Κυριάκος Βελόπουλος - Κόντρα & Ρήξη 04/12/18 ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ 1913

Η. Κασιδιάρης: «Έχουμε μια προδοτική συμφωνία η οποία εκχωρεί το όνομα της περιφέρειας της ελληνικής επικράτειας»

«Bρισκόμαστε σε μια ιστορική καμπή εξίσου κρίσιμη με αυτή που βρέθηκαν οι Έλληνες το 1912» ξεκίνησε την ομιλία του στην Ολομέλεια ο Ηλίας Κασιδιάρης στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

«Πού είναι αυτοί οι Έλληνες;» αναρωτήθηκε και απάντησε «παραμένουν στη σκλαβωμένη Μακεδονία, στο βόρειο τμήμα της Μακεδονίας που κατέχεται από ξένη δύναμη. Εγκληματικό και προδοτικό να λέγεται στη Βουλή των Ελλήνων πως δεν υπάρχουν Έλληνες στην περιοχή των Σκοπίων» επεσήμανε και τόνισε ότι «εξίσου κρίσιμη ιστορική καμπή βίωσε το έθνος και το 1991 όταν είχαμε μία δεύτερη ευκαιρία να καταλάβουμε αυτά τα προαιώνια ελληνικά εδάφη όταν ο Μιλόσεβιτς ως πρόεδρος της ακόμη ενωμένης Γιουγκοσλαβίας είχε προτείνει στις ελληνικές κυβερνήσεις να διαμελιστούν τα Σκόπια και να τα μοιραστούν από κοινού Ελλάς και Σερβία. Και τότε είχαμε μία εξίσου προδοτική ηγεσία όπως έχουμε και σήμερα. Και ο ελληνικός λαός δεν μαθαίνει ποτέ όπως φαίνεται γιατί και τότε ένας Μητσοτάκης ήταν στα πράγματα όπως και σήμερα ένας Μητσοτάκης προαλείφεται, τότε ήταν πρωθυπουργός ένας Παπανδρέου και σήμερα ένα κακέκτυπο του Παπανδρέου, Αλέξης Τσίπρας έχουμε την ατυχία να διοικεί τη χώρα» είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε:

«Έχουμε μια προδοτική συμφωνία η οποία δεν εκχωρεί μόνο το όνομα, αλλά το όνομα της περιφέρειας της ελληνική επικράτειας δίνοντας το δικαίωμα στους Σκοπιανούς στην πορεία να διεκδικήσουν, να έχουν άλλες αιτιάσεις στον αλυτρωτισμούς τους. Όταν εκχωρείται όνομα μίας ελληνικής περιφέρειας, είστε ένα βήμα προ της εκχωρήσεως ελληνικού εδάφους, γι αυτό αυτή η προδοτική συμφωνία είναι παράνομη, ενάντια στο ελληνικό Σύνταγμα ακόμη κι αν την ψηφίσουν 151, 180, 280 ή και 300 βουλευτές. Είναι παράνομη, ιστορικά απαράδεκτη και αντισυνταγματική και ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα».

Όπως υπογράμμισε μεταξύ άλλων αναφερόμενος στη Συμφωνία των Πρεσπών:

«Οι βουλευτές που θα πράξουν το εθνικό έγκλημα θα γραφούν στις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας ως προδότες του ελληνικού έθνους και θα απευθυνθώ στον Τσίπρα και θα του πω ό,τι λέει σύσσωμος ελληνικός λαός: 'Είσαι ένας προδότης, ένας ολετήρας, ένας εκμαυλιστής του ελληνικού έθνους κι αυτό το άθλιο και προδοτικό σύμφωνο των Πρεσπών μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτά τα εγκλήματα που έκαναν οι πολιτικοί σας πρόγονοι, οι κομμουνιστές και οι συμμορίτες το 1949 όταν και πάλι σε συνεργασία με τους Σλάβους των Σκοπίων πολέμησαν εναντίον του ελληνικού έθνους για να αποσχιστεί από την ελληνική επικράτεια η Μακεδονία».

Η ομιλία του Ηλία Κασιδιάρη προκάλεσε την έντονη αντίδραση του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση που πήρε τον λόγο και απάντησε:

«Δεν είναι δυνατόν σε αυτήν την αίθουσα να ακούγεται αυτό το παραλήρημα περί προδοσίας και προδοτών όταν αυτό εδράζεται όχι σε ρητορική ακραίου διχασμού ή απόψεων, αλλά σε μια λογική έγκλησης για αλυτρωτική από μέρους μας πλέον αντίληψη, διαχρονική, ιστορική, σε τρεις φάσεις, και για παρέμβαση προφανώς στρατιωτική και στις τρεις φάσεις που παρενέβη για να διαλυθεί η γείτονα χώρα. Πρόκειται περί πρόκλησης επειδή είναι ένα θέμα που ομολογημένα από ορισμένες πλευρές στο παρελθόν, ανομολόγητα και από άλλες πλευρές που δεν έχουν το θάρρος, το θράσος του κ. Κασιδιάρη να το θέτει εδώ μέσα, το ζήτημα ελληνικού αλυτρωτισμού για στρατιωτικές παρεμβάσεις στην περιοχή μας, το αναφέρω και θεωρώ ότι αποτελεί ακραία πρόκληση... Είναι η επένδυση η ιστορική, φιλοσοφική, γεωστρατηγική και γεωπολιτική, η οποία αποτελεί ανοιχτή πρόκληση... Εκπρόσωπος αυτού του κόμματος λέει το 100% των απόψεών του που είναι άκρως επικίνδυνο, διχαστικό, αντιλαϊκό για όλη την περιοχή, ανιστόρητο και εξαιρετικά επικίνδυνο και για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας».

 pronews.gr

3 Δεκεμβρίου 1912: Η πανωλεθρία των Τούρκων στη Ναυμαχία της Έλλης

Η Ναυμαχία της Έλλης ήταν η πρώτη από την εποχή του Αγώνα της Ανεξαρτησίας αναμέτρηση του ελληνικού και του τουρκικού στόλου, κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο. Πραγματοποιήθηκε το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου 1912 (16 Δεκεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) στ' ανοιχτά του ακρωτηρίου Έλλη (Ελές-Μπουρνού στα τουρκικά) της χερσονήσου της Καλλίπολης, κοντά στην είσοδο των Στενών των Δαρδανελλίων. Διήρκεσε μία ώρα και έληξε με νίκη των ελληνικών δυνάμεων.

Τους πρώτους μήνες του Α' Βαλκανικού Πολέμου ο ελληνικός στόλος κυριαρχούσε στο Αιγαίο. Υπό την ηγεσία του Υδραίου υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη (1855-1935), αρχικά απελευθέρωσε τη Λήμνο και εγκατέστησε στον όρμο του Μούδρου το προκεχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου. Ακολούθησε η απελευθέρωση του Αγίου Όρους, των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος, Άγιος Ευστράτιος, Μυτιλήνη, Χίος). Αντίθετα, ο τουρκικός στόλος υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Ραμίζ Μπέη παρέμεινε προστατευμένος στα στενά των Δαρδανελίων, χωρίς να επιχειρήσει έξοδο στο Αιγαίο.

Στα τέλη Νοεμβρίου υπήρχαν πληροφορίες ότι ο τουρκικός στόλος θα επιχειρούσε έξοδο στο Αιγαίο. Το απόγευμα της 1ης Δεκεμβρίου ο ελληνικός στόλος υπό τον υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη απέπλευσε από το ορμητήριό του στον Μούδρο, όταν πληροφορήθηκε ότι το τουρκικό καταδρομικό «Μετζηδιέ» εθεάθη στην είσοδο των Δαρδανελλίων. Η περιπολία του ελληνικού στόλου κράτησε μέχρι το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου 1912, χωρίς να φανεί κανένα ίχνος του εχθρού.

Στις 8 το πρωί της ημέρας αυτή κι ενώ ο ελληνικός στόλος είχε πορεία από βορρά προς νότο, έγινε αντιληπτή η έξοδος του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο. Λίγο αργότερα αναγνωρίσθηκαν τα θωρηκτά «Χαϊρεδίν Βαρβαρόσας», ναυαρχίδα του Ραμίζ Μπέη, «Τουργκούτ Ρέις», «Μεσουντιέ», «Ασαρ -ι- Τεφίκ», το καταδρομικό «Μετζηδιέ» και μερικά αντιτορπιλλικά. Ο ελληνικός στόλος του Αιγαίου αποτελείτο από τη ναυαρχίδα "Αβέρωφ" τα τρία παλιά θωρηκτά «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά», τα τέσσερα νεότευκτα ανιχνευτικά τύπου Λέων, τα δύο νεότευκτα αντιτορπιλλικά «Νέα Γενεά» και «Κεραυνός» και τα οκτώ παλαιότερα μικρά αντιτορπιλικά των τύπων Θύελλα και Νίκη.

Αμέσως σήμανε συναγερμός. Στις 8:55 ο Κουντουριώτης διατάσσει τα ανιχνευτικά να ταχθούν σε μια στήλη αριστερά και σε απόσταση 1000 μέτρων από τη γραμμή των ελληνικών θωρηκτών, ενώ τα υπόλοιπα αντιτορπιλικά πήραν θέσεις προς την πρύμνη των θωρηκτών. Στις 9:00 τα τουρκικά θωρηκτά στράφηκαν προς βορρά, πλέοντας κοντά στην ακτή, ώστε να εξασφαλίσουν την κάλυψη των πυροβόλων των επακτίων φρουρίων και να αυξήσουν τη δύναμη πυρός τους. Ακαριαία ήταν και η αντίδραση του ελληνικού στόλου, που άλλαξε πορεία και τέθηκε σε καταδίωξη του εχθρικού στόλου. Από τον «Αβέρωφ» εκπέμπεται τότε προς τα πλοία του ελληνικού στόλου το ιστορικό σήμα του ναυάρχου Κουντουριώτη: «Με τη βοήθεια του Θεού και τας ευχάς του Βασιλέως και εν ονόματι του Δικαίου, πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με πεποίθησιν εις την Νίκην κατά του εχθρού του Γένους».

Οι πορείες των δύο στόλων άρχισαν να συγκλίνουν και στις 9:05 βρίσκονταν σε απόσταση 14 χιλιομέτρων. Ο Κουντουριώτης ανέμενε να αρχίσει πρώτος ο εχθρός το πυρ, θέλοντας να αποφύγει τη σπατάλη πυρομαχικών έως ότου η απόσταση μειωθεί, ώστε να επιτρέπει δραστική βολή. Πράγματι στις 9:22 η τουρκική ναυαρχίδα άνοιξε πρώτη πυρ από απόσταση 12.500 μέτρων. Ο «Αβέρωφ» ανταπέδωσε τα πυρά και η μάχη γενικεύτηκε. Από το ξεκίνημα της σύγκρουσης τα τουρκικά θωρηκτά συγκέντρωσαν τα πυρά τους στη νεότευκτη ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου. Το πυρ τους ήταν αρκετά ταχύ και πυκνό, δεν συνδυαζόταν όμως με την ανάλογη ακρίβεια. Αλλά και τα πυρά του ελληνικού στόλου δεν ήταν πολύ ακριβέστερα. Ο «Αβέρωφ» ρίχτηκε στη μάχη χωρίς να έχει προλάβει να εκτελέσει ασκήσεις πυρών μάχης, τα δε παλαιά θωρηκτά είχαν πανάρχαια πυροβόλα με πρωτόγονα μέσα σκόπευσης και διεύθυνσης βολής.

