χρόνια, δυστυχώς η Ελλάδα δεν θα ανακάμψει.

pronews.gr 

DW: «Η Γερμανία τρέμει την Τουρκία» - Στην ΕΕ τραγουδάνε «happy birthday» στον Τσαβούσογλου σαν την... Marilyn Monr

Tα ίδια τα γερμανικά ΜΜΕ αποκαλύπτουν το μάταιο των προσδοκιών της Αθήνας να βρει υποστήριξη έναντι των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας από χώρες της ΕΕ και φυσικά την ίδια την Γερμανία και την ίδια στιγμή οι πρεσβευτές της ΕΕ χτυπούν «παλαμάκια» στον Μ.Τσαβούσογλου γιατί έχει γενέθλια και του τραγουδούν σαν... την Marilyn Monroe!

---

Πάντως αν δει κάποιος την αείμνηστη Marilyn όταν τραγουδούσε στον δολοφονημένο πρόεδρο των ΗΠΑ Τ.Κένεντι δεν θα βρει σημαντικές διαφορές.

Η εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit αναφερόμενη στην εμφύλια σύρραξη της Λιβύης και στη υποτιθέμενη γερμανική πρωτοβουλία για ειρήνευση με τη υπό επανάληψη Διάσκεψη για το Λιβυκό, την οποία αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλες συναντήσεις όλες φυσικά χωρίς την Ελλάδα λέει χαρακτηριστικά ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ελεγχθεί και να τηρηθεί το εμπάργκο όπλων για τη Λιβύη.

Όπως επισημαίνεται στη σχετική ανάλυση “ούτε οι Γερμανοί, ούτε τα Ηνωμένα Έθνη τολμούν να υλοποιήσουν την απειλή που εξέφρασε η Άγκελα Μέρκελ στις 19 Ιανουαρίου στο Βερολίνο: να ονοματίσουν και επισήμως αυτούς που παραβιάζουν το εμπάργκο. Η διακριτικότητα των διπλωματών εξακολουθεί να χαλιναγωγεί τον θυμό για τις παραβιάσεις. Στόχος είναι να μην προκληθεί δυσαρέσκεια στις εν λόγω χώρες.

Μόνο ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν θέλησε να παρεκκλίνει και, με τρόπο ελάχιστα διπλωματικό, αντιπαρατέθηκε δημοσίως με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετέπ Ταγίπ Ερντογάν για τις προμήθειες όπλων. Γιατί η Τουρκία ανήκει στους πιο σημαντικούς παραβάτες του εμπάργκο τις τελευταίες εβδομάδες, μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα” αναφέρει η DW.

Όπως ήδη είναι γνωστό η γερμανική κυβέρνηση συνεχίζει τις μεσολαβητικές της προσπάθειες για την επίλυση της κρίσης στη Λιβύη, παρά την παραβίαση του εμπάργκο όπλων στη χώρα, ετοιμάζοντας νέα διάσκεψη αφήνοντας και αυτή την  φορά εκτός την Ελλάδα

Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χάικο Μάας καλεί στο Μόναχο όσους συμμετείχαν στη διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη πριν από δυόμισι εβδομάδες, χωρίς καμία αναφορά για Ελλάδα και αυτό παρά τα συνεχή διαβήματα απο την Αθήνα στο Βερολίνο.

«Προσκάλεσα μαζί με τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών για τη Λιβύη, τα κράτη που συμμετείχαν στη διάσκεψη του Βερολίνου, στις 16 Φεβρουαρίου στο Μόναχο στην πρώτη συνάντηση έπειτα από τη διάσκεψη», δήλωσε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

«Η έναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο αντιμαχομένων μερών στη Γενεύη είναι ένα καλό σημάδι και θα υλοποιήσει μια σημαντική συμφωνία της Διάσκεψης του Βερολίνου για την Λιβύη. 

Είναι επειγόντως αναγκαίο τα δύο μέρη να συζητήσουν τώρα για την επίτευξη μιας πραγματικής κατάπαυσης του πυρός και να διαπραγματευτούν το πλαίσιο γι' αυτήν. Η διεθνής κοινότητα, αλλά κυρίως ο λαός της Λιβύης, αναμένει τώρα γρήγορα και συγκεκριμένα αποτελέσματα», δήλωσε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

Ωστόσο, εκτιμά ότι «οι πιθανότητες να επιλυθεί σύντομα η διαμάχη είναι μικρές και ο δρόμος προς την ειρήνη στη Λιβύη παραμένει μακρύς, οι συνομιλίες όμως που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη σηματοδοτούν ένα σημαντικό στάδιο. Οι συνομιλίες της Γενεύης μας ενθαρρύνουν να συνεργαστούμε με επιμονή με τα Ηνωμένα Έθνη για την εφαρμογή των αποφάσεων του Βερολίνου. Αυτό τον στόχο οφείλει να εξυπηρετήσει η προσεχής συνάντηση του Μονάχου», πρόσθεσε ο Χάικο Μάας.

Τις εικόνες από τη συνάντηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου με τους πρέσβεις των κρατών-μελών της ΕΕ στην Άγκυρα, τις έδειξε το πρακτορείο Anadolu.

Οι πρέσβεις σηκώθηκαν από την καρέκλα τους και σαν παιδική (φάλτσα) χορωδία, κτυπώντας ταυτόχρονα ρυθμικά τα χέρια τους, τραγούδησαν το «happy birthday» στον ΥΠΕΞ της κατοχικής Τουρκίας, με την ευκαιρία της ημέρας των γενεθλίων. Του πρόσφεραν και δώρο, για το οποίο, υπό την μορφή αστείου, ρώτησε εάν «είναι ακριβό».

Σημειώνεται πως πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Άγκυρα δεν υπάρχει, επειδή η Τουρκία δεν την αναγνωρίζει! Mετά τις ευχές ο Μ.Τσαβούσογλου τους τα έψαλε!

Οι απειλές Τσαβούσογλου

«Εάν συνεχίσουν να αρνούνται την ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων, για κάθε αρνητικό βήμα που θα κάνει η ΕΕ εναντίον μας θα κάνουμε και εμείς ένα βήμα εναντίον. Τότε τι θα γίνει, θα αυξηθεί η ένταση. Ωστόσο πρέπει να κάνουμε βήματα μαζί για την μείωση της έντασης».

«Η αλληλεγγύη των μελών δεν μπορεί να είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου. Σε τελική ανάλυση μόλις πριν από λίγες μέρες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η ΕΕ δεν έχει αρμοδιότητα στο θέμα της διαμάχης μεταξύ Σλοβενίας και Κροατίας για τα σύνορα θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Γι αυτό η ΕΕ δεν έχει αρμοδιότητα για παρόμοια απόφαση στην ανατολική Μεσόγειο».

«Το θέμα των υδρογονανθράκων δεν είναι μόνο ένα θέμα μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που επηρεάζει όλες τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου. Εδώ, εάν η ΕΕ, συμπεριφερθεί με αμεροληψία, μπορούμε να εργαστούμε μαζί για ένα μηχανισμό που να θέτει υπό εγγύηση τα ίσα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Όλοι μαζί μπορούμε να εργαστούμε».

pronews.gr

Προς εθνικό «Τιτανικό» στην αν. Μεσόγειο εάν ο Χ.Χαφτάρ υπογράψει στη Μόσχα την συμφωνία ειρήνευσης για την Λιβύη

Μόνη της και χαμένη μένει η Ελλάδα, από το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης για την εκεχειρία στην Λιβύη. Αν και οι συνομιλίες στη Μόσχα διεκόπησαν, προσωρινά, εάν η συμφωνία υπογραφεί αύριο και από τον Χ.Χαφτάρ, τότε η χώρα μας θα βρεθεί ενώπιον ενός νέου εθνικού «Τιτανικού»

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την οριστική διευθέτηση του λιβυκού ζητήματος, σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων, με τη διάσκεψη του Βερολίνου την 19η Ιανουαρίου. Εκεί θα οριστικοποιηθούν οι «ζώνες επιρροής», και φυσικά εκεί θα διασωθεί η κυβέρνηση της Τρίπολης.

Αυτό σημαίνει ότι το σύμφωνο Τουρκίας-Λιβύης θα ισχύσει και μάλιστα με «πανηγυρικό» τρόπο.

Αποτέλεσμα η Ελλάδα να υποχρεωθεί σε μια νέα εθνικών διαστάσεων ήττα, αφού θα αναγκαστεί να περάσει από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να μοιράσει τα δικά της κοιτάσματα με την Τουρκία!

Μπροστά σε αυτή την εφιαλτική κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση κοιτά ως θεατής τις εξελίξεις. Αρκεί να αναφέρουμε ότι στην διάσκεψη της Μόσχας (τον προθάλαμο της διάσκεψης του Βερολίνου) που είναι ένα θέμα καθαρά «ενδολιβυκό» μετέχει η Τουρκία! Ως τι; Ως ο «νταβατζής» της περιοχής, περιφρουρώντας την συμφωνία που έχει υπογράψει με την Τρίπολη.

Μάλιστα όπως έγινε γνωστό ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ.Ενρτογάν θα βρεθεί στο Βερολίνο για την διάσκεψη της 19ης (πιθανότατα) Ιανουαρίου μαζί με ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Αίγυπτο. Αυτό ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση.

Είδατε πουθενά να αναφέρεται η Ελλάδα;

Όχι. Αν και η εθνική κυριαρχία της πλήττεται καίρια από την Τρίπολη, η χώρα μας  είναι εξαφανισμένη από την συνδιάσκεψη! Αυτό είναι το ειδικό βάρος της χώρας, ή μάλλον έτσι την κατάντησαν οι πολιτικές της ηγεσίες.

