Τα ανήθικα πλεονεκτήματα της Αριστεράς

Από σχολική θεατρική  παράσταση Δημοτικού σχολείου.

Αν κοιτάξουμε πίσω στο 2015 και προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε ποιος ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας που οδήγησε στην εκλογή του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς τον Ιανουάριο και στην επανεκλογή του το Σεπτέμβριο, θα καταλήξουμε αναμφίβολα σε ένα συμπέρασμα: ήταν η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ότι δεν είχε καμία συμμετοχή στη φαύλη οικονομική διαχείριση, στη διαφθορά και στον εκμαυλισμό του δημόσιου βίου που κυριάρχησαν στη χώρα για πολλά χρόνια με ευθύνη των μεταπολιτευτικών Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και είχαν ως αποτέλεσμα την κρατική χρεοκοπία. Ήταν αυτό που με περισσή αυταρέσκεια και έπαρση τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ονόμασαν το "ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς".

Βέβαια, η συγκεκριμένη επιτυχία δεν θα ήταν δίκαιο να πιστωθεί αποκλειστικά στους υπεύθυνους επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ και την τωρινή του ηγεσία. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες συντονισμένης και μεθοδικής προσπάθειας και εργασίας στον τομέα της προπαγάνδας από την ευρύτερη Αριστερά. 
Υπήρξαν χιλιάδες "στρατευμένοι" διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημιουργοί του λόγου, δημοσιογράφοι, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που από τη λήξη του Εμφυλίου και μετά φρόντισαν να εμποτίσουν αυτήν την αντίληψη περί "ενάρετης" Αριστεράς στο συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας.
Ήταν αυτοί που επί μακρά σειρά ετών καλλιεργούσαν και "πουλούσαν" μία εξιδανικευμένη εικόνα των κομμουνιστικών καθεστώτων που καταδυνάστευαν τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, της Κίνας και άλλων χωρών παγκοσμίως.
Ήταν οι ίδιοι που ζητούσαν, διακριτικά στην αρχή, εντονότερα στη συνέχεια, να εφαρμοστούν τα σοσιαλιστικά πειράματα και στη χώρα μας, παρουσιάζοντας ως αδιέξοδη και αποτυχημένη τη συντηρητική και ευρωπαϊκή πορεία που ακολούθησε η χώρα μας μετά τη λήξη του Εμφυλίου. 
Ήταν αυτοί που διέδωσαν τον αντιαμερικανισμό, που φιλοτέχνησαν την εικόνα της "Ευρώπης των Μονοπωλίων", που στήριξαν την προσπάθεια για θυματοποίηση της "αθώας" Αριστεράς στα μάτια της κοινής γνώμης και κατηγόρησαν ως αντιδραστικούς όλους τους μεταπολεμικούς ηγέτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, ακόμη και τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Η επιβολή της τυραννίας από τη χούντα των συνταγματαρχών και η εθνική καταστροφή της Κύπρου ήταν τα γεγονότα που συνετέλεσαν καθοριστικά στο να εμπεδωθεί από την ελληνική κοινή γνώμη η άποψη ότι τελικά η Αριστερά είχε δίκιο σε αυτά που έλεγε. Η εδραίωση αυτής της πεποίθησης σε ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας μετά το 1974 ήταν που ανέδειξε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος με την οξυδέρκεια που τον χαρακτήριζε ήταν ο πολιτικός που αντιλήφθηκε πρώτος την τεράστια δυναμική της ιδεολογίας της Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό.
Ως κόμμα της Σοσιαλιστικής Αριστεράς αυτοπροσδιορίστηκε και πρωταγωνίστησε το ΠΑΣΟΚ. Με ακραίες και ριζοσπαστικές θέσεις στην αρχή, με μετριοπαθέστερες απόψεις στην πορεία της "ωρίμανσής" του αργότερα. Ποτέ όμως δεν έπαψε να εκφράζει ένα μεγάλο μέρος πολιτών που ένιωθαν Αριστεροί. Η αντιδεξιά ρητορεία που υιοθετήθηκε εξαρχής από το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιήθηκε στο πέρασμα των χρόνων για να κρατήσει την απόσταση μεταξύ των οπαδών του και της συντηρητικής παράταξης, που κατά κύριο λόγο εξέφραζε και εκφράζει ακόμη η Νέα Δημοκρατία. Η ίδια αυτή ρητορική ήταν που διατήρησε στα μυαλά μεγάλου μέρους των πολιτών τον μύθο της "καλής" Αριστεράς και της "κακής" Δεξιάς και τον μετέφερε έως τις μέρες μας.
Σε αυτήν την αντίληψη περί αγνότητας της Αριστεράς πάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει την υπέρβαση και να προσεταιριστεί το σύνολο σχεδόν των διαψευσμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που από το 44% του 2009, βρέθηκε στο 12% το 2012 και στο 4,5% τον Ιανουάριο του 2015 μετά τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Μάλιστα, η παρουσία στο τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ ενός νεότατου σε ηλικία πολιτικού που είχε αριστερές "αγωνιστικές" περγαμηνές από τα μαθητικά του χρόνια, αλλά δεν είχε λάβει ποτέ κανένα δημόσιο αξίωμα και άρα ήταν υπεράνω υποψίας, τη στιγμή που όλοι του οι πολιτικοί αντίπαλοι είχαν διατελέσει σημαίνοντα στελέχη του "σάπιου" συστήματος, επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό περί "καθαρότητας" και "ηθικού πλεονεκτήματος" που διακήρυττε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Έτσι, βρέθηκαν πολλοί ψηφοφόροι που, αν και ιδεολογικά δεν ανήκαν σε αυτόν το χώρο, πίστεψαν το 2015 το αφήγημα περί "ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς" και παρέβλεψαν εντελώς το γεγονός ότι στην πραγματικότητα ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ στελεχωνόταν και διοικούταν από ανθρώπους μαρξιστικών πεποιθήσεων,  που στην πλειονότητά τους είχαν μείνει για πολλά χρόνια στο περιθώριο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, περιμένοντας να έρθει η ώρα να εφαρμόσουν τις παρωχημένες ιδέες τους.
Και ας μην πει κάποιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μαρξιστικό κομμουνιστικό κόμμα. Το διατυμπανίζουν όλα του τα κορυφαία στελέχη, από τον Υπουργό των Οικονομικών Τσακαλώτο, μέχρι τον "αναμορφωτή" του ασφαλιστικού συστήματος Κατρούγκαλο και κάποιους γραφικούς που στο Υπουργείο τους έχουν αναρτήσει φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη. Για να μην πούμε για αυτούς που έφυγαν μετά την "κωλοτούμπα" του 2015 και ίδρυσαν στη συνέχεια διάφορα αποκόμματα που καλύπτουν όλο το φάσμα της κομμουνιστικής φιλοσοφίας. Ακόμη και πολλοί που δεν το διαλαλούν, υπήρξαν παλαιότερα μαρξιστές, ενώ κανείς τους δεν τολμά να αποκηρύξει δημοσίως τον Μαρξ, τον Στάλιν και τις Κομμουνιστικές δικτατορίες του περασμένου αιώνα.
Όπως αποδείχθηκε πολύ γρήγορα, μετά τους ερασιτεχνισμούς και τους καταστροφικούς χειρισμούς του πρώτου εξαμήνου του 2015, πέρα από το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα η "πρώτη φορά Αριστερά" δεν είχε να επιδείξει ως Κυβέρνηση κανένα άλλο πλεονέκτημα. Απεναντίας, αποδείχθηκε τραγικά κατώτερη των περιστάσεων και δημιούργησε για τη χώρα μία κατάσταση ακόμη χειρότερη από αυτήν που παρέλαβε.
Όμως, κατά ένα εντελώς παράδοξο τρόπο, η ίδια δεν υπέστη τις απώλειες και τη φθορά που κανονικά θα έπρεπε να έχει υποστεί μετά τα όσα έκανε. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, μετά την ιστορική "κωλοτούμπα", βγήκε σχεδόν αλώβητη, παρά το γεγονός ότι έκανε άλλα από αυτά που είχε υποσχεθεί και παρά το γεγονός ότι την εγκατέλειψε ένα μεγάλο μέρος του στελεχιακού δυναμικού της. Ακόμη και σήμερα, μετά την εφαρμογή ενός σκληρότατου τρίτου "αριστερού" μνημονίου με εξοντωτικά μέτρα, μετά τη διάψευση όλων των υποσχέσεων και προσδοκιών, μετά τα ψεύδη και τον εμπαιγμό που υφιστάμεθα ως πολίτες, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της Κυβέρνησης είναι από χλιαρές έως ανύπαρκτες.