Στις 9:35 η απόσταση μεταξύ των δύο αντιπάλων είχε κατέλθει στα 9.500 μέτρα. Τότε ο ναύαρχος Κουντουριώτης αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο, που από καιρό είχε ωριμάσει μέσα του, δηλαδή να να εκμεταλλευτεί την υπεροχή ταχύτητας της ναυαρχίδας του για να υπερφαλαγγίσει από πρώρας την εχθρική παράταξη, εφαρμόζοντας τον «ελιγμό Ταυ», που πρώτος είχε εφαρμόσει ο γιαπωνέζος ναύαρχος Τόγκο κατά του ρωσικού στόλου στη Ναυμαχία της Τσουσίμα (27-28 Μαΐου 1905). Αποφάσισε να δράσει ανεξάρτητα από τον λοιπό στόλο, υψώνοντας το σχετικό σήμα Ζ και διέταξε τον κυβερνήτη της ναυαρχίδας του Σοφοκλή Δούσμανη να αυξήσει την ταχύτητα μέχρι το μέγιστο και όρμησε ακάθεκτος κατά του εχθρού.

Ο Τούρκος ναύαρχος, αιφνιδιασμένος από τον ελιγμό του αντιπάλου του, διατάσσει διαδοχική στροφή των πλοίων κατά 180 μοίρες προς τα δεξιά. Η εξέλιξη αυτή σήμανε τη διάσπαση της γραμμής και την άτακτη υποχώρησή του προς τα Στενά γύρω στις 10:00. Η ευκαιρία ήταν μοναδική για τον «Αβέρωφ» να καταδιώξει τα υποχωρούντα τουρκικά πλοία και να πετύχει αποφασιστικό πλήγμα κατά του εχθρικού στόλου. Δυστυχώς, όμως, η ταχύτητα πυρός του είχε μειωθεί δραστικά, εξαιτίας προβλημάτων στα κλείστρα των πυροβόλων. Την ίδια ώρα, τα υπόλοιπα λοιπά ελληνικά πλοία έβαλαν κατά των υποχωρούντων τουρκικών από απόσταση 5.000 μέτρων. Στις 10:25 το πυρ έπαυσε από τα ελληνικά πλοία, καθώς τα τουρκικά χάθηκαν στα στενά των Δαρδανελλίων.

Η Ναυμαχία της Έλλης είχε τελειώσει με μία ακόμη λαμπρή σελίδα να προστίθεται στη ναυτική ιστορία της Ελλάδας. Ο ελληνικός στόλος παρέμεινε κοντά στα Στενά έως τις 14:30, οπότε αποχώρησε με πορεία προς τον Μούδρο, όπου κατέπλευσε νωρίς το βράδυ.

Η επικράτηση του ελληνικού στόλου οφειλόταν κατά ένα μεγάλο μέρος στον τολμηρό ελιγμό του Κουντουριώτη, αλλά και την υπεροχή του «Αβέρωφ» έναντι των πλοίων του τουρκικού στόλου. Η ενέργεια αυτή του Έλληνα ναυάρχου είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί ο «Αβέρωφ» μέσα στο βεληνεκές των επάκτιων πυροβόλων και να υποστεί ορισμένες επιφανειακές βλάβες στα υπερστεγάσματα. Τα τουρκικά πλοία είχαν βαρύτερες ζημιές, αλλά και απώλειες στο έμψυχο δυναμικό τους, με 58 νεκρούς και 40 τραυματίες. Οι ελληνικές απώλειες ανήλθαν σε ένα νεκρό υπαξιωματικό, τον σηματωρό Κατζιτζάρη και τον ανθυποπλοίαρχο Μαμούρη, που πέθανε λίγες ημέρες αργότερα από μόλυνση του τραύματός του. Οι τραυματίες ανήλθαν στους επτά.

Η Ναυμαχία της Έλλης αποτέλεσε στρατηγικής σημασίας νίκη του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ο έλεγχος του Αιγαίου παγιώθηκε, ενώ οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τον θαλάσσιο δρόμο, ώστε να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους που μάχονταν σε Μακεδονία και Θράκη.

[Πηγή sansimera.gr]

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Οι «Ρομά» ή «Αθίγγανοι» ή κοινώς «γύφτοι» απαντάνε στον κ.Μπουτάρη και μας διδάσκουν ν᾿αγαπάμε Πατρίδα-Οικογένεια-Ορθοδοξία

«Δηλώνουμε μὲ αὐτοπεποίθηση ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ΡΟΜ 

θὰ συμμετέχουμε ἐνεργὰ σ᾿ ὅλες τὶς ἐκδηλώσειςἀπελευθερωτικῶν γεγονότων τῆς χώρας μας 

καὶ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν δήμαρχο (Μπουτάρη) 

νὰ ἀνακαλέσει τὴν προσβλητική του δήλωση καὶ νὰ τιμᾶ ὅπως ἁρμόζει τοὺς Ἕλληνες τσιγγάνους ἢ Ρόμ ἢ Γύφτους ἢ ὅπως αὐτὸς θέλει να τοὺς ἀποκαλεῖ,

ποὺ εἶναι ὅμως Ἕλληνες πολίτες ἑκατοντάδες χρόνια σ᾿ αὐτὸν τὸν τόπο.»

(Ἀπόσπασμα ἐγγράφου τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως «ΡΟΜ»,

ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 1992/2012).

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ από το

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ

     ΗΘΙΚΩΝ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

 

Ποῦ καταντήσαμε ! ! ! …
1. Οἱ Ἕλληνες ΡΟΜΑ νὰ διδάσκουν διὰ τοῦ παραδείγματος ἐμᾶς τοὺς μὴ ΡΟΜΑ, ποὺ τρέφουμε τὴν ψευδαίσθησι ὅτι εἴμαστε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ΡΟΜΑ, νὰ ἀνανήψωμε καὶ νὰ ἐπανέλθωμε στὶς ρίζες μας καὶ νὰ μὴ γινόμαστε πλέον θύματα τῶνἐξωμοτῶν ἰθυνόντων τῆς πολιτειακῆς, πολιτικῆς, πνευματικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἡγεσίας.

2. Κατωτέρω δημοσιεύουμε ὁλόκληρη τὴν ἀνακοίνωσι τῶν ΡΟΜΑ - ἀπάντησί τους στὸν Δήμαρχο Θεσσαλονίκης σχετικὰ μὲ τὴν συμμετοχή τους στὴν παρέλασι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2012 στὴν Θεσσαλονίκη, ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῶν ἐκδηλώσεων τῆς Ἐθνικῆς μας Ἑορτῆς.

 

3. Ὄχι μόνο ὁ «σκουλαρικάκιας» κ. Δήμαρχος, ἀλλὰ καὶ πάρα πολλοὶ ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς μὴ ἀθιγγάνους, μήπως πρέπει νὰ ταπεινωθῶμε καὶ νὰ συνειδητοποιήσωμε ὅτι πολλὲς φορὲς συμπεριφερόμεθα πολὺ χειρότερα ἀπὸ τοὺς ὀνομαζομένους γύφτους ; ; ;

(...)

 

9. Τώρα ἀναρτοῦμε τὴν εἰσήγησι καὶ μαρτυρία τῆς ἑλληνίδας ΡΟΜΑ- Μουσουλμάνας τὸ Θρήσκευμα, Σαμπιχά Σουλεϊμάν, ἀπὸ τὴν Ξάνθη, Προέδρου τοῦ Συλλόγου Γυναικῶν Δροσεροῦ «Η ΕΛΠΙΔΑ» στὸ 5ο συνέδριο τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὶς μειονότητες στὴ Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012).

 (ολόκληρη η ανακοίνωση  εδώ )

 

Διαβάστε ακόμη:

Κραυγή αγωνίας από τσιγγάνα, για την τρομοκρατία που ασκεί το (Τουρκικό) Προξενείο στους μουσουλμάνους της Θράκης.

Είμαστε «μειονότητα μέσα στη μειονότητα»

Γενναία και συγκλονιστική μαρτυρία Μουσουλμάνας Τσιγγάνας στη Γενεύη για την καταπίεση από τους Τουρκόφωνους

 

Στο 5^ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες στη Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012) ακούσθηκε η συγκλονιστική μαρτυρία μίας Μουσουλμάνας Τσιγγάνας από τη Θράκη. Πρόκειται για τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, πρόεδρο του συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «η Ελπίδα».

 

«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν,  είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα».

Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο, αλλά δεν τις έμαθα ποτέ.

Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα, επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης, υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός της μειονότητας.

Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία.

• Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους.
• Ξοδεύουν πολλά λεφτά  για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. 
• Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι.

Εμείς, όμως ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία, όχι τζαμιά, που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά.

Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν «τουρκικά». 

Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι.

 

Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία.

Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία, όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. 

Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία.

 

Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά.

Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. 

 

 

Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. 

Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος.

Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας.

Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε, αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. 

Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. 

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. 

Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας.»

Πηγή ανακοίνωσης -καταγγελίας

 

ΑντιΠαρακμής

Αυτή είναι η ιστορία που σου κρύβουν... Έτσι απελευθερώθηκε το Αμύνταιο πριν ακριβώς 100 χρόνια... Σαν σήμερα το 1912...!!!

Του Ευάγγελου Ιωαννίδη, Δικηγόρου_ (απόσπασμα από την ομιλία του πρώτου επίσημου εορτασμού της επετείου της απελευθέρωσης του Αμυνταίου στις 6 Νοεμβρίου 2008)

Το Φθινόπωρο λοιπόν του 1912 έχει γίνει σαφές στους υπόδουλους πληθυσμούς της Βαλκανικής, ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία βρίσκεται πλέον στη δύση της και ο άνεμος της ελευθερίας έχει, αρχίσει, να πνέει ούριος, ενώ η ώρα του πεπρωμένου τους έχει σημάνει. Ο Ά Βαλκανικός αρχίζει την στιγμή που η Ελλάδα η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Βουλγαρία κηρύσσουν από κοινού τον πόλεμο κατά των Οθωμανών. Ο ελληνικός στρατός στις 5 Οκτ. 1912 αναλαμβάνει δράση κατά των Τούρκων, ενώ στις 10 του ίδιου μήνα διασπά τις ισχυρές τουρκικές δυνάμεις στο στενό του Σαρανταπόρου και ξεχύνεται ασυγκράτητος αρχίζοντας, να απελευθερώνει τη μία μετά την άλλη τις ιστορικές πόλεις της μαρτυρικής Μακεδονίας μας. Μετά από πέντε (5) αιώνες σκλαβιάς σε έναν βάρβαρο δυνάστη αρχίζει και ανατέλει το φως της ελευθερίας για τους κατοίκους των υπόδουλων περιοχών, που είχαν υποστεί τα πάνδεινα. Είχε βέβαια προηγηθεί από το 1904-1908 ο Μακεδονικός Αγώνας υπό τους οπλαρχηγούς Παύλο Μελλά, Καπετάν Βαγγέλη Στρεμπενιώτη, Παύλο Κύρου, Δ. Νταλίπη, Καπετάν Κώττα και 1200 ακόμα Μακεδόνες ντόπιους μαχητές αλλά και 700 από την υπόλοιπη Ελλάδα, οι οποίοι με την θυσία τους απέτρεψαν την υποδούλωση της ιερής γης της Μακεδονίας στους Σλάβους. 

Σε αυτήν εδώ την ηρωική γωνιά της Ελληνικής Μακεδονίας βρήκαν ίσως σε απόλυτο βαθμό ανταπόκριση και τα λόγια του Αλέξανδρου του Α΄ βασιλιά των Μακεδόνων, προγόνου του Μ. Αλεξάνδρου και γιού του Αμύντα, που έτρεξε κρυφά στους Αθηναίους και αποκάλυψε τις θέσεις των Περσικών στρατευμάτων τον 5ου αιώνα π.Χ. πριν την μάχη των Πλαταιών, όταν τους είπε: «Είμαι δε και ο ίδιος Έλληνας και δεν θα ήθελα να δώ την Ελλάδα απο ελεύθερη, να γίνεται υπόδουλη» όπως καταμαρτυρεί ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ (9, 45, 2). 

