Πολιτιστικός Μαρξισμός: Η καρδιά του ηθικού ξεπεσμού μας

Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).

Άλλοι φωνάζουν, άλλοι γράφουν, και μερικοί βγαίνουν στους δρόμους. 
     

Πέρα από γενικές καταγγελίες και απόδοση ευθυνών στις «άθεες κυβερνήσεις», στους «κακούς πολιτικούς» ή και στον «Σατανά», ουδείς δείχνει να κατονομάζει την ιδεολογική μήτρα όλων αυτών. Τον μεγάλο ποταμό από τον οποίον προέρχονται όλοι οι παραπόταμοι. Και αυτός ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism).

Ένας λόγος που δεν κατονομάζεται είναι η κουλτούρα του «να μην φέρουμε την πολιτική μέσα στην εκκλησία» (sic). Και ένας άλλος – ίσως ο πιο σημαντικός – είναι ότι ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα σε πολλές εκκλησίες!  Οπότε δεν λογίζεται καν εχθρός...

Και όμως ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η αιτία της ηθικής αποσύνθεσης της κοινωνίας.

Ο πολιτιστικός μαρξισμός βγήκε από τα σπλάχνα της Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurt School ή Frankfurter Schule στα γερμανικά), η οποία ιδρύθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, το 1920.

Ο σκοπός ήταν και είναι η καταστροφή των τριών πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της θρησκείας, του πολιτισμού και της οικογένειας.

Ο Willi Munzenberg, ένας εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, το είχε δηλώσει κατηγορηματικά : «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει.. Μόνο τότε, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες της και έχει γίνει η ζωή της αδύνατη, μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». [διάβασε όλο το αποκαλυπτικό άρθρο εδώ, καθώς κι εδώ]

Όταν η αμερικανίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ Jennifer Roback Morse (Τζέννιφερ Μόρς), μια πραγματική πρωτοπόρα στην υπεράσπιση του γάμου, έγραφε πριν 20 χρόνια για τα θύματα της λεγόμενης «Σεξουαλικής Επανάστασης», έμπαινε στην καρδιά του θέματος.

Τις επιπτώσεις της σεξουαλικής επανάστασης τις βλέπουμε παντού γύρω μας, έλεγε η Morse. Στην κουλτούρα του «hook up» σεξ (σεξ χωρίς καμία δέσμευση, ούτε καν συναίσθημα), στα υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, στον "γάμο" των ομοφυλόφιλων κλπ.

Βλέπουμε μια ατζέντα που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σεξ, τα μωρά και τον γάμο. Και ποιες ομάδες προωθούν αυτήν την σεξουαλική επανάσταση;

Ένα μίγμα ανθρώπων και ομάδων (από ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι οπαδούς του «ελέγχου του πληθυσμού» και hipsters που το παίζουν «μοντέρνοι»). Όλες αυτές οι ομάδες έχουν ένα κοινό: Ελέγχονται από την ελίτ, από ανθρώπους που θέλουν να «επαναδημιουργήσουν» τον κόσμο σύμφωνα με την δική τους «εικόνα».

Έτσι, η άποψη της Morse για τον λεγόμενο «γάμο» των ομοφυλόφιλων είναι ότι αυτός δεν ξεκίνησε με τους γκέι, αλλά με τη σεξουαλική επανάσταση πίσω στη δεκαετία του 1960, η οποία προετοίμασε το έδαφος. Και έχει δίκιο.

Στο βιβλίο του “The Devil’s Pleasure Palace” (Το Παλάτι των Απολαύσεων του Διαβόλου), ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Michael Walsh εξηγεί ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες στην καρδιά αυτού του ζητήματος, και η σεξουαλική επανάσταση είναι μόνο ένα μέρος του. Στην καρδιά του ζητήματος είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, η Κριτική Θεωρία και το Ινστιτούτο που τα γέννησε, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, κοινώς γνωστό ως η Σχολή της Φρανκφούρτης.

Τους ξέρετε αυτούς καλύτερα από ό, τι νομίζετε. Στην πραγματικότητα, οι ιδέες τους έχουν εισχωρήσει, όχι μόνο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά και μέσα στον δικό σας τρόπο σκέψης, είτε το γνωρίζετε είτε όχι.

Δείτε πρώτα τον ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ (Wilhelm Reich), τον άνθρωπο που, το 1936, επινόησε τον όρο "σεξουαλική επανάσταση" σε ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (Die Sexualität im Kulturkampf). Ο Ράιχ, γεννημένος στην Αυστρία από Εβραίους γονείς, ήταν ένας πρώτης τάξης εκκεντρικός τύπος. Τελικά, ακόμα και οι φροϋδικοί συνάδελφοί του τον απέφευγαν σαν την πανούκλα. Όλα τα βιβλία του έπρεπε να δημοσιευτούν ιδιωτικά. Πολύ απλά, ο Ράιχ ήταν ένας μανιακός του σεξ και πολύ πιθανόν ένας παράφρων. Έκανε μασάζ στους γυμνούς ασθενείς του και στη στην Καθολική Βιέννη της δεκαετίας του 1920, υποστήριζε τα αντισυλληπτικά, την άμβλωση και το διαζύγιο.

Ο κομμουνιστής Ράιχ ήθελε να συμβιβάσει την ψυχανάλυση με τον Μαρξισμό και πίστευε ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχαινε λόγω της «καταπιεσμένης σεξουαλικότητας του προλεταριάτου».

Ο Ράιχ ήταν πιστό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εφηύρε μια «μηχανή οργασμού» που αργότερα ονομάστηκε κοροϊδευτικά ως «orgasmitron» από τον άλλο μανιακό του Γούντι Άλεν, στην ταινία του «Ο Υπναράς» (Sleeper), το 1973. Αργότερα πέθανε στη φυλακή αφού εξαπάτησε ανθρώπους να αγοράσουν την γελοία μηχανή του. Η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έκαψε πολλούς τόνους από τα βιβλία του.