Απούσα των εξελίξεων, που την αφορούν άμεσα! 

Οι απώλειες τραγικές. Πριν από τρεις ημέρες η  Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ).έδωσε στη δημοσιότητα μελέτη για τα κοιτάσματα νότια της Κρήτης, αυτά που θέλει δηλαδή η Τουρκία.

Σύμφωνα με την μελέτη  υπάρχουν ενδείξεις για τεράστια  κοιτάσματα υδρογονανθράκων, νότια της Κρήτης που μοιάζουν με τις δομές «Λεβιάθαν» και «Ζορ»

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΔΕΥ η μελέτη σε ανεξερεύνητη περιοχή, νότια της Κρήτης, έγινε με σύγχρονα γεωφυσικά δεδομένα και αποκάλυψε νέες μεγάλες δομές.

Εξ΄ ου και η δυσαρέσκεια του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: Μην δείξουμε πόσο μεγάλα είναι τα κοιτάσματα, τώρα που μοιραία θα τα διαπραγματευτούμε με την Τουρκία!

Είναι κάτι το νέο; Όχι. Φυσικά και όχι. Την ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων, την γνωρίζει η Τουρκία, εδώ και χρόνια και για αυτό το λόγο ξεκίνησε μια προσπάθεια υφαρπαγής μέρους των κοιτασμάτων, η οποία δυστυχώς αποδίδει.

Και η Αθήνα τι κάνει εκτός από το να κοιτά. Απολύτως τίποτα. Και όχι μόνο αυτό.

Σε κρούση από την Ρωσία προς το ΥΠΕΞ για τις προθέσεις της Αθήνας αναφορικά με την άρση της αναγνώρισης της εχθρικής προς την Ελλάδα, κυβέρνησης της Τρίπολης, το ΥΠΕΞ απάντησε πως δεν τίθεται τέτοιο θέμα!

«Προτίθεστε να άρετε την αναγνώριση της κυβέρνησης της Λιβύης; Εάν την άρετε μπορούμε να μιλήσουμε σε άλλη βάση» ήταν το ρωσικό ερώτημα προ ολίγου καιρού.

Η απάντηση από την Αθήνα ήταν αρνητική, με το αιτιολογικό ότι την αναγνωρίζει ο ΟΗΕ!

Η ρωσική ανταπάντηση ήταν ότι αφού δεν έχετε τέτοια σχέδια, τότε αναγνωρίζετε και τις δικαιοπραξίες της κυβέρνησης αυτής, λέγοντας με νόημα πως «μας λύνετε τα χέρια για να προχωρήσουμε σε διαπραγμάτευση», όπως και έγινε!

Πως θέλει τώρα η κυβέρνηση να μετέχει των εξελίξεων, αφού δεν έχει κάνει πρώτα ούτε τα αυτονόητα: Δηλαδή την μη αναγνώριση της κυβέρνησης της Τρίπολης, αναγνωρίζοντας την Βεγγάζη, κάτι που θα την έφερνε συνομιλητή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο Βερολίνο.

Τώρα, απομονωμένη η Ελλάδα, απλώς περιμένει το μοιραίο, δηλαδή την έλευση κάποιου τουρκικού σκάφους ερευνών νότια και ανατολικά της Κρήτης, για να προστρέξει -ασθμαίνοντας - στις ΗΠΑ να ζητήσει την υλοποίηση της περίφημης «διαμεσολάβησης». Και θα την λάβει, στη μορφή των διαπραγματεύσεων , για τα κοιτάσματα που μας ανήκουν,  χάρη της «σταθερότητας» και της «ειρήνης» στην περιοχή.

Αυτή δυστυχώς είναι η τραγική εικόνα των τεκταινόμενων στην περιοχή. Από την αυριανή υπογραφή της εκεχειρίας στη Λιβύη, ξεκινά ένα «γαϊτανάκι» εξελίξεων το οποίο στο τέλος θα έχει μόνο απώλειες για την Ελλάδα.

pronews.gr

Σκακιέρα γεωπολιτικού παιχνιδιού η Λιβύη: Ο Ερντογάν με τις πλάτες του Πούτιν «παίζει τα ρέστα του»- Ο ρόλος ΗΠΑ-Ισραήλ-Αιγύπτου και Γαλλίας-Σε ετοιμότητα οι ένοπλες δυνάμεις

Το ‘’παιχνίδι’’ το οποίο παίζεται πλέον γύρω από τη Λιβύη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα που επηρεάζουν τις εξελίξεις ενδέχεται όπως εκτιμούν ανώτατες στρατιωτικές πηγές να μετατρέψουν την Αφρικανική χώρα ακόμα σε νέα Συρία.

Οι ρευστές ισορροπίες στηνΑνατολική Μεσόγειο αλλά και οι εύθραυστες συμμαχίες δεν επιτρέπουν τον παραμικρό εφησυχασμό στο Ελληνικό Επιτελείο. Την ώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν ‘’παίζει τα ρέστα του’’ για να σώσει την παρτίδα στη Λιβύη και να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για το επόμενο βήμα του με στόχο τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Η εκεχειρία η οποία συμφωνήθηκε μετά τις πιέσεις Ερντογάν και Πούτιν μεταξύ GNA και LNA έστω και αν διαρκέσει ελάχιστα χτύπησε ‘’καμπανάκι’’ στην Αθήνα τόσο σε διπλωματικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο. Το ‘’παιχνίδι’’ το οποίο παίζεται πλέον γύρω από τη Λιβύη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα που επηρεάζουν τις εξελίξεις ενδέχεται όπως εκτιμούν ανώτατες στρατιωτικές πηγές να μετατρέψουν την Αφρικανική χώρα ακόμα σε νέα Συρία. Και να αποτελέσει τη νέα ‘’σκακιέρα’’ πάνω στην οποία οι ισχυροί θα παίξουν για τα συμφέροντά τους στην περιοχή.

Σε μια τέτοια περίπτωση αναμένεται πιθανό ότι το τελευταίο που θα ενδιαφέρει όλες τις εμπλεκόμενες χώρες πλην της Τουρκίας θα είναι η παράνομη συμφωνία μεταξύ της Τρίπολης και της Άγκυρας για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Συμφωνία η οποία όμως παραβιάζει κατάφορα τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή και βάζει την Τουρκία στην εξίσωση όσον αφορά την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων Νοτιοανατολικά της Κρήτης.

Όπως εκτιμά η Αθήνα οι εξελίξεις στη Λιβύη ενδέχεται να παίξουν καθοριστικό ρόλο και να αποτελέσουν την πυξίδα για το επόμενο Τουρκικό βήμα. Και η μεγάλη ανησυχία είναι πως θα διαμορφωθούν το επόμενο διάστημα οι συσχετισμοί στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο με ερώτημα τη στάση των μεγάλων ‘’παικτών’’ αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων. Ακόμα μεγαλύτερα ερωτήματα προκύπτουν για τη στάση του Στρατηγού Χαφτάρ και εάν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις ακόμα και όσον αφορά το επονομαζόμενο μνημόνιο κατανόησης μεταξύ Ερντογάν και Σάρατζ το οποίο αφορά άμεσα την Αθήνα.

Έως τώρα ισχυρός ‘’σύμμαχος’’ της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκική προκλητικότητα με αποκορύφωμα τη συμφωνία Τρίπολης-Άγκυρας φαίνεται ότι είναι η Αίγυπτος. Ο Στρατηγός Σίσι έχει διαμηνύσει σε υψηλούς τόνους ότι απορρίπτει το σύμφωνο Σάρατζ-Ερντογάν και μάλιστα προειδοποιεί ότι θα αντιδράσει δυναμικά σε ενδεχόμενη αποστολή Τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη. Ο Αιγυπτιακός στόλος βγήκε για ασκήσεις στη Μεσόγειο και το Κάϊρο επιθυμεί πάση θυσία να στηρίξει τον Στρατηγό Χαφτάρ. Ωστόσο η συμφωνία δεν επηρεάζει άμεσα τα Αιγυπτιακά συμφέροντα στη θάλασσα και μάλιστα η Τουρκία φέρεται να έχει προτείνει στον Στρατηγό Σίσι παραχώρηση επιπλέον θαλάσσιας έκτασης φτάνει να μην έρθει σε συνεννόηση με την Αθήνα για οριοθέτηση ΑΟΖ.

Ξεκάθαρη στάση απέναντι στην παράνομη συμφωνία έχει πάρει από την πρώτη στιγμή και το Ισραήλ. Η πιο ισχυρή απόδειξη ήταν η υπογραφή πριν από λίγες ημέρες της συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού EastMed o οποίος μάλιστα θα περνά από την θαλάσσια περιοχή την εκμετάλλευση της οποίας διεκδικεί η Τουρκία με το σύμφωνο Ερντογάν-Σάρατζ. Η στρατιωτική συνεργασία Αθήνας και Τελ Αβιβ ειδικά τους τελευταίους μήνες έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία με την στρατιωτική ηγεσία των δύο κρατών να βρίσκεται σε ‘’ανοιχτή γραμμή’’.

Ενδεικτικό είναι ότι πρόσφατα η Ισραηλινή Αεροπορία διέθεσε δωρεάν στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορίαηλεκτρονικά εξαρτήματα τα οποία είχε στις αποθήκες της για τα Ελληνικά μαχητικά F-4 με αποτέλεσμα να αυξηθούν άμεσα οι διαθεσιμότητες των ‘’φαντασμάτων’’ της Ανδραβίδας. Η Ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία παρέχει στην Αθήνα και κρίσιμες πληροφορίες για την ασφάλεια της περιοχής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται μέσα στην εβδομάδα η επίσκεψη του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου στο Ισραήλ.