Σήμανε λοιπόν τον Οκτ. του 1912 η ώρα της απελευθέρωσης της ελληνικής από αρχαιότατων χρόνων - το μαρτυρούν άλλωστε τα ερείπια της αρχαίας ελληνιστικής πόλης των Πετρών – περιοχής Αμυνταίου. ΄Έμελλε όμως η απελευθέρωση αυτού του ιερού κομματιού γης, να γίνει με μεγάλες δυσκολίες, που είχαν ως αποτέλεσμα την μάχη του Σόροβιτς, τον αιφνιδιασμό της 5ης μεραρχίας και την ένδοξη τελική νίκη της 6ης Νοεμβρίου. Μετά την μάχη του Σαρανταπόρου ο Έλληνας αρχιστράτηγος διάδοχος Κωνσταντίνος βρέθηκε προ του διλήμματος, εάν έπρεπε, η στρατιά να προχωρήσει προς βορρά στο Μοναστήρι ή να στραφεί ανατολικά στη Θεσσαλονίκη. Το δίλημμα αυτό έγινε η αφορμή, να ξεσπάσει έντονη διαμάχη μεταξύ του διαδόχου Κωνσταντίνου και του τότε πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος επέμενε ορθά για στροφή της στρατιάς προς Θεσσαλονίκη και έτσι δόθηκε το έναυσμα για τον μετέπειτα επονομαζόμενο εθνικό διχασμό. Δυστυχώς το ελάττωμα της διχόνοιας των Ελλήνων, την κρίσιμη στιγμή κάνει πάντα την εμφάνιση του. 

Όταν τελικά η στρατιά κατευθύνθηκε προς Θεσσαλονίκη ανατέθηκε στην 5η μεραρχία, να καλύπτει το αριστερό πλευρό της και να αναλάβει την ευθύνη εκτιμώντας την κατάσταση, να προχωρήσει στην απελευθέρωση του Μοναστηρίου, το οποίο υπόψη είναι χτισμένο δίπλα στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής πόλης της Ηράκλειας και κατοικούνταν σε μεγάλο ποσοστό από Έλληνες. Η 5η μεραρχία λοιπόν ξεκινά από την Κοζάνη μαζί με την ταξιαρχία ιππικού και προελαύνει προς Πτολεμαίδα, την οποία απελευθερώνει στις 15 Οκτ. Συνεχίζοντας την προέλαση της απελευθερώνει στις 18 Οκτ 1912 για πρώτη φορά το Αμύνταιο και αναπτύσσεται στην γύρω περιοχή. Στις 19 Οκτ μετά από ολιγόωρη μάχη με τουρκικό τμήμα στα στενά του Κιρλί Δερβέν μπαίνει στην Βεύη, συνεχίζοντας την προέλαση της προς Μοναστήρι. Όμως δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση του τουρκικού στρατού και εξαναγκάστηκε μετά από μάχη, που κράτησε ολόκληρη την 21 Οκτ, να υποχωρήσει προς το Αμύνταιο, ενώ οι απώλειες της ήταν μεγάλες. 

Τα 16ο ,22ο και 23ο συντάγματα πήραν τότε θέση μεταξύ των χωριών Σωτήρα, Αμυνταίου, Ροδώνα και Φανού. 

Στις 22 του ίδιου μήνα στις 8 το πρωί μικρή τουρκική δύναμη κατέρχεται από το ύψωμα Ανεμόδαρτο προς το Ξινό-Νερό, η οποία όμως, αφού δέχτηκε δραστικά πυρά από το ελληνικό πυροβολικό, καθηλώθηκε. Το ίδιο συνέβη στις 2 το μεσημέρι με τουρκική δύναμη, που εμφανίστηκε στην καροποίητη οδό προς το χωριό Πέτρες. Ενώ όλη η υπόλοιπη μέρα πέρασε με μονομαχία μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού πυροβολικού μέχρι τις 5 το απόγευμα. Στις 23 Οκτ διεξάγεται η ιστορική μάχη του Σόροβιτς. Στις 9 το πρωί τουρκικό ορειβατικό πυροβολικό ταγμένο στο υψ. Ανεμόδαρτο άρχισε, να βάλει πάλι κατά των ελληνικών θέσεων, ενώ εναντίον του στράφηκε όλο το πυροβολικό της 5ης μεραρχίας και το εξανάγκασε, να σιγήσει. Όμως στις 3 το μεσημέρι εκδηλώθηκε μεγάλης κλίμακας επίθεση του ελληνικού στρατού με κατεύθυνση το χωρίο Πέτρες και σημείωσε απόλυτη επιτυχία, αναγκάζοντας τις δυνάμεις των Τούρκων, που πίεζαν το δεξιό πλευρό της 5ης μεραρχίας, να διακόψουν τον αγώνα τους και να συμπτυχθούν. Η τουρκική επίθεση στα δεξιά της μεραρχίας μπορεί, να αποκρούστηκε, αλλά το αριστερό πλευρό του 22ου συντάγματος της λόγω αντεπίθεσης των Τούρκων αντιμετώπισε έντονα προβλήματα, διότι ήταν ακάλυπτο και το σύνταγμα το βράδυ αναγκάστηκε, να υποχωρήσει. Το γεγονός όμως αυτό δεν εμπόδισε το 16ο σύνταγμα πεζικού, να προωθηθεί πέρα από το Αμύνταιο και της σιδηροδρομικές γραμμές ως το χωριό Πέτρες, επιτυγχάνοντας την νικηφόρα έκβαση της μάχης του Σόροβιτς. 

Φθάνουμε λοιπόν στην τραγική νύχτα της 23ης Οκτ. Το βράδυ ένας Τουρκαλβανός υπολοχαγός από τα Ιωάννινα ο Εσσάτ ζήτησε την άδεια από τον αρχηγό των τουρκικών δυνάμεων Τζαβίτ Πασά, να διενεργήσει επιχείρηση παράτολμη κατά των νώτων της 5ης μεραρχίας με δύναμη λίγων ανδρών και 4 πολυβόλα. Όπως έγινε αργότερα γνωστό επρόκειτο για την πολυβολαρχία του 49ου συντάγματος πεζικού της 17ης μεραρχίας του τουρκικού στρατού. Ο Τζαβίτ Πασάς με μεγάλη δυσκολία έδωσε την άδεια του, απειλώντας ωστόσο τον τολμηρό αξιωματικό, ότι αν έχανε τους άνδρες και τα πολυβόλα, θα διέταζε τον τουφεκισμό του. Εκείνη την νύχτα όμως ο Εσσάτ πέτυχε, ότι δεν είχαν πετύχει με σκληρό αγώνα οι μονάδες του Τσαβίτ τις προηγούμενες μέρες. Τις νυχτερινές ώρες ακούγονταν ασυνήθιστα έντονα γαυγίσματα σκύλων από το χωριό Ροδώνας, διότι οι Τούρκοι του Εσσάτ περνούσαν μέσα από αυτό. Το χωριό Ροδώνας εκείνη την εποχή όπως και άλλα χωριά της περιοχής ήταν αμιγώς τουρκικό. Ο θόρυβος αυτός επέσυρε την προσοχή του 5ου λόχου του 2ου τάγματος, που βρισκόταν εκεί σε προφυλακές. Ο λόχος απέστειλε περιπόλους και ανέφερε την πληροφορία στο τάγμα του, αλλά ο διοικητής του τάγματος δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια με την δικαιολογία, ότι οι προφυλακές δεν ήταν δική του ευθύνη και μάλιστα απάντησε απαράδεκτα, ότι << εσείς και στον ύπνο σας Τούρκους ονειρεύεστε>>. Αργότερα είπε, πως δεν έλαβε κανένα μέτρο, επειδή νόμιζε, ότι ο υπόψη λόχος υπαγόταν στις άμεσες διαταγές της Μεραρχίας και εκτελούσε συγκεκριμένη αποστολή, στην οποία δεν μπορούσε, να επέμβει. Τα ελαττώματα και η ευθυνοφοβία του νεοέλληνα αναφύονται εδώ σε όλο τους το μεγαλείο. 

Όμως για την καταστροφή, που ακολούθησε, δεν φταίει μόνο η τολμηρή ιδέα του Εσσάτ, ούτε η ανευθυνότητα του διοικητή του ελληνικού τάγματος. Μια τέτοια ενέργεια δεν θα μπορούσε, να επιτύχει, αν δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι οδηγοί. Πράγματι ένας μπέης των χωριών Ροδώνα - Φανού ο περιβόητος Ισίν Χασάν αναλαμβάνει, να συμμετάσχει στην αποστολή και να βρει τρόπο, να καθοδηγήσει το μικρό τουρκικό τμήμα στα νώτα του ελληνικού στρατού μέσα από τον βάλτο της περιοχής. Για τον σκοπό αυτό λοιπόν βρήκε έναν οδηγό, που δούλευε ως εργάτης στα χωράφια του και καταγόταν από το χωριό Πεδινό. Ο οδηγός αυτός δεν ήταν άλλος από τον διαβόητο κομιτατζή της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα τον επονομαζόμενο από τους Τούρκους Καρά Κομίτ ( Μαύρος κομιτατζής). Ο άνθρωπος αυτός, που δούλεψε με λύσσα υπέρ της βουλγαρικής εξαρχίας τα προηγούμενα χρόνια, ήταν γνωστός για τις φρικαλεότητες του εις βάρος και Ελλήνων πατριαρχικών κατοίκων του Ξινού-Νερού, το οποίο τότε ήταν το διοικητικό κέντρο και το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής. Ανάμεσα σε αυτούς, που είχε δολοφονήσει, ήταν ο Μακεδονομάχος Παπαπέτρου, τον οποίο κατακρεούργησε, μολονότι ήταν παλαιοί φίλοι, ο δημογέροντας και πρόεδρος του Ξινου-Νερού Γιάννης Γραμματικού και η γυναίκα του, τους οποίους κρέμασε, επειδή αρνούνταν, να προσχωρήσουν στην βουλγαρική προπαγάνδα και όργωσε το χωράφι, στο οποίο τους έθαψε, για να μη βρεθούν τα οστά τους καθώς και πολλοί άλλοι. Όλα αυτά τα εγκλήματα τα διέπραξε την ίδια περίοδο στα πλαίσια ενός φοβερού πογκρόμ κατά των πατριαρχικών κατοίκων του Ξινού Νερού. 

Δέχτηκε λοιπόν την πρόταση του Ισίν Χασαν και καθοδήγησαν μαζί τους Τούρκους, περνώντας τους μέσα από στεγνά μονοπάτια του βάλτου αλλά και όπου χρειαζόταν, χρησιμοποιώντας βάρκες. Τον βάλτο τον γνώριζε καλά από τα γεγονότα της περιόδου 1903-1908. Με αυτόν τον τρόπο ενεργεί ως νέος Εφιάλτης και συνεργάζεται με αυτούς, που παλαιότερα ακόμη και ο ίδιος είχε πολεμήσει. Το τμήμα λοιπόν του Εσσάτ βρέθηκε ανενόχλητο Βόρεια της περιοχής ερείπια Νέας Κόμης στις 6 και 30 το πρωί της 24 Οκτ. κοντά στο ύψωμα 640, τον λόφο του αίματος και σε μικρή απόσταση από τις θέσεις του εκεί εγκατεστημένου λόχου μηχανικού της 5ης μεραρχίας. 