Σύμφωνα με τον Michael Walsh, ο Reich ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης. Πόσο επιρροή ασκούσε; Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών ταραχών του 1968 στο Παρίσι και το Βερολίνο, οι φοιτητές πέταξαν αντίτυπα του βιβλίου του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» στους αστυνομικούς. Έγραψαν το όνομά του στους τοίχους. Αλλά, περισσότερο από αυτό, η Σεξουαλική Επανάσταση που αυτός επαγγέλονταν είναι τώρα το κοινό νόμισμα, η lingua franca της εποχής μας.

Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης πίστευαν ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχει λόγω της αντίστασης της εργατικής τάξης. Πίστευαν ότι ο μαρξισμός θα μπορούσε κάποτε να επιτευχθεί μόνο με την υπονόμευση των θεσμών, όλων των θεσμών. Άρχισαν αυτό που ονομάζεται η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα. Ποιος θα το φανταζόταν ακόμα και πριν από μερικά χρόνια ότι οι αμερικάνοι Πρόσκοποι θα δέχονταν γκέι; Η Σχολή της Φρανκφούρτης το φανταζόταν.

Η Κριτική Θεωρία είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιό τους. Είναι σχεδόν σίγουρο, είτε το γνωρίζατε είτε όχι, αυτό σας μετέδωσαν στο πανεπιστήμιο και πιθανώς ακόμη και στο σχολείο. Η Κριτική Θεωρία επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από όλες τις μορφές «δουλείας». Οι «δουλέμποροι» τυχαίνει να είναι η Εκκλησία, η οικογένεια, και η ελεύθερη αγορά.

Όταν ακούς κάποιον να υβρίζει την ιστορία, η αιτία είναι η Κριτική Θεωρία. Οι αδιάκοπες επιθέσεις στις σταυροφορίες είναι η Κριτική Θεωρία. Η πατριαρχική οικογένεια, η "κουλτούρα του βιασμού", η πολυπολιτισμικότητα, η πολιτική ορθότητα, οι κώδικες ομιλίας, όλα είναι Κριτική Θεωρία. Η ιδέα είναι να σας κάνουν να αμφισβητήσετε τα πάντα, και μέσα από την αμφισβήτηση, να πέσουν οι θεσμοί.

Μπορείτε να ακούσετε την Κριτική Θεωρία ακόμα και από το στόμα του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Όταν σαρκάζει τους Αμερικάνους χριστιανούς, δεν το κάνει από μια υποτιθέμενη αγάπη για το Ισλάμ, αλλά από την εκπαίδευσή του στην Κριτική Θεωρία και τον Πολιτιστικό Μαρξισμό, που έμαθε από την πίκρα του δικού του πατέρα, από τον Κομμουνιστή μέντορά του Frank Marshall Davis, από τους καθηγητές του, και από τον Saul Alinsky. Ο Ομπάμα είναι πραγματικά το πιο ριζοσπαστικό άτομο που βρέθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο.

Μπορεί να μην έχετε ακούσει για τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τον Antonio Gramsci και ίσως γνωρίζετε για τους Herbert Marcuse και Eric Fromm. Ήταν ασεβή άτομα που μισούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Οι περισσότεροι έφεραν το δηλητήριό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ή λίγο αργότερα.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το εμφανώς μαρξιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για να υπονομεύσει τον Δυτικό Πολιτισμό στην πραγματικότητα προσκλήθηκε να μεταφέρει την λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. Από εκείνο το ύψωμα τα άτομα αυτά άρχισαν να τη ενσταλάζουν σιγά-σιγά  το δηλητήριο στην αμερικανική κουλτούρα και από εκεί ήταν εύκολο να μεταφερθεί σε όλον τον κόσμο.

Ο Michael Walsh λέει μια εξαιρετικά ευανάγνωστη ιστορία για αυτά τα άτομα, αν και δεν ξεκινάει από τον εικοστό αιώνα, και δεν επικεντρώνεται στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ή τις άλλες soft επιστήμες, αλλά μάλλον στην τέχνη και ειδικά στην όπερα. Δείχνει πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για τους Πολιτιστικούς Μαρξιστές από τους καλλιτεχνικούς μηδενιστές του δέκατου ένατου αιώνα.

Ο Walsh ήταν για πολλά χρόνια κριτικός κλασικής μουσικής για το περιοδικό Time και πριν από αυτό στο San Francisco Examiner. Έχει γράψει θεατρικά έργα μυθιστορήματα, βιογραφίες, και σενάρια που έχουν γίνει ταινίες. Άρχισε να γράφει για την πολιτική το 2007 στο National Review με το όνομα David Kahane, (όνομα εμπνευσμένο από την ταινία «Ο Παίκτης» του 1992 με τον Τιμ Ρόμπινς) και με αυτό το όνομα δημοσίευσε την διαφωνία του με τον Saul Alinsky με τον τίτλο “Rules for Radical Conservatives” (Κανόνες για Ριζοσπαστικούς Συντηρητικούς).

Ο Walsh είναι ένας πιστός καθολικός ο οποίος είναι φλογερά αντίθετος στις αμβλώσεις και αντίθετος στο «γάμο» των ομοφυλόφιλων, δύο θέματα τα οποία αναλύει στο “The Devil’s Pleasure Palace”. Δίνει θρησκευτική χροιά στο βιβλίο του, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας μας ενάντια στον Πολιτιστικό Μαρξισμό είναι μια μάχη εναντίον του ίδιου του Σατανά.

Ο Walsh κατανοεί ότι μπορεί να έχουμε νικήσει μια αυτοκρατορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε νικήσει μια ιδέα. Ο μαρξισμός είναι ζωντανός και υγιής και έχει εισχωρήσει σχεδόν παντού. Στο σχολείο των παιδιών μας, στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Είναι στον αέρα που αναπνέουμε.