Ωστόσο κανένας στην Αθήνα δεν τρέφει ψευδαισθήσεις ότι σε περίπτωση Ελληνο-Τουρκικού επεισοδίου το Τελ Αβιβ πέρα από τη στήριξη σε διπλωματικό επίπεδο θα εμπλακεί στρατιωτικά στο πλευρό της Ελλάδας.

Σταθερά υπέρ των Ελληνικών θέσεων τάσσεται και το Παρίσι κάτι το οποίο αναμένεται να επιβεβαιωθεί για μια ακόμη φορά κατά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη Γαλλία στα τέλη του μήνα. Από τη Γαλλία όμως και τον πρόεδρο Μακρόν η Αθήνα σύμφωνα με πληροφορίες περιμένει το επόμενο διάστημα και σε στρατιωτικό επίπεδο μια εντυπωσιακή κίνηση υψηλού συμβολισμού. Και όπως όλα δείχνουν ‘’κλειδώνει’’ η συμφωνία για τις φρεγάτες Belh@ra. Παρόλα αυτά ποιός μπορεί να πει με σιγουριά ότι το Παρίσι θα αντιδράσει δυναμικά σε ενδεχόμενη παράνομη ενέργεια της Τουρκίας στην περιοχή Νότια της Κρήτης ή στο Καστελόριζο όπως για παράδειγμα αποστολή ερευνητικού σκάφους μέσα στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Την ίδια ώρα ο ισχυρότερος ‘’παίκτης’’ της σκακιέρας, οι ΗΠΑ κρατούν τις ισορροπίες μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας και διαμηνύουν ότι θα καταβάλουν προσπάθειες για αποκλιμάκωση της έντασης. Ο Ερντογάν όμως ακούει μόνο τα συμφέροντά του κάτι που γνωρίζει άριστα η Αθήνα.

Τόσο η πολιτική όσο και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας εκτιμά ότι η Άγκυρα πριν προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει συνθήκες ‘’ουδετερότητας’’ ή έστω ‘’χλιαρής’’ αντίδρασης από όσο το δυνατό περισσότερες χώρες και κυρίως τις ισχυρές δυνάμεις. Στόχος να βρει την Αθήνα μόνη χωρίς αποφασισμένους συμμάχους. Στο Γενικό Επιτελείο πάντως εδώ και πολύ καιρό αυτό είναι το βασικό σενάριο στο οποίο προετοιμάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις.

http://newpost.gr/amyna/5e1c15b3674510d60cda1a73/skakiera-geopolitikoy-paihnidioy-i-livyi-o-erntogan-me-tis-plates-toy-poytin-paizei-ta-resta-toy-o-rolos-ipa-israil-aigyptoy-kai-gallias-se-etoimotita-oi-enoples-dynameis

Ακάρ-Τσαβούσογλου στην Μόσχα - «Πιάνουν» τον Χ.Χάφταρ για να αναγνωρίσει το μνημόνιο αρπαγής της ελληνικής υφαλοκρηπίδας

H δυσάρεστη εξέλιξη της αναγκαστικής εκεχειρίας στην Λιβύη που επιβάλει η Μόσχα (αφού στην Αθήνα δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε) έχει συνέχεια:

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, και ο υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, θα πραγματοποιήσουν επίσκεψη στη Μόσχα σήμερα Δευτέρα για ναπαρακολουθήσουν από κοντά της υπογραφή της εκεχειρίας από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Την επίσκεψη των Τούρκων υπουργών στη Ρωσία είχε επιβεβαιώσει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Ο Τσαβούσογλου είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στις 4 Ιανουαρίου. Τσαβούσογλου και Λαβρόφ συζήτησαν για την επίλυση της σύγκρουσης στη Συρία, την κατάσταση στη Λιβύη και την κλιμάκωση στο Ιράκ.

Μετά την συνάντηση της Τετάρτης μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βαλντίμιρ Πούτιν και του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Λαβρόφ επιβεβαίωσε ότι οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας από τις δύο χώρες συμφώνησαν να συνεχίσουν τις συνομιλίες τις επόμενες ημέρες για να «προωθήσουν τις συζητούμενες προσεγγίσεις στην κρίση της Λιβύης».

Στη Μόσχα συναντώνται σήμερα, οι επικεφαλής των δύο αντιμαχόμενων πλευρών του εμφυλίου στη Λιβύη, Φαγιέζ Σάρατζ και Χαλίφα Χαφτάρ, ενώ τα μεσάνυχτα της Κυριακής είχε τεθεί σε εφαρμογή η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Λιβύη στην οποία συμφώνησαν ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η παρουσία των Τούρκων υπουργών δεν γίνεται τυχαία καθώς θέλουν να εξασφαλίσουν την συναίνεση του Χ.Χάφταρ να παραμείνει «ενεργό» το παράνομο μνημόνιο Λιβύης-Τουρκίας με το οποίο η Τουρκία αλλά και η Λιβύη αρπάζουν μεγάλο μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και μάλιστα εκείνου στο οποίο περιέχονται (τουλάχιστον πιθανολογείται ότι περιέχονται) τα μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι Τούρκοι υπουργοί θέλουν να έχουν από «κοντά» τον στρατάρχη Χάφταρ αφού είχε καταδικάσει το μνημόνιο και μάλιστα έχει ζητήσει από τον ΟΗΕ να μην το επικυρώσει.

Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν. Το «χαλί» έχει τραβηχτεί κάτω από τα πόδια του στρατάρχη και θα το ζητηθεί να αλλάξει «απόψεις».

pronews.gr

Οι ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα «να τα βρει» με την Τουρκία - Στην Αθήνα ειδικός απεσταλμένος της Ουάσινγκτον

Οι ΗΠΑ στέλνουν «ειδικό απεσταλμένο» (δηλαδή τοποτηρητή) σε Αθήνα και Άγκυρα, ώστε να πείσει την Ελλάδα «να τα βρει» με την Τουρκία παραχωρώντας κυριαρχικά δικαιώματα σε Αιγαίο κι αν.Μεσόγειο.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο χθες το βράδυ μετά την δεξίωση που παρέθεσε για τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιβεβαίωσε τις πληροφορίες ότι επίκειται διπλωματική πρωτοβουλία της Ουάσινγκτον προκειμένου να «αποκλιμακωθεί η ένταση Ελλάδας-Τουρκίας». 

Αυτή θα λάβει μία μορφή στην οποία προτίθεται και ο Μάικ Πομπέο να παρέμβει σε ανώτατο διπλωματικό επίπεδο εφόσον όλα πάνε καλά στις επαφές. Ο μεσολαβητής των ΗΠΑ θα είναι ο υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, Μάθιου Πάλμερ, ο οποίος αναμένεται να μεταβεί στην Τουρκία τον επόμενο μήνα. Ο κ. Πάλμερ έχει ήδη προγραμματίσει ταξίδι στην Ελλάδα στις αρχές Μαρτίου. 

Η αμερικανική διπλωματία ενεργεί στην περιοχή για την διατήρηση ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εδώ και μήνες.

Ωστόσο η αμερικανική προσπάθεια αναμένεται να ενταθεί το επόμενο διάστημα μετά το «πράσινο φως» που άναψε το αίτημα του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον να αναλάβουν οι ΗΠΑ μεγαλύτερο ρόλο στην αποκλιμάκωση της έντασης. 

Στο επίκεντρο της αμερικανικής προσπάθειας θα είναι τα ζητήματα των θαλασσίων ζωνών και ιδιαίτερα το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο ανησυχεί την Ουάσινγκτον για την σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. (σσ. Με λίγα λόγια χάνουμε και τους υδρογονάνθρακες της Κρήτης) 

Επίσης ο ρόλος του Μάικ Πομπέο στην επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο ήταν καταλυτικός, καθώς διευκόλυνε τη συζήτηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Αμερικανό πρόεδρο στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. 

pronews.gr

Οι τραγικές αγκυλώσεις της Ελλάδας για τα 12 μίλια και την ΑΟΖ: Η επείγουσα υπέρβασή τους

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε το φυλάκιο «Κασιωτών Αγωνιστών» της Κάσου, όπου υπηρετούν ένας αξιωματικός, τέσσερις οπλίτες και Δυνάμεις Εθνοφυλακής, ανήμερα των Χριστουγέννων. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Του ΚΡΕΣΕΝΤΣΙΟ ΣΑΝΤΖΙΛΙΟ (*)

Μετά από τον Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσει, ανεξαρτήτου κομματικού χρωματισμού, κινήθηκαν ακριβώς σε μία ίδια γραμμή πλεύσης όσο αφορά την εξωτερική πολιτική τους.

Μόνο στη αρχική φάση της κρατικής παρουσίας του Σύριζα πήγε να εκδηλωθεί μια κάποια απόκλιση, ως φυσιολογική συνέπεια των «προγραμματικών» ιδεολογικών προθέσεών της, οι ερμηνευτές της οποίας όμως γρήγορα, πολύ γρήγορα, παραμερίστηκαν χωρίς πολλές κουβέντες και πετάχτηκαν έξω από κόμμα και κυβέρνηση ή επέλεξαν να απομακρυνθούν οι ίδιοι μην έχοντας μπροστά τους παρά εχθρούς και αρνητές των ιδεών τους.

