Ο Γεωτεχνολογικός Διάδρομος του Δακτυλίου του Ρίμλαντ με το Ιράν ως Θεμέλιο Λίθο

skal 

Του Χωριανόπουλου Άγγελου

Από την εποχή των ελληνιστικών χρόνων μέχρι σήμερα τεράστια σημασία δινόταν από τις δυνάμεις ισχύος στα μελλοντικά σχέδια των αναδυόμενων κρατών. Όπως το βασίλειο της Σπάρτης διεξήγαγε προληπτικό πόλεμο έναντι των εμπορικά αναδυόμενων Αθηνών έτσι και σήμερα στον πολυπολικό διεθνή κόσμο που ζούμε η αναδυόμενη Κίνα αμφισβητεί την εμπορικοπολιτική επιρροή των ΗΠΑ στον πλανήτη.

Μέσω των εμπορικών συμφωνιών BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa) καθώς και μέσω διμερών κρατικών επενδύσεων η Κίνα σχεδιάζει τον νέο χερσαίο και θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού για τα σχέδια παγκόσμιας επιρροής της. Οι ζωτικοί της στόχοι για τον επόμενο αιώνα φαίνεται να είναι η εξαγωγή των απύθμενων τεχνολογικά ηλεκτρονικών-εξοπλιστικών τεχνολογιών της (βασισμένες σε τεχνητή νοημοσύνη), σε χώρες της Ευρασίας και της Λατινικής Αμερικής, αλλά και η προμήθειά φυσικού αερίου και πετρελαίου από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, με σκοπό την αέναη ενεργειακά πρόοδό της.

Ο Νοτιοανατολικός γεωπολιτικός κινεζικός δρόμος
Μία σειρά από οικονομικά βιώσιμες και τεχνολογικά απύθμενες κινεζικές διακρατικές επενδύσεις έρχονται να μετουσιώσουν τα κινεζικά σχέδια θέλοντας να προσπεράσουν πλήρως τον Νατοϊκό αποκλεισμό στην θάλασσα του ινδικού ωκεανού και της νότιας Κίνας. Τα σημεία κλειδιά αποτελούν οι δύο Κόλποι του Ομάν και του Αντέν που ενώνουν την εμπορική-ενεργειακή ροή της Ανατολικής Ασίας με την Μέση Ανατολή και εν τέλη με την Μεσόγειο θάλασσα. Στον κόλπο του Ομάν η Κίνα επιχειρεί την επιρροή της μέσω διμερών οπλικών και τεχνολογικών συνεργασιών με το Ιράν και το Πακιστάν, ως απώτερο σκοπό έχουν την μεταφορά πυραυλικής τεχνογνωσίας αντίστοιχης με εκείνη που εχρησιμοποιήθη από την Κίνα για την κατασκευή του πυραύλου DF-41 (φονέας αμερικανικών αεροπλανοφόρων). Στόχος της Κίνας είναι η δημιουργία ναυτικής βάσης στο νότιο Πακιστάν έτσι ώστε να υποστηριχθεί στρατιωτικά ο εν διαμορφώσει θαλάσσιος εμπορικός δρόμος αποκλείοντας τις νατοϊκές δυνάμεις.

Στον Κόλπο του Άντεν η κινεζική μεθοδολογία συνδυάζεται άμεσα με την αυξημένη ρωσική γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή. Η Κίνα δημιουργώντας την τρομακτικά εξελιγμένη υπερπόντια ναυτική βάση στο Τζιμπουτί επιδιώκει και επισήμως να συνδεθεί στενότερα με τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά θάλασσα. Ως φυσικό επακόλουθο έρχεται η θαλάσσια πορεία στην νότια Μεσόγειο με εξέχουσα επένδυση στρατηγικής σημασίας στο λιμάνι του Πειραιά και μετέπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα κινεζικά ναυτικά σχέδια εξοπλιστικά υποστηρίζονται από τον δορυφόρο Yaogan-3 ο οποίος σε συνδυασμό με τα ναυτικά ραντάρ δημιουργούν ένα ηλεκτρονικό αντιδυτικό μωσαϊκό παρενοχλώντας νατοϊκές βάσεις της περιοχής. Αναμφίβολα στο μωσαϊκό αυτό συμβάλει και η αυξανόμενη εμπλοκή της Ρωσίας μέσω του ‘’υπόγειου’’ διαδρόμου που σταδιακά δημιουργεί μεταξύ Συρίας, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου θέτοντας στην περιοχή ως κυρίαρχο άξονα τον ευρασιατικό έναντι του νατοϊκού. Για να παγιοποιηθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου τα παραπάνω σχέδια εμπορικής-ενεργειακής ένωσης της Κίνας με τις νοτιοευρασιατικές δυνάμεις θεμέλιος λίθος τόσο χερσαία, όσο και θαλάσσια είναι το Ιράν. Ένα Ιράν το οποίο πάλλεται μεταξύ ανατολικού και δυτικού άξονα εκμεταλλευόμενο την γεωπολιτική του θέση αλλά και θρησκευτική του επιρροή από τα σύνορα με το Πακιστάν μέχρι το διαιρεμένο Ιράκ.

Το γεωπολιτικό νατοϊκό αντίδοτο
Ο νατοϊκός άξονας εν έτη 2019 τρέχει να καλύψει ένα γεωπολιτικό-εξοπλιστικό κενό 16 ετών σύμφωνα με τον διοικητή διακλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Στα κινεζικά θαλάσσια σχέδια στους Κόλπους του Ομάν και του Αντέν έρχονται να απαντήσουν οι ΗΠΑ μέσω διμερών οικονομικών συμφωνιών και τοπικών στρατιωτικών ενισχύσεων με χώρες όπως η Σομαλία, η Υεμένη, η Ινδία αλλά και η Τουρκία που λειτουργεί ως ‘’νατοϊκός φορέας σταθερότητας’’ στην περιοχή.

Η αμερικανική ενίσχυση του ινδικού λιμανιού Cuahar έχει ως κύριο στόχο την ανακοπή του εμπορικού διαύλου Κίνας-Πακιστάν αλλά και την πιθανή μελλοντική επέκταση της Κίνας στα νοτιοϊρανικά λιμάνια θέτοντας τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη δύναμη αλλά και το Ιράν ως θεμέλιο λίθο για το μέλλον της περιοχής. Εξοπλιστικά τα νατοϊκά σχέδια έπεται να υποστηριχτούν μέσω μίας μελλοντικά ανερχόμενης κινητής θαλάσσιας ‘’φυσαλίδας’’ που θα αποκόπτει ηλεκτρονικά και δορυφορικά οποιαδήποτε επαφή του εν διαμορφώσει ανατολικού άξονα με τα θαλάσσια αμερικανικά εμπορεύματα.

Η ‘’φυσαλίδα’’ αυτή θα περιλαμβάνει ραντάρ κυβερνοπολέμου αλλά και μετάδοσης off data σημάτων με σκοπό την θαλάσσια νατοϊκή ανεξαρτητοποίηση. Ένας πρόσθετος δυτικός φορέας αποσταθεροποίησης της περιοχής φαίνεται να είναι οι τουρκόφωνοι πληθυσμοί που κατοικούν στις περιοχές (τουρκομάνοι) καθώς και οποιαδήποτε ισλαμικά ριζοσπαστική πληθυσμιακή ομάδα φίλα προσκείμενη με την Τουρκία.

Συμπεράσματα
Συμπερασματικά βλέπουμε πως ο εν διαμορφώσει ανατολικός ευρασιατικός άξονας έχει κάνει τεράστια οικονομικά και εξοπλιστικά ανοίγματα στην νότια Ευρασία. Τα βιώσιμα επενδυτικά σχέδια και δάνεια της Κίνας στην Μέση Ανατολή καθώς και ο ρόλος της Ρωσίας ως δούρειος ίππος σπεύδουν να θέσουν τις ΗΠΑ εκτός περιοχής. Ο κινεζικός One Belt Road συνδέει μεθοδικά την θάλασσα της Μεσογείου με αυτήν της Νότιας Κίνας και εν τέλη με την φιλόδοξη προσθήκη της Λατινικής Αμερικής.

Το εξοπλιστικό προσωπείο του πάλαι κάποτε Σινοσοβιετικού άξονα φαίνεται να δένει αρμονικά με την εμπορική γεωπολιτική αρχιτεκτονική που δημιουργείται διά κινεζικού χειρός. Σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα όπου όλοι οι δείκτες μεταβάλλονται μία είναι η σταθερά, η ιστορία και ως επικρατέστερος άξονας δύναται να μετουσιωθεί ο ορθότερος γνώστης της.

infognomonpolitics.gr

Καλεντερίδης για ελληνοτουρκικά: «Σίγουρο το αδιέξοδο στη Χάγη»

Ο στρατιωτικός αναλυτής, Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις εξελίξεις γύρω από τα ελληνοτουρκικά, τις δηλώσεις Ερντογάν και τη λύση της Χάγης.

«Την κίνηση της Τουρκίας να υπογράψει συμφωνία με τη Λιβύη την περιμέναμε από το 2009, προτού ανατραπεί ο Καντάφη. Από τότε υπήρξαν συνομιλίες, αλλά τώρα επιταχύνθηκαν λόγω των εξελίξεων στον Eastmed» δήλωσε μεταξύ άλλων στον Alpha 98,9 και το «Ραντάρ», με τους Τάκη Χατζή και Δήμο Βερύκιο και αναφέρθηκε στο τι προκάλεσε αυτή η συμφωνία:

«Για πολύ κόσμο και ιδιαίτερα για πολλούς Λίβυους και όχι κατ’ ανάγκη φιλέλληνες, οι δύο συμφωνίες είναι αποικιοκρατικού τύπου. Είναι σαν να δίνουν τη Λιβύη στη νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία του Ερντογάν. Αυτή η εξέλιξη κινητοποίησε και τις τεκτονικές πλάκες της ισορροπίας, της ασφάλειας και της επιρροής στην περιοχή και δεν κινητοποιήθηκαν μόνο η Αίγυπτος και άλλες χώρες του αραβικού κόσμου.

Είδαμε να αλλάζει στρατόπεδο η Ιταλία, η οποία παραδοσιακά ήταν στο πλευρό της κυβέρνησης της Τρίπολης, η Ρωσία να εμπλέκεται ενεργά, κυρίως στρατιωτικά, τις ΗΠΑ να ανησυχούν για την επιρροή που πάει να αποκτήσει η Ρωσία στην περιοχή. Είδα να κάνουν κινήσεις, όλες αυτές οι χώρες που είπα, προς την πλευρά που είναι ευνοϊκή για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα».