Ο Walsh δεν είναι απαισιόδοξος, όμως. Πιστεύει ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει ξοφλήσει, αλλά, ακριβώς καθώς τα νύχια σε ένα πτώμα (!), μπορεί να εξακολουθεί να αυξάνεται, και ότι αυτοί οι άνθρωποι και η σατανική τους θεωρία θα συνεχίσει να κάνει ζημιά και βλάβη στις ψυχές, και είναι στο χέρι μας πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός αποτελεί πραγματικά την καρδιά του θέματος, και στη συνέχεια να τον σταματήσουμε.

Στην πάνω ΦΩΤΟ: Μαξ Χορκχάιμερ (αριστερά) δίνει το χέρι στον Theodor Adorno, ενώ στο παρασκήνιο, ο Γερμανός μαρξιστής θεωρητικός Jürgen Habermas φτιάχννει τα μαλλιά του στη Χαϊδελβέργη το 1964.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ

ΛΕΤΡΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΣΕΚΤΑ

Γράφει  ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Λετριστικός πίνακας

Ο Λετρισμός (Lettrisme < lettre = γράμμα) παρουσιάζεται συνήθως ως  ένα  Γαλλικό Αβάν-γκαρντ (πρωτοποριακό) κίνημα (1946-1970), το οποίο εφάρμοσε τις θεωρίες του στην τέχνη, στην κουλτούρα και στην πολιτική. Οι θεωρίες αυτές, φαινομενικά, αποτελούνταν από ένα μίγμα διανοουμενισμού, γραμματικών- φωνητικών συμβολισμών, και ασφαλώς ηδονιστικών-ελευθεριακών και κομμουνιστικών απόψεων. Το κίνημα αυτό δημιουργήθηκε από τον Ρουμάνο-Εβραίο Isidore Isou (Isidor Goldstein) το 1946 και αργότερα ενώθηκε με τη ''Καταστασιακή Διεθνή'' (Internationale situationniste) ή ''Σιτουασιονιστική Oμάδα'' που είχε ιδρυθεί στην Γαλλία και μετείχαν σε αυτή ιουδαϊκές προσωπικότητες όπως η Michèle Bernstein. Στους Σιτουασιονιστές ανήκε και ο Malcolm McLaren, ο εβραίος μάνατζερ   δημιουργός του γνωστού μουσικού συγκροτήματος  Sex  Pistols.

Αυτά τα κινήματα, σε γενικές γραμμές, εξέφραζαν  εκείνο το παραβατικό πνεύμα που το 1968 έμελε να κατακλύσει μαζικά την Ευρώπη, και να ανατρέψει κάθε παραδοσιακό στοιχείο στην αντίληψη της κουλτούρας, των ηθών και της πολιτικής, εισάγοντας ανορθολογικές  τάσεις, σεξουαλική παραβατικότητα, αντι-ιεραρχικές προκλήσεις, και μία ιδιότυπη προσκόλληση σε ασυνείδητες-μυστηριακές  εμβαθύνσεις.

Ο Λετρισμός και ο Σιτουασιονισμός λοιπόν ,εξέφραζαν μόνον ένα ανατρεπτικό αναρχικό- μαρξίζον κίνημα με σουρεαλιστικές και αφηρημένες καλλιτεχνικές εκφάνσεις, ή έκρυβαν έναν πιο βαθύ ιδεολογικό πυρήνα;

Ο εβραίος συγγραφέας Sami Sjöberg ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, στην μελέτη του υπό τον τίτλο "Writing in Secret: Kabbalistic Language Mysticism and Messianic Teleology in Lettrism", γράφει: «…αυτή η μελέτη εξετάζει την επιρροή του ιουδαϊκου μυστικισμού, της Καββαλά και του μεσσιανισμού στο Aβάν-Γκαρντ (avant-garde) κίνημα του Λετρισμού. Τα ποιητικά πειράματα των ιουδαίων αβανγκαρντιστών είχαν συχνά επιρεαστεί από την Καββαλά και η εργασία αυτή επικεντρώνεται στο θέμα της μυστικότητας και τις εκφράσεις της  στο γραπτό λόγο. Ο Λετρισμός υιοθετεί τα στοιχεία της λεγόμενης καββαλιστικής μυστικής γραφής, η οποία ομοιάζει στη γραπτή γλώσσα αλλά είναι ουσιαστικά ασαφής. Το μυστικό έτσι κρυμμένο, γίνεται αμέσως γλωσσολογικό και οντολογικό. Συνεπώς το μυστικό αναλύεται και ως ένα επικοινωνιακο και οντολογικό ξεκίνημα, το οποίο διασκορπίζει τους δυισμούς που επαναλαμβάνονται στους ορθολογικούς τρόπους σκέψης. Κατά συνέπεια, αν και το μυστικό δεν μπορεί να γίνει γνωστό, παραμένει στα προσωρινά όρια του αντιληπτού κόσμου και περιλαμβάνει ένα τελεολογικό άνυσμα. Το άνυσμα αυτό υποννοεί πως το μυστικό είναι περιπλεγμένο σε μία μεσσιανική υπόσχεση, σύμφωνα με την οποία η γλώσσα τελικά θα δηλοποιήσει και θα μεταδώσει το νόημα.» (μην σας εκπλίσει το κείμενο, είναι ο διανοουμενισμός και η επιτήδευση που χρησιμοποιούν για να δώσουν δομή στο τίποτα, ή καλύτερα, για να δώσουν δομή στις θεωρείες αποδόμησης.)