Οι «λογικές» του δυτικόφρονου ευρω-αμερικανικού politically correct είχαν κατά κράτος επιβληθεί και επικρατήσει στην «πρώτη φορά αριστερά».

• Από κει και πέρα η ομοιομορφία και η απαράλειπτη υπακοή στα ίδια σχεδόν απαράλλαχτα πολιτικά κελεύσματα, κίνητρα και προστάγματα υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει σαν ένα είδος τυφλής αφοσίωσης σε άνωθεν, μη ομολογούμενες, ασφαλώς, αλλά πασίγνωστες εντολές ή εκβιάσεις η οποιαδήποτε παραβίαση των οποίων όχι μόνο δογματικά απαγορεύεται, αλλά φαίνεται πως είναι και η βασική αιτία  του γενικευμένου, εκτεταμένου φοβικού συνδρόμου που διακατέχει τις κυβερνητικές νομενκλατούρες και εκφράζεται ανοιχτά πια και καθαρά σε όλες τις εκφάνσεις των ελληνικών εξωτερικών σχέσεων σαν μια «ψυχολογικο-σαρκική φορεσιά» που δύσκολα πλέον καμουφλάρεται εκπέμποντας την αλγεινή εντύπωση πως τελικά δύσκολα μπορεί να αλλάξει ενώ παρασέρνει, δυστυχώς, ολόκληρο τον ελληνικό λαό που δέχεται τις συνέπειες.

Οποιοσδήποτε νοήμων (και εχέφρων) άνθρωπος μένει υπερκατάπληκτος παρατηρώντας πώς και πόσο οι Έλληνες πολιτικοί εμμένουν στα τεράστια και τραγικά όσο και απαράδεκτα λάθη τους επιτρέποντας με τις υποχωρήσεις τους και δίνοντας συνέχεια ερείσματα (σ)τους «παραδοσιακούς εχθρούς» ώστε αυτοί να τσιλιμπουρδίζουν  χωρίς ούτε καν «αιδώ και περίσκεψη».

• Έτσι όπως τα πράγματα εξελίσσονται, δεν μπορούμε να μη αναλογιστούμε ότι οι Τούρκοι ειδικά ψάχνουν και βρίσκουν (και επωφελούνται από) όλες τις αφορμές για να «καρφώσουν» κάπου την Ελλάδα, να την «μειώσουν», με απώτερο σκοπό βαθμηδόν να την εξαφανίσουν απ΄ τη διεθνή σκακιέρα, όπως εξάλλου κάνουν και με την Κυπριακή Δημοκρατία, επισήμως γι ‘ αυτούς «εκλιπούσα», ενώ απ ‘ την άλλη, οι Έλληνες ειδικά μένουν σε (και τιμωρούνται από) όλες τις χαμένες ευκαιρίες για να επιφέρουν πλήγματα στην Τουρκία, να την καθηλώσουν στις παρανομίες της, με το αποτέλεσμα να μη διαθέτουν την αναγκαία πειθώ που θα πάρει τους άλλους (τρίτους) με το μέρος τους – όχι μόνο, αλλά και, το χειρότερο, σαν συνέπεια, να μην είναι σε θέση να συγκροτήσουν με άλλες χώρες μια δεσμευμένη και αποτελεσματική ομάδα αλληλοπροστασίας όχι μόνο με λόγια, αλλά προ πάντων με πράξεις.

Γι’ αυτό φταίει οπωσδήποτε το ότι η Ελλάδα δεν μερίμνησε ποτέ να συνάψει πραγματικές αμυντικο-στρατιωτικές συμφωνίες με άλλες «χρήσιμες» χώρες της περιοχής που θα της διασφάλιζαν ΚΑΙ στις θάλασσες ένα επιθετικό και αποτρεπτικό πρόσημο.

• Και εδώ αμέσως, προκαταρτικά, επισημαίνουμε πως το πρωταρχικό σφάλμα των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών είναι που συνηθίζουν να λένε, νομίζοντας πως λένε κάτι το έξυπνο και θαυμαστό, ότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα(!), τρομερό σφάλμα που υποβιβάζει στα μάτια των Τούρκων αλλά και των άλλων χωρών την ελληνική εξωτερική πολιτική σε κάτι που «δεν είναι ούτε κρέας ούτε ψάρι»: μια ανώνυμη, βολεμένη με ό, τι επιβάλλουν οι άλλοι, χωρίς νεύρο και ορμή σκιώδη παρουσία.
• Ε όχι, η Ελλάδα διεκδικεί, πρέπει να διεκδικεί, έχει να διεκδικήσει και δικαιώματα, και εδάφη, και θαλάσσιο χώρο, όχι μόνο απ’ την Τουρκία, αλλά και από άλλες χώρες στη «γειτονιά» της.  Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην διεκδικεί όταν οι άλλοι γείτονες όλο κάτι διεκδικούν το ελληνικό και χωρίς να έχουν  κανένα δικαίωμα.

Πάντως. πηγαίνοντας λίγο πίσω στον χρόνο, αν το καλοσκεφτούμε, φαίνεται πως η «φιλοσοφία» της «μοιρασιάς» των τριών «μεγάλων» της Γιάλτας συνεχίζει και σήμερα να ασκεί την κηδεμονία της πάνω στην Ελλάδα, με μία βασική παρατήρηση:  πως την επιρροή της Γιάλτας τη βρίσκουμε ακέραιη ακόμα μόνο στην  Ελλάδα, ενώ εξαφανίστηκε παντελώς σε όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες όπου η αμερικανική παρουσία εκτόπισε τελείως τον προηγούμενο συμφωνημένο (στη Γιάλτα) αντίθετο ιδεολογικό προσδιορισμό,  με ό, τι αυτό συνεπάγεται στα πολιτικο-στρατιωτικά δρώμενα.

Τελικά στην Ελλάδα η μόνη «αλλαγή» που έχει επέλθει ήταν το «πέρασμά» της από την αγγλική στην αμερικανική εξουσία (άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε το ρούχο του αλλιώς), με τις συνέπειες ωστόσο της αγγλικής πολιτκκής να έχουν αφήσει αρκετά μελανά σημεία που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

• Μέσα λοιπόν στην pax americana, που δεν πρόκειται ωστόσο ποτέ να προστατέψει στρατιωτικά τα ελληνικά συμφέροντα,  τα ελληνικά κυβερνητικά «συνεργεία» είναι τώρα 70 χρόνια που «βασιλεύουν» σαν πιστά παιδιά του θείου Σαμ, σε μια πολιτική ροή   οι συνιστώσες της οποίας είναι όλες χαραγμένες στον Λευκό Οίκο προς απαράβατη γνώση και γενική χρήση στο σύνολο των τομέων των εξωτερικών σχέσεων αλλά και των εσωτερικών διεργασιών.

Η επελθούσα, μερικά χρόνια μετά τη Γιάλτα, είσοδος στον ευρωπαϊκό κοινοτικό ιστό, ανεξαρτήτως ονομασίας του, δεν σήμανε, ούτως ή άλλως, καμία πολιτικο-δογματική αλλαγή, μιας και η ταύτιση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» πολιτικής με εκείνη των ΗΠΑ υπήρξε έως πρότινος απόλυτη, επαρκώς σχετικά βοηθούντος και της σφικτής ιδεολογικής πρόσδεσης μέσα στα απαράβατα δώματα του ΝΑΤΟ.

• Έτσι βλέπουμε πως αν η Ελλάδα, άκρως έως φανατικά πιστή στον υπερατλαντικό άρχοντά της, είναι παράδειγμα (προς αποφυγήν) για όσο αφορά την πραγματοποίηση των συμφερόντων της και το άκρων άωτον της στατικής, ανενεργούς  πολιτικής όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στο Ιόνιο και στη Μεσόγειο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως πρόκειται για κατάσταση που οφείλεται στις αμερικανικές, πλείστες και διαχρονικές, απαγορεύσεις, «παραινέσεις», «συμβουλές», τελικά και πολύ απλά στα αμερικανικά «θέλω» στην Ευρώπη που αποκλείουν μια Ελλάδα ελεύθερη να κάνει «του κεφαλιού της» για το «καλό» της.

Με αυτά και με αυτά η Ελλάδα συνέχεια κάτι χάνει, όλο κάτι δίνει, χαρίζει σους άλλους, «φίλους» και εχθρούς.

Το αποτέλεσμα; Το περίφημα «δυο μέτρα και δυο σταθμά»!

• Έτσι, λ.χ. πολύ απλά ενώ οι ΗΠΑ, μολονότι δεν επικύρωσαν την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. ανακήρυξαν και οριοθέτησαν τις ΑΟΖ τους σε όλες τις ακτές τους και σε όλα τα νησιά τους, δεν «επιτρέπουν»(!!) να κάνει το ίδιο και η Ελλάδα!
• Και επειδή το είπε ο τάδε Φίλιπ Γκόρντον, έγινε «νόμος της Ελλάδας»! Τρελά πράγματα, βέβαια, για μια χώρα που είναι σοβαρή, αξιοπρεπής, που υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της εναντίον των πάντων, απόλυτα φυσιολογικά όμως για μια χώρα-μπανανία ή μαϊμού, αν προτιμάτε, που ταπεινώνεται διαχρονικά για να ακολουθήσει τις πολιτικές που οι άλλοι «έραψαν» γι’ αυτήν.