Οι περισσότεροι αποδίδουν την αξιοθαύμαστη αντοχή της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στη μαγική γοητεία του Αλέξη. Άλλοι στο ότι οι άλλες παρατάξεις δεν έχουν τίποτε καινούργιο και φρέσκο να επιδείξουν. Η αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, είναι διαφορετική. Και λιγότερο ρομαντική. Πιστεύω ότι η "πρώτη φορά Αριστερά" καταφέρνει να διατηρεί την επιρροή της σε μεγάλο μέρος των πολιτών διότι χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα ανήθικα πλεονεκτήματα που είχαν και έχουν όλες οι γνήσιες μαρξιστικές, λαϊκιστικές "Αριστερές" όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρώτο και σημαντικότερο πολιτικό πλεονέκτημα της Αριστεράς διαχρονικά είναι ότι πουλάει ελπίδα στα χαμηλότερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Στο "προλεταριάτο" όπως το όρισε αυθαίρετα ο Μαρξ ως την μία από τις δύο κοινωνικές τάξεις που θα δώσουν την τελική μάχη των τάξεων. Στους ταλαιπωρημένους από την ανέχεια και τα βάσανα της βιοπάλης, σε όσους νιώθουν εγκαταλειμμένοι και απόκληροι. Σε αυτούς η Αριστερά τάζει ότι θα τους αποκαταστήσει δίνοντάς τους περισσότερα, και μάλιστα όχι με κάποιο αναπτυξιακό σχέδιο ή με αύξηση του γενικότερου βιοτικού επιπέδου, όπως είναι ηθικά σωστό, αλλά αρπάζοντας από αυτούς που έχουν, από τους "αστούς", όπως επίσης αυθαίρετα ορίζει ο Μάρξ την αντίπαλη κοινωνική τάξη του "προλεταριάτου". Και με σκοπό να εξαφανίσει τις όποιες αναστολές των απλών ανθρώπων απέναντι στις "επαναστατικές" ληστρικές προτάσεις της για βίαια αναδιανομή του πλούτου, η "ανθρωπιστική" Αριστερά φρόντιζε από τότε που δημιουργήθηκε και φροντίζει ακόμη να καλλιεργήσει στο ακροατήριό της ένα βαθύ μίσος απέναντι σε όσους συνανθρώπους έτυχε να έχουν δημιουργήσει ή (ακόμη χειρότερα) να έχουν κληρονομήσει κάποια περιουσία. Εκμεταλλεύεται έτσι, όχι μόνο τη δυστυχία των απελπισμένων ή τη δυσαρέσκεια των "μη προνομιούχων", αλλά και όλα τα αρνητικά συναισθήματά τους απέναντι σε όσους έχουν μία καλύτερη τύχη.
Η αναδιανομή του "κεφαλαίου" θα γίνει μετά από βίαια επανάσταση, που θα φέρει την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας και την κατάργηση των παλιών σχέσεων παραγωγής. λένε οι Μαρξ-Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του 1848. Όμως οι σύγχρονοι μαρξιστές όπως ο Τσακαλώτος, η Φωτίου και η Αχτσιόγλου έχουν βρει πιο μοντέρνους ανήθικους τρόπους: με την ανελέητη φορολόγηση όσων έχουν ακόμη δουλειά ή περιουσία και την παροχή δωρεάν υπηρεσιών και εκτάκτων επιδομάτων ελεημοσύνης σε όσους υποφέρουν, σύμφωνα πάντα με την κρίση του κόμματος.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το συγκεκριμένο πλεονέκτημα γίνεται τόσο ισχυρότερο όσο αυξάνει το πλήθος των αναξιοπαθούντων και όσο χαμηλώνει το βιοτικό τους επίπεδο. Μία φτωχοποιημένη κοινωνία, σαν αυτές της βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα ή όπως πλησιάζει να γίνει η σημερινή Ελληνική κοινωνία, είναι το ιδανικό περιβάλλον για να πουλήσει ελπίδα η Αριστερά.  Αυτός είναι και ο λόγος που η φανατική Αριστερά δεν πουλάει στις κοινωνικά και οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, διότι εκεί το Κράτος φροντίζει να δημιουργούνται θέσεις εργασίας ώστε να μην πέσουν στη φτώχεια και την απελπισία οι πολίτες του, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα δίνονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη κατόπιν πρόβλεψης και σχεδιασμού και όχι με γιούρια στις περιουσίες των νοικοκυραίων.
Στην ελληνική εκδοχή του το ανήθικο πλεονέκτημα της υπόσχεσης για υφαρπαγή της περιουσίας του άλλου ή για παροχή δωρεάν αγαθών σε βάρος αυτών που πληρώνουν γίνεται ακόμη πιο δυνατό, αφού στη δεξαμενή των αναξιοπαθούντων χωράνε και όσοι έχουν σύμφωνα με δικό τους κριτήριο ανάγκη ενίσχυσης από το Κράτος-πατερούλη. Για παράδειγμα αυτοί που αποκρύπτουν τα εισοδήματά τους ή αυτοί που θεωρούν ότι πρέπει να τους παρέχονται δωρεάν οι υπηρεσίες ενέργειας, επικοινωνίας, μεταφορών κλπ., σε βάρος φυσικά των "ταξικών εχθρών" τους που πληρώνουν για όλους.
Ένα δεύτερο πλεονέκτημα της μαρξιστικής Αριστεράς ως πολιτικού οργανισμού είναι ότι οι αποφάσεις της ηγεσίας δεν αμφισβητούνται. Τα μαρξιστικά κόμματα στελεχώνονται κατά βάση από δογματικούς.  Αφού η ίδια η ιδεολογία βασίζεται σε δόγματα (παραδείγματος χάριν ότι υπάρχουν μόνο δύο τάξεις, οι "προλετάριοι" και οι "αστοί" ή ότι είναι ιστορικά προδιαγεγραμμένο πως θα επικρατήσει το προλεταριάτο ή ότι οι αστοί δεν ενδιαφέρονται να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των προλετάριων κλπ), τότε και οι άνθρωποι που ασπάζονται τη θεωρία γίνονται δογματικοί. Δηλαδή, δεν αμφισβητούν το δόγμα, κατά συνέπεια δεν αμφισβητούν και το κόμμα που υποστηρίζει το δόγμα, και επειδή το κόμμα εκφράζεται μόνο από την ηγεσία του, τελικά δεν αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος και τις αποφάσεις της.  Συνέβη όπου κυβέρνησαν Κομμουνιστικά Κόμματα και συμβαίνει ακόμη όπου έχουν απομείνει. Η χώρα μας είναι νέα στη λέσχη των χωρών υπό κομμουνιστική ηγεσία.
Η ανηθικότητα του πλεονεκτήματος που περιεγράφηκε πιο πάνω έγκειται στο ότι η απουσία κριτικής και αμφισβήτησης πηγάζει από τον περιορισμό της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης που επιβάλλεται στα μέλη και τα στελέχη των μαρξιστικών οργανισμών. Πολλές φορές μάλιστα, ο περιορισμός αυτός δεν επιβάλλεται μόνο δια της πειθούς, αλλά και δια της τρομοκράτησης αυτών που θα τολμήσουν να αναπτύξουν διαφορετικές απόψεις. Αμέτρητες οι περιπτώσεις, διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα, διαφωνούντων που εξοντώθηκαν πολιτικά, ηθικά ή και φυσικά ακόμη, από το ίδιο τους το Κόμμα που υπηρέτησαν με προσήλωση. Ζηνόβιεφ, Καμένεφ, Τρότσκι, Ζαχαριάδης, Βελουχιώτης μερικές από τις πιο γνωστές περιπτώσεις.
Καθόλου συμπτωματικό λοιπόν το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση των αποφάσεων της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμη και όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα ή τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί) και ότι όλοι ψηφίζουν ό,τι τους δοθεί εντολή να ψηφίσουν, μπαίνοντας στη γραμμή σαν στρατιωτάκια.
Ένα τρίτο σημαντικό και επίσης ανήθικο πλεονέκτημα της γνήσιας μαρξιστικής-λενινιστικής Αριστεράς είναι η υιοθέτηση της πρακτικής του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Ο Μαρξ περιγράφει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο με ποιο τρόπο θα πρέπει οι προλετάριοι να συμμαχήσουν με τους αστούς για να εξοντώσουν μαζί τη φεουδαρχία, όπου αυτή υφίσταται ακόμη, και όταν ξεμπερδέψουν με αυτήν να στραφούν ενάντια στους αστούς που είναι ο πραγματικός εχθρός τους. Ή όπως το είπε και ο Λένιν "αν το συμφέρον της υπόθεσης το απαιτήσει, τότε, φυσικά, μπορείς να συνάψεις σχέσεις ακόμα και με τη γιαγιά του διαβόλου".
Χωρίς τις ηθικές αναστολές που έχει ένας τυπικός "αστός" πολιτικός, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ιδεολογία του και τις πράξεις που την εκφράζουν, ο γνήσιος αριστερός ηγέτης (βλέπε Αλέξης) δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμμαχήσει με τον οποιονδήποτε (βλέπε Πάνος) για να εξασφαλίσει την ανέλιξη και την παραμονή του στην εξουσία. Με την ίδια λογική, αν το απαιτεί το συμφέρον της, δηλαδή η παραμονή στην καρέκλα της εξουσίας, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να γίνει σύμμαχος και συνεργάτης και της Μέρκελ, και του ΝΑΤΟ και του Τραμπ και όποιου άλλου εκπροσωπεί και εκφράζει αυτά που η ίδια η Αριστερά υποτίθεται εξορκίζει. Και ύστερα δεν έχει κανένα πρόβλημα να στραφεί εναντίον όσων κρίνει ότι δεν συμφέρει πια να συνεργάζεται μαζί τους, όπως ήδη προετοιμάζεται να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, με μοχλό τη συμφωνία που υπογράφηκε με την FYROM. Και όπως θα κάνει σύντομα και με τους Ευρωπαίους "συμμάχους", για να πουλήσει ξανά "αντίσταση" και "ανεξαρτησία".
Ένα τελευταίο ανήθικο πλεονέκτημα που με συνέπεια χρησιμοποιεί η Αριστερά είναι οι οργανωμένοι μηχανισμοί προπαγάνδας τους οποίους στήνει με θαυμαστή μεθοδικότητα. Θα πει όμως κάποιος, μόνο η Αριστερά το κάνει αυτό; Η απάντηση είναι ναι, μόνο η Αριστερά το κάνει τόσο καλά και οργανωμένα. Με ένα δίκτυο ανθρώπων της σε θέσεις σε νευραλγικούς χώρους διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, όπως τα Πανεπιστήμια, τα Σχολεία, το Θέατρο, η Τηλεόραση, οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις κλπ, καταφέρνει να διαμορφώνει απόψεις στον πολύ κόσμο ή να κατευθύνει προς όφελός της κινητοποιήσεις και το κοινωνικό κλίμα.
Αναφέρθηκε σε προηγούμενες παραγράφους με ποιο τρόπο κατάφερε η Αριστερά να μπολιάσει στην ελληνική κοινωνία την αντίληψη ότι αυτή και μόνο εκπροσωπεί στην πολιτική σκηνή την ηθική και τον ανθρωπισμό. Με τις ίδιες μεθόδους συνεχίζει να εργάζεται και να σκάβει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων. Ποιος ξεχνά πόσο πολύ συνέβαλαν συγκεκριμένοι σατιρικοί καλλιτέχνες στη διάδοση και στην εμπέδωση μέσα από την Τηλεόραση και το Ραδιόφωνο της αντιμνημονιακής φιλολογίας και στη δημιουργία μίσους εναντίον των υποστηρικτών της αναγκαιότητας των μεταρρυθμίσεων; Είναι τυχαίο γεγονός η σταθερή και ύπουλη απαξίωση όσων "ενοχλούν" το αριστερό αφήγημα;

 Όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ήδη από τώρα αποκαλείται "Κούλης", όπως ο Σαμαράς ήταν ο "Αντωνάκης" και ο εκλιπών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο "γκαντέμης". Ενώ ο Τσίπρας παραμένει πάντα ο "Αλέξης". Ή μήπως ήταν τυχαίες οι προσπάθειες να δοθούν άδειες σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες και τηλεοπτικά κανάλια, ενώ ακόμη και σήμερα η κατάσταση στο τηλεοπτικό τοπίο δεν έχει ξεκαθαρίσει; Ή είναι σύμπτωση που οι όλοι σχεδόν οι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι πανεπιστημιακοί Καθηγητές, πρώην συνδικαλιστές ή δημοσιογράφοι που διέπρεψαν προεκλογικά στην "κατήχηση" και το "διαφωτισμό" ενός λαού που βρέθηκε τότε σε πλήρη σύγχυση;

Ας μην απορεί κανείς πώς συμβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας να παραμένουν σταθεροί στη θέση τους, ενώ τα πάντα και οι πάντες γύρω τους γκρεμίζονται και πώς ψηφίζονται τόσο αντιλαϊκά και αντιαναπτυξιακά μέτρα χωρίς την παραμικρή αντίδραση από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ή τον κόσμο. Να μην αναρωτιέται πώς γίνεται να τους πλέκουν το εγκώμιο όλοι οι Δανειστές και Σύμμαχοι, παρά την ολοφάνερη αποτυχία της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να ξαναστήσει την Οικονομία στα πόδια της. Ας μην αγανακτεί που Κυβέρνηση και Τσίπρας δεν υπολογίζουν καθόλου τη γνώμη των πολιτών, ακόμη και σε εθνικά θέματα όπως αυτό των Σκοπίων. Να μην εξανίσταται που όπως φαίνεται θα είναι σημαντικό το ποσοστό των ψηφοφόρων που θα ξαναψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Υπάρχουν οι λόγοι που συμβαίνουν αυτά.
Αλλά, παρακαλώ μην ξανακούσω ότι ο λόγος είναι το "Ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς"...

drastis​​   Capital

Ινφογνώμων Πολιτικά

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

Τροφή τους το μίσος!