Επίσης στο βιβλίο του με τίτλο "Τhe vanguard Messiah: Lettrism between Jewish Mysticism and the Avant-Garde" γράφει για τον Isidore  Isou: «Απεικόνισε τους Εβραίους ως τους ανθρώπους του μέλλοντος και πιο σημαντικά ως το μέλλον όλης της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με αυτόν, οι πάντες τελικά θα γίνονταν μέρος της παγκόσμιας ιουδαϊκής Gemeinschaft (κοινότητας). Το πιθανότερο είναι πως υιοθέτησε την ιδέα μιας τελικής ‘ιουδαιοποίησης’ από τον μεταρρυθμισμένο μεσσιανισμό του 19^ου αιώνα, ο οποίος είχε αντίκτυπο στην αβάν-γκαρντ του πρώιμου 20 αιώνα επίσης.»

Συνοπτικά  λοιπόν, ιδού πως πλέκεται ο  ιστός:

1923-1960: Η Σχολή της Φρανκφούρτης, η oποία, κατά τον G. Scholem ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστήμων του Ισραήλ, αποτέλεσε την πιο σημαντική Ιουδαϊκή σέκτα της Γερμανίας.

      

1945-1970: Λετρισμός και ο Σιτουασιονισμός, Ιουδαϊκές σέκτες στη Γαλλία.

Μάιος 1968: Ο Eβραϊκός Mεσσιανισμός στον Δρόμο.

           Τι σημαίνουν όλα αυτά φίλοι αναγνώστες; Κάτι πολύ απλό που όμως το ακαδημαϊκό κατεστημένο αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί: την περίοδο από το 1920 (αρχικά ελιτίστικα) μέχρι το 1960-1970 (μαζικά), οι αρχαίες γνωστικές σέκτες των οφιτών, των καναϊνιτών, των καθαρών, κλπ, ''ξαναζωντάνεψαν'' υπό την μορφή σύγχρονων (''εκσυγχρονισμένος γνωστικισμός'') φιλοσοφικών, καλλιτεχνικών, ιδεολογικών και πολιτικών κινημάτων, τα οποία κατευθύνονταν από ιουδαϊκές προσωπικότητες. Ο λόγος για τον οποίο το ακαδημαϊκό κατεστημένο αρνείται να δει αυτό το γεγονός  έγκειται, όχι μόνον στα καθιερωμένα μοντέλα της ακαδημαϊκής  σκέψης, αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο: Αν αναγνωριστεί η επανεμφάνιση και επίδραση του γνωστικισμού στο κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε θα ομολογηθεί ότι πολλά από τα φαινόμενα που χαρακτήρισαν την νεωτερικότητα αλλά και την μετανεωτερικότητα, δεν προέρχονταν από μία συνολική απόρριψη του θρησκευτικού παρελθόντος, αλλά ότι αυτά τα ίδια  πήγασαν από ένα αιρετικό θρησκευτικό φαινόμενο, το οποίο εναντιώθηκε στο παραδοσιακό θρησκευτικό παρελθόν. Για να γίνω ακόμη πιο σαφής: ο προοδευτισμός, ο ελευθεριασμός, η σεξουαλική απελευθέρωση, ο παραβατισμός, ο αντι-θρησκευτισμός ήταν τα προστάγματα μιας… θρησκείας. Μία  παραδοχή  αυστηρώς απαγορευμένη…

Αυτός ο μισός αιώνας (συν τα απόνερα) σύγχρονου γνωστικισμού, κατέστρεψε ότι είχε απομείνει (μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους) από την παραδοσιακή Ευρώπη και οδήγησε στο σημερινό πνευματικό, πολιτισμικό και πολιτικό χάος.

Σημειώσεις :

Α) Στο βίντεο που ακολουθεί οι Λετριστές επιδίδονται σε φιλολογικές ασκήσεις… Εάν παρατηρήσουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ειδικά  το άτομο στο τέλος του βίντεο, θα αντιληφθούμε τι σημαίνει ''περιοχή του σκότους''…  

Β) Κοιτάξτε  εδώ "τι ωραία'' που παρουσιάζονται αυτές οι θεωρίες για να ''μαγνητίσουν'' το ευρύ κοινό... 

Θεόδοτος

Επαναστάτης των Βορείων Προαστίων

Από καιρό θα μπορούσα να έχω κάνει αυτή την ανάρτηση, μια και παρατήρησα τα φαινόμενα που θα περιγράψω, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, αλλά ενδιάμεσα προέκυψαν μερικά σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθεί κανείς.

Τώρα όμως που είναι καλοκαίρι, και μάλιστα καύσωνας, και ο κόσμος αναπαύεται όσο μπορεί, σωματικά και πνευματικά, είπα να καταπιαστώ και με αυτή τη συνομοταξία φυτών που εγώ ονομάζω "επαναστάτες των Βορείων Προαστίων".

Στον τύπο και στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να εντοπίσει αυτό το είδος φυτού σε πολλά και διάσημα ιστολόγια και ιστοσελίδες, μια και, όπως θα δείξω στη συνέχεια, είναι ιδιαίτερα αγαπητό σε αυτό που ονομάζουμε "κυρίαρχο σύστημα", καθώς όχι απλά του είναι χρήσιμο και απαραίτητο, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του.

Ο "επαναστάτης των βορείων προαστίων", κατά κανόνα κατοικοεδρεύει στα καλοβαλμένα και σικ προάστια της Αθήνας και άλλων πόλεων και περιοχών της Ελλάδας, σε σπίτια που του εξασφάλισε ο πλούσιος μπαμπάς του. Από εκεί εφορμά στο κέντρο της πόλης, Εξάρχεα, Ψυρρή και ότι άλλο είναι της επαναστατικής και κουλτουριάρικης μόδας, και γι αυτόν οι εργατικές ή υποβαθμισμένες συνοικίες είναι κάτι σαν χαριτωμένο φολκλόρ που έχει τη γραφικότητά του και είναι πολύ όμορφο να παραμείνει έτσι. Ενίοτε μπορεί και να εγκαταλείψει το σπίτι που του έφτιαξε ο μπαμπάς, και - με τα λεφτά του μπαμπά πάντα - να αγοράσει ή να νοικιάσει κάτι πιο εξτρίμ, μια αποθήκη, ένα παλιό νεοκλασικό στα Εξάρχεια ή στην Πλάκα που να ταιριάζει με το όλο επαναστατικό στυλ.