Δεν μένει παρά να μάθουμε ή να μας πούνε σε ποια από τις δυο αυτές «κατηγορίες» νοιώθουν ότι ανήκουν οι Έλληνες κυβερνώντες, διότι θα πρέπει να μας πουν επίσης τί θα γίνει εάν παραβούμε (παραβούν) τα λόγια του Προφήτη-Γκόρντον όπως και πού είναι γραμμένα στο UNCLOS τα «δυο μέτρα και δυο σταθμά» των ΗΠΑ σχετικά με τον εαυτούλη τους και την Ελλάδα, όταν έρχονται για να μας κάνουν μάθημα και  μας κουνάνε το δάχτυλο  για να τους λέμε, αιώνιοι μέτοικοι, yes sir!

Και να ΄ταν μόνο αυτό… γιατί ενώ και η ΕΕ υπέγραψε σαν συλλογικός οργανισμός την Σύμβαση και αναγνωρίζει de jure και de facto τις ΑΟΖ όλων των ευρωπαϊκών κοινοτικών χωρών ακριβώς έτσι όπως εμφανίζονται στους χάρτες με γνώμονα το UNCLOS, αποφεύγει κάθε δυναμική επέμβαση ώστε ΚΑΙ η Ελλάδα να υποστηριχθεί και να ανακηρύξει/οριοθετήσει την νόμιμη ΑΟΖ της με βάση τον ίδιο γνώμονα UNCLOS που η ΕΕ δέχεται.

• Και δεν βρέθηκε έως τώρα ένας, μόνο ένας;(!) αρχηγός κυβέρνησης ή/και ΥΠΕΞ να «επαναστατήσει» επιτέλους σε αυτό το κυριολεκτικό «θάψιμο» των ελληνικών διεθνών δικαιωμάτων: να υποθέσουμε επειδή όλοι τους «τα βρήκαν» στο παλιό καλούπι του «υπάκουου παιδιού» σε ξένα συμφέροντα=θάνατος για τα ελληνικά συμφέροντα;
• Ειλικρινά, με το χέρι στη καρδιά, δεν μπορεί να πει κανείς πως οι Έλληνες «πολιτικοί άνδρες» από το 1919 και μετά, και εξαιρώντας τα πέντε χρόνια του πολέμου,  έκαναν κάτι που να ευνόησε την Ελλάδα, να την έκανε μεγαλύτερη, ισχυρότερη, πολιτικά αξιόλογη, με αξιοσέβαστη φωνή και κατάλληλες δυνατές συμμαχίες, με κερδοφόρες διακρατικές συμφωνίες για το εθνικό συμφέρον και την αξιοπρόσεκτη στρατιωτική παρουσία.

Όλο το αντίθετο. Και εκτός αυτού. προστέθηκε και η βαθύτατη πολιτικο-οικονοιμική διαφθορά, τα υποχρεωτικά «μνημόνια» και το ξεπούλημα των «χρυσαφικών» της χώρας στους ξένους.

Αληθεύει πως για τα 350 δις και βάλε της «τρύπας» των 2009-2010, που βούλιαξε την Ελλάδα και για την οποία όλοι οι πολιτικοί υπήρξαν αθώοι και ατιμώρητοι, οι Έλληνες θα πληρώσουν έως το 2060;

Η συνειδητή και συνεχή απεμπόληση  των δικαιωμάτων μιας χώρας από τους κυβερνήτες της προς όφελος και συμφέρον τρίτων χωρών έχει ένα όνομα, και κανονικά θα έπρεπε να έχει και μια τιμή κόστους, όπως γνωρίζουμε. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι εάν ο λαός αυτής της χώρας το γνωρίζει και τί κάνει επ’ αυτού.

• Κάτι  τέτοιο, mutatis mutandis,  συμβαίνει σήμερα και με τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο και τα οικονομικά ή/και προσωπικά συμφέροντά του σε σχέση με τα εθνικά και γεωστρατηγικά τοιαύτα.
• Είναι το ίδιο «παιχνίδι» που παίζεται  στην Ελλάδα (το βλέπουμε, και ο ντόπιος πληθυσμός το βιώνει) από δεκαετίες τώρα και όσο περνάει ο καιρός άλλο τόσο γίνεται αφόρητο διότι  ξεκάθαρα αποβαίνει σε τεράστιο κέρδος των εχθρών της, αλλά βεβαίως και των λεγόμενων «φίλων» της (αν και, μιλώντας για συμφέροντα, κανείς δεν είναι φίλος κανενός, εκτός εάν υπάρχουν μεταξύ τους συμφέροντα αλληλένδετα, όπως η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε προ πολλού δημιουργήσει).

Ας πάρουμε λ.χ. ένα παράδειγμα και ας θυμηθούμε μια κατάσταση του είδους:

• στο Ιόνιο η Ελλάδα όχι μόνο δεν ανακηρύσσει και οριοθετεί της ΑΟΖ της, μολονότι στο πρόσφατο παρελθόν ένα είδος «μεσαίας γραμμής» έχει ήδη συμφωνηθεί, αν και κάπως εις βάρος της,
• αλλά ούτε και επεκτείνει τουλάχιστον τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, συνεχίζοντας να είναι η μόνη χώρα στο κόσμο «κολλημένη» στα ξεπερασμένα πια 6 μίλια!

Γιατί αυτή η αρνητική συμπεριφορά;

Ακούσαμε να γίνεται λόγος για «διαμαρτυρίες» της Ιταλίας και «απαιτήσεις» της να μην «διαταραχθούν» τα δήθεν «παραδοσιακά δικαιώματα» των Ιταλών ψαράδων να αλιεύουν έως τα 6 μίλια, δηλαδή σε απόσταση 6 μιλίων από τις ελληνικές ακτές, όπου φαίνεται πως έχει ακόμη ψάρια, ενώ στις ιταλικές ακτές τα ψάρια έχουν σχεδόν όλα εξοντωθεί.

Δεν κατάλαβα: τί σόι «παραδοσιακά δικαιώματα» μπορεί να υπάρχουν ώστε να έρχονται ξένοι ψαράδες να ψαρεύουν στα δικά μου νερά και εγώ να τους αφήνω και να μην αντιδρώ!

Το Δίκαιο της Θάλασσας του UNCLOS δεν νομίζω να προβλέπει κανένα «παραδοσιακό δικαίωμα» υπέρ κάποιου σε θάλασσα ή αλλού – και αυτή η γελοιότητα πρέπει κάποια μέρα να πάψει. Φίλοι να είμαστε, αλλά όχι και ανόητοι.

«Παραδοσιακά δικαιώματα» μπορούσε κάποιος να «βαφτίσει» δήθεν  δικαιώματα πάνω σε κάποιον υφιστάμενό του στη μεσαιωνική εποχή, όπως π.χ. το απεχθές jus primae noctis του αφεντικού πάνω στη νιόνυμφη υφιστάμενού του, όχι σήμερα όπου η προεξέχουσα έννοια του «εθνικού συμφέροντος» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανεχθεί την ύπαρξη, μέσα στον ίδιο του τον χώρο,  κανενός άλλου συμφέροντος τρίτου.

• Η μη ανακήρυξη και οριοθέτηση της ΑΟΖ της στο Ιόνιο, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο πάει να κοστίσει πολύ στην Ελλάδα εάν συνεχίσει να τρέμει από τον φόβο του τί θα κάνουν οι Ιταλοί, οι Τούρκοι ή οι Αμερικανοί. Και ετούτο το «πολύ» δεν θα είναι ορισμένου χρονικού διαστήματος, περαστικό, αλλά απολύτως αορίστου χρόνου, μακροχρόνιο όσο δεν το φαντάζονται οι πολιτικοί ταγοί και ο υπομονετικός (μήπως αποχαυνωμένος στα αμέτρητα καφέ και βλακώδη τηλεοπτικά παιχνίδια και διαγωνισμούς τραγουδιού) ελληνικός λαός.

Στη Ιταλία λέμε: canta che ti passa,  τραγούδα και θα σου περάσει! Σε τέτοιο σημείο όμως φτάσαμε;

Αλλά δυστυχώς, το ακόμη πιο επικίνδυνο είναι πως η μείωση της Ελλάδας και των δικαιωμάτων της δεν θα σχετίζεται μόνο με κάποιο χρονικό διάστημα διάρκειας, αλλά περισσότερο και με απώλεια κάποιας εδαφικής κυριαρχίας, μην το λησμονούμε.

• Η Ελλάδα δεν ανακήρυξε ποτέ την ΑΟΖ της και τα χωρικά της ύδατα είναι περιορισμένα στα 6 ν.μ., .όπερ σημαίνει ότι από τα 6 μίλια και ένα μέτρο όλη η άλλη θάλασσα είναι διεθνή ύδατα.

Και όπως ξέρουμε, τα διεθνή ύδατα ανήκουν στους πάντες και οι πάντες μπορούν να κάνουν «δουλειές» εκεί.

• Τί θα κάνει λοιπόν η Ελλάδα, τί θα κάνουν πρωθυπουργός, ΥΠΕΞ, ΥΠΕΣ και όπλοι οι άλλοι «επίσημοι» εάν έρθουν οι Τούρκοι και αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες ή φέρουν τρυπάνια για αντλήσεις;
• Ποιον διεθνή νόμο θα επικαλεστούν ικανό να εμποδίσει τους Τούρκους, όταν πέραν των μίζερων 6 μιλίων κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στο τεράστιο τόξο των ελληνικών ακτών, ούτε υφαλοκρηπίδα έχουν προσδιορίσει και διεθνοποιήσει, ούτε ΑΟΖ ανακήρυξαν στα πλαίσια του UNCLOS, ούτε καν 12 μίλια χωρικά ύδατα έχουν;!