Για τις κινήσεις του κ. Δένδια: «Αυτή η κατάσταση, επέστρεψε στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να κάνει το εύστοχο και επιτυχημένο ταξίδι σε Λιβύη, Αίγυπτο και Κύπρο, ας ελπίσουμε ότι η κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί (…). Το σχέδιο της Τουρκίας ήταν να μετατρέψει την ανατολική Μεσόγειο σε τουρκική, μουσουλμανική λίμνη. Η Αίγυπτος επικαλείται ορισμένα ζητήματα και δεν θέλει να οριοθετήσει με την Ελλάδα τις θαλάσσιες ζώνες, όμως θεωρώ ότι η υπογραφή της συμφωνίας για τον Eastmed, σε μεγάλο βαθμό, στην πράξη, ακυρώνει την παράλογη συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας».

Για το ότι ο Λίβανος κατηγορεί την Ελλάδα για παραβίαση χωρικών υδάτων: «Στον Λίβανο υπάρχει πολιτικό πρόβλημα και αυτό η Τουρκία το εκμεταλλεύεται. Η Τουρκία, όλη αυτή την κινητοποίηση των χωρών που ανέφερα και άλλες που δεν ανέφερα, σε αντίπαλο στρατόπεδο από αυτήν, οδηγούν τον Ερντογάν να κάνει διπλωματική πανστρατιά και να πάρει χώρες στο πλευρό του. Το Πακιστάν πριν από ένα μήνα με το πολεμικό του ναυτικό στην ανατολική Μεσόγειο , το Αφγανιστάν θα το δούμε σε να συμμετέχει αποβατική κίνηση για κατάληψη ελληνικού νησιού σε άσκηση, απέναντι από τη Χίο. Η Τουρκία θέλει συμμάχους και ένας είναι ο Λίβανος. Εκεί ένα ελληνικό πλοίο, επ’ ωφελεία του Ισραήλ και επειδή είχε ελληνική σημαία, κατηγορήθηκε η Ελλάδα. Σκόπιμα έγινε η κατηγορία για να ικανοποιηθεί η Τουρκία».

Για «άδειασμα» Ερντογάν σε Τσαβούσογλου: «Χθες είχαμε δυο σημαντικά ζητήματα. Η συνέντευξη Τσαβούσογλου στο Βήμα και η δήλωση Ερντογάν στην παραλαβή του υποβρυχίου. Ο Ερντογάν ακύρωσε τον Τσαβούσογλου ή αν θέλετε αυτά που είπε ήταν ψυχρολουσία σε αυτούς στην Ελλάδα, που έχουν βάλει όλα τα αυγά στο καλάθι της Χάγης.

Μακάρι η Τουρκία να δεχθεί να πάμε στη Χάγη με συνυποσχετικό που θα βάλουμε δύο θέματα. Πρώτον τη υφαλοκρηπίδα και δεύτερον ότι οι αποφάσεις του δικαστηρίου θα είναι δεσμευτικές και για τις δύο χώρες. Εδώ λοιπόν ο Ερντογάν χθες το βράδυ, έβαλε άλλα πράγματα στο συνυποσχετικό. Έβαλε τα νησιά, το θέμα του δικαιώματος που έχουν τα νησιά να έχουν θαλάσσιες ζώνες, πέραν των χωρικών υδάτων, αλλά και το θέμα της ιδιοκτησίας των νησιών. Θα πρέπει να περιμένουμε, για όσους ευαγγελίζονται τη Χάγη και την έχουν στην ουσία θεοποιήσει, ότι εκεί θεωρείται σίγουρο το αδιέξοδο».

Για το αν θα στείλει η Τουρκία ερευνητικό πλοίο για να κατοχυρώσει τη συμφωνία: «Η Ελλάδα έκανε κάποιες δηλώσεις που δεν είναι απολύτως ξεκάθαρες. Ότι αν στείλει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα ερευνητικό πλοίο εμείς θα το εμποδίσουμε με κάθε τρόπο. Αν είχαμε στείλει ξεκάθαρο μήνυμα , επικαλούμενοι την αποτρεπτική ισχύ που ακόμα έχει η Ελλάδα, συμβαίνουν δύο πράγματα:

Στην Τουρκία αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται οι ρωσοτουρκικές σχέσεις λόγω Ινλτίμπ και δοκιμάζονται και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις λόγω της υπογραφής Τραμπ σε κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας».

Για τις σχέσεις της Ρωσίας με την Τουρκία: «Έχουν αναχθεί σε στρατηγικό επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε σοβαρότατα προβλήματα, όπως έχουμε τώρα στο Ιντλίμπ. Θα έχουμε κυρίως σε σχέση με τη Συρία και όχι μόνο. Αλλά, η Ρωσία κατάφερε να έχει υπογράψει συμφωνίες και να έχει κάνει αγωγούς και τα πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, που στην ουσία καθιστούν την Τουρκία μια εξαρτημένη ενεργειακά χώρα από εκείνη. Τα οπλικά συστήματα θα γίνουν πολύ σημαντικό θέμα αν αρχίσει η Τουρκία να σκέφτεται σοβαρά την αποχώρησή της από το ΝΑΤΟ. Η Τουρκία δεν θα επιχειρήσει να ανοίξει ένα τρίτο μέτωπο, με την Ελλάδα, όσο τα θέματα με τη Ρωσία και με την Αμερική βρίσκονται σε αυτήν την αρνητική τροχιά».

infognomonpolitics.gr

Το Πακιστάν βοήθησε την Τουρκία κατά την εισβολή στη Κύπρο το 1974 και εμείς τους δίνουμε τώρα επιδόματα

Σε μία πρωτοφανή αποκάλυψη προχώρησαν οι Τούρκοι, γνωστοποιώντας την βοήθεια που δέχτηκαν από το Πακιστάν κατά την εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Η Τουρκία αποκάλυψε μέσω δημοσιεύματος στο επίσημο πρακτορείο Anadolu πως το Πακιστάν ενεπλάκη στην εισβολή του 1974, βοηθώντας τον Τουρκικό στρατό.

Πρώην Πακιστανός Στρατηγός που πιστεύει (όπως και πολλοί άλλοι) πως η Τουρκία και το Πακιστάν είναι 2 χώρες αλλά 1 έθνος, αποκάλυψε πως μετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Κύπρου το 1974, βοηθώντας (όπως είπε) τους Τούρκους αδερφούς του!

Ο Πακιστανός Στρατηγός εν αποστρατεία Karamat Ahmed Karamat, πρώην Ιατρός Χειρουργός του Πακιστανικού Στρατού, ήταν μέλος της Ιατρικής ομάδας που πήγε στην Τουρκία κατά την εισβολή στην Κύπρο και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στους τραυματισμένους στρατιώτες και πολίτες.

«Ήμουν Ταγματάρχης όταν διατάχθηκα να ετοιμαστώ άμεσα και να συμπεριληφθώ στην Ιατρική ομάδα για την Τουρκία που θα βοηθούσε τον Τουρκικό στρατό» είπε στο πρακτορείο Anadolu ο Πακιστανός απόστρατος.

«Ήταν 17 Ιουλίου του 1974, όταν η ομάδα μας, που αποτελούνταν από 30 γιατρούς, νοσοκόμους και παραϊατρικό προσωπικό, έφυγε για την Τουρκία, με ειδικό στρατιωτικό αεροπλάνο C-130, που έφτασε το βράδυ στα Άδανα την Τουρκίας. Αμέσως μετά την άφιξή μας, μεταφερθήκαμε σε στρατόπεδο στην Μερσίνα και την Ταρσό» είπε ο Πακιστανός απόστρατος.

Για τον ίδιο ήταν μια δύσκολη περίοδος, καθώς η γυναίκα του ήταν έγκυος και θα γεννούσε σύντομα με καισαρική τομή, αλλά όπως είπε ο Πακιστανός «οι αδερφοί μας και οι αδερφές μας πολεμούν και χρειάζονται την βοήθειά μου, έτσι, ως στρατιώτης πρέπει να πάω να τους βοηθήσω».

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, ο Karamat Ahmed Karamat ήταν στην Μερσίνα και η ομάδα του βοηθούσε τραυματισμένους Τούρκους στρατιώτες, όταν έμαθε πως η γυναίκα του γέννησε ένα κοριτσάκι.

Ο απόστρατος Πακιστανός Στρατηγός γεννήθηκε το 1943 στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν και υπηρέτησε τον Πακιστανικό στρατό (στο υγειονομικό) για 37 χρόνια. Παραιτήθηκε το 2003.

Ο Karamat Ahmed Karamat και η ομάδα του υπηρέτησαν στην Τουρκία ως τον Σεπτέμβριο του 1974, οπότε και επέστρεψαν στο Πακιστάν, ολοκληρώνοντας το καθήκον τους.

«Ακόμη θυμάμαι εκείνες τις ημέρες και τον χρόνο που πέρασα με τους Τούρκους συναδέλφους, αλλά έχω χάσει την επαφή με τους φίλους που έκανα τότε… Δεν υπήρχαν τρόποι για να διατηρηθεί η επαφή μαζί τους τότε» λέει ο Πακιστανός απόστρατος Στρατηγός.

Θυμάται επίσης την φιλοξενία και τον σεβασμό που έδειξαν σε αυτόν και την ομάδα του οι Τούρκοι στρατιωτικοί και οι ντόπιοι στην Μερσίνα και την Ταρσό.

Ο Karamat Ahmed Karamat επισκέφτηκε για δεύτερη φορά την Τουρκία το 2003, ως στρατηγός του Πακιστανικού στρατού.

Η Τουρκία και το Πακιστάν είναι δύο χώρες αλλά ένα έθνος, καθώς οι δύο πλευρές αγαπιούνται, δήλωσε ο Karamat Ahmed Karamat.

Ο Πακιστανός απόστρατος δήλωσε πως σκοπεύει να ξαναεπισκεφτεί την Τουρκία μαζί με την γυναίκα του κάποια μέρα.

Ο πρώην Πακιστανός Στρατηγός ζητά από τους Πακιστανούς να μάθουν την Τουρκική γλώσσα και από τους Τούρκους την Πακιστανική (Urdu) ώστε να καταλαβαίνει καλύτερα ο ένας τον άλλο.

Το Πακιστάν και η Τουρκία έχουν στενούς δεσμούς πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς, καθώς και στρατιωτικούς, ενώ γίνεται εμβάθυνση και των οικονομικών τους σχέσεων.

«Η Τουρκία και το Πακιστάν αγαπάνε ο ένας τον άλλο και διαθέτουν εξαιρετικούς γιατρούς και θα πρέπει να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας» είπε ο Karamat Ahmed Karamat.