Στη συντριπτική πλειοψηφία του είναι γένους αρσενικού. Αλλά μπορεί να είναι και θηλυκού, που φέρει κάπως παρόμοια χαρακτηριστικά.

Ο επαναστάτης των βορείων προαστίων, είναι φυσικά αλληλέγγυος με τους μετανάστες, το σπίτι όμως το καθαρίζει μια - τουλάχιστον - μετανάστρια, γιατί αυτές οι δουλειές δεν είναι για εκείνον, που έχει άλλα, πιο σημαντικά πράγματα να κάνει. Συνήθως καταπιάνεται με πνευματικό έργο, κυρίως γιατί θέλει πάση θυσία να περάσει στην ιστορία, δεν καταδέχεται δηλαδή να είναι αυτός ένας ανώνυμος, όπως οι κοινοί θνητοί. Το όνομα του πρέπει απαραιτήτως να φιγουράρει σε βιβλία, περιοδικά και φυσικά στο διαδίκτυο. Γι αυτό φροντίζει και να έχει τις κατάλληλες γνωριμίες, συνήθως με εκδότες, δημοσιογράφους, και γενικά επώνυμους, ανθρώπους του πνεύματος που λένε, εναλλακτικούς καλλιτέχνες κ.λπ. Έτσι γίνεται και αυτός σιγά σιγά κομμάτι αυτού που λέμε επαναστατική κοινότητα και κουλτούρα.

Για να είσαι όμως κομμάτι της επαναστατικής κοινότητας πρέπει απαραιτήτως να υπερασπίζεσαι μια κάποια επανάσταση. Επειδή καμιά σχέση όμως δεν θέλει να έχει με τους εργαζόμενους και τον μέσο άνθρωπο τον οποίο και σιχαίνεται - είπαμε, πρέπει να ξεχωρίσει, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής του - πολιτικοιδεολογικά στρέφεται προς τον χώρο της ευρύτερης αριστεράς και του αναρχισμού, που κατά κάποιον τρόπο χωράει τα πάντα. Εξάλλου είναι κατεξοχήν η προσωπικότητα που δεν δέχεται καμιά αρχή, και καμιά εξομοίωση, φύσει και θέσει νάρκισσος.

Αυτό που λέμε αναρχισμός, είναι ένα καλό άλλοθι για να χρησιμοποιεί όποιον μπορεί προκειμένου να επιβεβαιώνεται η φιλαυτία του. Και το πρώτο απ' όλα είναι οι γκόμενες. Οι γκόμενες αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Ένας επαναστάτης των βορείων προαστίων που σέβεται τον εαυτό του, δεν δεσμεύεται, δεν έχει αστικά ταμπού και περιφέρεται από "κανάρα σε κανάρα" αλλά με άριστο ιδεολογικοπολιτικό περιτύλιγμα. Τα παιδιά είναι κάτι το πολύ φυσικό να προκύψει - αρκεί βέβαια να τα μεγαλώσει ή η γκόμενα, ή η μάνα του ή η μάνα της, ή τέλος πάντων κάποιος άλλος. Ο ίδιος έχει πάντα τα γραψίματα και τα διαβάσματά του.

Ο Τσε και άλλες αντίστοιχες προσωπικότητες της ιστορίας που προέρχονταν από την αστική τάξη, είναι η φιγούρα που τον εκφράζει.

Ο επαναστάτης των βορείων προαστίων είναι φυσικά διεθνιστής. Μέσα σε αυτό το σχήμα καμουφλάρεται η αδυναμία να δεθεί συναισθηματικά με οτιδήποτε - πώς άλλωστε, αφού ένας ναρκισσιστής αγαπά μόνο τον εαυτό του -  είτε είναι άνθρωπος, είτε τόπος, και η βαθύτερη περιφρόνηση προς οτιδήποτε γνήσια λαϊκό, παρ' εκτός αν το αποστειρώσει κατάλληλα και το περιβάλλει με την υποτιθέμενη διεθνιστική ρητορική.

Ακριβώς εξαιτίας συναισθηματικής αναπηρίας, από την απέχθεια στο οικείο, λατρεύει ότι ξένο και μισεί ότι ντόπιο. π.χ. όλες οι λαϊκές μουσικές αποτελούν μέρος του ρεπερτορίου του, πλην της ελληνικής λαϊκής και δημοτικής μουσικής. Για τον ίδιο λόγο τοποθετείται αλληλέγγυος με όλα τα εθνικιστικά κινήματα, αλλά απεχθάνεται τον ντόπιο πατριωτισμό.

Ακόμα και αν μελετήσει και καταπιαστεί με κάτι που έχει να κάνει με την παράδοση, θα το αποκόψει από την αντίληψη των γνήσιων φορέων του, για να το αποδώσει στο .. παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Ο ναρκισσιστής και επί της ουσίας μισάνθρωπος, στρέφεται σε ότι τον κρατά σε απόσταση, και αποστειρώνει τα πάντα, είναι ένα είδος μικροβιοφοβίας. Γι αυτό σιχαίνεται τον ανθρωπισμό, και γενικά την εγγύτητα. Γι αυτό προτιμά να υπερασπίζεται και να αναφέρεται σε ότι είναι μακριά π.χ. χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Τώρα, γιατί αυτός ο αρρωστημένος τύπος διαλέγει να γίνει επαναστάτης: μα για να αποτελέσει το κέντρο του κόσμου, το ίνδαλμα των γυναικών, μαθημένος από την οικογένειά του στη ψυχρότητα και ταυτόχρονα τον μεγαλοϊδεατισμό.