Λέω: αν έρθουν οι Τούρκοι, που είναι εκείνοι που εποφθαλμιούν ελληνικές στερεές και θάλασσες, αλλά οποιοσδήποτε άλλος μπορεί να έρθει, να στρογγυλοκαθίσει στα 6 μίλια και ένα μέτρο, να κάνει ό, τι θέλει και οι Έλληνες πολιτικοί να τον χαιρετούν από τις απέναντι πλαζ(!). Και οι Έλληνες πολίτες θα τους βλέπουν μόλις 6 μίλια μακριά τους, ούτε ένα τσιγάρο δρόμος, τους εχθρούς σους να τους χλευάζουν και να τους βρίζουν μένοντας στο απυρόβλητο των 6 μιλίων και ενός μέτρου!

Ή μήπως όποιος πλησιάσει στα 6 μίλια και ένα μέτρο θα τον βουλιάξουν με κανονιές και αεροπλάνα στα διεθνή ύδατα;

• Με κεντρικό θέμα την κλιματική αλλαγή (που σαν «αρμαγγεδωνικός» μπαμπούλας μας επισείουν οργανώσεις επιτηδείων με δωροδοκημένους επιστήμονες για μια δήθεν σωτήρια «πράσινη πολιτική» που θα πληρώσουμε μερικά τρισεκατομμύρια ευρώ για τις τσέπες των επιτηδείων), οργανώθηκε πρόσφατα μια ολόκληρη ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής στα «συμπεράσματα» της οποίας έγινε en passant και βραχύτατος λόγος για το «μνημόνιο» ή «συμφωνία» (μάλλον συμφωνία καμουφλαρισμένη σε «μνημόνιο συναντίληψης») Τουρκίας-Λιβύης βάσει του οποίου (άσχετο κι αν είναι τελείως παρανοϊκό και εκτός πάσης γεωγραφικής και νομικής λογικής) η μη ακόμη ανακηρυγμένη ελληνική ΑΟΖ – ΠΡΟΣΟΧΗ: αυτό είναι βασικό να το τονίσουμε! –  γίνεται κομμάτια και μαζί της τα εκεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, τα οποία πάλι δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει ακόμη προβάλλει βάσει του UNCLOS.

Μέσα σε ένα σύνολο από 21 «συμπεράσματα» και μόλις στην 19η θέση, δηλαδή λίγο πριν από το «κλείσιμο», οι 28 «κορυφαίοι» Ευρωπαίοι (συμπεριλαμβανομένου και του Έλληνα, διότι δεν προκύπτει αυτός να έχει κάπου διαφωνήσει) τοποθέτησαν, στο τελευταίο «τμήμα» με τίτλο διάφορα «Άλλα ζητήματα», ένα λιτό κείμενο που μοιάζει μάλλον με «καραμελίτσα» για να γλυκάνει λίγο την ελληνική πικρία και τις ελληνικές προσδοκίες και το οποίο δήθεν καταδικάζει το μόρφωμα-μαϊμού των Ερντογάν-αλ Φαγιέζ και δήθεν δικαιώνει τα ελληνικά δικαιώματα.

Και ενώ οι Έλληνες πολιτικοί εξέφραζαν θριαμβευτικά σχόλια,  πολύ δυστυχώς, και για εμάς άκρως καταθλιπτικό που το αναφέρουμε, σε αυτή τη προτελευταία παράγραφο, βαλμένη εκεί σαν μια «χάρη» της τελευταίας στιγμής, η «κορυφαία» Σύνοδος ΕΕ στην ουσία ουδόλως καταδικάζει ρητά Τουρκία και Λιβύη, ουδόλως δηλώνει ρητά πως το ανθελληνικό «μνημόνιο» είναι άκυρο και νομικά ανύπαρκτο, ουδόλως απαιτεί την ολική διαγραφή του (έτσι ώστε και ο ΟΗΕ, που το έλαβε απ’ την Τουρκία, να δεσμεύεται απ’ το ευρωπαϊκό «προηγούμενο» σε μια ενδεχόμενη αντίδρασή του), αλλά ανώδυνα αναφέρεται σε κάποια τρίτα κράτη, χωρίς καν να τα ονοματίσει, μεταχειρίζεται μια άσκοπη περίφραση, σαν να μη θέλει ή φοβάται να πει τα πράγματα με το όνομά τους, και ως συνήθως «χαρίζει» στην Ελλάδα (και στη Κύπρο) την περίφημη ευρωπαϊκή αλαμπουρνέζικη «αλληλεγγύη» που είναι verba (qui) volant, που δεν της κοστίζει τίποτα, δεν την δεσμεύει σε τίποτα, κουβέντες δίχως κανένα πρακτικό, υλικό και προπαντός δυναμικό αντίκρισμα.

• Και όντως: μετά απ’ αυτά τα «ενισχυτικά» πτερόεντα έπη, καμία πράξη, τίποτα! Εκ μέρους των καραγκιόζηδων της ΕΕ μια τέλεια επανάληψη της «σκηνής» όταν η Τουρκία εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ.
• Και άσε τον Λίβυο, μια μαριονέττα ισλαμιστή της φάρας του Ερντογάν, που είναι και δεν είναι, με τον Τούρκο όμως που θέλει να μας δαγκώσει, πάλι τα ίδια; Τζίφος;

Επομένως, δεν καταλαβαίνουμε καθόλου γιατί, μπροστά σε αυτή τη νιοστή φορά που η ΕΕ «προσφέρει» στην Ελλάδα ένα μηδέν, η ελληνική πολιτική «ιντελιγκέντσια» ευγνωμονεί και εκφράζει τη μεγάλη της ικανοποίησή (Μ. Βαρβιτσιώτης, «Αυτό που ζητήσαμε από τους εταίρους μας στην Ευρώπη το πήραμε. Και το πήραμε ξεκάθαρα») ή τη χαρά τους  που η Ελλάδα διαθέτει υποστήριξη (Σ. Πέτσας, «Ξέρουμε ότι έχουμε τους συμμάχους μας και το δίκιο με το μέρος μας»), σαν να θέλει να πει, αυτός ο κύριος, ότι αυτοί οι «σύμμαχοι» και αυτό το «δίκιο» της Ελλάδας θα εξαφανίσουν τον κακό τουρκο-λίβυο διάβολο που θέλει να φάει ελληνικά νησιά και θάλασσες!

• Ακόμη μια φορά η ελληνική κυβέρνηση δεν εκμεταλλεύτηκε το τεράστιο νομικό και γεωγραφικό ατόπημα της Τουρκίας για να την κεραυνοβολήσει μέσα στην ανώτατη σύναξη της ΕΕ και να απαιτήσει απ’ αυτήν όχι απλώς την ονομαστική καταδίκη της  και του «κυβερνητικού εκτοπλάσματος» της Λιβύης, αλλά και τη ρητή της δέσμευση επιβολής στην Τουρκία αυτή τη φορά απτών κυρώσεων, έχοντας υπόψη αφ’ ενός την βαρύτητα της παρανομίας της και αφ’ ετέρου την ιδιαιτερότητα της τουρκικής πράξης εναντίον μιας χώρας της εταιρικής κοινοτικής Ευρώπης (ή μάλλον δυο, μαζί με τη Κύπρο) που, είναι αυτονόητο, θα πρέπει να προστατεύεται δεόντως απ’ αυτήν την Κοινότητα, αν θέλει να ονομάζεται έτσι.

Η αντίδραση του Έλληνα προθυπουργού στη Σύνοδο έπρεπε να είναι, λίαν επιεικώς, καταλυτική, βάζοντας αμείλικτα ολόκληρη τη «θεσμική» Ευρωπαϊκή Ένωση (Κομισιόν, Βουλή, Δικαστήριο, Συμβούλιο ) απέναντι των βαριών ευθυνών τους που απορρέουν από τον ίδιο τον Καταστατικό Χάρτη της Ένωσης στις περιπτώσεις επιθέσεων ή επιβουλών από τρίτα κράτη εις βάρος ενός κοινοτικού μέλους.

Αντ’ αυτού, διαβάζουμε έκπληκτοι πως, μολονότι είχαν ήδη περάσει περίπου 15 μέρες από το γεγονός του «μνημονίου», η ελληνική πλευρά αδράνησε και αδιαφόρησε γιατί:

• 1) φαίνεται πως δεν μερίμνησε, ως όφειλε, το λιγότερο να απαιτήσει να μπει ειδικά στην ημερησία διάταξη (agenda) της Συνόδου το σοβαρότατο «κρούσμα» με το οποίο η Τουρκία και το σκιάχτρο μιας Λιβύης που είναι όλο κι όλο μια πόλη (Τρίπολη) προσπαθούν να οικειοποιηθούν θαλάσσια ελληνικά «οικόπεδα», να ακυρώσουν την ελληνική εθνική κυριαρχία πάνω σε αυτά και να αμφισβητήσουν την εκεί ύπαρξη ελληνικής ΑΟΖ.

Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε με «θύματα» Γερμανία ή Γαλλία, θέλω να δω τι θα έκαναν οι κοινοτικοί «θεσμοί» στο σύνολό τους.

• 2) ασχολήθηκε ουσιαστικά και διεξοδικά, ως μη όφειλε, μόνο με τη συζήτηση περί «κλιματικής αλλαγής» (κεντρικό θέμα, όπως  παρουσιάζεται στα «Συμπεράσματα») για το χατίρι της Γερμανίας η οποία απροκάλυπτα αποσκοπεί στο να επιβάλλει στη Κοινότητα το νέο «κόλπο» της «πράσινης πολιτικής» όπου περιμένει να εισπράξει εκατοντάδες δισεκατομμύρια  από τους υπόλοιπους χαζούς κοινοτικούς εταίρους που πιστεύουν ακόμη στα παραμύθια της Χαλιμάς Μέρκελ με τις βιομηχανίες της να πάνε κατά διαόλου.