Επίσης θύμισε πως οι σχέσεις του Πακιστάν και της Τουρκίας έγιναν στενότερες κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της Τουρκίας από τον Ταγίπ Ερντογάν.

Οι σχέσεις της Τουρκίας με το Πακιστάν είναι στενές εδώ και χρόνια. Είναι γνωστό πως Πακιστανοί πιλότοι συνεκπαιδεύονται με Τούρκους πιλότους στο Αιγαίο, όπως είναι γνωστό πως η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνική τεχνολογία και όπλα μέσω του Πακιστάν. Για το θέμα διαβάστε σχετικά στο άρθρο: Η Τουρκία φτιάχνει πυρηνικά όπλα.

Οι στενότατες σχέσεις Τουρκίας – Πακιστάν θα πρέπει να εξεταστούν με σοβαρότητα και διεξοδικά από τις Ελληνικές αρχές και οι σχέσεις της Ελλάδας, αλλά και την Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το Πακιστάν, θα πρέπει να μεταβληθούν αναλόγως.

unpolitical.gr

https://cosmostatus.blogspot.com

Πως κατάλαβα τον πόλεμο εναντίον των λευκών γυναικών. Μια μαρτυρία

Της Laura Towler

Το 2006 είχα μετακομίσει από το ήσυχο χωριό μου στο Γιορκσάιρ της βόρειας Αγγλίας, στο Μπράντφορντ, μια πόλη που το 2001 ο πληθυσμός της ήταν 76% "λευκοί βρετανοί", δέκα χρόνια μετά, το 2011 ήταν 63%, και είναι πιθανό σήμερα να είναι περίπου 50% λευκοί Βρετανοί.

 
Πριν μετακομίσω εκεί, θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως ένα άτομο ανεκτικό και με «ανοιχτό μυαλό». Παρόλο που δεν ήμουν ποτέ ενθουσιώδης με τα «ανοιχτά σύνορα», έκρινα τους ανθρώπους ως άτομα και επέλεξα να βλέπω μόνο το καλό σε όλους τους ανθρώπους που θα συναντούσα. Η σχολική αναφορά μου όταν ήμουν 11 ετών έλεγε:

«Αυτό το τρίμηνο, η Laura επικεντρώθηκε στη μουσουλμανική πίστη, μαθαίνοντας πολλά για τον τρόπο ζωής των μουσουλμάνων. Η Λάουρα βλέπει με συμπάθεια τις διαφορετικές θρησκείες του κόσμου και αισθάνεται ότι το να είσαι ευγενικός και χρήσιμος στους άλλους είναι ο σημαντικότερος παράγοντας της ζωής».

Το να μεταφερθώ σε μια πόλη, για μένα σήμαινε να εγκαταλείψω την ομοιογενή, ασφαλή και οικεία κοινότητά μου για να βρεθώ σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, αποτελούμενη σχεδόν εξ ολοκλήρου από πακιστανούς μουσουλμάνους (περίπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού) και την λευκή εργατική τάξη. Δεν είχα κανένα πρόβλημα τότε. Υπήρχαν μερικές Πακιστανές κοπέλες στο παλιό μου σχολείο που, εκτός από την εμφάνισή τους, ήταν ακριβώς όπως εγώ και οι φίλες μου. Επίσης κατά τη διάρκεια της επίσημης εκπαίδευσης μου διδάχθηκα ότι η κοινωνική τάξη είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στη δυναμική της ομάδας από ό, τι η φυλή και η εθνικότητα. Το είχα αποδεχθεί αυτό οπότε δεν περίμενα να δω μεγάλες αλλαγές από μια κοινότητα της εργατικής τάξης σε μια άλλη.

Έκανα λάθος. Τα επόμενα δύο χρόνια που έζησα στο Μπράντφορντ ήταν ικανά να φυτεύσουν στο κεφάλι μου ένα σπόρο, ο οποίος στη συνέχεια αναπτύχθηκε και με έκανε να συνειδητοποιήσω και να κατανοήσω τον πόλεμο κατά της Δύσης.

Το πρώτο κιόλας βράδυ που ζούσα στη νέα μου πόλη, βγήκα με την συγκάτοικό μου έξω να εξερευνήσουμε την πόλη για να εντοπίσουμε τα κοντινά καταστήματα. Από εκείνο το πρώτο βράδυ και για πολλά βράδια μετά, δεχθήκαμε προσβολές, αγγίγματα, εκφοβισμό, λεκτική κακοποίηση, από Πακιστανούς όλων των ηλικιών, μερικοί από τους οποίους μας ακολουθούσαν ενώ περπατούσαμε. Σύντομα μάθαμε ότι δεν ήταν ασφαλές να βγαίνουμε έξω μέσα στο σκοτάδι μόνες και δεν ήταν ασφαλές να πηγαίνουμε σε ορισμένες περιοχές. Αυτό ήταν ένα σοκ για μένα και κάτι πολύ ξένο για την κοινότητα μέσα στην οποία μεγάλωσα.

Θα μπορούσα να αφιερώσω πολύ χρόνο περιγράφοντας λεπτομερώς τις εμπειρίες μου από τη ζωή στο Μπράντφορντ. Σε μια περίπτωση, η φίλη μου και εγώ έπρεπε να μπούμε σε ένα κατάστημα για ασφάλεια, επειδή μας ακολουθούσε μια ομάδα ανδρών. Τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία, η οποία έφτασε, πήρε μια δήλωση από εμάς και μας οδήγησε στο σπίτι. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις όπου μου είπαν να φύγω από μια περιοχή επειδή υπήρχαν Πακιστανοί άνδρες και επειδή ήμουν λευκή και δεν ήμουν ευπρόσδεκτη εκεί. Υπήρχαν επίσης στιγμές που μου προσφέρθηκαν χρήματα για σεξ στο φως της ημέρας. Ήμουν μόνο μια έφηβη την εποχή εκείνη.

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι οι Πακιστανοί, ως ομάδα, δεν αντιμετωπίζουν τις γυναίκες με το ίδιο επίπεδο αξιοπρέπειας και σεβασμού που κάνουν οι λευκοί. Φαντάζομαι ότι αν μια φεμινίστρια το διαβάσει αυτό, θα πει ότι μεροληπτώ και ότι έχω ανακριβείς προκαταλήψεις για μια ολόκληρη εθνοτική ομάδα. Εγώ θα πω ότι αυτό λέγεται να είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τις τάσεις που βασίζονται σε χιλιάδες επαφές.

Αργότερα, έμαθα ότι ορισμένα κορίτσια με τα οποία πήγαινα στο ίδιο σχολείο τα είχαν «ψαρέψει» και τα είχαν βιάσει Πακιστανοί άνδρες. Εκτιμάται ότι εκατοντάδες χιλιάδες βρετανικά κορίτσια υπέφεραν στα χέρια κυρίως πακιστανών μουσουλμάνων – ορισμένα ακόμη βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν – αλλά οι αστυνομικές αρχές και οι κοινωνικές υπηρεσίες κάλυπταν την υπόθεση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επέλεξαν να αγνοούν το θέμα και όποιος επιχειρούσε να το φέρει στο φως δεχόταν επίθεση και τις γνωστές ταμπέλες («ρατσιστής» κλπ) από το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έτσι ώστε ο κόσμος είτε να μην τον παίρνει πλέον στα σοβαρά είτε να μάθει να σιωπά.

Η εμπειρία μου από την πολυπολιτισμικότητα μου έμαθε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Έμαθα ότι η εθνικότητα επηρεάζει την κουλτούρα και τον πολιτισμό και οι πολιτισμοί είναι συχνά μεταξύ τους ασυμβίβαστοι. Στη συνέχεια προχώρησα πιο βαθιά και είδα «τι παίζεται» με την μαζική μετανάστευση, τη λογοκρισία του "λόγου μίσους", την κρατική επιβολή της λευκής ενοχής και την ανάμειξη χρηματοδοτών, μέχρι που έφτασα στο συμπέρασμα που εξακολουθώ να υποστηρίζω σήμερα: ο εθνικισμός δεν είναι μόνο υγιής, είναι απαραίτητος για την επιβίωση του λαού μας.

Ο πόλεμος κατά των λευκών γυναικών

Θεωρώ ότι η δημογραφική αντικατάσταση των Ευρωπαίων είναι το πιο σημαντικό θέμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Σε πολλά έθνη στη Δύση, είμαστε μόνο λίγες δεκαετίες μακριά από το να γίνουμε πληθυσμοί μειονοτήτων στη δική μας γη. Αυτό, φυσικά, είναι εντελώς αφύσικο και έχει ενορχηστρωθεί από μια ξένη κλίκα διεθνών επιχειρηματιών. Αυτό σημαίνει ότι η αντικατάστασή μας δεν εκτελείται στην ύπαιθρο. Αν και περιλαμβάνει τη μαζική εισαγωγή μη λευκών στις χώρες μας, η μείωση των λευκών πραγματοποιείται με λιγότερο άμεσο τρόπο. Τα ποσοστά γονιμότητας των γηγενών στις λευκές χώρες μειώνονται λόγω της συνεχιζόμενης προώθησης του φεμινισμού, της άμβλωσης, των περιστασιακών σχέσεων και των μικτών (διαφυλετικών) σχέσεων. Όλα αυτά προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση ή συγκίνηση για τη λευκή γυναίκα και παραγνωρίζεται η μακροχρόνια ζημία που ακολουθεί και τα αισθήματα ανεκπλήρωσης, στις περισσότερες περιπτώσεις.