Τι ακριβώς προσφέρει αυτή η υποτιθέμενη επαναστατικότητα και σε ποιόν; Κυρίως προσφέρει πάρα πολλά στον ίδιο, τροφοδοτώντας έναν αρρωστημένο εγωισμό, ενώ ταυτόχρονα απομυζά βίαια τους γύρω του, από τις γυναίκες που κυριολεκτικά χρησιμοποιεί, μέχρι φίλους που επίσης χρησιμοποιεί ως αυλή, για να του προσδίδουν αίγλη, διαλέγοντας τους κατάλληλους για αυτή τη δουλειά, δηλαδή να τον υπηρετούν και να τον γλείφουν.

Αν πρόκειται για γυναίκα, υιοθετεί αντίστοιχες συμπεριφορές και ρόλους, δήθεν απελευθερωμένης, που δεν δεσμεύεται συναισθηματικά, στην πραγματικότητα μιμούμενη αντρικά πρότυπα, αλλά πολλές φορές κακοποιώντας τον ίδιο τον εαυτό της.

Αυτού του είδους οι επαναστάτες, είναι γνήσια τέκνα της εξουσίας. Πρόκειται δηλαδή για απόλυτα εξουσιαστικές προσωπικότητες - κάθε νάρκισσος είναι - συνεπώς από τη φύση τους είναι οι καλύτεροι εχθροί κάθε γνήσιας επανάστασης, γιατί κάθε επανάσταση ορίζεται ενάντια στην εξουσία.

Η ιδέα που διαδίδουν με τις πράξεις και τα έργα τους είναι αυτή του εκλεκτού, δηλαδή αυτού που εξουσιάζει δικαιωματικά. Η φωνή που θέλουν να ακουστεί είναι αποκλειστικά και μόνο η δική τους, και δεν έχει σημασία τι λέει αυτή η φωνή, το μήνυμα είναι πως μιλάει ο εκλεκτός.

Η εξουσία αποδομείται στην πράξη, όχι στα λόγια. Η εξουσία ως τρόπος να είναι μια κοινωνία, γκρεμίζεται όταν εγκαταστήσεις ως ισότιμες όλες τις φωνές, όλες τις παρουσίες, όλους τους τρόπους και φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση ισότιμης συνύπαρξης είναι ο αλληλοσεβασμός, χωρίς τον οποίο δεν γίνεται. Αυτή η ισορροπία είναι το διαρκές ζητούμενο.

Αυτό το είδος του επαναστάτη των βορείων προαστίων είναι πολύ επικίνδυνο και βλαβερό για κάθε προοδευτική εξέλιξη. Πρώτον γιατί, καθώς γίνεται σε κάποιους φανερός ο βαθύτερος εξουσιαστικός χαρακτήρας του, απομακρύνει κάθε υγιή φωνή, που δεν έχει όρεξη να υπηρετεί προσωπικές φιλοδοξίες. Δεύτερον γιατί δυσφημεί τις ιδέες που επικαλείται, καθώς στην πράξη τις κακοποιεί. Τρίτον, επειδή με τη ματαιοδοξία που κουβαλάει, μπορεί να ηγηθεί και να οδηγήσει σε αντιδραστικούς δρόμους γνήσιους αγωνιστές, ακυρώνοντας την ορμή και τις προσπάθειές τους.

Καλό είναι την εξουσία να τη διακρίνουμε και στα φαινομενικά μικρά και να μην επιτρέπουμε με την ανοχή και πολύ περισσότερο με την υποταγή μας, να μεγαλώσουν, συμβάλλοντας έτσι στο να εκτρέφονται τέρατα.


Υ.Γ. Κατά τύχη διάβασα το παρακάτω σε ένα σχόλιο σε άλλο ιστολόγιο:

"Η αρνητική έννοια στον όρο γκρουπούσκουλο δόθηκε από τον Γ.Γ. του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ζωρζ Μαρσέ, σε άρθρο του στην Humanite με την ευκαιρία της εξέγερσης του Μάη του 1968. Για τον Μαρσέ τα γκρουπούσκουλα είναι ψευδοεπαναστατικά, προέρχονται από διασπάσεις κομμουνιστικών κομμάτων, δεν θεωρούν πρωτοπόρα την εργατική τάξη αλλά τους φοιτητές, τους διανοούμενους κ.λ.π., η ιδεολογία τους εξυπηρετεί την αστική τάξη και τον καπιταλισμό, ενώ τα μέλη του ηγετικού πυρήνα ανήκουν στη μπουρζουαζία" .

Κεράσια και Κρίνοι

Ο προχθεσινός συνομιλητής του Σημίτη κ. Κόν Μπετί ή "κόκκινος Ντάνι" είχε κατηγορηθεί για παιδοφιλία

Σε εκπομπή της γαλλικής τηλεόρασης στις 23 Απρίλίου 1982 έχει υπερασπιστεί δημοσίως την παιδοφιλία και τους παιδόφιλους ("Eίναι ωραίο να γδύνεται ένα 5χρονο κοριτσάκι. Aπίστευτα ερωτικό παιχνίδι" )

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ και η επιβεβαίωση της «υπεροχής» του 

Ο ηγέτης των ταραχών στο Παρίσι του 1968, Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, αντιμετώπισε προ μερικών ετών κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών.