Η ελληνική διπλωματία και κατ’ επέκταση το ελληνικό κράτος έχασαν μια μοναδική ευκαιρία για μια δυνατή αντεπίθεση «εξισορρόπησης» του πλαισίου των τουρκικών ενεργειών. Μια άλλη λάθος εκτίμηση και κίνηση της ελληνικής κυβερνητικής πολιτικής η οποία, στον ολισθηρό δρόμο που ακολουθεί ακροβατώντας δίχως σχέδιο και προοπτικές, κινδυνεύει πάλι να κάνει μια τρύπα στο νερό.΄

Μια άλλη λάθος κίνηση είναι και εκείνη που αφορά τις «φήμες» που κυκλοφορούν αναφορικά με μια προσφυγή της Ελλάδας και της Τουρκίας στο Δ.Δ. της Χάγης για την «υφαλοκρηπίδα» των δυο χωρών.

Για να πραγματοποιηθεί αυτό, βέβαια, θα σημαίνει πως θα υπάρξει μια προηγούμενη συμφωνία αμφοτέρων πάνω σε μια κοινώς αποδεκτή θεματολογία και διαδικασία συζήτησης όπου, κατά κανόνα, και η μια και η άλλη πλευρά θα πρέπει να έχουν δεχθεί υποχωρήσεις και «διορθώσεις» ώστε καμία απ’ τους δυο τους να μην υπερβαίνει μια δίκαιη ισορροπία στο πλέγμα των συμφερόντων και των δικαιωμάτων.

Τώρα, αν βέβαια δεν διαψευστούν αυτές οι «φήμες» (και γνωρίζοντας τις ως σήμερα βαριές πολιτικές ελλείψεις της ελληνικής πλευράς, πιθανόν να μην υπάρξει διάψευση), μια τοιαύτη πρωτοβουλία με μια Τουρκία που δεν γνωρίζει την έκφραση «αμοιβαίες υποχωρήσεις» ή «παραχωρήσεις» και έφτασε στο ζενίθ της αλαζονείας της, θα είναι άλλο ένα ολέθριο λάθος, μια τρομερά λανθασμένη εκτίμηση της συνολικής ελληνο-τουρκικής «κατάστασης».

Αρκεί να σκεφθούμε τη Κύπρο η οποία μας δίνει άφθονα παραδείγματα προς αποφυγήν σε θέματα προκαταρτικών ή «διερευνητικών» προσπαθειών εξερεύνησης ενός συμβιβαστικού πλαισίου ελληνο-τουρκικής «συναντίληψης» ως βάση για περαιτέρω, τελική δικαστική λύση.

Εν πάση περιπτώσει, «διάψευση» ακριβώς δεν μας ήρθε, μόνο «τοποθέτηση του θέματος» σε και δήθεν όχι ακόμη «ώριμη» χρονική περίοδος (Σ. Πέτσας, «Είμαστε πολύ μακριά…»)

• Κατά δεύτερο μετά λόγο, ακόμη μεγαλύτερο λάθος της Ελλάδας θα είναι μια συμφωνητική σύμπραξη με τη Τουρκία πάνω στο θέμα της υφαλοκρηπίδας και όχι της ΑΟΖ!  Τραγικότατο λάθος με αφάνταστες, κονιορτοποιητικές συνέπειες το να δέχεσαι συζητήσεις πάνω σε ένα αντικείμενο που είναι το βασικό όπλο του εχθρού σου!  Όχι μόνο, αλλά επιπλέον όταν καμία χώρα στον κόσμο (πλην της Τουρκίας) δεν θεωρεί πλέον την υφαλοκρηπίδα άξια συζήτησης όντας τελείως απορροφηθεί από την εξόχως  εκτενέστερη και πληρέστερη έννοια της ΑΟΖ.

Είναι ασφαλώς τελείως  αναχρονιστικό, αντιπαραγωγικό και παραπλανητικό το να καθίσει η Ελλάδα απέναντι απ’ τη Τουρκία, εν έτει 2019-2020, για συζητήσεις περί «υφαλοκρηπίδας», ενώ πρέπει επιτέλους η ίδια να καταλάβει πως δεν υπάρχει πια υφαλοκρηπίδα, δεν υπάρχει, πώς να το κάνουμε, και υπάρχει μόνο ΑΟΖ. Τόσο δύσκολο είναι;

• Τόση ξεροκεφαλιά, πάει πολύ. Πολύ ύποπτη μας φαίνεται, όταν η κυβέρνηση συνεχίζει, σαν να μην έχει καταλάβει τίποτα, να ερωτοτροπεί με το φάντασμα της «υφαλοκρηπίδας» (Σ. Πέτσας, «…οριοθέτηση του νομικού προβλήματος που έχουμε, που είναι νομικό πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας εδώ και δεκαετίες»).
• Μα αυτός ο άνθρωπος, που τον βάζουν να μιλάει, αγνοεί παντελώς την γνωστή πλεόν σε όλο τον κόσμο νομοθεσία του UNCLOS και την αποκλειστική δικαιοδοσία της; Πού ζει;  Τί είναι, συνήγορος του διαβόλου;

Βεβαίως, τί παράξενο! Η φίλη (με ωραία λόγια) και σύμμαχος (μόνο για να παίρνει!) ΗΠΑ για πάρτι της συζητάει μόνο για την ΑΟΖ, αλλά όταν πρόκειται για την Ελλάδα, και μονάχα για την Ελλάδα, η ΑΟΖ εξαφανίζεται και, ως δια μαγείας, εμφανίζεται η τετριμμένη, ύπουλα αμφίβολη, «υφαλοκρηπίδα»!

Κι απ’ την άλλη, οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους πεφωτισμένους προθυπουργούς τους συναγωνίζονται στο ποιος θα δείξει ότι είναι πιο πειθήνιος και εξυπηρετικός συνεχίζοντας με ζήλο τον «χαβά» της «υφαλοκρηπίδας» μη θέλοντας να κατανοήσει τελικά πόσο ταπεινωτική είναι για την Ελλάδα και τον λαό της η δική τους υποχωρητικότητα.

• Με την σημερινή Τουρκία, αλλά εν γένει με οποιαδήποτε Τουρκία, το να θέλεις να ομονοήσεις μια κοινή γραμμή συμφωνίας είναι σκέτη ουτοπία, για να μην πούμε καλύτερα αυτοκτονία. Και σίγουρα είναι μόνο ευκαιρία για την Τουρκία να αποκομίσει όσα περισσότερα «τετελεσμένα» μπορεί, «τετελεσμένα» που θα χρησιμοποιήσει το ταχύτερο σε ενδεχόμενες συζητήσεις σαν μοχλός παραχωρήσεων εις βάρος της Ελλάδας.
• Το να έχεις την τρελή ιδέα απλά να «συμβιβαστείς» με την Τουρκία σημαίνει πως πρέπει να αναγκαστείς να υποστείς τις πιο πονηρές και παρανοϊκές απαιτήσεις και διατυπώσεις της σκοπός των οποίων, σε βαθμό παροξυσμού, είναι η πλήρης ικανοποίηση των τουρκικών συμφερόντων και του πλέον αδυσώπητου τουρκικού επεκτατισμού-νεορεβιζιονισμού με συγχρόνως την πλήρη κατεδάφιση και απαξίωση των δικών σου αιτημάτων. Το έχουμε δει τόσες φορές. Τότε;…

Τις τελευταίες μέρες που πέρασαν οι Έλληνες πολιτικοί  νιώθοντας – και σίγουρα αισθανόμενοι πως είναι εξ αιτίας των ιδίων – αφόρητη χρονική πίεση, έτρεχαν δεξιά κι αριστερά να προλάβουν συναντήσεις που τις περισσότερες αν όχι όλες τις φορές καταναλίσκονταν σε ωραία λόγια υποστήριξης και σε ουδεμία πράξη απτής υπεράσπισης την οποία δυστυχώς η Ελλάδα, έτσι όπως βρίσκεται πολιτικά και αμυντικο-στρατιωτικά αποσυνδεδεμένη, ήταν σχεδόν αδύνατον να περιμένει από κάποιον συνομιλητή.

Με τα σπασμωδικά τρεχάματα πέρα-δώθε του Έλληνα ΥΠΕΞ, του προθυπουργού και άλλων επισήμων δεν επρόκειτο να αλλάξει τίποτα στην συμπεριφορά των Τούρκων. Και όντως δεν άλλαξε τίποτα. Οπωσδήποτε και οι ίδιοι «πολιτικοί ταξιδιώτες» της Αθήνας θα το γνώριζαν ευθύς εξερχής.

Και τόσο δεν επρόκειτο να αλλάξει τίποτα στη συνέχεια που, αντιθέτως, οι Τούρκοι, πηγαίνοντας τα «πράγματα» ακόμη πιο πέρα, έφτασαν στο σημείο να στείλουν στη ζώνη που αυτοί είχαν «καθορίσει» σαν «θαλάσσια σύνορά τους» με την Λιβύη (μέσα  στην ελληνική ΑΟΖ: αυτό να προσεξουμε!)  ούτε λίγο ούτε πολύ και αεροπλάνα δήθεν για αναγνώριση του χώρου!