Αφού έταξε τα πολυβόλα, άνοιξε πύρ στα μετόπισθεν της ελληνικής μεραρχίας χωρίς οι σκοποί του λόχου μηχανικού, να προλάβουν, να καλέσουν σε συναγερμό, οι διπλοσκοποί του οποίου ούτε «στα όπλα» δεν κατόρθωσαν, να φωνάξουν. Τα αιφνιδιαστικά καταιγιστικά πυρά, οι πολλές απώλειες και οι φωνές των Τούρκων σκόρπισαν τον πανικό στον λόχο μηχανικού, του οποίου οι άντρες αναμίχθηκαν με τους άντρες του 1ου λόχου γεφυροποιών εγκαταλείποντας οπλισμό, εξάρτηση ακόμη και τα ενδύματα τους, φεύγοντας αλλόφρονες. Ο πανικός μεταδόθηκε γρήγορα, όπως μεταδίδεται η φωτιά στα ξερά χόρτα. Οι Τούρκοι μέσα στην σύγχυση, που δημιουργήθηκε, κινήθηκαν γρήγορα προς την 5η πυροβολαρχία. Την στιγμή εκείνη του γενικευμένου πανικού η πυροβολαρχία προσπαθεί ηρωικά, να αντιδράσει, αλλά δεν πρόλαβε, να ρίξει περισσότερα από 10 βλήματα. Οι απώλειες της πυροβολαρχίας, που αποτελεί φωτεινό παράδειγμα, αφού δεν πανικοβλήθηκε ήταν πολύ μεγάλες. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο διοικητής της λοχαγός Δελαπόρτας Σπυρίδων, ο υπολοχαγός Δούκας Αθανάσιος και τρεις αρχηγοί στοιχείων. Σε μια ακόμη ηρωική ενέργεια ο διοικητής του τάγματος γεφυροποιών, που βρισκόταν και αυτός κοντά στην περιοχή των γεγονότων μόλις άκουσε τα πυρά το πρωί, διέταξε τον 2ο λόχο του, να σπεύσει στις θέσεις της 5ης πυροβολαρχίας. Πλησιάζοντας όμως ο λόχος αυτός το ύψωμα 640 βλήθηκε δραστικά από το τουρκικό τμήμα, που προσέβαλε την πυροβολαρχία και αναγκάστηκε, να καταλάβει άλλες θέσεις, στις οποίες με αυτοθυσία τα μέλη του κάλυψαν την σύμπτυξη του χειρουργείου και των άλλων μικρών μονάδων της μεραρχίας προς τον Νότο. Οι απώλειες του λόχου αυτού ήταν αρκετά σοβαρές και ο διοικητής του τάγματος τραυματίστηκε κατά την απαγκίστρωση του. 

Λαμπρό παράδειγμα αντίστασης μέσα σε αυτήν την κατάσταση χάους απετέλεσε και η 6η πυροβολαρχία, η οποία δεχόμενη επίθεση τουρκικού τμήματος, αιχμαλωτίστηκε μετά από μάχη. Ο διοικητής της λοχαγός Κοσκινάς Θεόδωρος αρνήθηκε, να εγκαταλείψει τα πυροβόλα του και οι Τούρκοι τον σκότωσαν μαζί με τους αξιωματικούς ανθυπολοχαγούς Καθίκουρα Κωνσταντίνο και Οικονομόπουλο Νικόλαο όπως και πολλούς άλλους πυροβολητές, πάνω σε αυτά. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι, ότι οι Τούρκοι μετέφεραν τα πυροβόλα αυτά αργότερα μέσω Κορυτσάς στην πολιορκία του Μπιζανίου και ο ελληνικός στρατός τα ξαναπήρε πίσω, όταν απελευθέρωσε τα Γιάννενα στις 21 Φεβρουαρίου 1913. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας Σχης Μηχανικού Ματθαιόπουλος Δημήτριος μην μπορώντας, να ελέγξει την κατάσταση, κινήθηκε και αυτός με το στρατηγείο του νότια προς το χωριό Φιλώτας. Η μεραρχία βρισκόταν ήδη σε γενική κι άτακτη σύμπτυξη. 

Στο σημείο αυτό θα ήθελα, να μνημονεύσω τον ηρωικό υπάλληλο του τηλεγραφείου Αμυνταίου, ο οποίος μέσα σε αυτό το χάος ενημέρωσε το τηλεγραφείο της Κοζάνης για την καταστροφή και εκείνο με την σειρά του ειδοποίησε την Αθήνα. Οι Τούρκοι εκείνη την αποφράδα ημέρα πυρπολούν τα χωριά Ξινό-Νερό, το οποίο κατέστρεψαν ολοσχερώς και Αμύνταιο το οποίο έκαψαν μερικώς. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ξινού-Νερού το είχαν εγκαταλείψει και είχαν βρεί καταφύγιο πολλοί από αυτούς στα Σέρβια και άλλες περιοχές, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι κάποιες γυναίκες φεύγοντας άφησαν σε κρυφά σημεία τα παιδία τους, γιατί δεν μπορούσαν, να τα κουβαλήσουν τρέχοντας και τα περιμάζεψαν οι επόμενοι κάτοικοι, που έφευγαν και αυτοί. Σαράντα όμως γέροντες που αρνήθηκαν, να το εγκαταλείψουν, συγκεντρώθηκαν από τους Τούρκους σε έναν στάβλο και τους έκαψαν ζωντανούς, ενώ τα οστά τους τάφηκαν αργότερα σε ομαδικό τάφο. Οι αγριότητες των Τούρκων ήταν απερίγραπτες και είναι χαρακτηριστικό, ότι από την μανία τους δεν γλίτωσαν ούτε τα ζώα, τα οποία κατέσφαξαν, το δε σχολείο του χωριού που πριν 3 χρόνια είχε, λειτουργήσει, πυρπολείται όπως και οι εκκλησίες του. 

Κατά τις επόμενες μέρες έγινε ανασύνταξη της μεραρχίας στην Κοζάνη, όμως χαρακτηριστικό του πανικού που είχε επικρατήσει, είναι, ότι ο φρούραρχος Κοζάνης χρειάστηκε, να συγκεντρώσει 400 οπλίτες και χωροφύλακες και να βρεί άλλους 400 πολίτες, που εξόπλισε, για να συγκρατήσουν τους υποχωρούντες στο χωριό Μαυροδέντρι. Μάταιος κόπος. Ο φόβος μεταδόθηκε στους κατοίκους της Κοζάνης από αφηγήσεις των στρατιωτών και όταν στις 26 Οκτ. στα υψώματα ΒΔ της Κοζάνης δέχθηκαν οι προφυλακές του στρατού επίθεση απο Τούρκους πολίτες των γύρω χωριών, οι μεν προφυλακές απέκρουσαν με ευχέρεια τους επιτιθέμενους , αλλά μέσα στην Κοζάνη τα ανασυγκροτούμενα τμήματα του 22ου και 23ου συντάγματος μόλις άκουσαν τους πυροβολισμούς, δημιούργησαν νέο πανικό, τράπηκαν πάλι σε φυγή και έτρεχαν προς την γέφυρα του Αλιάκμονα και τα Σέρβια. Ευτυχώς την γέφυρα είχε, καταλάβει ένας λόχος Μηχανικού της 3ης Μεραρχίας και ανέκοψε τους φυγάδες, αφού είχε σαφείς εντολές, να τους σταματήσει με οποιονδήποτε τρόπο. 

Είναι όμως σημαντικό, να αναφέρει κανείς, ότι τις μεγαλύτερες απώλειες προκάλεσαν στους Έλληνες στρατιώτες οι Τούρκοι χωρικοί, οι οποίοι χωρισμένοι σε ομάδες ατάκτων κατακρεούργησαν τους στρατιώτες, όταν υποχωρούσαν, περνώντας μέσα από τα τουρκικά χωριά. Ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας αντικαταστάθηκε, όμως γλίτωσε το στρατοδικείο, διότι υπήρξε παλαιότερα δάσκαλος στην σχολή ευελπίδων του Κωνσταντίνου και ο αρχιστράτηγος δεν τον παρέπεμψε σε δίκη. Φαίνεται πως λειτούργησε ο δεσμός μεταξύ μαθητή και δασκάλου. Εξαιτίας των γεγονότων στην περιοχή μας η 5η Μεραρχία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες από όλες τις άλλες στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο. Ενδεικτικό είναι ότι επι συνόλου 81 νεκρών αξιωματικών και 682 οπλιτών σε όλη την διάρκεια του πολέμου και των 7 μεραρχιών, η μεραρχία αυτή είχε 26 νεκρούς αξιωματικούς και 273 οπλίτες. Τελικά δημιουργείται τμήμα Στρατιάς, το οποίο αποτελείται από την 5η Μεραρχία και αποσπάσματα Ευζώνων υπό την ηγεσία του Συνταγματάρχη Μηχανικού Στέφανου Γεννάδη και με τηλεγράφημα του διαδόχου στις 4 Νοεμβρίου 1912 ήταν σαφής η εντολή προς αυτόν, μετά από επιτυχή συμμετοχή της σε μάχες γύρω από τα χωριά Κόμανος και Μαυροπηγή, «Συγχαίρω 5η Μεραρχία δια την επιτυχή μάχη και το θάρρος το οποίο επέδειξε. Χαίρω, ότι ήρχισεν η απόπλυσις της κηλίδος και προσδοκώ τελείαν ταύτην». 

Έτσι φτάνουμε στην ιστορική ημέρα της 6ης Νοεμβ. 1912 και στην οριστική απελευθέρωση της περιοχής Αμυνταίου. Στις 11 το πρωί η 5η Μεραρχία υπο την νέα και άξια διοίκηση της προελαύνει μέσω της οδού Πτολεμαίδας- Βεύης, έχοντας ως εμπροσθοφυλακή το 13ο Σύνταγμα και μια πεδινή πυροβολαρχία. Η 4η Μεραρχία με διοικητή τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μοσχόπουλο, κινούνταν ήδη περίπου από τις 7 το πρωί από το χωριό Μανιάκι μέσω της οδού, που το συνέδεε με την Βεγόρα, προχωρώντας κοντά στην όχθη της λίμνης. Το ιππικό της προπορευόταν της εμπροσθοφυλακής και μετά από σκληρή μάχη κατέλαβε την γέφυρα της Βεγόρας. Λίγο πρίν το μεσημέρι συγκεντρώθηκε στα υψώματα μεταξύ Αμυνταίου και Βεγόρας, ενώ το ιππικό της 4ης μεραρχίας μαζί με το ιππικό της 5ης απώθησαν έφιππη τουρκική περίπολο. 

Στη 1 το μεσημέρι η 4η μεραρχία μπαίνει στο Αμύνταιο και προωθεί τμήματα της προς την στενωπό Κλειδίου. Η ώρα της οριστικής λευτεριάς του Αμυνταίου είχε, φτάσει! Στην στενωπό Κλειδίου από τις 14.30 η μεραρχία δέχεται πυρά τουρκικών πολυβόλων, που κατείχαν τα εκατέρωθεν υψώματα. Επακολούθησε αποφασιστική επίθεση της με δύο τάγματα σε πρώτη γραμμή, υποστηριζόμενα από δύο πυροβολαρχίες. Οι Τούρκοι προέβαλαν ασθενή αντίσταση και μετά απο σύντομο αγώνα συμπτύχθηκαν στο εσωτερικό των στενών Κλειδίου. Η 5η μεραρχία, αφού προέλασε, έφτασε στις 3 το μεσημέρι η κεφαλή της κύριας φάλαγγας της, στην διακλάδωση της οδού προς το Αμύνταιο, όπου δέχτηκε αραιά πυρά πυροβολικού. Μετά από αυτά τα γεγονότα η μεραρχία συγκεντρώθηκε στο Ξινο-Νερο και στον Σωτήρα, όπου και στάθμευσε ,απελευθερώνοντας τα 2 αυτά χωριά. Απο το πρωί εξάλλου η 6η μεραρχία ενεργούσε προς το χωριό Κέλλη με δυνάμεις ιππικού και τάγματα ευζώνων, έχοντας εμπλακεί σε σκληρή μάχη με τουρκικές δυνάμεις εκεί. Τελικά μέχρι το βράδυ έτρεψε τους Τούρκους σε άτακτη φυγή και απελευθέρωσε την Κέλλη, όπου και εγκαταστάθηκε, γράφοντας άλλη μια εποποιία, που έμεινε γνωστή ως μάχη της Κέλλης. 

Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά την 6η Νεομβ. 1912 η αιματοβαμμένη ηρωική γή του Αμυνταίου και συνεχίστηκε η προέλαση του στρατού προς Φλώρινα. Αν μάλιστα δεν είχε συμβεί η προδοσία και το ατύχημα της 24 Οκτ., ο ελληνικός στρατός θα είχε προλάβει, να απελευθερώσει και το Μοναστήρι, το οποίο έπεσε σε αλλόφυλα χέρια αν και σε αυτό ζούσαν τότε συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί. Στις θυσίες τις οποίες έκανε ο ελληνικός στρατός, θα ήταν παράλειψη, να μην προσθέσει κανείς και τους αγώνες αμέτρητων εθελοντών, που πήραν μέρος στην μάχη, στελεχώνοντας τις μονάδες του στρατού και οι οποίοι κατάγονταν από άλλες υπόδουλες και αλύτρωτες τότε περιοχές όπως η Κύπρος, η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου.

Ορισμένοι ημιμαθείς και αγνώμονες ίσως αναρωτηθούν, γιατί σήμερα εκτός από την απελευθέρωση της περιοχής μας τιμούμε τους πεσόντες της 24 Οκτ. 1912, η οποία αποτελεί αποφράδα ημέρα για τον ελληνικό στρατό αλλά και την περιοχή μας. Έχουμε μία απάντηση όμως, να τους δώσουμε. Ένα έθνος αναδεικνύεται αντάξιο της ιστορίας του, όταν τιμά τους νεκρούς πολεμιστές του, που θυσιάστηκαν σε νίκες, αλλά πολύ περισσότερο αυτούς, που θυσιάστηκαν σε ήττες. Τα παραδείγματα, που μας παρέχει η ιστορία μας για τον εορτασμό τέτοιων γεγονότων είναι πολυάριθμα. Θυμηθείτε μόνο την έξοδο του Μεσολογγίου, που κατέληξε σε σφαγή, το Σούλι και το Ζάλογγο, την Αραπίτσα στην Νάουσα, όλα γεγονότα που συνοδεύτηκαν από ήττες. Η πατρίδα μας τιμά τους νεκρούς, που θυσιάστηκαν για αυτήν ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δεν πρέπει όμως, να ξεχνούμε, ότι καθιερώνεται ο εορτασμός της τελικής νίκης και της θριαμβευτικής επανόδου του ελληνικού στρατού στην ιερή γή του Αμυνταίου, το οποίο σαν σήμερα απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά. Αυτό είναι το ύψιστο γεγονός, που τιμούμε με τις σημερινές τελετές και αποτελεί το κεντρικό θέμα των εκδηλώσεων για τα Ελευθέρια της περιοχής, υπερκαλύπτοντας τις θλιβερές σελίδες και τις περιπέτειες, που προηγήθηκαν. 

Στην εποχή μας που σαρώνονται δυστυχώς ιδανικά και αξίες, που υπηρετούν πολλοί τον υλισμό με το αζημίωτο, οι σειρήνες της Νέας Τάξης απαιτούν απο τους λαούς, να ξεχάσουν την ιστορία τους, να την αλλοιώσουν με την τεχνητή και ανεδαφική απάλειψη πραγματικών γεγονότων, χάριν μιας ιδιόμορφης και επιφανειακής ηρεμίας μεταξύ των κρατών, που στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Στόχος μεγάλων και υπερευλογημένων δυνάμεων είναι η δημιουργία μίας εύπλαστης μάζας, που δεν θα μπορεί, να αντιστέκεται στα συμφέροντα τους. Λαοί όμως, που ξεχνούν την ιστορία τους, που παθαίνουν συλλογική αμνησία, είναι, σαν να αρνούνται την εξέλιξη τους και καταδικάζονται, να επαναλαμβάνουν τα ίδια τραγικά λάθη, που είχαν κάνει παλαιότερα. Η ειρήνη μεταξύ των λαών είναι όμως πραγματική και διαρκής μόνον, όταν στηρίζεται στην ιστορική εξέλιξη των σχέσεων τους και στην αυτογνωσία τους. Έτσι αυτή πρέπει, να γίνει κύριο μέλημα μας. 

Ιδιαίτερα σε περιόδους που η κρίση των θεσμών παίρνει τεράστιες διαστάσεις, χρειάζεται, να καταβάλλουμε όλοι προσπάθεια, για να προφυλάξουμε την ιστορική μας μνήμη ως κόρη οφθαλμού. Η κατανόηση της ιστορίας μας, θα μας δώσει πολύτιμες λύσεις στα αδιέξοδα της κοινωνίας, που γιγαντώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου. Θυμίζω τα σοφά λόγια του Μακαριωτάτου Αρχιεπ. Αθηνών κ. Ιερωνύμου «Όταν αρρωσταίνουν οι άνθρωποι, αρρωσταίνουν και οι θεσμοί» είπε. Αυτό βέβαια αφορά όλους τους θεσμούς! Όταν όμως αρρωσταίνουν οι θεσμοί, η κοινωνία πορεύεται χωρίς πυξίδα και τότε ένα απο τα ασφαλή καταφύγια είναι η συλλογική μνήμη, θα τολμούσα, να προσθέσω, ιδίως όταν ο λαός μας δυστυχώς έχει, αποδειχθεί, ότι ξεχνά εύκολα και τους χθεσινούς ενόχους μπορεί, να τους μετατρέψει σε σημερινούς τιμητές. Οι Ελληνες άν έχουμε κάποιον θησαυρό, να προστατέψουμε, αυτός είναι ο πολιτισμός και η ιστορία μας. Με αυτόν τον θησαυρό η πατρίδα μας, που είναι η κοιτίδα και το λίκνο της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και των τεχνών μεταλαμπάδευσε το αιώνιο φως της στους άλλους λαούς και αποτελεί την βάση και το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Πώς θα ήταν λοιπόν δυνατόν οι απόγονοι τέτοιων προγόνων, να παραδώσουμε την ιστορία μας χωρίς μάλιστα αντίσταση σε αλλόφυλους. Βλέπετε η ιστορία μας είναι μεγάλη και ορισμένοι θα ήθελαν, να κλέψουν ένα κομμάτι απο την δόξα της, για να λύσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα. 

Στην προσπάθεια τους αυτή, βρήκαν δυστυχώς αρωγούς παλαιούς και μεγάλους συμμάχους, των οποίων οι ηγεσίες, είναι ιστορικά αναλφάβητες. Αν την είχαν μελετήσει με σεβασμό, θα είχαν διδαχθεί, πως όσο και να προσπαθήσουν, ούτε τεχνητά έθνη, ούτε γλώσσες του δοκιμαστικού σωλήνα, ούτε ανύπαρκτες μειονότητες, θα μπορέσουν ποτέ, να δημιουργήσουν. Μπορεί, να αποτελούν τους ισχυρούς της γής, αλλά όμως σήμερα όλη η ανθρωπότητα διαπιστώνει, ότι καταστρέφονται από την αλαζονεία τους, την πλεονεξία τους και την αμάθεια τους, βυθίζοντας σε κρίση ολόκληρο τον πλανήτη. 

Άραγε το μέλλον, που μας επιφυλάσσουν ορισμένοι, είναι αυτό της μιζέριας, της οικονομίστικης λογιστικής ανάπτυξης του τόπου και του εφησυχασμού εις βάρος όλων των άλλων κοινωνικών προτεραιοτήτων; Μα ακριβώς αυτή η λογική δεν είναι το θεμέλιο της κρίσης, που περνούν οι θεσμοί και η κοινωνία; Μήπως δεν είναι όλες αυτές οι συνέπειες αποτέλεσμα μετανεωτερικών, δήθεν εκσυγχρονιστικών θεωριών, που οι διάφοροι εθνομηδενιστές αποπειρώνται, να εισαγάγουν με το αζημίωτο στην χώρα μας; Σε λίγο θα φτάσουν να ζητήσουν, να αναθεωρήσουμε την ιστορική αλήθεια ακόμη και για τον ναζισμό, τον φασισμό και τα εγκλήματα τους, χάριν δήθεν της φιλίας των λαών, αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς, να μας πείσουν, ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία είναι ιστορικά παρεξηγημένη. 

Δείτε λοιπόν, πού οδήγησαν τέτοιες ανιστόρητες επιλογές κράτη μεγαθήρια του πλανήτη μας, που αποχαύνωσαν τους πολίτες τους και κατέστρεψαν την κοινωνική συνοχή τους. Αυτό το μέλλον δεν ταιριάζει στην πατρίδα μας. Έχουν το θράσος μάλιστα, να προσποιούνται τους ελεγκτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φευ, οι δυνάμεις εκείνες, που κάνουν μέχρι σήμερα πρωταθλητισμό στην παραβίαση τους και έχουν κουρελιάσει το διεθνές δίκαιο. Ότι και να κάνουν όμως, την αλήθεια που μαρτυρούν ακόμη και οι πέτρες αυτής της μαρτυρικής γής, δεν θα μπορέσουν, να την παραποιήσουν. 

Οι Μακεδόνες είναι αρχαίο ελληνικό φύλο με ένδοξη ιστορία και δεν έχουν σχέση με μεταγενέστερους εποίκους της Βαλκανικής, οι οποίοι κατήλθαν σε αυτήν μόλις τον 6ο μ.χ. αιώνα. Αυτό πρέπει, να έχουν πάντα κατά νού οι ανιστόρητοι κακοποιοί της αλήθειας. 

Κλείνοντας, αντί για τετριμμένα διδάγματα θα ήθελα, να θυμίσω τους στίχους του μεγάλου μας ποιητή Κ. Παλαμά, οι οποίοι πιστεύω εκφράζουν απόλυτα το νόημα της σημερινής επετείου. «Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». 

Τιμή και δόξα στους πολεμιστές που έπεσαν, για την ελευθερία μας, αποτινάσσοντας το ζυγό του φοβερού Τυρράνου!

Ζήτω η ακριτική περιοχή Αμυνταίου!

Ζήτω η ελληνική Μακεδονία μας! 

Η ομιλία στηρίχτηκε σε στοιχεία από προσωπική οκταετή έρευνα του Ευάγγελου Ιωαννίδη, που βρίσκονται στο αρχείο του. Ανάμεσα στις άλλες πηγές του είναι μαρτυρίες κατοίκων του Ξινού Νερού και της περιοχής Αμυνταίου, όπως και η ιστορία ΓΕΣ/ΔΙΣ.
elnewsgr
stoxos.gr

Ρεπούση: Να αλλάξει ο τρόπος εορτασμού της Εξόδου του Μεσολογγίου

Να αλλάξει ο τρόπος εορτασμού της Εξόδου του Μεσολογγίου, της ανατίναξης της Αρμάτας στις Σπέτσες, της αναπαράστασης στο Κούγκι, οι εκδηλώσεις για το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, ζητεί η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κυρία Μαρία Ρεπούση, η οποία χαρακτηρίζει όλες αυτές τις αναπαραστάσεις, περιλαμβανομένης και της αναπαράστασης της εισόδου των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη ως… «εθνικιστικά κιτς»…
 Δεν προσφέρουν τίποτα αναπαράγουν την εθνικιστική έξαρση, επαναλαμβάνονται συνεχώς και δεν γίνεται κανένας ιστορικός στοχασμός, λέει η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ.

«Η έξοδος του Μεσολογγίου δεν θα μπορούσε να καταργηθεί», σημείωσε η κυρία Ρεπούση την Τρίτη το πρωί «διότι έγινε και κανείς δεν μπορεί να την καταργήσει. Εκείνο που πρέπει να ξανασκεφθούμε είναι ο τρόπος που γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους ώστε να πάψουν να είναι στερεοτυπικές και να γίνουν περισσότερο αναστοχαστικές και χρήσιμες για την ιστορική μας μνήμη, αλλά και την προοπτική της χώρας μας».