Την ίδια στιγμή, οι φυλετικοί μας δεσμοί αποδυναμώνονται με το σβήσιμο και ξαναγράψιμο της ιστορίας μας και την δημοφιλή πλέον αντίληψη ότι εάν ζητάς το καλό των λευκών είσαι «ρατσιστής». Για τη λευκή γυναίκα, αυτό μπορεί να δημιουργεί σύγχυση. Γιατί οι γυναίκες συμπεριλαμβάνονται συχνά κάτω από την ομπρέλα των μειονοτήτων, αλλά μόνο όταν αυτό ταιριάζει με τη κατεστημένη αφήγηση. Εάν μια λευκή γυναίκα είναι εναντίον του νούμερο εχθρού - του λευκού άνδρα - σε περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης, για παράδειγμα, τότε απεικονίζεται ως θύμα. Το ευάλωτο πλάσμα που υποφέρει από την “straight”, λευκή πατριαρχία. Ωστόσο, εάν παίρνουμε μια θέση που είναι αντίθετη με την κατεστημένη (για παράδειγμα, λευκές γυναίκες ψηφίζουν για Trump, ή δεν είναι αρκετά «διατομεακές» ή «διαθεματικές» φεμινίστριες (“intersectional” feminism: ο φεμινισμός που ενδιαφέρεται και για τις άλλες «καταπιεσμένες ομάδες», π.χ. μαύρες γυναίκες, τρανς), τότε, υπό αυτές τις συνθήκες θα ταυτίζονται με τους «καταπιεστές» και στιγματίζονται ως «προδότριες». Από ότι φαίνεται ως λευκή γυναίκα, μπορώ να ζήσω τη ζωή μου ατομικιστικά, όπως μου αρέσει, και να χορτάσω όσο εκφυλισμό, ναρκισσισμό ή καταναλωτισμό μου αρέσει, αλλά αν θέλω να ζήσω ως συλλογικότητα η μόνη επιλογή που υπάρχει είναι να πρόκειται για μια μη λευκή συλλογικότητα. Για να το εμπεδώσουμε: “black lives matter” (οι ζωές των μαύρων αξίζουν) και πρέπει να σταματήσουμε τη δυσφήμηση του εβραϊκού λαού. Ωστόσο, “it is not okay to be white”….

Ανέφερα την προώθηση του φεμινισμού, της άμβλωσης, της άστατης σεξουαλικής ζωής και των φυλετικά μικτών σχέσεων παραπάνω. Αυτά τα τέσσερα εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιούνται για την επιτάχυνση της δημογραφικής μας αντικατάστασης, έχουν επίσης επιζήμια αποτελέσματα στην ευημερία των λευκών γυναικών.

Ο φεμινισμός, μεταμφιεσμένος ως κίνημα βασισμένο στην αποκαλούμενη "ισότητα", υπαγορεύει στις γυναίκες να σκέφτονται ότι μπορούμε και πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας σαν άνδρες. Όλα μου φαίνονται κάπως ανούσια, επειδή οι φεμινίστριες εκστρατεύουν για την ελευθερία να κάνουν πράγματα που πραγματικά δεν θέλουν να κάνουν. Η σημερινή φεμινιστική σταυροφορία στη Βρετανία είναι να μπουν στην πολιτική περισσότερες γυναίκες, ώστε να αντανακλούν το γεγονός ότι ο πληθυσμός μας είναι μισός αρσενικός και μισός θηλυκός, αλλά μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει έλλειψη εκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική επειδή υπάρχει έλλειψη γυναικών υποψηφίων, λόγω της έλλειψης γυναικών που επιδιώκουν μια πολιτική καριέρα. Ως γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, σας διαβεβαιώνω ότι αγωνίζομαι πολύ να βρω άλλες γυναίκες να ασχοληθούν με αυτό το θέμα. Γιατί λοιπόν, πρέπει να αναρωτηθούμε, το εξαναγκάζουμε;

Πιστεύω ότι αυτό συσχετίζεται με άλλους τομείς της απελευθέρωσης των γυναικών, όπως είναι το συναίσθημα και το σεξ χωρίς συνέπειες, η κατάργηση των παραδοσιακών ρόλων των φύλων στο σπίτι και η σφαιρική συντριβή της πατριαρχίας: Οι γυναίκες υποθέτουν ότι είναι "ίσες", πρέπει να είμαστε το ίδιο. Αυτή η προσέγγιση υπονομεύει τόσο την επιστήμη όσο και την ευτυχία. Δεν μπορούμε να μιμηθούμε τους άνδρες, διότι, ειλικρινά, είμαστε διαφορετικές από τους άνδρες, τόσο γενετικά όσο και πολιτιστικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εξετάσεις γυμναστικής στο βρετανικό στρατό και την αστυνομία είναι ευκολότερες για τις γυναίκες, οι χρόνοι εξετάσεων αυξάνονται στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έτσι ώστε οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να περάσουν και οι ποσοστώσεις για την ποικιλομορφία που έχουν τεθεί σε ισχύ στη Βρετανία, οδηγούν στο να επιλέγεται ένα άτομο για το φύλο του και όχι για τις δεξιότητές του. Με το να ορίζουμε τον εαυτό μας για μια ζωή που θα ζούμε - όπως το θέτει ο Francis Parker Yockey – ως «κατώτεροι άντρες», δεν θέτουμε μόνο τον εαυτό μας σε μια οδό αποτυχίας, αλλά θέτουμε τον εαυτό μας σε μια ζωή δυστυχίας.

Οι γυναίκες δεν είχαν ποτέ τα δικαιώματα που έχουμε σήμερα, αλλά η ευτυχία μας μειώνεται. Ο Richard Houck το αναφέρει αυτό στη μελέτη του "Ο πόλεμος κατά των λευκών γυναικών" (“The War Against White Women”), αλλά θα ήθελα να το επαναλάβω για άλλη μια φορά. Οι οικονομολόγοι Betsey Stevenson και Justin Wolfers ανέλυσαν τις τάσεις ευτυχίας των Αμερικανών πολιτών μεταξύ των ετών 1970 και 2005. Ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες βαθμολόγησαν τη γενική ικανοποίηση τους ως προς τη ζωή υψηλότερα από τους άνδρες το 1970. Ωστόσο, αυτό έχει σταδιακά μειωθεί με την πάροδο των ετών. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι γυναίκες ήταν λιγότερο ικανοποιημένες από τους άντρες για πρώτη φορά. Μια μεγάλη έρευνα που έγινε από την Girlguiding στη Βρετανία φέτος διαπίστωσε επίσης ότι τα κορίτσια και οι νέες γυναίκες ηλικίας 7-21 ετών είναι περισσότερο δυσαρεστημένες από ό, τι ήταν όταν η ίδια έρευνα διεξήχθη πριν από μια δεκαετία. Το είκοσι πέντε τοις εκατό των κοριτσιών που συμμετείχαν δήλωσαν ότι ήταν "πολύ χαρούμενα", σε σύγκριση με το σαράντα ένα τοις εκατό που δήλωσε το ίδιο το 2009.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να παρακολουθήσετε τις τάσεις στην ποπ κουλτούρα. Η Adele, (Adele Laurie Blue Adkins, Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Ονομάστηκε από τα social media "Βασίλισσα της Ποπ") η οποία έχει σπάσει έναν τεράστιο αριθμό ρεκόρ με τα τραγούδια της σχετικά με τη γυναικεία θλίψη, τη μοναξιά, την απελπισία και το άγχος, είναι μια από τις μεγαλύτερες γυναίκες μουσικούς της εποχής μας. Όπως έγραψε ο Morgoth το 2017:

Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι "γιατί η Adele είναι τόσο δημοφιλής;" αλλά μάλλον, "γιατί το πηγάδι της θηλυκής σκοτεινιάς είναι τόσο βαθύ;".

Άλλωστε, "η σύγχρονη γυναίκα" δεν τα έχει πάρει όλα; Η σύγχρονη λευκή γυναίκα στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική, σήμερα, κατοικεί σε έναν πολιτισμό και μια κοινωνία που δεν θέτει καθόλου περιορισμούς στη συμπεριφορά της καθόλου! Και παρόλα αυτά ο αλκοολισμός στις γυναίκες είναι σε υψηλά επίπεδα, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας: το 20% των γυναικών στη Βρετανία είναι κλινικά καταθλιπτικές, παίρνουν χάπια για τα νεύρα τους, χάπια για την αϋπνία τους, χάπια για τη ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα) είναι μια πραγματική έκρηξη για τη φαρμακευτική αγορά.

Είδα ένα άρθρο στο δημοφιλέστερο γυναικείο περιοδικό το Cosmopolitan την περασμένη εβδομάδα, στο οποίο διαφήμιζαν ένα ποτήρι κρασιού για τις γυναίκες το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε στο ντους. Γυναίκες και νεαρά κορίτσια κάτω από το άρθρο και έλεγαν πόσο χρειάζονταν αυτό το ποτήρι. Αυτό μου θύμισε ορισμένα άρθρα που είδα κατά την κυκλοφορία του τελευταίου άλμπουμ της Adele, στο οποίο πολλοί θλιμμένοι και γεμάτοι θλίψη δημοσιογράφοι ενημέρωναν τις γυναίκες ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουν ένα κρασί και να κλάψουν γερά. Γιατί να κλαις  με ένα ποτήρι κρασί είναι το νέο “cool” και το νέο πρότυπο; Και γιατί οι λευκές γυναίκες γίνονται λιγότερο χαρούμενες καθώς περνούν τα χρόνια; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένες σε απλούστερους καιρούς, να ζούσαμε κάτω από τη φυσική αξιοπρέπεια και την αρετή του φύλου μας, ενσωματώνοντας χαρακτηριστικά και αναλαμβάνοντας ρόλους που ήρθαν οργανικά και ενστικτωδώς σε εμάς εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Οι λευκές γυναίκες ενθαρρύνονται να είναι αυτάρκεις και ανεξάρτητες, αλλά πόσες από εμάς θέλουμε βαθιά μέσα μας πραγματικά αυτό; Και δεν εννοώ πόσες από εμάς λέμε ότι το θέλουμε, εννοώ πόσες από εμάς επιθυμούμε πραγματικά μια ζωή ατομικιστικής αυτοδιοίκησης και μοναξιάς; Κάθε ισχυρή γυναίκα που γνωρίζω - ακόμα και εκείνες που λένε ότι απολαμβάνουν σεξουαλικές σχέσεις χωρίς δεσμεύσεις - θέλει κρυφά να στηριχθεί πάνω στον ώμο ενός κυρίαρχου άλφα άνδρα και να ζήσει μια ζωή προστασίας και άνεσης. Δεν είναι μυστικό ότι οι γυναίκες προτιμούν τον παραδοσιακό αρρενωπό άντρα. Ωστόσο, η κοινωνική πίεση μας λέει ότι αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα σπίτι και να μεγαλώσουμε παιδιά, τότε είμαστε βαρετές και αδύναμες. Στη συνέχεια, ενθαρρύνεται η αδιαλλαξία, που σημαίνει ότι ο φεμινισμός και ο προοδευτισμός ενθαρρύνουν με ακρίβεια κάποιες γυναίκες να συμπεριφέρονται με τρόπους που δεν ανταποκρίνονται στους μακροπρόθεσμους στόχους μας και δεν μας γεμίζουν πέρα ​​από το βραχυπρόθεσμο.