  Ο «Κόκκινος Ντάνι» δεν χρειάστηκε να επισκευθεί την Ταϊλάνδη. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 είχε δουλέψει σε έναν εναλλακτικό παιδικό σταθμό (Kinderladen: ακριβής μετάφραση θα ήταν «Παιδομάγαζο». Πρόκειται για εναλλακτικούς παιδικούς σταθμούς που πρωτολειτούργησαν το 1968 σε μεγάλες γερμανικές πόλεις, όπως το Βερολίνο, η Φρανκφούρτη και η Στουτγάρδη. Εδιοικούντο από τους ίδιους τους γονείς και αντετίθεντο στα «αυταρχικά εκπαιδευτικά πρότυπα») και σ' αυτήν την περίοδο της ζωής του αναφέρεται στο βιβλίο του «Το μεγάλο παζάρι» που κυκλοφόρησε το 1975, αλλά εξαντλήθηκε χωρίς να ανανεωθεί η έκδοσή του. Η δημοσίευση αποσπασμάτων του βιβλίου από το γαλλικό περιοδικό «L'Express», κατόπιν υποδείξεως της Μπετίνα Ρελ (Bettina Rohl), κόρης της γνωστής τρομοκράτη του Κόκκινου Στρατού Ουλρίκε Μάινχοφ, στις αρχές του 2001 είχε ανοίξει έναν έντονο διάλογο ενώπιον της γαλλικής κοινής γνώμης, ο οποίος όμως ποτέ δεν συνεκίνησε τους «λειτουργούς» του δημοσιογραφικού επαγγέλματος στην χώρα μας, κι έτσι χρειάστηκε να περάσουν κάποια χρονάκια για να μάθουμε για τα κατορθώματά του. 

Έγραφε, λοιπόν μεταξύ άλλων ο Κον-Μπεντίτ σ' αυτό του το βιβλίο: 

«Από καιρό είχα όρεξη να δουλέψω σε ένα νηπιαγωγείο. [...] Ήταν για μένα μία φανταστική εμπειρία να δουλεύω με παιδιά ηλικίας από δύο έως πέντε ετών». Ο Ντάνι ήθελε οπωσδήποτε να γίνει αποδεκτός από τα παιδιά και έκανε τα πάντα ώστε «να αποκτήσουν μία εξάρτηση απ' αυτόν. [...] Το διαρκές φλερτ με όλα τα παιδιά πήρε σύντομα ερωτική τροπή. Μπορούσα κανονικά να νιώσω, πώς τα μικρά κοριτσάκια από την ηλικία των πέντε ετών είχαν ήδη μάθει να μου την πέφτουν. Δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Τις περισσότερες φορές ήταν αφοπλιστικές. [...] Ήταν σαφές: Κάποια παιδιά είχαν δει αρκετές φορές του γονείς τους να πηδιούνται». 

«Μου συνέβη αρκετές φορές, κάποια παιδιά να μου ανοίγουν το φερμουάρ και να αρχίζουν να με χαϊδεύουν. Ανάλογα με την περίπτωση αντιδρούσα και διαφορετικά, αλλά η επιθυμία τους με προβλημάτιζε. Τα ρωτούσα: 'Γιατί δεν παίζετε μεταξύ σας, γιατί διαλέγετε εμένα και όχι κάποια άλλα παιδιά;' Όμως, όταν επέμεναν, τα χάιδευα κι εγώ». 

Στα τέλη Ιανουαρίου του 2001 ο...
φιλελεύθερος τέως Υπουργός Δικαιοσύνης και Εξωτερικών της Γερμανίας, Κλάους Κίνκελ, με μία ανοικτή επιστολή στην εφημερίδα «Berliner Zeitung» απαιτούσε από τον Κον-Μπεντίτ ένα σαφές ξεκαθάρισμα, ότι «κατά την επαφή του με τα παιδιά, δεν προέβη ποτέ σε αήθεις πράξεις». Στην απάντησή του στην ίδια εφημερίδα προς τον Κίνκελ λίγο αργότερα, ο Κον-Μπεντίτ εξηγούσε τότε, ότι εκείνη την εποχή «δεν είχε επίγνωση ότι υπήρχε πρόβλημα με αυτό», και ότι στα σχετικά εδάφια του βιβλίου του αναφέρεται «σε έναν αντικατοπτρισμό του εγώ του». Για τα γερμανικά ΜΜΕ το θέμα εθεωρήθη λήξαν. Στη Γαλλία όμως ο τηλεοπτικός σταθμός TF1 άνοιγε νέα συζήτηση: «Έχει ο Κον-Μπεντίτ ένα παιδόφιλο παρελθόν;» Ο συντηρητικός πολιτικός Φιλίπ ντε Βιλιέ αντιμετώπισε τον Κον-Μπεντίτ σε ένα τηλεοπτικό πάνελ στα τέλη Φεβρουαρίου του 2001, την ημέρα της δημοσιεύσεως των αποσπασμάτων του βιβλίου στο περιοδικό «L'Express» με νέες κατηγορίες: «Ο Κον Μπεντίτ και οι σύντροφοί του από τον Μάη του '68 χαίρουν μίας υπερβολικής ανοχής για υπερβάσεις κάθε είδους. Αυτοί που κάποτε ούρλιαζαν 'απαγορεύεται να απαγορεύεις' απαιτώντας την κατάργηση όλων των Ταμπού και εν τέλει της 'σεξουαλικής καταπίεσης', είναι ηθικοί υπεύθυνοι για διαστροφές και καταχρήσεις που διαπιστώνουμε σήμερα». 

Για μια στιγμή ο «κόκκινος Ντάνι» έχασε το χρώμα του, ύστερα όμως ανέκτησε την συνήθη μεγαλοστομία του. Υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας ότι είναι «ανοησία» να τον κατηγορεί κανείς για ασέλγεια σε παιδιά και παρέπεμψε τους συνομιλητές του σε παιδιά που είχε υπό την επιτήρησή του και στους γονείς τους. Σχετικά με τα γραφόμενα στο «Μεγάλο Παζάρι» δέχτηκε να συζητήσει. Τα παρατιθέμενα αποσπάσματα θα του ακούγονταν πλέον «ανήκουστα και κακογραμμένα». Μίλησε για μία «αβάσταχτη ελαφρότητα». Στις κατηγορίες του Ντε Βιλιέ απάντησε ότι το μόνο που θα παραδεχόταν είναι η τάση του στο να προκαλεί. Στην απαίτηση του Ντε Βιλιέ για παραίτηση απήντησε με ένα ξερό «Γιατί;». Πεισματικά δήλωνε: «Δεν θα σας αφήσω να με φάτε». 