Ζητεί όμως από τον υπουργό Παιδείας κ. Κ. Αρβανιτόπουλο και κάτι άλλο η κυρία Ρεπούση: «Να καταργηθούν εδώ και τώρα οι μαθητικές παρελάσεις». Ούτε αυτές προσφέρουν τίποτα, είναι αναχρονιστικές, θεσπίσθηκαν επί Μεταξά και είμαστε, όπως λέει η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που διοργανώνουμε μαθητικές παρελάσεις.

kafeneio-gr.blogspot.com

troktiko

100 χρόνια πριν... Σαν σήμερα! Η απελευθέρωση της Έδεσσας από τρεις Έλληνες στρατιώτες και οι τρεις τελευταίοι νεκροί της πόλης...

Στις 11 το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1912 γίνεται η επίσημη παράδοση της πόλης από τον Τούρκο δήμαρχο Αλή Ριζά, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν απόγονος του κελ Πέτρου που προδοτικά είχε παραδώσει τη βυζαντινή Έδεσσα στους Τούρκους πριν 530 χρόνια περίπου.

Η απελευθέρωση της Έδεσσας υπήρξε αποτέλεσμα της προέλασης του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου και έθεσε τέρμα στη μακρόχρονη υποδούλωσή της στην Οθωμανική κυριαρχία, η οποία κράτησε πάνω από πεντακόσια χρόνια.. Η επιβίωση του ελληνικού στοιχείου κατά τη διάρκεια της μακραίωνης αυτής δουλείας ήταν αξιοθαύμαστη δεδομένου ότι οι χριστιανοί Έλληνες όχι μόνο δεν αφομοιώθηκαν παρόλη τη μαύρη σκλαβιά και την εγκατάσταση πολλών μουσουλμάνων Τούρκων στην περιοχή αλλά αναπτύχθηκαν τόσο πνευματικά όσο και οικονομικά. 

Τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της μακραίωνης αυτής υποδούλωσης υπήρξε ο Μακεδονικός αγώνας η συμβολή του οποίου ήταν ιδιαίτερα σημαντική στη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων. Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με σύνθημά τους την αυτονόμηση της περιοχής της Μακεδονίας παρουσιάστηκαν ως αυτόκλητοι προστάτες των καταπιεζόμενων χριστιανικών πληθυσμών. 

Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αλλάξουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων της Μακεδονίας με αναίμακτα προπαγανδιστικά μέσα, εξαπέλυσαν ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων επιδιώκοντας το βίαιο προσηλυτισμό τους. Απώτερος σκοπός ήταν η εθνολογική αλλοίωση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και ο αφανισμός του ελληνικού στοιχείου με τους διωγμούς, τις δολοφονίες, τις σφαγές. 

Ενδεικτική της κατάστασης στην περιοχή μας ήταν μια επιστολή του μητροπολίτη Έδεσσας Στέφανου Δανιηλίδη προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη στις 15-9-1904, όπου γράφει μεταξύ άλλων: «οι λησταντάρται(εννοώντας τους κομιτατζήδες) αμείλικτον διωγμόν εκίνησαν εναντίον των χριστιανών της επαρχίας μου και των τριών τμημάτων αυτής, ελευθέρως και ανενοχλήτως πλέον … περιέρχονται εις τα χωρία και εξαναγκάζουσι τους χωρικούς δι απειλών, αικισμών, δολοφονιών και λοιπών φρικαλεοτήτων να εκδιώξουσι τους διδασκάλους και τους ιερείς των και να ασπασθώσι το σχίσμα…».

Η Έδεσσα υπήρξε από τις πρώτες πόλεις όπου συγκροτήθηκε Επιτροπή αμύνης κατά της βουλγαρικής προπαγάνδας και των κομιτατζήδων και για να υποστηρίζει και να συνεργάζεται στενά με τα ελληνικά ανταρτικά σώματα. Πρόεδρος ο γιατρός Δημήτριος Ρίζος και μέλη ο Αθανάσιος Φράγκος, ο Ιωάννης Χατζηνίκος, ο Αρχιερατικός επίτροπος Παπασιβένας Ιωάννης. Στενοί συνεργάτες υπήρξαν πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι Εδεσσαίοι, η προσφορά των οποίων ήταν ανεκτίμητη. 

Ο αρχηγός και η ψυχή του αγώνα στην Έδεσσα και στην ευρύτερη περιοχή της ήταν ο υπολοχαγός Κων/νος Μαζαράκης ή καπετάν Ακρίτας.

Με τον Μακεδονικό αγώνα οι ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι ελληνικοί πληθυσμοί της Έδεσσας και ολόκληρης της Μακεδονίας, κληρικοί και λαϊκοί, ανακτούν το θάρρος τους και την αυτοπεποίθησή τους που τα είχαν απολέσει τα δύσκολα χρόνια της βουλγαρικής τρομοκρατίας και προσφέρουν τα μέγιστα. 

Η επικοινωνία του ελληνισμού της Μακεδονίας με τους Έλληνες της υπόλοιπης Ελλάδας δημιουργεί στενότερους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ τους. Το ηθικό και το εθνικό φρόνημα των κατοίκων της περιοχής εξυψώνεται σε μεγάλο βαθμό. 

Κατά το διάστημα αυτό τα στελέχη του ελληνικού στρατού, τα οποία υπηρετούν ως αρχηγοί ανταρτικών σωμάτων, ως εκπαιδευτές, πράκτορες και διαφωτιστές του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας αποκτούν εμπειρίες και γνώσεις για την περιοχή, οι οποίες θα εξαργυρωθούν στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους. Η Ελλάδα μέσα από το Μακεδονικό αγώνα βγαίνει ανανεωμένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση έτοιμη να καθορίσει στα πεδία των μαχών το μελλοντικό καθεστώς της Μακεδονίας. Ο αγώνας αυτός είχε δώσει τότε στην πατρίδα μας το δικαίωμα όχι μονάχα να επικαλείται την ελληνικότητα της Μακεδονίας στα διάφορα συνέδρια, αλλά και να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο της φυλής με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. 

Πιο συγκεκριμένα στις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα κηρύττει τον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Ο Ελληνικός στρατός μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαρανταπόρου στις 9 και 10 Οκτωβρίου, προελαύνει ορμητικά στην πεδιάδα της κεντρικής Μακεδονίας και απελευθερώνει διαδοχικά τη Βέροια και τη Νάουσα. Καθώς τα νέα φτάνουν στην Έδεσσα, ανάμεικτα συναισθήματα δημιουργούνται στους κατοίκους της πόλης μας. Oι μεν Έλληνες περιμένουν με ανυπομονησία τον Ελληνικό στρατό και ανταλλάσσουν μεταξύ τους την ευχή «Χριστός Ανέστη», ενώ οι Τούρκοι αισθάνονται αγωνία για τη ζωή και τις περιουσίες τους μιας και ο τουρκικός στρατός εγκατέλειψε την πόλη και κατευθύνθηκε προς την πεδιάδα των Γιαννιτσών για να δώσει την αποφασιστική μάχη του πολέμου στις 19-20 Οκτωβρίου 1912. 

Στην Έδεσσα απομένουν μόνο λίγοι άνδρες της τουρκικής εθνοφρουράς, ο φρούραρχος της πόλης Ταγματάρχης Ρασίτ μπέης, ο καϊμακάμης Γκαλίπ μπέης και δήμαρχος της πόλης Αλή Ριζά. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Έδεσσας ενεργώντας προληπτικά, συνέλαβαν ως ομήρους επιφανείς Εδεσσαίους που είχαν αναπτύξει αξιόλογη δράση στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και τους μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη, στις φυλακές Επταπυργίου μαζί με ομήρους από άλλες περιοχές. 

Όταν πλέον συνειδητοποιούν ότι είναι αναπόφευκτη σε λίγες μέρες η επικράτηση του ελληνικού στρατού στην περιοχή, συγκαλούν σύσκεψη στο σπίτι του φρούραρχου Ρασίτ μπέη για να καθορίσουν τις μετέπειτα ενέργειές τους. Να προβάλλουν δηλαδή αντίσταση στον ελληνικό στρατό ή να παραδώσουν την πόλη αμαχητί. Τελικά υπερισχύει η δεύτερη γνώμη και αποφασίζεται να μεταβεί στην Ιερά Μητρόπολη Έδεσσας ο Τούρκος διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου για να προετοιμάσει τη συνεννόηση με τους Έλληνες της πόλης. 

Την επόμενη μέρα συγκεντρώνονται στην Ιερά Μητρόπολη οι τουρκικές αρχές, ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος και οι Δημογέροντες, όπου οι Τούρκοι ζητούν την προστασία τους στην περίπτωση που θα καταληφθεί η πόλη από τον Ελληνικό στρατό. 

Στις 15 Οκτωβρίου παραιτούνται οι Τουρκικές αρχές και αναλαμβάνουν τη φρούρηση της Έδεσσας οι Έλληνες κάτοικοί της. Στις 16 Οκτωβρίου ο δήμαρχος Αλή Ριζά πηγαίνει στις φυλακές της πόλης, αποφυλακίζει τους κρατούμενους και ο Γκαλίπ μπέης εγκαθίσταται στο κτίριο της Μητρόπολης όχι τόσο για να προστατευθεί από τους χριστιανούς, αλλά για να αποφύγει τη οργή όσων από τους Τούρκους είχαν την αντίθετη με αυτόν γνώμη για την παράδοση της πόλης. 

Το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου η έκτη ημιλαρχία υπό τον ανθυπίλαρχο Αργύριο Σταυρόπουλο εξορμά από τη Βέροια και καταλαμβάνει το σιδηροδρομικό σταθμό Σκύδρας. 

Την επόμενη μέρα, Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 1912, γιορτή του Αγίου Λουκά, πολιούχου από τότε της πόλης μας, τρεις στρατιώτες ως προμετωπίδα του προελαύνοντος ελληνικού στρατού, ο Βρασίδας Λαγωνίκος, ο Νικόλαος Αγγελής και ο Νικόλαος Λιβανός καταλαμβάνουν το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης μας αφού συνεπλάκησαν με την εκεί ευρισκόμενη τουρκική φρουρά. Από τους πυροβολισμούς σκοτώθηκαν ο ιερέας του χωριού Σωτήρα, ο δεκαπεντάχρονος μαθητής Ψυχογιός και ένας μαθητής του οικοτροφείου. Ήταν οι τελευταίοι νεκροί πριν την απελευθέρωση της πόλης. 

Λίγο αργότερα φτάνει στο σταθμό αμαξοστοιχία με ένα λόχο πεζικού του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον αξιωματικό Βασίλειο Γεννηματά, ο οποίος μπαίνει θριαμβευτικά στην Έδεσσα. Την ίδια ώρα από την πόλη έρχεται προς το σταθμό μια πομπή με επικεφαλής το Μητροπολίτη και τους Τούρκους μουφτή, υποδιοικητή και δήμαρχο της Έδεσσας, ο οποίος κρατά λευκή σημαία. 

Στις 11 το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1912 γίνεται η επίσημη παράδοση της πόλης από τον Τούρκο δήμαρχο Αλή Ριζά, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν απόγονος του κελ Πέτρου που προδοτικά είχε παραδώσει τη βυζαντινή Έδεσσα στους Τούρκους πριν 530 χρόνια περίπου.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες απελευθερώθηκε η Έδεσσα. Οι αγώνες και η αυτοθυσία των Εδεσσαίων και των κατοίκων της γύρω περιοχής στις επάλξεις του Μακεδονικού αγώνα καρποφόρησαν. Έγιναν γέφυρα για να περάσει ο Ελληνικός στρατός τον Οκτώβριο του 1912 και να απελευθερώσει τη Μακεδονία μας. 

του κ. Πέτρου Σεκερτζή
elnewsgr
stoxos.gr

"Αλληλεγγύη" Δ.Αβραμόπουλου στην Τουρκία! - "Αόρατα" Αγαθονήσι-Φαρμακονήσι για ΥΠΕΞ!