Παρά το ότι τα mainstream μέσα ενημέρωσης μας συμβουλεύουν συνεχώς ότι η «ζωή χωρίς παιδιά» είναι αυτό που θα μας κάνει πιο ευτυχισμένες, οι μελέτες έχουν δείξει ότι η ύπαρξη γονέα οδηγεί σε συναισθήματα ολοκλήρωσης και νοήματος στη ζωή κάποιου. Ανεξάρτητα από αυτό, η μέση ηλικία κατά την οποία μια γυναίκα έχει το πρώτο της παιδί έχει αυξηθεί και ο αριθμός των αμβλώσεων που έχουν πραγματοποιηθεί είναι σταθερά σε άνοδο από τη δεκαετία του 1970. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, περίπου πέντε γυναίκες στις χίλιες είχαν υποβληθεί σε έκτρωση το 1970. Το 2017 ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 16,5 γυναίκες ανά χίλιες. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί πόσες γυναίκες μετάνιωσαν που προχώρησαν σε άμβλωση. Αν και υπάρχουν αναφορές για γυναίκες που υποφέρουν από θλίψη και ενοχή, οι φεμινίστριες - μια μικρή αλλά λαλίστατη μειονότητα - είναι επιρρεπείς στο να καυχώνται για τις εμπειρίες τους και να υπερηφανεύονται φορώντας κονκάρδες που γράφουν "I love abortion".

Δεν πιστεύω ούτε για μια στιγμή ότι η χρήση της άμβλωσης ως μορφή αντισύλληψης, όπως κάνουν συχνά οι λευκές γυναίκες το 2018, έχει μηδενικές ψυχικές συνέπειες για την υγεία μας, αλλά η σημασία της υποβαθμίζεται από την κυρίαρχη αφήγηση. Η ψυχική ευημερία της λευκής γυναίκας είναι ένα μικρό τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τη μείωση των γηγενών ποσοστών γονιμότητας. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι μπορεί να ισχυρίζονται ακόμη ότι οι δυσαρεστημένοι λευκοί άνθρωποι, σε κάθε περίπτωση, κάνουν καλύτερους καταναλωτές.

Η αναφορά μου στον πόλεμο στις λευκές γυναίκες δεν θα είναι πλήρης εάν δεν ασχοληθώ με τη μαζική εμπορία των διαφυλετικών σχέσεων που βλέπουμε σήμερα στη Δύση. Όπως έχει συζητηθεί αρκετές φορές προηγουμένως, οι πληθυσμοί των δυτικών εθνών δέχονται κυριολεκτικά καταιγισμό εικόνων διαφυλετικών σχέσεων στις διαφημίσεις. Συνήθως η κυρίαρχη εικόνα είναι αυτή ενός μαύρου άνδρα με μια λευκή γυναίκα. Στη Βρετανία, έχει καταντήσει αστείο -αν μπορείς να το αποκαλέσεις έτσι - ότι οι διαφημίσεις των Χριστουγέννων στα μεγαλύτερα καταστήματά μας περιλαμβάνουν πάντα μικτές φυλετικά οικογένειες ή ζευγάρια. Αυτό σε μια χώρα που ήταν 87% "λευκή βρετανική" κατά την ημερομηνία της τελευταίας επίσημης απογραφής μας. Αυτό συμβαίνει επίσης και σε μια χώρα όπου το 96% των λευκών Βρετανών επιλέγει μέχρι σήμερα κάποιον από την δική του εθνοτική ομάδα.

Ο σαφής στόχος εδώ είναι να εξομαλυνθούν ορισμένες συμπεριφορές και να επηρεαστεί η συμπεριφορά του κοινού. Όσο περισσότερες λευκές γυναίκες ζευγαρώνουν με μη λευκούς άνδρες, τόσο λιγότεροι λευκοί άνθρωποι θα υπάρχουν στην επόμενη γενιά.

Πριν από μερικά χρόνια μου ζητήθηκε από μια κοπέλα στην εργασία μου - μπροστά σε ένα ακροατήριο περίπου δέκα ανθρώπων - αν βρίσκω ελκυστικό τον Anthony Joshua, έναν μαύρο μποξέρ στη Βρετανία. Απάντησα όχι. Τότε ρωτήθηκα γιατί. "Είναι ψηλός, μυώδης", πρόσθεσε η συνάδελφός μου, "τι δεν σου αρέσει;". Δίστασα λίγο, σκεπτόμενη αν είναι αποδεκτό να παραδεχτώ ότι με ενδιαφέρουν μόνο οι λευκοί άντρες. Σκέφτηκα να αποφύγω την άβολη κουβέντα γιατί ήξερα μετά τι θα ακολουθούσε, αλλά δεν το έκανα. Γιατί να μην μπορώ να παραδεχτώ ότι ενδιαφέρομαι μόνο για τους λευκούς; Είναι ένας απόλυτα φυσικός και υγιεινός τρόπος σκέψης. Όταν απάντησα με ειλικρίνεια, λέγοντας ότι δεν με ελκύουν οι μαύροι άνδρες και ότι θα ήθελα να συνδεθώ με έναν λευκό άντρα επειδή θέλω να κάνω λευκά παιδιά, με αντιμετώπισαν με έκπληξη και αηδία. Αυτό που κατάλαβα ήταν το εξής: Αν εγώ, ως ανοιχτά εθνικίστρια, έπρεπε να κοντοσταθώ λίγο για να μην δεχθώ την επίθεση που ακολούθησε, πόσο άβολα πρέπει να νιώθουν μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα οι απολιτίκ γυναίκες;

Όπως γνωρίζουμε, όσο περνάει ο καιρός, οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να δηλώσουν ότι είναι «ανοικτοί» να ζευγαρώσουν με ανθρώπους άλλων φυλών, αλλά η συμπεριφορά τους δείχνει μια διαφορετική εικόνα. Αυτό δηλώνει ότι οι άνθρωποι αναζητούν την κοινωνική έγκριση για αυτό που κάνουν και είναι λιγότερο πρόθυμοι να παραδεχτούν κάτι αν πιστεύουν ότι αυτό πηγαίνει ενάντια στο ρεύμα. Για μια γυναίκα - το πιο ευαίσθητο από τα δύο φύλα - αυτό μπορεί να είναι ένα δύσκολο έργο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι είναι σημαντικό να οδηγήσουμε με το παράδειγμά μας. Χρειαζόμαστε γενναίες γυναίκες να παραδεχθούν ότι κάνουν μια συνειδητή απόφαση μέχρι σήμερα μέσα στην εθνοτική τους ομάδα, έτσι ώστε και άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν.

Οι διαφυλετικές σχέσεις είναι επικίνδυνες για τη λευκή γυναίκα με αρκετούς τρόπους. Από την άποψη της ασφάλειας, από όσο γνωρίζουμε, οι μαύροι άντρες είναι πιο πιθανό να διαπράξουν βίαιο έγκλημα και υπερεκπροσωπούνται στους πληθυσμούς των φυλακών στη Δύση. Στο Λονδίνο, για να δώσουμε μόνο ένα παράδειγμα, οι Αφρικανοί της Καραϊβικής υπερεκπροσωπούνται σε επιθέσεις με οξύ από ένα τεράστιο ποσοστό 287% ! Επιπλέον, οι λευκές γυναίκες με παιδιά μικτών φυλών είναι πιο πιθανό να καταλήξουν ανύπαντρες μητέρες (με ένα τεράστιο ποσοστό) και τα παιδιά μικτής φυλής διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο όταν πρόκειται για ζητήματα υγείας, σχολικής εμπειρίας, εθισμού στο τσιγάρο και στο ποτό, μεταξύ άλλων κινδύνων.

Συμπέρασμα

Τα εργαλεία που έχουν τεθεί σε κίνηση για τη δημογραφική αντικατάσταση των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής έχουν αναμφίβολα εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία, την ευημερία και την ευτυχία των λευκών γυναικών. Ο πιο προφανής παράγοντας είναι, φυσικά, η μαζική εισαγωγή (συχνά βίαιων) μη λευκών αντρών στα έθνη μας και η επακόλουθη ανταπόκριση των mainstream μέσων, που οδηγούν τις λευκές γυναίκες σε κίνδυνο σκοπίμως, γεμίζοντας τες με ενοχές εάν σκεφτούν ότι έχουν λόγους να τους φοβούνται.

Πιστεύω πραγματικά ότι η απάντηση είναι ο εθνικισμός. Αυτός όχι μόνο θα μας κρατήσει ασφαλείς σε φυσικό επίπεδο και θα μας επιτρέψει να ζήσουμε σε πιο ομοιογενή και ασφαλή περιβάλλοντα, αλλά θα μας επιτρέψει επίσης να γνωρίσουμε την τοπική μας κοινότητα, τις υγιείς παραδόσεις και τη φυσική τάξη, όλα αυτά που μπορούν να επιτευχθούν, ως επί το πλείστον, μεταξύ των δικών μας ανθρώπων.

Η Laura Towler είναι εκδότρια και συγγραφέας στο Defend Europa.

ΚΟ / από εδώ

«Μια ζώνη, ένας δρόμος»: Πρόγραμμα «μαμούθ» ύψους 3 τρισ. δολαρίων από την Κίνα για την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία (χάρτης)

ΔΩΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΜΑΡΣΑΛ

Με το νέο πρόγραμμα «μαμούθ» 3 τρισ. δολαρίων σε επενδύσεις στο εξωτερικό η Κίνα επιδιώκει την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία και τη δημιουργία συμμαχιών. Το πρόγραμμα αυτό ονομάζεται  «Μια Ζώνη, Ένας Δρόµος» και είναι δώδεκα φορές μεγαλύτερο από το Σχέδιο Μάρσαλ
Όπως αναφέρει το Fortunegreece η παράκτια πόλη του Ντουμπάι φιλοξενεί όλα τα είδη πολυτελούς παραδοξότητας: πίστες σκι εσωτερικού χώρου, μηχανήματα αυτόματης πώλησης ράβδων χρυσού, τεράστια τεχνητά αρχιπελάγη σε σχήμα φοίνικα. Αλλά και εντός της ενδοχώρας κάτι εξίσου ασυνήθιστο, αν και πολύ λιγότερο φανταχτερό, γεννιέται: η πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω καύσης άνθρακα στη Μέση Ανατολή.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στα οποία ανήκει το Ντουμπάι, έχουν ανάγκη να διαφοροποιήσουν το ενεργειακό τους μείγμα. Μέχρι το 2030 το Ντουμπάι ελπίζει να έχει εξισώσει την ενέργεια από φυσικό αέριο με την ηλιακή ενέργεια και να λαμβάνει 7% της ενέργειάς του από τον άνθρακα. Το πρώτο βήμα; Ένα τεράστιο έργο «καθαρού άνθρακα». Οι εργάτες ξεκίνησαν να δουλεύουν στις αρχές Νοεμβρίου πάνω σε μια εγκατάσταση που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2023.