Ο δικός τους κόσμος είναι χωρισμένος ανάμεσα στους φίλους τους και όλους τους άλλους. Οι φίλοι δικαιούνται ένα στασίδι στο βασίλειο των ουρανών. Στους εχθρούς αξίζει μόνο η εξορία. Ακόμη χειρότερη μοίρα, όμως, περιμένει όσους φίλους περάσουν στην τάξη των εχθρών. Είναι ένα σύστημα που τρέφεται από το μίσος...

Την άλλη όψη του νομίσματος την γνωρίσαμε στο μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς. Η χώρα, όμως, φαίνεται ότι δεν είχε ακόμη απαλλαγεί από τα όσα τραυματικά συνέβησαν τότε. Χρειαζότανε να περάσουμε και το σημερινό στάδιο και με την ελπίδα να κλείσει, επιτέλους, αυτός ο κύκλος του μίσους!

 Αποδεικνύεται για άλλη μία φορά ότι στη ζωή δεν υπάρχουν απλήρωτα γραμμάτια. Αργά ή γρήγορα έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και τα πάντα τοποθετούνται στη θέση που τους αρμόζει.

Με τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κλείνει ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος. Ξεκίνησε με την ήττα των κομμουνιστών στον εμφύλιο και με την εκδίκηση των νικητών που ακολούθησε στα επόμενα χρόνια. Με τη μεταπολίτευση η αριστερά κυριάρχησε ιδεολογικά στην κοινωνία. Για να κλείσει, όμως, ο κύκλος, χρειαζότανε να δοκιμάσει στην πράξη ο ελληνικός λαός τι πραγματικά σημαίνει αριστερή διακυβέρνηση.

 Δεν ξέρω αν ήταν τελικά καλό ή κακό που η Ελλάδα πέρασε στη σφαίρα επιρροής του δυτικού κόσμου. Αν θα ήταν καλύτερο να είχαμε περάσει από την αρχή στα χέρια των Σοβιετικών! Θα είχαμε γλιτώσει έτσι από έναν εμφύλιο και θα βρισκόμασταν ήδη σε μία πορεία προσέγγισης με τον δυτικό κόσμο. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν θα υπήρχε τόσο μίσος.

 Διακατέχονται από μανία καταδίωξης. Βλέπουν παντού εχθρούς και συνωμότες. Στην αγωνία τους να παραμείνουν στην εξουσία γίνονται επιθετικοί απέναντι σε κάθε τι το διαφορετικό. Η «αδικημένη» αριστερά, η «αγιοποιημένη» αριστερά, κλονίζεται σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον που έχει επιφυλάξει για τον αστικό χώρο. Οι επιθέσεις κατά του Τύπου, οι προσπάθειες ελέγχου της Δικαιοσύνης, η διάλυση των ανεξάρτητων αρχών, η μαύρη προπαγάνδα θα στιγματίσουν για πολλά χρόνια αυτήν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση.

Ο κύκλος δεν έχει ακόμη κλείσει. Δεν θα είναι τόσο εύκολο! Ο λαός αυτός βιώνει κάθε φορά με ακραίο τρόπο τα πάντα, ακόμη και τα πιο απλά πράγματα. Το δράμα ακόμη δεν έχει φτάσει στην κορύφωσή του. Το κακό είναι ότι στην Ιστορία, σε αντίθεση με τα θεατρικά έργα, δεν υπάρχει πάντα ένα χαρούμενο τέλος...

Θανάσης Μαυρίδης

gianniotis

Η ασύγγνωστη ελαφρότητα του συριζισμού

by diaxeiristis

Του Γιώργου Καραμπελιά

Πριν καν μπούμε στον σχολιασμό της εκλογικής επικαιρότητας, θα επιθυμούσα να μοιραστώ με τους φίλους αναγνώστες κάποιες σκέψεις που έρχονται και επανέρχονται στo μυαλό μου όλη αυτή την περίοδο, από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι σήμερα.

Θεωρώ ότι το εντυπωσιακότερο στοιχείο στη συμπεριφορά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ είναι η απόλυτη αδιαφορία τους για τις τύχες της χώρας. Μόνιμο μέλημα και προβληματισμός τους, που εκφραζόταν και εκφράζεται ακόμα και σήμερα και στις αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, είναι το σε ποιο βαθμό οι πράξεις τους αντιστοιχούν σε κάποιον υποτιθέμενο κώδικα δεοντολογίας του αντιμνημονιακού χώρου και της «αριστεράς», άσχετα με το τι συμβαίνει στην καθημερινότητα των ανθρώπων και τη ζωή της χώρας. Βασική τους μέριμνα παραμένει η συμμόρφωση ή όχι με την αριστερή ή την ψευδοαντιμνημονιακή «δεοντολογία». Έτσι, για να «διασώσουν» τους ανέργους, ως νοητική κατηγορία, εξοντώνουν τους πραγματικούς ανέργους. Για να επιτύχουν την απόρριψη των μνημονίων, ψηφίζουν νέα μνημόνια. Για να απορρίψουν τους εκβιασμούς του Σόιμπλε και Γιούνγκερ, προσφεύγουν σε δημοψηφίσματα και εκλογές, τα οποία γράφουν στα παλαιά τους υποδήματα μόλις λίγα εικοσιτετράωρα μετά.

Ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης αφορά στον τερατώδη οπορτουνισμό και εξουσιομανία που τους διέπει και γι’ αυτό είναι πολύ εύκολο να κάνουν το μαύρο άσπρο, αρκεί να μείνουν στην εξουσία. Όπως είχαμε γράψει και παλιότερα, η παρέα των Τσίπρα, Παππά, Σκουρλέτη και λοιπών τοποθετείται πέραν οποιασδήποτε ηθικής δέσμευσης και συμπεριφέρεται κατά τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται οι γιάπηδες της Wall Street. Η μόνη διαφορά είναι πως, σε μια πολιτική κοινωνία όπως η Ελλάδα, αυτοί δεν μπορούν να τζογάρουν στο χρηματιστήριο αλλά τζογάρουν στην πολιτική.

Όμως πρόκειται μόνο για ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. Πιστεύω ότι υπάρχει και κάτι που πηγαίνει βαθύτερα από αυτό και δεν αφορά μόνο τους διακεκριμένους απατεώνες αλλά σφραγίζει μια ολόκληρη αντίληψη. Για την ελληνική αριστερά και ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ, που στη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του αποτελείται από ανώτερα μεσαία στρώματα και συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου, οι έννοιες εργατική τάξη, λαός, κατεστραμμένοι, άνεργοι, δεν αφορούν συγκεκριμένους ανθρώπους, με σάρκα και οστά, αλλά νοητικές κατηγορίες. Έτσι, υψηλόμισθοι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, με αμοιβές που ξεπερνούν τα 100.000 ευρώ τον χρόνο, μπορούν να μιλάνε για την «εργατική τάξη» ή τον λαό, χωρίς να υπάρχει πλέον καμία αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτούς και τα κοινωνικά υποκείμενα στα οποία αναφέρονται.