Πρωτοφανείς προσεγγίσεις για τις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας, σαφώς αντεθνικές τουλάχιστον βάσει των εθνικών γραμμών που είχαν χαράξει για τα ελληνοτουρκικά οι Κ.Καραμανλής και Α.Παπανδρέου, υιοθέτησε δυστυχώς σήμερα η κυβέρνηση διά του υπουργού Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλου, στο πλαίσιο της επίσκεψης του νεο-οθωμανού Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Α.Νταβούτογλου.

Ξεχνώντας την τουρκική εισβολή και κατοχή του 40% της Κύπρου, τις καθημερινές προκλήσεις της Τουρκιας στο Αιγαίο με τελευταίο κρούσμα τον εμβολισμό του σκάφους της ελληνικής ακτοφυλακής από το τουρκικό στο Φαρμακονήσι, το γενογός ότι δεν αναγνωρίζουν την ελληνικότητα του Φαρμακονησίου και του Αγαθονησίου (με ανάρτηση στο επίσημο site του τουρκικού ΥΠΕΞ) όχι απλώς συμφώνησε για την ουδετεροποίηση του Αιγαίου, αλλά εξέφρασε και την "αλληλεγγύη" του για την συμπεριφορά της Τουρκίας στην συριακή κρίση!

Δηλαδή δεν τον ενοχλεί τον Δ.Αβραμόπουλο που η Τουρκία εξοπλίζει εκπαιδεύει και ενισχύει με κάθε τρόπο τους ισλαμιστές αντάρτες που σφαγιάζουν τα 2, 5 εκατ. χριστιανών της Συρίας! Για ποιο λόγο δεν αναγνωρίζουν την ελληνική κυριαρχία στο Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι τον ρώτησε τον Α.Νταβούτογλου ή νομίζει ότι υπερσίστηκε τα ελληνικά δίκαια βάζοντάς τον Α.Νταβούτογλου κάτω από τον πίνακα της ναυμαχίας της Έλλης;

Όσον αφορά στο μέλλον των σχέσεων της Αθήνας με την Άγκυρα, ο Α.Νταβούτογλου αναφέρθηκε στα «κοινά οράματα» Ελλάδας και Τουρκίας (!), αλλά και στην ιδιαίτερα φιλική σχέση του με τον Έλληνα υπουργό, υπογραμμίζοντας ότι «ακριβώς στο πλαίσιο αυτού του κοινού οράματος μπορούμε να επιλύσουμε τα προβλήματα και τις διαφορές» και «να ετοιμάσουμε ένα κοινό μέλλον», συνενώνοντας τις δυνάμεις μας στην ευρύτερη περιοχή. Ποιες διαφορές; Η Ελλάδα παραδέχεται ότι οι μόνες διαφορές έχουν να κάνουν με την υφαλοκρηπίδα. Αυτή είναι η επίσημη γραμμή από το 1974. Την άλλαξε η μυστική διπλωματία του Δ.Αβραμόπουλου;

Μιλώντας στους δημοσιογράφους, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών γνωστοποίησε ότι η δεύτερη σύγκληση του Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας προγραμματίζεται για τον Ιανουάριο του 2013,δε σχετική προετοιμασία θα γίνει από τώρα έως τον Ιανουάριο.

Λίγο αργότερα στην Βουλή μετά την συνάντησή του με τον πρόεδρο της Βουλής, Βαγγέλη Μεϊμαράκη, δήλωνε ο Τούρκος ΥΠΕΞ "Εμείς πάντοτε επιθυμούμε το Αιγαίο, ως θάλασσα φιλίας και συνεργασίας, να είναι πάντοτε ελεύθερο"!  Κατόπιν βέβαια το γραφείο του Προέδρου της Βουλής απέδωσε σε μεταφραστικό λάθος την παραπάνω φράση, αλλά είναι αργά για δάκρυα.

Σε τελική ανάλυση να δώσουν στην δημοσιότητα την επίμαχη φράση για να δούμε ποιος έκανε λάθος. Ο Α.Νταβούτογλου ή το ΥΠΕΞ που τον κάλεσε;

Τα θέματα που έχoyn εγερθεί είναι τεράστια και πρέπει η κυβέρνηση άμεσα να εξηγήει τις θέσεις του ΥΠΕΞ. Γιατί αν αυτοί έχουν αποφασίσει να μετατρέψουν το Αιγαίο σε "γκρίζα" ζώνη, αυτό δεν σημαίνει ότι το αποδέχεται ο ελληνικός λαός...

Tμήμα ειδήσεων http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=58191&Itemid=139

Τα ρέστα του δίνει ο Μπουτάρης για να γελοιοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση

Επιφανές μέλος της “συμμαχίας των πρόθυμων” ο Γιάννης Μπουτάρης, δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, στην προσπάθειά του να γελοιοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την υπόθεση “100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης”. Και πλέον με θετικές ενέργειες. Μέχρι τώρα, ήταν αδιάφορος, αλλά τώρα, οι άνθρωποί του, πιστοί στο νεοταξικό ρατσιστικό δόγμα του CIAεθνομηδενισμού και των ΜΚΟ, οργανώνουν ένα απίστευτα γελοίο πρόγραμμα, δήθεν “εορτασμού” της απελευθέρωσης.

Με πρόσχημα την απεμπλοκή από “εθνικοπατριωτισμούς”, φτιάχνουν ένα πρόγραμμα, αντάξιο του απύθμενου μίσους που τρέφουν για οτιδήποτε ελληνικό.

Πολλοί, δεν θα καταλάβουν πιθανώς το εμετικόν του πράγματος.

Για όσους καταλαβαίνουν:

έχουν προγραμματιστεί δύο μεγάλες εκδηλώσεις:

Πρώτον, το «Διεθνές Συμπόσιο της Θεσσαλονίκης» γύρω από τρεις θεματικούς άξονες: την παρακμή της Δύσης, την άνοδο της Κίνας και το Ισλάμ μετά την Αραβική Άνοιξη. Εισηγητές του συνεδρίου είναι οι: Λουκάς Τσούκαλης, πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ., Jonathan D. Spence, Ομότιμος Καθηγητής στην Έδρα Ιστορίας Sterling στο Πανεπιστήμιο Yale και διεθνούς κύρους ειδικός της νεώτερης Κίνας, και James Piscatori, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Durham – μελετητής του Ισλάμ και των Ισλαμικών πολιτικών κινημάτων παγκοσμίως.

Δεύτερον, θα πραγματοποιηθεί τριήμερο επιστημονικό συνέδριο με θέμα «Θεσσαλονίκη: Μια πόλη σε μετάβαση, 1912-2012/Thessaloniki: A City in Transition, 1912-2012», στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου με στόχο τη δημιουργική συνάντηση των σύγχρονων ιστοριογραφικών ρευμάτων αλλά και όλων των συναφών κοινωνικών επιστημών, όπως της Ιστορίας, της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, της Οικονομίας, του Δικαίου, των Διεθνών Σχέσεων και των Τεχνών. Η επιστημονική επιτροπή του συνεδρίου αποτελείται από τον ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακαδημαϊκό, Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, τους καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βασίλη Κ. Γούναρη, Ιωάννη Δ. Στεφανίδη και τον επίκουρο καθηγητή Δημήτρη Λυβάνιο, και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, Μαρκ Μαζάουερ. Της οργανωτικής επιτροπής προΐσταται ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, Δημήτρης Καιρίδης.

Μάλιστα! Δύο οργανώσεις των οποίων ψυχή είναι οι αρχιερείς της “συμμαχίας των πρόθυμων”, Τσούκαλης και Καιρίδης !!!

Oι άνθρωποι που λατρεύουν οτιδήποτε μισεί την Ελλάδα και το ελληνικό έθνος. Οι Αμερικανοσπουδαγμένοι ελιτίστες των “ιδρυμάτων της αμερικανόδουλης παγκοσμιοποίησης”, που σιχαίνονται τη λέξη Ελλάδα και ανήκουν ψυχή τε και σώματι  στα ευαγή αμερικανικά ιδρύματα.

Ο Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ και ο Καιρίδης του Navarino Network της “προσάρτησης της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα” και του ρηθέντος “”Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, δεν είναι σημαντικότερος από ένα σωρό σκουπιδιών μπροστά στην πολυκατοικία μας” (το θυμάστε κύριε Καιρίδη, έτσι; Εμείς δεν το ξεχνάμε, είναι ακόμη εδώ).

Οι άνθρωποι που αποκαλούν τη Θεσσαλονίκη με το Τουρκικό της όνομα,.Σελανίκ !

Οι άνθρωποι που βάζουν σπυριά όταν ακούν τη λέξη Κωνσταντινούπολη και εκσπερματίζουν όταν ακούν τη λέξη Istanbul, θα …λαμπρύνουν τις εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση…. 

Αλλά όπως λένε σοφά οι αναρχικοί: “οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν”..

Αυτοί μας αξίζουν.

Y.Γ. Τη Ρεπούση ξέχασες Δήμαρχε. Φώναξέ την να μας μιλήσει για το μεγαλείο του Οθωμανικού λαού.

troktiko

filologos10.wordpress.com

Επίσκεψη στο Οχυρό Λίσσε

Επίσκεψη στο Οχυρό Λίσσε του Νομού Δράμας και μικρό οδοιπορικό στα τιμημένα χώματα της Μακεδονίας, από ‘κλιμάκιο του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ’ (Αύγουστος 2012).

Σκαρφαλωμένο πάνω σε βραχώδη λόφο κοντά στο χωριό Οχυρό, 2 χιλιόμετρα από το Κάτω Νευροκόπι Δράμας, δεσπόζει το οχυρό Λίσσε. Ένα από τα 21 συνολικά οχυρά της γνωστής «Γραμμής Μεταξά».

Ειδικό Λεύκωμα για τα Οχυρά που επιμελήθηκε το 518 Τάγμα Πεζικού με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Το οχυρό αυτό είναι το μόνο διατηρημένο και επισκέψιμο στην περιοχή του Κ. Νευροκοπίου, αφού τα υπόλοιπα καταστράφηκαν από τους Βούλγαρους την περίοδο της γερμανοβουλγαρικής κατοχής. Είναι κατασκευασμένο σε βραχώδη λόφο ύψους 220 μέτρων. Το ανάπτυγμα των υπόγειων καταφυγίων του ήταν 790 μ. και το μήκος των στοών του 960 μ., ενώ 300 σκαλοπάτια συνέδεαν το πολυώροφο οικοδόμημα. Η φρουρά του οχυρού αποτελούταν από 469 άνδρες (12 αξιωματικούς και 457 στρατιώτες) και διέθετε 10 απλά και 5 διπλά πολυβολεία, 4 αντιαρματικά, 2 ολμοβολεία, 3 πυροβολεία, 3 διπλά βομβιδοβολεία, 8 παρατηρητήρια και 9 εξόδους.

Παρ’όλη τη μικρή του διάρκεια ο αγώνας αυτός του Ελληνικού Στρατού μπορεί να χαρακτηριστεί ως παράδειγμα θάρρους και αυτοθυσίας και ως μια από τις λαμπρότερες σελίδες της Ελληνικής Στρατιωτικής Ιστορίας. Οι ελληνικές δυνάμεις, παρά τη συντριπτική υπεροχή του εχθρού, κατόρθωσαν να αποκρούσουν με επιτυχία όλες σχεδόν τις γερμανικές επιθέσεις κατά μέτωπο. Κάμφθηκαν μόνο ύστερα από τη ραγδαία κατάρρευση της γιουγκοσλαβικής αντιστάσεως, η οποία επέτρεψε την υπερκέραση της οχυρωμένης τοποθεσίας Μπέλες-Νέστος και την ταχεία προέλαση των γερμανικών τεθωρακισμένων δυνάμεων προς τη Θεσσαλονίκη.41

Αντιστράτηγος Γεώργιος Σαλβάνος, Διοικητής VII Άλφα Συνοριακού Τομέα ή Συγκρότημα Καρά Νταγ

Το θαυμασμό για την ανδρεία και τη μαχητικότητα του Ελληνικού Στρατού εκδήλωσαν και πολλοί Γερμανοί από τα κατώτατα μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια της στρατιωτικής ιεραρχίας τους. Παρακάτω αναφέρονται ορισμένες τέτοιες χαρακτηριστικές εκδηλώσεις, που επιμαρτυρούν την εκτίμηση των Γερμανών προς τους Έλληνες μαχητές.