Ενοχές και αυτοκριτική 

Στις 23 Φεβρουαρίου της ιδίας χρονιάς, την ώρα που τα παραπάνω αποσπάσματα άρχιζαν να αναδημοσιεύονται και σε άλλα έντυπα η αριστερή καθημερινή εφημερίδα «Liberation» δημοσίευε μία αξιόλογη αυτοκριτική. Στα χρόνια μετά το 1968, η «Liberation» υπήρξε το σημαντικότερο φερέφωνο της «σεξουαλικής επανάστασης». Γράφει, λοιπόν, ότι «θα ντρεπόταν κανείς σήμερα για κάποια φιλο-παιδεραστικά δημοσιεύματα: Το 1981 είχε δοθεί βήμα σε έναν ανώνυμο διαφθορέα παιδιών. Χωρίς καμμία δόση μεταμέλειας ή ντροπής περιέγραφε την διαρκή κακομεταχείριση μίας πεντάχρονης. 'Μούγκριζε όποτε ένιωθε την ηδονή'». Ο δημοσιογράφος της «Liberation» σχολίαζε τότε ότι «όποτε μιλάει για παιδιά, γυαλίζουν τα γκριζα μάτια του από τρυφερότητα». Σήμερα, την πνευματική συνενοχή συγκεκριμένων αριστερών κύκλων στην παιδεραστεία, την χαρακτηρίζει ο συντάκτης της Liberation «τρομακτική». 

Το 1977 Γάλλοι διανοούμενοι έκαναν συλλογή υπογραφών για λογαριασμό τριών κατηγορουμένων για παιδεραστεία. Οι υπογράφουσες διασημότητες, μεταξύ των οποίων ο Μπερνάρ Κουσνέρ, γάλλος πολιτικός, γιατρός και ιδρυτής των «Γιατρών χωρίς Σύνορα» και «Γιατρών του Κόσμου», ο Αντρέ Γκλούκσμαν, Γαλλοεβραίος φιλόσοφος, υποστηρικτής της ανεξαρτησίας της Τσετσενίας, αλλά και της εισβολής στο Ιράκ, και ο κατοπινός Υπουργός Πολιτισμού Ζακ Λανγκ δεν έβλεπαν «κανένα έγκλημα», καθ' ότι τα κορίτσια «συμφωνούσαν» με τις εν λόγω πράξεις: «Όταν επιτρέπεται σε δεκατριάχρονες να παίρνουν αντισυλληπτικά, για ποιον λόγο αλήθεια γίνεται αυτό;» Και οι Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Μισέλ Φουκώ, Ρολάν Μπαρτ, Σιμόν ντε Μποβουάρ καιΖακ Ντεριντά λίγο μετά, με μία διακήρυξη κατά του νόμου για την κακομεταχείριση ανηλίκων ορθώνουν μέτωπο υπεράσπισης των παιδεραστών. Το «δικαίωμα του παιδιού και του ενήλικα, να διατηρούν σχέσεις με άτομα της επιλογής τους» θα έπρεπε να αναγνωρισθεί. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 οι Πράσινοι της Γερμανίας απενοχοποιούσαν την σεξουαλική επαφή με παιδιά με το πρόσχημα ότι κάτι τέτοιο αποτελεί ινδιάνικο πρότυπο. 

Πλέον η «Liberation» βρίσκει άλλοθι στην «μαζικά κεκτημένη ταχύτητα της εποχής». Ήταν ένας γενικός πυρετός. «Το να το κάνεις με ένα παιδί; Μία ελευθερία όπως όλες οι άλλες» έλεγαν τότε...
...Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ γεννήθηκε στη Γαλλία το 1944 από Γερμανοεβραίο πατέρα και Γαλλοεβραία μητέρα. Ηγήθηκε του κινήματος του Μαΐου του '68, όπου ανεπιτυχώς επεχείρησε να οδηγήσει ολόκληρη τη Γαλλία σε εμφύλιο πόλεμο, ενώ το 1976 ίδρυσε το περιοδικό Pflasterstrand. Ο αυτοαποκαλούμενος, αν και απωλέσας την γαλλική υπηκοότητα, διεθνής μπάσταρδος,το 1984 ενετάχθη στους Πρασίνους, των οποίων χρημάτισε δημοτικός σύμβουλος Φρανκφούρτης για θέματα πολυπολιτισμικότητος (τιμητική θέση) από το 1989 ως το 1997. Το 1994 εξελέγη Ευρωβουλευτής με τους Πρασίνους της Γερμανίας και το 1999 με τους Πρασίνους της Γαλλίας, έδρα που καταλαμβάνει μέχρι και σήμερα. 

Από αυτό το πόστο την άνοιξη του 1999 απετέλεσε τον πιο φανατικό υποστηρικτή της συμμετοχής της Ε.Ε. στον βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ. Πρόσφατα πρωταγωνίστησε ως υποστηρικτής της παραμονής των Γερμανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, ενώ συμμετείχε στο παρελθόν και στην απόφαση κατασκευής του Eurofighter. Το κόμμα που τον ανέδειξε, οι Πράσινοι, ανακοίνωσαν προ ενός μηνός ότι δεν θα είναι υποψήφιός τους στις Ευρωεκλογές του 2010, πιθανότατα λόγω της φιλοπόλεμης στάσεώς του, αλλά και της στενής του σχέσεως με άλλον έναν «συνεπή» φιλειρηνιστή αριστερό, τον Γιόσκα Φίσερ. 

πηγή