Αν σκάψουμε λίγο πιο πέρα, σε όλη την παθογένεια της αριστεράς αλλά και της πολιτικής γενικότερα, θα δούμε πως το πρόβλημα έχει ακόμα βαθύτερες ρίζες. Η αφηρημένη και αφηρηματοποιητική ιδεολογία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του «διαφωτισμού» δεν ασχολείται ποτέ με τους συγκεκριμένους ανθρώπους αλλά πάντοτε με νοητικές κατηγορίες. Έτσι, η «δικτατορία του προλεταριάτου» μεταβάλλεται πολύ άνετα σε δικτατορία επί του προλεταριάτου γιατί, μέσα στην προσπάθεια της σωτηρίας και της αναμόρφωσης της κοινωνίας, που αποτελεί έναν υπερβατικό στόχο, μπορούν να υποταχθούν και να συντριβούν τα συγκεκριμένα άτομα και οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Καθόλου τυχαία, κυρίαρχη ιδεολογία των διανοουμένων και των «μαρξιστών» του ΣΥΡΙΖΑ (Μπαλτάς, Μηλιός κ.λπ.) είναι ο αλτουσεριανός αντιανθρωπισμός, ο οποίος διακηρύττει πως δεν υπάρχουν άνθρωποι και ανθρώπινες ιδιότητες γενικά, αλλά μόνον ταξικές κατηγορίες. Έτσι, μπορείς άνετα να εξοντώνεις και να καταστρέφεις τους συγκεκριμένους ανθρώπους προκειμένου να επιτύχεις τη «σωτηρία» του ανθρωπίνου γένους και την επικράτηση του παραδείσου. Με βάση αυτή τη λογική, ο παράδεισος τον οποίο επαγγελόταν το σοβιετικό κόμμα κατέληξε σε γκουλάγκ. Θα μου πείτε, τι σχέση έχει ο Τσίπρας, ο Σκουρλέτης και ο Παππάς με τις φιλοσοφικές προϋποθέσεις του αντιανθρωπισμού. Αυτοί, απλώς πολιτικοί τυχοδιώκτες είναι που κοροϊδεύουν το πόπολο. Ναι, μόνο που, για να μπορέσουν να βρεθούν στην κορυφή της εξουσίας, θα έπρεπε να στηρίζονται σε μια ευρύτερη, κοινά αποδεκτή, αντίληψη που χαρακτηρίζει το σύνολο μιας κατεστημένης αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί, όπως έχουμε επαναλάβει σε αναρίθμητες ευκαιρίες, η ελληνική Αριστερά, εξαιτίας του εμφυλίου και της Χούντας, δεν κριτικάρισε ποτέ σε βάθος αυτές τις θεωρητικές προϋποθέσεις. Αντίθετα δε και καθόλου τυχαία, ό,τι σπουδαίο παρήγαγε στον τόπο μας ήταν συνδεδεμένο πάντοτε με αυτές τις «ύποπτες» ανθρωπιστικές αντιλήψεις και τον λαό. Από τον «μιζέρια» Βελουχιώτη μέχρι τον Χρόνη Μίσιο, τον Μιχάλη Κατσαρό και τον Άρη Αλεξάνδρου.

Όμως, για να μην ξεφεύγουμε μακριά και να ξανάρθουμε στα καθ’ ημάς, το γεγονός που συνεχίζει να με εκπλήσσει, όσο και αν έχω προσπαθήσει να ερμηνεύσω τις αιτίες του, παραμένει αυτή η απόλυτη αδιαφορία για τις τύχες των ανθρώπων τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούν οι Συριζαίοι. Τι και εάν οι Τράπεζες έχασαν 40 δισ. από τις καταθέσεις, τι και αν έχει επιβληθεί έλεγχος κεφαλαίων και σε λίγο θα πληγούν ανεπανόρθωτα οι οικονομικές δραστηριότητες εξαιτίας της αδυναμίας εισαγωγών και εξαγωγών; Τι και αν αυξάνονται οι άνεργοι και οι απολύσεις; Τι και αν υπογράφηκε ένα νέο μνημόνιο, με δανεισμό 90 δισ. και μέτρα που ξεπερνούν τα 14 δισ., όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στο γεγονός ότι ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου και ο Λαφαζάνης «το πάλεψαν». Αυτό είναι το επιχείρημα των υποστηρικτών τους και των ιδίων: «Εμείς το παλέψαμε»! Το ότι αυτό στην πράξη σήμαινε την απόλυτη ακινησία του κρατισμού, τους διορισμούς χιλιάδων ημετέρων σε υπουργεία και οργανισμούς, τη δραματική γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας και την εκρηκτική διόγκωση του μεταναστευτικού, δεν αφορά τη συριζαίικη λογική. Διότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, ως «κατηγορία», νοηματοδοτούνται θετικά, άσχετα με το τι συμβαίνει στο Πεδίο του Άρεως, τη Μυτιλήνη, τον Ελαιώνα, την Κω, την Ειδομένη και το Αγαθονήσι, άσχετα με το τι κινδυνεύει να συμβεί και πάλι με τον χρυσαυγιτισμό.

Εξ ου, και αυτή η καταπληκτική ασύγγνωστη ελαφρότητα, η οποία δυστυχώς διαβρώνει εδώ και δεκαετίες το σώμα όλου του έθνους και προπαντός των υποτιθέμενων ελίτ. Ποιος άλλος θα μπορούσε να φανταστεί τα καραγκιοζιλίκια του Μητρόπουλου και του Χαϊκάλη σε παλαιότερες εποχές (εδώ, με μια προσωπική ιστορία, όπως του Ζαχόπουλου, οι Καμπουράκης, Οικονομέας, Παπαδάκης και λοιποί έριξαν τον Καραμανλή, ενώ σήμερα γίνονται όλα αποδεκτά). Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τον «Γιάνη» Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τις μυριάδες των υποστηρικτών τους, ή τη Ραχήλ Μακρή και τον… Αλέξη Τσίπρα; Ποιος θα τολμούσε να διανοηθεί έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας να ορίζει υπουργό για είκοσι μέρες, η οποία δηλώνει ότι τον περισσότερο καιρό θα λείπει για τις συναυλίες της στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, και ο ίδιος να της απαντά πως δεν πειράζει! Αυτά τα σημάδια της γενικευμένης αποδιάρθρωσης και της ελαφρότητας, που έχουν αναχθεί σε κανόνα της δημόσιας ζωής, καταδεικνύουν πως, δυστυχώς, η έσχατη μετάλλαξη του πασοκισμού, ο συριζισμός, έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες στην κοινωνία μας. Πράγματι, η κοινωνία μας έμοιαζε για ένα διάστημα να έχει εγκαταλείψει το πεδίο της πραγματικότητας, το οποίο θεωρούσε ασήκωτο και απροσπέλαστο, και να έχει προσχωρήσει, πλειοψηφικά, στον φαντασιακό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Το ξεμέθυσμα έχει αρχίσει. Και σε αυτό, δυστυχώς, θα συμβάλουν αποφασιστικά τα βουνά των φόρων που έρχονται, η ανεργία που διογκώνεται, το μεταναστευτικό που οξύνεται, όλα όσα μας είχαν αφήσει αμανάτι οι προηγούμενοι και διόγκωσαν οι Συριζαίοι. Όσο για τον «Γιάνη», ποιος τον πιάνει, έχει ήδη ανοίξει φτερά για το… Χόλλυγουντ.