• Όσο λοιπόν και να τρέχουν οι Έλληνες πολιτικοί, τίποτα δεν πρόκειται να πτοήσει τους Τούρκους, που δεν τρέχουν αλλά στέκονται και δρουν. Μη κοροϊδευόμαστε, παρακαλώ! Και δεν πρόκειται οι Τούρκοι να πτοηθούν όσο οι Έλληνες κυβερνώντες μένουν εγκλωβισμένοι στη ξεροκέφαλη και παράλογη άρνησή τους για ελληνική ΑΟΖ.
• Πρέπει να το βάλουν καλά μες στο μυαλό τους πως το μόνο πράγμα που θα φέρει την Τουρκία μπρος σε τετελεσμένα ελληνικά, αυτή τη φορά, είναι η ανακήρυξη της ΑΟΖ με Κύπρο και Αίγυπτο, ή έστω με μια εξ αυτών, ανακήρυξη και ταυτόχρονη αποστολή στον ΟΗΕ και ΕΕ των σχετικών στιγμάτων, γεωγραφικών χαρακτηριστικών και συντεταγμένων με βάση και αρωγό τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ο μοναδικός διεθνής νόμος τον οποίο δέχονται όλα τα παράκτια κράτη του κόσμου.

Άλλη λύση δεν υπάρχει, εάν δεν θέλουμε να είμαστε συνέχεια όμηροι της Τουρκίας και των εξωφρενικών διεκδικήσεών της.

Έως τώρα η ελληνική κυβέρνηση δείχνει – πολύ κακώς και τραγικώς – ότι δεν έχει καμία διάθεση να προχωρήσει σε αυτές τις ανακηρύξεις, αν και ο ΥΠΕΞ, μάλλον για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου, αναφέρθηκε σε κάποια αόριστα επιταχυνόμενη ενεργοποίηση της, ήδη από χρόνια, υπάρχουσας διμερούς διαδικασίας ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

• Όσο για την ΑΟΖ με τη  Κύπρο, το «μυστικό» είναι βαθύ και παραμένει αξεδιάλυτο, τουλάχιστον επίσημα. Πολύ κακό σημάδι, αυτό, για την Ελλάδα (ποιος θα μιλήσει για να δούμε και ποιος φταίει για την αδράνεια;), μια Ελλάδα πάντως που δεν έχει καταθέσει στον ΟΗΕ– ως φαίνεται –ούτε καν τα στοιχεία των ορίων της υφαλοκρηπίδας της στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο και με την αδιάκοπη τάση της να βγάλει από μόνη της τα μάτια της μη ανακηρύσσοντας την ΑΟΖ της, ούτε και με την Ιταλία, την πιο εύκολη, μια Ελλάδα που ουσιαστικά δίνει σε όλους να καταλάβουν πως δεν της ενδιαφέρει ποσώς να ορίσει, να προσδιορίσει και να εξασφαλίσει διεθνώς δεν λέω την ΑΟΖ, αλλά ούτε καν την υφαλοκρηπίδα της(!), επιτρέποντας έτσι εκούσια όλο το θέμα να παραμένει μόνο στα χέρια της Τουρκίας, που το χειρίζεται κατά το δοκούν, σαν μόνη παίκτρια «ενεργητική», και με μοναδικό σημείο αναφοράς το αποκλειστικό συμφέρον της, έστω και αν αυτό είναι παταγωδώς έκνομο, παρανοϊκό, εκτός πάσης νομικής και νομολογικής υπόστασης.

Αυτή δεν είναι πολιτική, είναι ολική αυτό-αναίρεση.

Και, όπως πολύ σωστά  επισημάνθηκε (Σ. Λυγερός), πρέπει οι «αρμόδιοι» να πάψουν να προβάλουν το εθνικό «ξεβράκωμα» σαν «υψηλή πολιτική» διότι όλοι πια είδαν και κατάλαβαν πως αυτή η «υψηλή πολιτική» είναι δυστυχώς ό, τι πιο απατηλό και χαμηλού προφίλ υπάρχει και οδηγεί την Ελλάδα στην πιο καταστροφική εθνική ευτέλεια με προοπτικές που κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να ζήσει.

• Την τουρκική παρανομία η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αναδείξει διεθνώς με την ανακήρυξη της ΑΟΖ της βασισμένης στο UNCLOS. Είναι ο μόνος νόμιμος τρόπος ενεργητικής απάντησης που θα ξαφνιάσει την Τουρκία και θα της δώσει να καταλάβει – κάτι που έως τώρα έχει επιμελώς αποφευχθεί πίσω από ανόητες φοβίες και ακόμη πιο ανόητες κινδυνολογίες ανεύθυνων επισήμων και ΜΜΕ – πως η Ελλάδα υπάρχει, είναι δυνατή και δεν ανέχεται τούρκικες εξυπνάδες και κόλπα.

Η Τουρκία, ελλείψει έννομων δικαιωμάτων, το ρίχνει βέβαια όλο στο νταϊλίκι και στην αγωνιώδη προσπάθεια παραγωγής παράνομων τετελεσμένων βασιζόμενη:

• 1)  στον φόβο των Ελλήνων κυβερνητών για πόλεμο, και
• 2)  στην τυφλή υπαγωγή αυτών των Ελλήνων στον «φίλο» Αμερικανό, ποντάροντας πανέξυπνα ακριβώς στις δυο αυτές κατ’ εξοχήν αρνητικές καταστάσεις, ψυχολογικά φθοροποιές και ατελέσφορες.

Tertium non datur: ή λοιπόν η Ελλάδα θα αποτινάξει το (βλακώδες, κατά τη γνώμη μας) σύνδρομο φόβου προς την Τουρκία και το εξίσου βλακώδες σύνδρομο υποτέλειας προς τις ΗΠΑ και θα πραγματοποιήσει ό, τι πρέπει με τις ΑΟΖ που της αναλογούν ή θα πρέπει να περιμένει απ’ τη Τουρκία ακόμη χειρότερες εξελίξεις που σίγουρα θα την φέρουν, όντας ανυπόφορες, έτσι κι αλλιώς σε ρήξη με αυτήν ή, ακόμη χειρότερα, σε απώλεια κυριαρχικών εδαφών και θαλασσών.

• Σε αυτή τη περίπτωση η Ελλάδα θα είναι ο ραγιάς, πολλά βήματα πίσω απ’ τον αφέντη Τουρκία, έως ότου θα αλλοιωθεί τελείως και θα εξανεμιστεί σταδιακά γιατί ο Τούρκος θα τα έχει πάρει όλα και στον ραγιά δεν θα έχει μείνει τίποτα. Σ’ αυτό το σενάριο, το «μεταναστευτικό» στα χέρια του Ερντογάν είναι το πιο διαβρωτικό όπλο κατά της Ελλάδας, οι «φίλοι» της οποίας είναι πολύ μακριά!
• Ή μήπως είναι φαντασία και το παλιό σχέδιο-πρόθεση της Τουρκίας για την εξάλειψη του Ελληνισμού; Το κατόρθωσε εκεί όπου αυτός υπήρχε και μεγαλούργησε (Μικρά Ασία/Ιωνία-Κωνσταντινούπολη και αλλού).

Δεν μπορεί τώρα να έχει έρθει η σειρά της προσπάθειας να εξαφανιστεί και στην ίδια τη γενέτειρά του, την Ελλάδα, σύμφωνα με τις τουρκικές προβλέψεις;

Δήθεν πρόσφυγες, δήθεν μετανάστες από όλες τις μουσουλμανικές χώρες, δήθεν (ανύπαρκτα) δικαιώματα σε ελληνικές στερεές και θάλασσες, δήθεν οι «γαλάζιες πατρίδες» και η εξάπλωση της Τουρκίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο από Κύπρο μέχρι Λιβύη: με όλα αυτά τα «δήθεν» η Τουρκία προχωρά και η Ελλάδα, χάρη στους πεφωτισμένους αλλά τρεμάμενους κυβερνώντες; της, όλο και περισσότερο χαντακώνεται σε μια μάχη χαρακωμάτων χωρίς τέλος, με τους Έλληνες να κυνηγούν μια ανάταση που οι ίδιοι οι «αρχηγοί» τους αρνούνται πεισματικά να λάβουν υπόψη μη τυχόν και στεναχωρηθούν ή θυμώσουν κάποιοι κοντινοί και μακρινοί φίλοι και εχθροί.

Κατά τα άλλα, αυτός ο ραγιάς θα έχει πάντα με όμορφα λόγια την «αμέριστη» υποστήριξη και συμπάθεια των «μεγάλων» Ευρωπαίων και Αμερικανών νατοϊκών φίλων. Και σε εμάς θα μένει ανεκπλήρωτος ο πόθος της ελληνικής δικαίωσης.

(*) Κρεσέντσιο Σαντζίλιο,Ελληνιστής, συγγραφέας

Έτος γέννησης: 1943 Τόπος γέννησης: Θεσσαλονίκη     

Σπουδές / Σταδιοδρομία: O Kρεσέντσιο Σαντζίλιο (CRESENTZIO SANGIGLIO) γεννήθηκε  στην Θεσσαλονίκη.  Τελείωσε κλασικές σπουδές και νομικά. Υπηρέτησε στο Υπουργείο των Εξωτερικών της Ιταλίας. Δημοσίευσε και δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια λογοτεχνικής κριτικής και μεταφράσεις ελληνικής ποίησης στα πιο έγκυρα ιταλικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει μεταφράσει πολλούς Ιταλούς ποιητές στην ελληνική γλώσσα ενώ έχει συνεργαστεί και με ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά.

apopseis

infognomonpolitics.gr