Σε αυτή την περιοχή του πλανήτη που κυριαρχείται από το πετρέλαιο δεν υπάρχει αρκετή εξειδικευμένη γνώση πάνω στην ενέργεια από την καύση άνθρακα. Αλλά αυτό δεν θα συνιστά πρόβλημα για το Ντουμπάι, χάρη στη βοήθεια που λαμβάνει από μάλλον… ασυνήθιστες πηγές. Το έργο με προϋπολογισμό σχεδόν 2 δισ. δολάρια υποστηρίζεται από χρηματοδότηση ύψους 1,4 δισ.δολαρίων από την κινεζική κυβέρνηση και κινεζικές τράπεζες, ενώ κατασκευάζεται από κινεζικά συνεργεία.
Γιατί τέτοια γενναιοδωρία για ένα εμιράτο που κολυμπάει στον πετρελαϊκό πλούτο; Επειδή το Ντουμπάι είναι μία από τις χώρες στις οποίες στοχεύει η Κίνα στο πλαίσιο του «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (One Belt, One Road), τoυ φιλόδοξου σχεδίου εξωτερικών επενδύσεων που στόχο έχει να ενισχύσει τους εμπορικούς και διπλωματικούς δεσμούς με περισσότερες από 60 χώρες στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Αφρική. Και η Κίνα ανοίγει το καρνέ των επιταγών της για αυτή την ομάδα πιθανών συμμάχων:
Δεσμεύει 1 τρισ. δολάρια μέσω του προγράμματος στην ερχόμενη δεκαετία –και 3 τρισ. δολάρια μακροπρόθεσμα– σε τεράστιες επενδύσεις σε υποδομές, σε περιοχές που εκτείνονται από τις ακτές της Κίνας μέχρι την Ισπανία και τη Σκανδιναβία, περνώντας μέσα από τις ερήμους της επαρχίας Xinjiang και της στέπες της κεντρικής Ασίας.
Ήδη έργα ύψους περίπου 900 δισ. δολαρίων βρίσκονται σε εξέλιξη ή σχεδιάζονται, σύμφωνα με την Αναπτυξιακή Τράπεζα της Κίνας, και τα πρώτα εξ αυτών έχουν σχεδόν τελειώσει. Μια μονάδα παραγωγής θερμικής ενέργειας, προϋπολογισμού 2,1 δισ. δολαρίων, στο Καράτσι θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του επόμενου έτους, ακριβώς 40 μήνες μετά την έναρξη της κατασκευής.
Το «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» αποτελεί για την Κίνα το μεγαλύτερο πρόγραμμα επενδύσεων στο εξωτερικό που υπήρξε ποτέ. Πρόκειται για έργο που, προσαρμοσμένο για τον πληθωρισμό, είναι τουλάχιστον 12 φορές το μέγεθος του Σχεδίου Μάρσαλ, του προγράμματος που άλλαξε την ιστορία βοηθώντας στην ανοικοδόμηση της δυτικής Ευρώπης από τα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η προσπάθεια ήδη γεννά σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, σιδηροδρομικές γραμμές και αγωγούς σε χώρες-αναδυόμενες αγορές που διψούν για τέτοιες βασικές επενδύσεις. Και, κυρίως, παράγει αισιοδοξία μεταξύ των μεγάλων δυτικών κατασκευαστικών ομίλων που διαβλέπουν μεγαλύτερες ευκαιρίες ανάπτυξης στις χώρες αυτές απ’ ό,τι στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ ή στην ίδια την Κίνα.
Ακριβώς όπως και με το Σχέδιο Μάρσαλ, υπάρχει κάτι πέραν του αλτρουισμού στη λογική του. Οι τεράστιες κρατικές εταιρείες υποδομών της Κίνας, οι οποίες παρεμποδίζονται από τη σταδιακή επιβράδυνση της οικονομίας της χώρας, χρειάζονται έργα που θα διατηρήσουν τα χυτήριά τους ζωντανά και τους εργαζομένους τους πληρωμένους καθώς η χώρα κάνει τη μετάβασή της σε μια λιγότερο βιομηχανική και περισσότερο καταναλωτική οικονομία. Και το πρόγραμμα «Ζώνη και Δρόμος» (όπως είναι ο ακριβής τίτλος με τον οποίο επαναλανσαρίστηκε από την κινεζική κυβέρνηση) βοηθά την Κίνα να κερδίσει διπλωματικά πλεονεκτήματα, σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ και η Ευρώπη εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμες να επενδύσουν στην ανοικοδόμηση οικονομιών στο εξωτερικό.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ωφεληθούν δυτικές εταιρείες. Κατά την τελετή υπογραφής, τον Ιούλιο, που οριστικοποίησε τα τελικά σχέδια για το πρότζεκτ Hassyan, τη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα, δυναμικότητας 2.400 μεγαβάτ, στο Ντουμπάι, ο κινεζικός όμιλος που πρόκειται να κατασκευάσει το εργοστάσιο και οι Σαουδάραβες που θα το λειτουργήσουν συνοδεύονταν από έναν συνέταιρο: ένα στέλεχος της General Electric, που στεκόταν υπερήφανα κοντά σε ένα σκηνικό με το γνωστό μπλε λογότυπο της GE. Το προσωπικό της GE δεν θα έχει διακοσμητικό ρόλο· χωρίς τις επαφές και την τεχνογνωσία της, έργα όπως το Hassyan ίσως και να μην κατάφερναν ποτέ να υλοποιηθούν.
Το πρόγραμμα «Ζώνη και Δρόμος» είναι «μια πολύ μεγάλη υπόθεση για την GE» λέει στο Fortune η Rachel Duan, πρόεδρος και CEO της GE Greater China. Το τμήμα της, με κύκλο εργασιών ύψους 8 δισ. δολαρίων, έχει 23.000 εργαζομένους, η κύρια δραστηριότητα των οποίων είναι η συνεργασία με κινεζικές εταιρείες σε 34 κοινοπραξίες στην Κίνα, που κατασκευάζουν τα πάντα, από ανεμογεννήτριες μέχρι εξοπλισμό πετρελαιαγωγών. Οι μεγαλύτεροι πελάτες της GE στην Κίνα είναι τεράστιες κρατικές επιχειρήσεις και καθώς αυτές οι εταιρείες πηγαίνουν στο εξωτερικό, στο Ντουμπάι και αλλού, η Duan θεωρεί ότι η GE είναι ακριβώς η εταιρεία που μπορεί να τις βοηθήσει· ήδη δραστηριοποιείται σε 60 από τις 65 χώρες που συνδέονται με το έργο «Ζώνη και Δρόμος». Η GE κερδίζει τουλάχιστον 2 δισ. δολάρια τον χρόνο σε επιπλέον πωλήσεις εξοπλισμού – μια σημαντική ώθηση ακόμη και για μια εταιρεία της κλίμακάς της. «Αυτά είναι δύσκολα έργα» λέει η Duan, εξηγώντας γιατί οι Κινέζοι εταίροι στρέφονται στην GE. «Καμία μεμονωμένη εταιρεία ή χώρα δεν μπορεί να τα υλοποιήσει από μόνη της».
Το κατά πόσο τα έργα αυτά θα αποδώσουν τα αναμενόμενα παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα: Κάποιοι επικριτές υποστηρίζουν ότι η Κίνα τα χρηματοδοτεί αδιακρίτως σε μια παγκόσμια προσπάθεια οικοδόμησης συμμαχιών. Αλλά βραχυπρόθεσμα, το Belt and Road δημιουργεί ευκαιρίες για κινεζικές εταιρείες και μεγάλες πολυεθνικές εξίσου – ευκαιρίες που οι μέτοχοι των εταιρειών αυτών δεν μπορούν να αγνοήσουν.
Ο νέος δρόμος του Μεταξιού
Το Belt and Road έχει ένα ιστορικό προηγούμενο: τον αρχαίο Δρόμο του Μεταξιού, που για εκατοντάδες χρόνια συνέδεε τους Κινέζους εμπόρους με εκείνους στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη μέσω των ευρασιατικών στεπών, την Παλαιστίνη και την Τουρκία. Σε μια εποχή αμαξών και ιστιοφόρων, οι εμπορικές αυτές σχέσεις δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα στην επέκταση της γεωπολιτικής επιρροής μιας απομονωμένης, τότε, Κίνας. Αλλά το «Ζώνη και Δρόμος» έχει στόχο να σφυρηλατήσει πολύ πιο δεσμευτικές σχέσεις σήμερα.
Το πρόγραμμα, που ανακοινώθηκε επίσημα το 2013, είναι το πνευματικό τέκνο του Κινέζου Προέδρου Xi Jinping. Ο Xi έχει ήδη συγκεντρώσει εξουσία επί στρατιωτικών και οικονομικών υποθέσεων πιο γρήγορα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο Κινέζο ηγέτη, λέει ο Willy Lam, ειδικός στην κινεζική πολιτική και καθηγητής στο Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. Η επέκταση της επιρροής της Κίνας στο εξωτερικό είναι η επόμενη προτεραιότητα του Xi, και το Belt and Road έχει σχεδιαστεί ώστε να κάνει ακριβώς αυτό. «Προβάλλει τη σκληρή και τη μαλακή ισχύ της Κίνας σε μέρη τόσο μακρινά όπως η ανατολική Αφρική» λέει ο Lam «και συνδέει την Κίνα με χώρες που μπορεί διαφορετικά να εξακολουθούσαν να παραμένουν εξαρτημένες από τις ΗΠΑ».
Ο Joe Ngai, διευθυντικό στέλεχος της McKinsey στο Χονγκ Κονγκ, αναφέρει ότι η ανάγκη για υποδομές στις αναδυόμενες αγορές στην κεντρική και νότια Ασία και στην Αφρική ανέρχεται σε 2 με 3 τρισ. δολάρια τον χρόνο. Η «Ζώνη» είναι η χερσαία συνιστώσα της στρατηγικής του Xi για να ανταποκριθεί στη ζήτηση αυτή. Πρόκειται για ένα δίκτυο σιδηροδρόμων, αγωγών πετρελαίου και άλλων έργων που εκτείνεται βορειοδυτικά από την Κίνα μέσω του Καζακστάν και της Ρωσίας. Η «Ζώνη» συναντά πολλαπλές ασιατικές χώρες πριν στραφεί δυτικά, μέσω της Λευκορωσίας και της Πολωνίας, στην Ευρώπη, και φέρνει επενδύσεις σε χώρες όπου η λιτότητα που ακολούθησε την οικονομική κρίση έχει περιορίσει τις δαπάνες για υποδομές.
Ο «Δρόμος» (κι αυτό προκαλεί μια κάποια σύγχυση) είναι μια θαλάσσια διαδρομή επενδύσεων για τη βελτίωση λιμένων κατά μήκος θαλάσσιων οδών, που εκτείνεται από τη νότια Κίνα στην Ινδονησία και δυτικά προς την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη νότια Ευρώπη. Πολλές απ’ αυτές τις περιοχές έχουν ήδη προσελκύσει εντατικές κινεζικές επενδύσεις κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ κάποιοι ειδικοί λένε ότι το «Ζώνη και Δρόμος» είναι απλώς μια σικάτη ετικέτα που προστέθηκε στην υπάρχουσα κινεζική πολιτική. Αλλά τα χρηματικά ποσά που έχουν δεσμευτεί για το νέο αυτό πρότζεκτ είναι κάθε άλλο παρά αμελητέα.