Ο Επιτελάρχης του ΧΧΧ Γερμανικού Σώματος Στρατού εκφράστηκε ως εξής προς τον Αντιστράτηγο Δέδε, Διοικητή της Ομάδας Μεραρχιών:

«Επολεμήσατε θαυμάσια, το πυροβολικόν σας ήτο υπέροχον, αι πλαγιοφυλάξεις σας αποτελεσματικώταται. Μόλις εκινείτο μια ομάδα μάχης εδέχετο επιτυχώς βολήν».

Ο Διοικητής της 72ης Γερμανικής Μεραρχίας, η οποία έδρασε στο υψίπεδο Κάτω Νευροκοπίου, δήλωσε: «Επολέμησα εις την Πολωνίαν και την Γαλλίαν, αλλ’ουδαμού συνήντησα τόσον αποτελεσματικήν και φθοροποιόν αντίστασιν όσον εις την Ελλάδα».

Ο Διοικητής του ΧΙΙΙ Γερμανικού Σώματος Στρατού, το οποίο έδρασε στην οχυρωμένη τοποθεσία Μπέλες-Νέστος, είπε στον Επιτελάρχη του ΤΣΑΜ: «Είχομεν ακούσει να ομιλούν δια την γενναιότητα και τον ηρωισμόν του Ελληνικού Στρατού, αλλά δεν εφανταζόμεθα την γενναιότητα και τον ηρωισμό τον οποίον επέδειξαν οι στρ ατιώται σας. Επολεμήσατε θαυμάσια! Θαυμάσια! Και πάλιν σας συγχαίρω εγκαρδίως».

Ο Στρατάρχης Φον Λιστ στην ημερήσια διαταγή του αμέσως μετά τον αγώνα αναγνώρισε ότι «οι Έλληνες υπαρασπίσθηκαν την πατρίδα των γενναίως» και συνέστησε στους Γερμανούς στρατιώτες «όπως αντικρύσουν και μεταχειρισθούν τους Έλληνες αιχμαλώτους όπως αξίζει εις γενναίους στρατιώτας».

Τέλος, ο ίδιος ο Χίτλερ σε λόγο του στις 4 Μαΐου 1941 ενώπιον του Ράιχσταγκ, κάνοντας απολογισμό των εκστρατειών του είπε: «Η ιστορική δικαιοσύνη όμως με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι από όλους τους αντιπάλους τους οποίους αντιμετωπίσαμεν, ο Έλλην στρατιώτης ιδίως επολέμησε με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν. Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησις της αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή και δεν είχε κανέναν λόγον».

Εξάλλου εξίσου επαινετικές υπήρξαν οι κρίσεις των Γερμανών και για την αξία της οχυρώσεως της τοποθεσίας Μπέλες-Νέστος, την οποία χαρακτήρισαν ανώτερη της γραμμής Μαζινώ και εφάμιλλη της οχυρώσεως Ζίγκφριντ. Ιδιαίτερα, επισήμαναν τη θαυμάσια επιλογή των θέσεων των έργων, την άριστη απόκρυψή τους και την τέλεια προσαρμογή των πυρών προς το έδαφος. Αλλά και από ελληνικής πλευράς κρινόμενη η οχύρωση της παραπάνω τοποθεσίας αποδείχθηκε πόσο αναγκαία ήταν, γιατί εξασφάλισε την άνετη διεξαγωγή τόσο της επιστρατεύσεως όσο και της στρατηγικής συγκεντρώσεως του Στρατού μας και επέτρεψε την εξοικονόμηση δυνάμεων για τον αγώνα στο Αλβανικό Θέατρο Επιχειρήσεων. Επιπλέον έδωσε δυνατότητα επιτυχούς αρχικά αποκρούσεως της γερμανικής εισβολής, πράγμα που αναγνωρίσθηκε διεθνώς.

Στο υψηλότερο σημείο του λόφου υπάρχει, υπό τη σκιά της ελληνικής σημαίας, μια μαρμάρινη στήλη, την οποία επιστέφει αετός με αναπεπταμένα φτερά, ενώ σε μαρμάρινες πλάκες στη βάση του μνημείου έχουν χαραχτεί τα ονόματα των υπερασπιστών του οχυρού που έπεσαν στο πεδίο της τιμής. Δίπλα σ’ αυτή τη στήλη υπάρχει και ένας μεταλλικός σταυρός στη μνήμη των Γερμανών στρατιωτών που έχασαν εδώ τη ζωή τους.

Σε ανάμνηση αυτής της μάχης και για να τιμηθούν οι νεκροί έχει ανεγερθεί από το 1981, ένα μικρό Μουσείο. Το Μουσείο έχει ανακαινισθεί το 2002 και είναι ανοιχτό για το κοινό. Για να το επισκεφτεί κάποιος πρέπει όμως να έρθει σε επικοινωνία με το κοντινό στρατόπεδο (25230 21031).

   

Τα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνουν οπλισμό, (πιστόλια, πολυβόλα, όλμους, χειροβομβίδες κλπ.) που ανήκουν στον Ελληνικό, Γερμανικό, Ιταλικό και Βουλγαρικό στρατό, στολές, μετάλλια και προσωπικά αντικείμενα στρατιωτών και αξιωματικών. Τα όπλα φυλάσσονται στο στρατόπεδο και τοποθετούνται στις προθήκες του Μουσείου μόνο κατά την ημέρα του εορτασμού του οχυρού (κάθε 6 Απριλίου).

Στον επισκέπτη του Μουσείου γίνεται προβολή οπτικουαστικού υλικού, το οποίο αν και τεχνικά είναι της δεκαετίας του ’80, είναι αρκετά παραστατικό και αναλυτικό. Στο τέλος κλείνει με τον εθνικό ύμνο. Συγκινητική η στιγμή που όρθιοι στο τέλος μαζί με τους δυο στρατιώτες ψάλαμε τον εθνικό μας ύμνο. Ο ένας από αυτούς μου φάνηκε ότι στο τέλος δάκρυσε.   

Ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί και στις δαιδαλώδεις υπόγειες στοές του οχυρού, οι οποίες βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση.

- Φωτογραφία του Ιωάννη Μεταξά εντός του Μουσείου.  Στον πίνακα αναφέρεται το παρακάτω απόσπασμα : «Θέλομεν να κάμωμεν πολιτισμόν Ελληνικόν. Δεν θέλομεν τους ξένους πολιτισμούς. Θέλομεν ιδικόν μας πολιτισμόν, τον οποίον να τον ωθήσωμεν και να τον κάμωμεν ανώτερον από όλους τους πολιτισμούς, εις την άκρην αυτήν της Ευρώπης. Θέλομεν ευημερίαν οικονομικήν. Θέλομεν αυτήν την γήν, αυτήν την πολύτιμον γήν, θέλομεν να την κάμωμεν να παράγη, να γίνη περιβόλι, όπως ημπορεί να γίνει μιαν ημέραν ένα πλούσιον περιβόλι, ώστε οι άνθρωποι οι οποίοι ζούν εις τα χώματα αυτά να αισθανθούν ότι είναι ευτυχισμένοι». Ιωάννης Μεταξάς

- Ταυτότητα Γερμανού στρατιώτη. 

Βίντεο από τον εορτασμό του 2009:

Συνέχεια οδοιπορικού..

- Τα διπλανά οχυρά στα δυτικά είναι : Περιθώρι, Παρταλούσκα και Μαλιάγκι. Έκπληκτός έμαθα από έγκυρη πηγή, για το οχυρόΠεριθώρι (έξω από το ομώνυμο χωριό) ότι εκεί γυρίστηκε η γνωστή ιστορική ταινία «ΟΧΙ» (1969) με τον Κώστα Πρέκα, που πήρε βραβείο αρτιότερης παραγωγής και καλύτερης φωτογραφίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1969. Οι φωτογραφίες πάνω είναι από την περιοχή. 

Σύσσωμα τα σχολεία της περιοχής είχαν μεταβεί την εποχή εκείνη στον τόπο που γυριζόταν η ταινία με την γνωστή τεθωρακισμένη επέλαση των Γερμανών! Οπωσδήποτε την επισκεφτήκαμε.

Δυστυχώς η περιοχή μένει ανεκμετάλλευτη, δεν υπάρχει καμία πινακίδα και σήμερα είναι βοσκοτόπια και οι στρατιωτικοί χώροι έχουν γίνει στάνες! Στο σημείο εκείνο (στις φωτογραφίες επάνω στην κορυφή του λόφου) ήταν το πολυβολείο που ήταν ο Πρέκαςπου ούρλιαζε με το πολυβόλο : «ελάτε να τα πάρετε! Ελάτε! Αααα!!!» Δεν μπόρεσα να πλησιάσω πιο κοντά γιατί υπήρχαν βοσκοί με πρόβατα και…. σκυλιά!...   

- Λοιπές στιγμές του μικρού οδοιπορικού στην Μακεδονία:

-         Έδεσσα, καταρράκτες. Η μικρή ταμπελίτσα λέει πολλά!

-         Θλιβερή διαπίστωση: Στα μαγαζιά που ήταν στη σειρά με τα διάφορα σουβενίρ, έβλεπες κρεμασμένες σημαίες του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ κλπ. Σημαίες με τον Τσε Γκεβάρα, το σήμα της Αναρχίας, σημαίες κάθε είδους συγκροτήματος, χαζόφατσας και νεκροκεφαλής, αλλά καμία της Μακεδονίας με τον ήλιο της Βεργίνας, καμία του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Σε ερώτηση γιατί συμβαίνει αυτό, ο μαγαζάτορας, αφού νόμιζε ότι μιλούσα κινέζικα και για αυτό με ρώτησε δύο φορές για να καταλάβει τι ακριβώς εννοώ, με κοίταξε σαν ΟΥΦΟ, όταν του είπα ότι θα έπρεπε να υπάρχει σχετική σημαία και μπλούζα, καθώς δεν έχει πάψει η αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας… Δεν απάντησε. Πρέπει να πω ότι την περιοχή επισκέπτονται αρκετοί Σκοπιανοί και Βούλγαροι. 

-         Δράμα: Η σημαία της Δόξας στο γήπεδο!

-         Δράμα: Το μνημείο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ο εφιάλτης του κάθε Ρεπουσιανού! Γράφει:  «Κολληθείη η γλώσσα ημών εάν επιλαθώμεθά σου ώ πάτριος γή».

-         Πέλλα, αρχαιολογικός χώρος. Από εδώ ξεκίνησε ο Μέγας Αλέξανδρος! 
Ευχάριστη Διαπίστωση: Επισκεφτείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το ανακαινισμένο Μουσείο. Είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! Κάθε Έλληνας πρέπει να το δει.

-         Νάουσα, Άγιος Νικόλαος. Δεν ήξερα ότι είχε τέτοιο όμορφο μέρος η Ελλάδα! Ψαρεύεις και πέστροφα!   

ΥΓ. Πολλές επιγραφές είδα στα βουλγαρικά. Δεν μου άρεσε. Αφενός λόγω της αθεράπευτης ξενομανίας, αφετέρου λόγω του ότι η Μακεδονία έχει περάσει πολλά από τους Βούλγαρους. Τα δε σύνορα με την Βουλγαρία, από τότε που άνοιξαν κάνουν τους Έλληνες να τρέχουν να γεμίσουν με βενζίνη τα ρεζερβουάρ τους και να ψωνίσουν σχεδόν τα πάντα από εκεί και τους Βούλγαρους να κατεβαίνουν για μεροκάματα. Με λίγα λόγια οικονομική βοήθεια στην Βουλγαρία και η ελληνική οικονομία - δηλαδή ο Έλληνας, ας πεθάνει.   

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