Το ερώτημα είναι εάν είναι δυνατόν να υπάρξει αναστροφή. Αθεράπευτα ρομαντικοί και «ανθρωπιστές», παρά την πραγματικότητα που καθημερινά, σαν το κοράκι του Πόε, επαναλαμβάνει όχι το «ποτέ πια, Λεωνόρα» αλλά, «παρακμή, παρακμή, παρακμή», εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως αυτή η ασθένεια αποτελεί ίσως την έσχατη μορφή της εκπασοκισμένης μεταπολίτευσης και πως, μετά από αυτούς, μπορεί να υπάρξει κάποιο μέλλον για τον τόπο μας. 

Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

Ξεκίνησε τα ανέκδοτα ο Παπανδρέου: "Η Ελλάδα είναι αιχμάλωτη του πολιτικού κατεστημένου, εγώ θα το αλλάξω"!

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη «η αιχμαλωσία των δημοκρατικών αξιών από ένα μιντιακό, οικονομικό και πολιτικό κατεστήμενο», κατάσταση που πρέπει να σταματήσει. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του εξαπέλυσε επίθεση σε παλαιότερες κυβερνήσεις, οι οποίες με τους χειρισμούς τους «μας κατέστησαν ευάλωτους στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και έκπτωτους στις υποχρεώσεις μας απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους».

 

«Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης κλείνει σήμερα, εν έτη 2015» ανέφερε και εξήγησε ότι αυτή η επανάσταση που φέρνει το κίνημα πηγάζει από μια ξεκάθαρη αλήθεια: "Η Ελλάδα μπορεί"». Επιπλέον, κάλεσε όλους τους Έλληνες να σταματήσουν να περιμένουν τη «βοήθεια ενός ξένου προστάτη».

 

Νέο κοινωνικό συμβόλαιο

 

Ο πρώην πρωθυπουργός ευχαρίστησε τον κόσμο και έκανε λόγο για ένα νέο «συμβόλαιο» με όλους αυτούς που θα βάλουν την υπογραφή τους σε αυτήν τη διακήρυξη του καινούριου κόμματος, επισημαίνοντας πως πρόκειται για μια «νέα πορεία που γεννιέται από εσάς, με εσάς, για εσάς».

 

Με αναφορές σε αξίες βγαλμένες απευθείας από την εποχή του Διαφωτισμού, ο Γ. Παπανδρέου επεσήμανε ότι στόχοι του νέου κινήματος είναι η ισονομία, η κοινωνική Δικαιοσύνη και η κατάργηση των διακρίσεων παντός είδους (σεξουαλική, φυλετική).

 

«Φιλοδοξούμε να εκφράσουμε μια κοινωνική συμμαχία» είπε και τόνισε πως «πολιτικός μας στόχος είναι να σφυρηλατήσουμε αυτή τη συμμαχία και να την εκφράσουμε πολιτικά».

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

«Σε αυτές τις εκλογές αριστεροί και δεξιοί πρέπει να ενωθούν σε κοινό στόχο: Να σώσουν την πατρίδα!»

Ο Σάμιουελ Τζόνσον έλεγε τον 18ο αιώνα ότι "ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων". Στην Ελλάδα σήμερα βιώνουμε με τον πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων δεν είναι ο πατριωτισμός, αλλά ο κομματικός πατριωτισμός. Η ίδια η έννοια της πατρίδας έχει εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει. 

Οι περισσότεροι σκέφτονται με όρους κόμματος. Δηλαδή σε ποιο κόμμα είναι ταγμένοι, πολλές φορές από γεννησιμού τους. Κι αν αποφασίσουν να μετακινηθούν πολιτικά, πάλι με όρους κομματικής συγγένειας  το κάνουν κι όχι με όρους πατρίδας. Μετακινούνται για να τιμωρήσουν, όχι για να υποστηρίξουν τι είναι καλό για το κοινωνικό σύνολο και την πατρίδα. 

Ψήφος πάνω από κομματικά συμφέροντα

Ο Βυζάντιος ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έγραφε ότι η ιδιαίτερη εξάρτηση του Έλληνα από τα κόμματα και μάλιστα από εκείνα που νέμονται την εξουσία, είναι το ανεξίτηλο απομεινάρι του ραγιά μέσα του. Δεν έχει άδικο. Ποιος αλήθεια νοιάζεται για το τι συμβαίνει στην χώρα, την πατρίδα; Λίγοι. Οι περισσότεροι ψάχνουν καταφύγιο για την πάρτη τους υπό το σκήπτρο εκείνου που νιώθουν πιο ασφαλείς και πιο κοντά στη νομή της εξουσίας.

Θα νόμιζε κανείς ότι μετά από μια ολόκληρη μεταπολίτευση όπου το ένα κόμμα της σημερινής συγκυβέρνησης διαδεχόταν το άλλο για να αποδειχθούν και οι δυο συναιτέροι το ίδιο ένοχοι και καταστροφικοί, οι περισσότεροι Έλληνες θα είχαν απελευθερωθεί από το κουσούρι του κομματισμού. Θα σκέφτονταν ελεύθερα. 

Τον βαμμένο αριστερό και τον βαμμένο δεξιό τους καταλαβαίνει κανείς. Δεν σκέφτονται σαν Έλληνες, αλλά σαν αντίπαλα είδη του ζωικού βασιλείου. Δεν ξέρουν τι σημαίνει λαός, ούτε ενεργός πολίτης που δεν επιτρέπει να γίνεται υποχείριο κανενός. Δεν ξέρουν τι σημαίνει πατρίδα, ούτε οικογένεια.  Πρόκειται για έναν κομματικό όχλο, που εύκολα χειραγωγείται από τους εκάστοτε παλιανθρώπους που νέμονται την εξουσία.

Πόσο δύσκολο είναι να χειραφετηθούμε από την κατάσταση του όχλου; Πόσο δύσκολο να αποφασίσουμε ότι πέρα και πάνω απ' όλα μας νοιάζει η πατρίδα και η οικογένεια; Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούμε ότι κανένας από τους κομματάρχες και τους επαγγελματίες πολιτευτές της αριστεράς και της δεξιάς δεν πρόκειται να μας σώσει, αν εμείς οι ίδιοι δεν κερδίσουμε  την σωτηρία μας;

Διεκδικούμε την ελευθερία, λέμε όχι στον ραγιαδισμό!

Μας στέρησαν το δικαίωμα να υπάρχουμε σαν κυρίαρχος και ανεξάρτητος λαός. Μας στέρησαν το δικαίωμα να μας ανήκει ο τόπος μας, τα πατρώα μας, η πατρίδα μας. Μας στέρησαν το δικαίωμα να ζούμε εμείς και  η οικογένειά μας με αξιοπρέπεια. 