Οι υπεύθυνοι λήψης των αποφάσεων
Η Κινεζική δαπάνη στο εξωτερικό για το Belt and Road αναμένεται να φτάσει τα 100 δισ. δολάρια ετησίως κατά την επόμενη δεκαετία και η Κίνα έχει δεσμεύσει 3 τρισεκατομμύρια δολάρια συνολικά. Τα χρήματα προέρχονται από κινεζικές αναπτυξιακές τράπεζες, κρατικές επιχειρήσεις και τοπικές αρχές. Η διαδικασία χρηματοδότησης είναι περίπλοκη, αλλά ένας κορυφαίος παίκτης είναι η νεοσυσταθείσα Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών (AIIB), η απάντηση της Κίνας στην Παγκόσμια Τράπεζα· η AIIB ξεκινάει με 100 δισ. δολάρια διαθέσιμα για δανεισμό. Η Κίνα θα είναι υπεύθυνη για το ένα τρίτο έως και το μισό της χρηματοδότησης της τράπεζας, αλλά τα μέλη της περιλαμβάνουν σχεδόν 60 άλλες χώρες.
Το διοικητικό συμβούλιο της AIIB αναζητά αξιόλογα έργα – και το ίδιο κάνει και η εγχώρια γραφειοκρατία της Κίνας. «Επαρχίες και πόλεις έχουν λάβει ποσοστώσεις για το πρόγραμμα Belt and Road (από την κεντρική κυβέρνηση) και είναι απασχολημένοι με το να στέλνουν αντιπροσωπείες στο εξωτερικό για την εύρεση πρότζεκτ» έγραψε πρόσφατα ο Arthur Kroeber της ερευνητικής εταιρείας Gavekal Dragonomics με έδρα το Χονγκ Κονγκ.
Ουσιαστικά, εναποτίθεται στην κυβέρνηση Xi η επιλογή των έργων. Η κεντρική κυβέρνηση της Κίνας αποφασίζει ποιες είναι οι χώρες με τις οποίες επιθυμεί να συνεργαστεί, ενώ οι χώρες αυτές προτείνουν έργα για χρηματοδότηση. Οι επιλογές της Κίνας αντικατοπτρίζουν εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα, λένε οι αναλυτές. Εάν η χώρα υποδοχής είναι σημαντική για πολιτικούς λόγους, η Κίνα μπορεί να είναι πρόθυμη να αναλάβει τις ζημιές που προκύπτουν από την κατασκευή· εάν όχι, η Κίνα είναι πιο πιθανό να επενδύσει σε συνεργασίες που θα μπορούσαν εντέλει να προσφέρουν μια θετική απόδοση. Τα πολιτικά στοιχεία του Belt and Road έγιναν εμφανή στο τέλος Οκτωβρίου, όταν ο παράτολμος Πρόεδρος των Φιλιππίνων Rodrigo Duterte, ο οποίος έχει μιλήσει υποτιμητικά τόσο για τον Πρόεδρο Obama όσο και για τον Πάπα Φραγκίσκο, στην προσπάθειά του να στρέψει τις Φιλιππίνες μακριά από παλιές συμμαχίες, επισκέφθηκε την Κίνα για να πάρει τη… θεία χάρη του Χi. Η αντιπροσωπεία του Duterte έφυγε με χρηματοδότηση ύψους 24 δισ. δολαρίων και δεσμεύσεις για λιμάνια, ορυχεία και σιδηρόδρομους.
Που πάνε τα χρήματα
Ορισμένα πρότζεκτ του Belt and Road έχουν ήδη ξεκινήσει. Κάποια μέρα, μία σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας, προϋπολογισμού 23 δισ. δολαρίων, μπορεί να εκτείνεται από την Κίνα μέχρι τη Σιγκαπούρη μέσω Ταϊλάνδης. Στο νότιο Πακιστάν, κατασκευάζονται δύο μεγάλα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια. Επίσης, υπό κατασκευή είναι ένας αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Κίνα μέσω Σιβηρίας, με εκτιμώμενο κόστος άνω των 55 δισ. δολαρίων. Στην Ευρώπη υπάρχει ένα τεράστιο έργο για το άνοιγμα ενός καναλιού στην Τσεχία, το οποίο θα συνδέει ποτάμια από την Πολωνία έως τη Σλοβακία και την Αυστρία και το χρηματοδοτούν η Κίνα και η Τσεχία με 1 δισ. δολάρια η καθεμία.
Από τα 100 δισ. δολάρια που ξοδεύονται στο Belt and Road σχεδόν το 50% των χρημάτων θα χρησιμοποιηθούν για πρώτες ύλες, όπως τσιμέντο και ατσάλι, σύμφωνα με το τμήμα συμβουλευτικών υπηρεσιών της PwC. Για την Κίνα αυτό συνιστά ουσιαστικά μια εγχώρια τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας. Κορυφαίοι Κινέζοι αξιωματούχοι σημειώνουν ότι τα έργα του προγράμματος μπορεί να απορροφήσουν το ατσάλι και τον σίδηρο που περισσεύει από κινεζικές εταιρείες, οι οποίες έχουν πληγεί από την επιβράδυνση της οικοδομικής δραστηριότητας στη χώρα.
Ένα άλλο 30% με 40% της συνολικής δαπάνης θα πάει στην κάλυψη του κόστους κατασκευής, μελετών και εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας. Αυτές οι φάσεις θα τύχουν της επίβλεψης Κινέζων εργολάβων κατασκευαστικών έργων. Στόχος της Κίνας είναι η προσέλκυση ιδιωτών επενδυτών σε έργα που είναι οικονομικά βιώσιμα. Το κρατικό επενδυτικό ταμείο του Κατάρ, για παράδειγμα, εξασφάλισε μερίδιο 49% σε ένα έργο κατασκευής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Πακιστάν, ενώ η κινεζική κατασκευαστική εταιρεία Power Construction έλαβε το 51%.
Όμως, οι Κινέζοι εργολάβοι –εταιρείες όπως οι State Construction International, Metallurgical Corp. of China και Energy Engineering Corp.– δεν διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τις περισσότερες χώρες που εντάσσονται στο πρόγραμμα Belt and Road. Κάπου εκεί μπαίνει η Δύση. Πρακτικά, οι κρατικές κατασκευαστικές εταιρείες αναλαμβάνουν τον δανεισμό και την επένδυση, ενώ προσλαμβάνουν ως υπεργολάβους δυτικούς γίγαντες των κατασκευών. «Πολλές φορές οι δυτικές εταιρείες έχουν πλεονέκτημα» λέει ο Joshua Yau, επικεφαλής των πρωτοβουλιών One Belt, One Road στην PwC. «Μια δυτική εταιρεία φέρνει μαζί της τις τοπικές διασυνδέσεις, ενώ οι κινεζικές εταιρείες φέρνουν τα χαμηλά κόστη και τη χρηματοδότηση από την Κίνα».
Ποιος θα μπορούσε να κερδίσει στη Δύση
Πού θα βασιστούν οι Κινέζοι εργολάβοι; Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, καταρχήν θα στραφούν σε εταιρείες με τις οποίες συνεργάζονται ήδη στην Κίνα, συμπεριλαμβανομένων των GE και Honeywell από τις ΗΠΑ, της γερμανικής Siemens, της ελβετο-σουηδικής πολυεθνικής ABB και του ιταλο-αργεντίνικου Ομίλου Techint. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες έχουν έδρα σε χώρες που δεν έχουν προσχωρήσει στην AIIB, αλλά οι κυβερνήσεις των χωρών τους δεν τις έχουν παρεμποδίσει να συμμετάσχουν σε αυτό το κατασκευαστικό πάρτι. Τελικά, το Belt and Road πρόκειται να τροφοδοτήσει συνολικά πρόσθετες ετήσιες πωλήσεις, ύψους 10 έως 20 δισ. δολαρίων, για τις εταιρείες μέσα στα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με εκτιμήσεις της PwC.
Ορισμένες δυτικές εταιρείες εξακολουθούν να κυνηγούν πρώιμα έργα. Για τη Honeywell η Κίνα είναι πλέον η μεγαλύτερη διεθνής αγορά και ο μεγαλύτερος μοχλός ανάπτυξης. Στο Μακάο, τον Ιούνιο, η εταιρεία διαφήμισε τις υπηρεσίες της σε 20 κινεζικές επιχειρήσεις μηχανολογίας, λέγοντας ότι θα βοηθήσει όσες… πάσχουν από πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα εξαπλώνοντας το κεφάλαιό τους στο εξωτερικό. Στελέχη της Honeywell λένε ότι αισιοδοξούν πως θα εξασφαλίσουν συμβόλαια από συμφωνίες πετρελαίου και φυσικού αερίου και από νέες υποδομές, όπως ξενοδοχεία και νοσοκομεία, που θα βασίζονται σε υπηρεσίες της Honeywell.
 pronews.gr

Πώς παραλίγο οι γηγενείς Βρετανοί να ηττηθούν από τους μετανάστες στο δημοψήφισμα - Στοιχεία-σοκ για το προφίλ των ψηφοφόρων

ΑΣΙΑΤΗΣ 'Η ΑΦΡΙΚΑΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ 18-35 ΕΤΩΝ Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΤΟΥ BREMAIN!του Γιάννη Πετρίδη

Ιδιαίτερης σημασίας έχουν τα στοιχεία των ψηφορόρων του βρετανικού δημοψηφίσματος που επιβεβαιώνουν πανηγυρικά αυτό που έγραψε το pronews.gr από τις πρώτες ώρες που έκλεισαν οι κάλπες.

 

Και έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί καταδεικνύεται πώς οι αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι μετανάστες, σε σχέση με το θρησκευτικό και φυλετικό προφίλ του μέσου παραδοσιακού Βρετανού, παραλίγο να χαράξουν μια εντελώς διαφορετική πορεία στην Βρετανία από αυτή που επιθυμούσαν οι γηγενείς κάτοικοι, οι οποίοι όμως γερνούν επικίνδυνα: Αντίθετα με τους ψηφοφόρους του Brimain, Ασιάτες, Αφρικανούς κλπ. που είναι 18-35 ετών, οι Βρετανοί που ψήφισαν κατά της ΕΕ είναι βασικά πάνω από 45 ετών!

 

Και μάλιστα οι μετανάστες δεύτερης ή και τρίτης γενιάς, όχι οι "ελληνοποιηθέντες" μια εβδομάδα πριν τις εκλογές, όπως συνέβη στις ελληνικές εκλογές του 2000 που άλλαξαν το αποτέλεσμα υπέρ της τότε κυβέρνησης Σημίτη (σχετική "μαύρη βίβλο" είχε εκδώσει τότε η ΝΔ).

 

Βάσει λοιπόν των στοιχείων που δημοσίευσε ο Guardian, οι γηγενείς ψηφοφόροι ψήφισαν συνολικά σε ποσοστό 60-40 υπέρ της εξόδου. Αν περιληφθούν σε αυτούς, όμως και οι μετανάστες από τις χώρες της Ευρώπης, που είχαν αποκτήσει υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου, εδώ το ποσοστό των Καυκάσιων (λευκών) πέφτει στο 53% για το Brexit ενώ το 47% ψήφισε το Bremain.

 

Οι ασιατικής καταγωγής ψηφοφόροι (Ινδοί, Πακιστανοί, Κινέζοι, κλπ.) ψήφισαν σε ποσοστό 67%, υπέρ της παραμονής, όπως ακριβώς έπραξε και το 73% των αφρικανών και Αράβων! 

 

Δηλαδή, λίγο ακόμα και οι γηγενείς Βρετανοί θα έχαναν τη χώρα μέσα από τα χέρια τους, λόγω της αθρόας "βρετανοποίησης" των μεταναστών!

 

Οσο για το θρήσκευμα, το 58%  των Χριστιανών τάχθηκε υπέρ του Brexit, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του Μουσουλμάνων (70%) ψήφισε υπέρ της Ε.Ε.! Παραλίγο η ψήφος των μουσουλμάνων να καθορίσει το αποτέλεσμα.

 

Αν ένα ποσοστό 10% επιπλέον ψήφιζε υπέρ του Bremain η Βρετανία θα είχε μείνει στην ΕΕ, παρά την συντριπτική υπεροχή στην αρνητική ψήφο των γηγενών χριστιανών, Καυκάσιων κατοίκων!

 

Κατά κάποιο τρόπο οι πρώην αποικίες (βασικά, οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι προέρχονται από τις πρώην βρετανικές αποικίες) παραλίγο να πάρουν την "εκδίκησή" τους για την αποικιοκρατία αιώνων και να χαράξουν ένα διαφορετικό μέλλον στην Βρετανία από αυτό που ήθελε η πλειοψηφία των γηγενών Βρετανών.

 

Σε ότι αφορά τα εισοδηματικά κριτήρια τα μεσαία και τα χαμηλά οικονομικά στρώματα, ψήφισαν υπέρ του Brexit. Αντίθετα το 57% των υψηλά αμειβόμενων κοινωνικών στρωμάτων τάχθηκε υπέρ του Remain, ενώ αντίθετα, τα μέσα και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, σε ποσοστό 64%, στήριξαν το Brexit.

 

Σε ότι αφορά τις ηλικίες το 73% των νέων έως 25 ετών (που βρίσκονται εκτός παραγωγικής διαδικασίας και αγνοούν τα δεδομένα επιβίωσης, αλλά συγκεντρώνουν και μεγάλες μάζες μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς) τάχθηκε υπέρ της Ε.Ε., ενώ το 60% ηλικιών άνω των 60 ετών ψήφισε υπέρ της εξόδου από την Ε.Ε.

 

 Το 56% των ηλικιών 45 έως 54 ετών και το 57% των ηλικιών 55 έως 64 ετών υποστήριξε το Brexit.

 

νώ το ίδιο ποσοστό στις ηλικίες 35 έως 44 ετών περιορίστηκε στο 52%.

 

Με το Bremain τάχθηκε και το 62% των ηλικιών 25 έως 34 ετών, όπου εντοπίζεται και η μεγάλη μάζα των μεταναστών που είχαν δικαίωμα ψήφου.

 pronews.gr

Οργανωμένο (από τη ΜΙΤ;) σχέδιο εξέγερσης μεταναστών με στόχο τον τουρισμό και την ασφάλεια της Ελλάδας (βίντεο)

ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΕ ΛΕΣΒΟ ΚΑΙ ΣΑΜΟ

Το βράδυ της Τετάρτης παράνομοι μετανάστες συνεπλάκησαν μεταξύ τους και έβαλαν φωτιά στο κέντρο κράτησης της Μόριας στη Λέσβο. Χθες, συνέβη ακριβώς το ίδιο στη Σάμο με πολλούς τραυματίες. Πόσο τυχαία είναι αυτά τα επεισόδια, που απαιτούν την επέμβαση των ΜΑΤ, της Πυροσβεστικής και καταλήγουν στα νοσοκομεία πολλοί εκ των μεταναστών; Κάποιοι πιστεύουν πώς δεν είναι τυχαία και βλέπουν οργανωμένο σχέδιο εξέγερσης με στόχο την εσωτερική ασφάλεια της Ελλάδας και τον τουρισμό.
Τη νύχτα που συνεπλάκησαν άγρια Πακιστανοί και Αφγανοί καταστρέφοντας το κέντρο κράτησης της Μόριας, οι κάτοικοι της Λέσβου ανάστατοι βγήκαν στο δρόμο για να προστατεύσουν τα σπίτια και τα καταστήματα τους, βλέποντας ότι η φωτιά και τα επεισόδια μπορούν να επεκταθούν και να κινδυνεύσουν οι περιουσίες τους.
Κάτι ανάλογο έγινε και χθες στη Σάμο με τις συμπλοκές και τα βία επεισόδια μεταξύ Αφγανών, Πακιστανών και Σύρων αυτή τη φορά (υπήρξαν συνολικά 30 τραυματίες εκ των οποίων ορισμένοι σοβαρά), ενώ η ίδια εικόνα μπορεί να υπάρξει και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας αύριο, είτε σε νησιά είτε στην ηπειρωτική χώρα, που έχουν στηθεί κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών.
Όλος τυχαίως οι “εκρήξεις” αυτές συμβαίνουν με το που μπήκε το καλοκαίρι και ο τουρισμός έχει ξεκινήσει για τα καλά στην Ελλάδα με τις προβλέψεις να είναι σημαντικά αισιόδοξες. Ο τουρισμός για την Ελλάδα είναι η βαριά βιομηχανία και ο μόνος τομέας που μπορεί να κρατήσει όρθια τη χώρα απέναντι στην οικονομική κρίση που βιώνει.
Σε αντίθεση, στην Τουρκία ο τουρισμός πλήττεται σε μεγάλο βαθμό ιδίως μετά το εμπάργκο που έχει επιβληθεί από τους Ρώσους, αλλά και από άλλους λαούς, όπως είναι οι Γερμανοί, λόγω των τρομοκρατικών ενεργειών στο εσωτερικό της χώρας.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί υποψίες, αν όχι και βεβαιότητα, πώς οι εξεγέρσεις των παράνομων μεταναστών έχουν ως στόχο να πληγεί η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, να δοθεί δηλαδή η εντύπωση πώς η χώρα είναι “ξέφραγο αμπέλι” και όσοι ταξιδεύουν στα νησιά για τις διακοπές τους κινδυνεύουν.
Και σε αυτό θα μπορούσε άνετα να συμβάλει η τουρκική ΜΙΤ, αφού βρίσκεται πίσω από τις μετακινήσεις των παράνομων μεταναστών από τα τουρκικά παράλια στα νησιά της Ελλάδας. Έχει φροντίσει μεταξύ των δήθεν προσφύγων να έχουν περάσει εγκληματίες, τους οποίους σήμερα να καθοδηγεί σε εξεγέρσεις και αύριο σε εγκληματικές πράξεις που να θέτουν σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας (όπως πυρκαγιές στα νησιά, επιθέσεις σε βάρος πολιτών και τουριστών κ.α.).
Με την καταστροφή δε των κέντρων κράτησης από τις φωτιές δημιουργούνται οι συνθήκες για ανοιχτές δομές, έτσι ώστε οι παράνομοι μετανάστες να κινούνται ελεύθερα στα νησιά. Αυτό από μόνο του δημιουργεί προβλήματα στην εικόνα του ελληνικού τουρισμού, αφού οι ξένοι επισκέπτονται την Ελλάδα για τις ομορφιές τους και όχι για να βρεθούν αντιμέτωποι με τους μετανάστες. Όλοι είδαμε τις εικόνες πέρυσι από τη Λέσβο, τη Σάμο, την Κώ και άλλα νησιά και βεβαίως τα αποτελέσματα της πτώσης της τουριστικής κίνησης σε αυτά.
Η δε απασχόληση της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και των νοσοκομείων για να μαζεύουν τους παράνομους μετανάστες, να σβήνουν τις φωτιές στα κέντρα κράτησης και να περιθάλπουν Αφγανούς, Πακιστανούς και Σύρους αντίστοιχα, συνιστά επίσης μία πληγή τόσο για την ασφάλεια όσο και για την οικονομία των νησιών.
Τα Σώματα Ασφαλείας και το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό είναι για την ασφάλεια και των υγεία των πολιτών και βεβαίως ενισχύεται εν' όψει του καλοκαιριού για να αντιμετωπιστούν οι αυξημένες ανάγκες λόγω του τουρισμού και όχι να απασχολείται στα... έργα των παράνομων μεταναστών που η Τουρκία μας έστειλε και κάποιοι άλλοι φρόντισαν να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα. Με ευθύνη ασφαλώς και της ελληνικής κυβέρνησης.
Τα επεισόδια στα νησιά λοιπόν και όχι μόνο, καλό είναι να αντιμετωπιστούν με μεγαλύτερη σοβαρότητα και σχεδιασμό, καθώς καιροφυλακτεί ο κίνδυνος γενίκευσης και απειλής για την ασφάλεια της Ελλάδας εν όψει καλοκαιριού και αυξημένης τουριστικής κίνησης. Θα πρέπει δε να ληφθούν υπόψη και οι απειλές του Ρ.Τ. Ερντογάν για μη τήρηση της συμφωνίας με την Ε.Ε. Κάτι που θα πλήξει την Ελλάδα.




pronews.gr