Μας επέβαλλαν ένα αδίστακτο καθεστώς όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε υποζύγιο και ζει υπό προθεσμία. Μας επέβαλλαν να βλέπουμε τους δικούς μας να χάνονται ελλείψει φροντίδας και τα παιδιά μας να φεύγουν για πάντα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Μας μαθαίνουν ότι η γενοκτονία ενός λαού ισοδυναμεί με την σωτηρία του κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας όχι σαν νοικοκύρηδες, αλλά σαν κούληδες και υποταχτικοί μιας εντελώς απόμακρης και ξένης εξουσίας που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσινγκτον.  Είναι νομοτέλεια, μας λένε, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έλεγαν στους προγόνους μας ότι είναι γραφτό να μείνουν ραγιάδες.

Γι' αυτό κι όποιος τρέμει να διεκδικήσει την ελευθερία του, το δικαίωμα να είναι νοικοκύρης στον τόπο του, ας ψηφίσει με γνώμονα πόσο βαμμένος δεξιός, ή αριστερός είναι.  Ας βολευτεί με το λιγότερο κακό, νομίζοντας ότι έτσι τιμωρεί κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό του. 

Όποιος όμως μετρά την ευθύνη του απέναντι στους δικούς του και στην πατρίδα του, πάνω και πέρα από κάθε άλλο πιστεύω, τότε θα ψηφίσει με το νου και την καρδιά του. Θα ψηφίσει για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ευημερούσα Ελλάδα μακρυά από την χούντα της ευρωζώνης που στήθηκε για τραπεζίτες και εξαγορασμένους πολιτικούς κάθε λογής. Δηλαδή, θα ψηφίσει ΕΠΑΜ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, 24/5/2014

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Ανακοίνωση του Άρδην για τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Αυτοδιοικητικές εκλογές της 18^ης Μαΐου 2014: τα πρώτα δείγματα γραφής ενός νέου πολιτικού αυτοδιοικητικού χώρου
Τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών της 18^ης Μαΐου 2014 επιβεβαίωσαν σε γενικές γραμμές τις διαπιστώσεις που έχουμε κάνει την τελευταία περίοδο για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Έχουμε υπογραμμίσει πως, παρότι υπάρχει ένα ισχυρό αντιμνημονιακό και αντιγερμανικό ρεύμα στην Ελλάδα, αυτό δεν μπορεί να μεταφραστεί άμεσα σε ένα γενικευμένο ρεύμα πολιτικής αλλαγής. Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι τόσο η έντονη απόκλιση ανάμεσα στη γενική πολιτική αντίθεση και το τοπικό ρίζωμα των αντιμνημονιακών δυνάμεων και κομμάτων, όσο και ο τραγικός και ατελέσφορος διχασμός στο εσωτερικό του ίδιου του λαϊκού σώματος, ανάμεσα σε δυνάμεις που στρέφονται προς την παραδοσιακή αριστερά, και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ, και άλλες οι οποίες φθάνουν ακόμα και να ενισχύουν ένα καταδιωκόμενο από τη δικαιοσύνη νεοναζιστικό μόρφωμα.
Όπως έχουμε καταδείξει, αυτό αποτελεί συνέπεια πρωτίστως της εγκατάλειψης του πατριωτισμού από τις κυρίαρχες μορφές της Αριστεράς, που φάνηκε για άλλη μια φορά ανάγλυφα τόσο στη στελέχωση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Μανώλης Γλέζος και ελάχιστοι άλλοι τοποθετήθηκαν για να σώσουν τα προσχήματα σε ένα κατ’ εξοχήν εθνομηδενιστικό ψηφοδέλτιο, όσο και στις περιπτώσεις υποψηφίων όπως εκείνη της Δυτικής Μακεδονίας ή της παρ’ ολίγον(!) συμμετοχής της Σαμπιχά Σουλεϊμάν στο ευρωψηφοδέλτιό του. Έτσι καθίσταται δυνατό να εμφανίζεται το ναζιστικό κόμμα ως εκφραστής του πατριωτισμού και να ψηφίζεται, όπως συνέβη στην Αθήνα, ακόμα και από ψηφοφόρους που επέλεγαν τη Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής (!), ακραία έκφραση της σύγχυσης στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία.
Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, αντί να συμπήξουν ένα ενιαίο μέτωπο εθνικοαπελευθερωτικού, κοινωνικού και οικολογικού χαρακτήρα, είναι διασπασμένες, ενίοτε σε ανταγωνιστικές κατευθύνσεις, και εκπέμπουν απόλυτα συγκεχυμένα μηνύματα προς τον λαό. Ταυτόχρονα, όπως φάνηκε στη συντριπτική πλειοψηφία των δήμων (ακόμα και εκείνων της Αττικής), εκτός από την Αθήνα και την περιφέρεια Αττικής –όπου πρυτάνευσε μια γενική πολιτική λογική–, οι παραδοσιακές και στη μεγάλη πλειοψηφία τους «μνημονιακές» πολιτικές δυνάμεις εξακολουθούν να έχουν ισχυρή πρόσβαση στην κοινωνία και κάποτε να υπερτερούν συντριπτικά. Αυτό καταδεικνύει αδιαμφισβήτητα τη δεύτερη διαπίστωσή μας, ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ακόμα σε μια φάση συγκεχυμένης απόρριψης του μεταπολιτευτικού κατεστημένου χωρίς να έχει οικοδομήσει θεσμούς και δυνάμεις, ικανές να στηρίξουν μια πραγματική ανατροπή του κυρίαρχου μοντέλου. Είμαστε ακόμα στη φάση της απόρριψης (εξ ου και το φαινόμενο Χρυσή Αυγή) και όχι της οικοδόμησης μιας συνεκτικής οραματικής πρότασης γι’ αυτή την περιβόητη «νέα Ελλάδα», που τόσοι διεκδικούν φραστικά.
Ταυτόχρονα όμως –και αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα– έχουν αρχίσει να συγκροτούνται κινήσεις και συσπειρώσεις μέσα στο ίδιο το λαϊκό σώμα που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για κάτι αυθεντικά καινούργιο, οραματικά και πρακτικά. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για κινήσεις οργάνωσης συνεταιρισμών, ομάδων αλληλεγγύης ή ακόμα και μετακίνησης από τις μεγάλες πόλεις προς την ύπαιθρο, που έχουν καταγραφεί τα προηγούμενα χρόνια και ενισχύονται. Οι δημοτικές εκλογές αποτέλεσαν την ευκαιρία να αναδειχθούν και να ενισχυθούν αντίστοιχες κινήσεις και στο αυτοδιοικητικό επίπεδο. Σε όλη την Ελλάδα, συγκροτήθηκαν δημοτικές κινήσεις με μικρότερο ή υψηλότερο βαθμό συνοχής και πολιτικοποίησης.
Γι’ αυτό και εμείς, ως Άρδην, επιλέξαμε τόσο να προωθήσουμε κάποιες δημοτικές κινήσεις εκεί που μπορούσαμε να το πράξουμε, όσο και να στηρίξουμε ανάλογες πρωτοβουλίες σε όλη την Ελλάδα. Στην Κομοτηνή, η αυτοδιοικητική κίνηση του «Σπάρτακου», παρ’ ότι υπέστη το απόλυτο μποϋκοτάζ του τουρκικού προξενείου, συγκέντρωσε περίπου 9,5% των ψήφων και, ενώ είχε μόλις έναν δημοτικό σύμβουλο, τώρα εξέλεξε 3 συμβούλους. Στη Θεσσαλονίκη, η κίνηση νέων «Μένουμε Θεσσαλονίκη», όχι μόνο κατόρθωσε να επιβάλει για πρώτη φορά στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της φυγής των νέων ως κεντρικό διακύβευμα της περιόδου, αλλά και να εκλέξει, με την πρώτη της εμφάνιση, έναν δημοτικό σύμβουλο στην πόλη, συγκεντρώνοντας 3.000 ψήφους. Στην Πάτρα, η αυτόνομη δημοτική κίνηση «Κοινοτικόν» πέτυχε επίσης να εκλέξει δημοτικό σύμβουλο στην πρώτη της εμφάνιση, σε ένα περιβάλλον ακραίας κομματικοποίησης και παραγοντισμού. Στον δήμο Ξηρομέρου, της Δυτικής Ελλάδας, ο δημοτικός συνδυασμός «Συμπολιτεία Ξηρομεριτών», με προτάσεις που προσπάθησαν να ανατρέψουν το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης (βλέπε λιμάνι Αστακού, τουριστικά μεγαθήρια από Άραβες επενδυτές και υπερεπέκταση των ιχθυοτροφείων), κατόρθωσε να συγκεντρώσει 11% των ψήφων και να εκλέξει δύο δημοτικούς συμβούλους. Στον δήμο Βριλησσίων της Αττικής, ο συνδυασμός «Δράση για μια άλλη πόλη» συγκέντρωσε το 15,5% των ψήφων, εκλέγοντας τρεις δημοτικούς συμβούλους, αναδεικνυόμενος σε τρίτη αυτοδιοικητική δύναμη, παρά την αυτόνομη εκλογική κάθοδο των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις (όπως στο Χαλάνδρι, στη Δάφνη-Υμηττό, τη Λάρισα, τις Αχαρνές, ακόμα τον Δήμο Αθηναίων) υπήρξε παρουσία και ενίσχυση αυτοδιοικητικών δυνάμεων που στηρίξαμε με τον ένα ή άλλο τρόπο, και προφανώς δεκάδες άλλες κινήσεις σε όλη την Ελλάδα.
Βεβαίως, όλα αυτά δεν έχουν προσλάβει ακόμα τέτοιες διαστάσεις, σε συνολικό εθνικό επίπεδο, ώστε να επιτρέπουν να συναγάγουμε το συμπέρασμα πως οι νέες πολιτικές δυνάμεις, που θέλουν να συνδυάσουν τον πατριωτισμό με την κοινωνική ευαισθησία, την οικολογία με την άμεση δημοκρατία και την πολιτιστική αναγέννηση του τόπου, έχουν ενισχυθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορούν να σφραγίσουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Αποτελούν ωστόσο μια θετική ένδειξη, ένα φωτεινό σημάδι και μια ενθάρρυνση για να συνεχίσουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Έτσι ώστε, όχι μόνο μέσα από τη γενική ιδεολογική και πολιτική μας παρέμβαση, από τα «πάνω», αλλά και από την ίδια την κοινωνική βάση, «από τα κάτω», την αυτοδιοίκηση, τις τοπικές κοινωνίες, να αρχίσει να διαμορφώνεται ένας νέος πολιτικός πόλος στην πατρίδα μας. Και είμαστε βέβαιοι πως τα επόμενα χρόνια αυτός θα συγκροτηθεί, σε πείσμα όλων των αντίπαλων δυνάμεων, σε πείσμα της σύγχυσης, σε πείσμα ψευδών δήθεν εναλλακτικών λύσεων.
Η συγκρότησή του αποτελεί προϋπόθεση για να αρθεί επί τέλους ο διχασμός ανάμεσα στην πατριωτική και την κοινωνική διάσταση του κινήματός μας, η οποία και μόνη μπορεί να αποφύγει νέες οδυνηρές περιπέτειες στη χώρα μας.
Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε πως απέναντι σε ένα νέο πιθανό αδιέξοδο στο οποίο μας οδηγεί άσφαλτα η παρούσα ηγεσία των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων δεν καραδοκεί μόνο η Χρυσή Αυγή, αλλά και οι χρηματοδότες της, που είναι ακόμα πιο επικίνδυνοι. Και μην ξεχνάμε ποτέ πως ο Μαρινάκης στον Πειραιά και ο Μπέος στον Βόλο, που αποτελούν ένα ακόμα ηχηρό αρνητικό μήνυμα των εκλογών, δεν αποτελούν παρά την ορατή όψη ενός νέου παγόβουνου που αναδύεται. Εξάλλου στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι κυριάρχησε για δεκαετίες σχεδόν, μετά την κατάρρευση της ιταλικής χαβιαροαριστεράς, σε συνεργασία με τους νεοφασίστες του Φίνι και την Λέγκα του Βορρά.
19 Μαΐου 2014                                                                                   Κίνηση Άρδην

  Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

ΟΙ ΝΕΟΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

            Η ώρα της κάλπης έφτασε και ο χρόνος τελειώνει. Το χθες παλεύει να γαντζωθεί στην εξουσία με κάθε μέσο.Καταστράφηκε μια γενιά και δεν έχει υπάρξει ακόμα αντίδραση από τον κόσμο. Πιστεύουν ότι δεν έχει έρθει η σειρά του και θα ξεφύγει από την καταστροφή που έπαθε ο διπλανός του. Για πόσο ακόμα;Καθε μέρα καταστρέφεται μια οικογένεια,ξενιτεύει ένας νέος, αναβάλει τον γάμο ένα ζευγάρι.Ως σύνολο, ως λαός, ως έθνος Ελλήνων καταστρεφόμαστε. Μας απειλούν τα ΜΜΕ ότι κάθε άλλη λύση οδηγεί στην καταστροφή. Να ψηφίσουμε και πάλι τους υπαίτιους της δυστυχίας μας ζητούν. Δυστυχώς όπως η κρίση δεν επηρέασε ομοιόμορφα όλους τους Έλληνες οικονομικά, δεν επηρέασε και στις πολιτικές προτιμήσεις ομοιόμορφα και ηλικιακά. Οι ηλικιωμένοι 65+ δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον δικομματισμό! Αλλιώς ψηφίζουν οι νέοι, αλλιώς οι μεσήλικες αλλιώς οι ηλικιωμένοι!Σαν να ζουν σε διαφορετικές χώρες.
               Η τρομοκρατία των ΜΜΕ επηρεάζει τους 65+, πέραν ότι γαλουχήθηκαν 40 χρόνια με το διεφθαρμένο , χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Το θέμα είναι τι θέλουν οι νέοι: να τολμήσουν στο αβέβαιο μέλλον ή στη βέβαια καταστροφή του τωρινού πολιτικού κατεστημένου; Δίχως τόλμη δεν υπάρχει ελευθερία και δίχως ελευθερία δεν υπάρχει ούτε δημιουργία ούτε και προκοπή.
             Ας τολμήσουν οι νέοι και ας καταψηφίσουν το πολιτικό κατεστημένο με όποιο τρόπο μπορούν και να γίνουν ο φάρος που θα χαράξει πορεία για όλες τις ηλικίες!!!
            Η στιγμή της ψηφοφορίας είναι η μόνη δυναμή σου!!!
      

Ανδρέας Παπανδρέου: Ο αρχιτέκτονας της διαφθοράς

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού, ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) και του ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος)¹

Η σημερινή διαφθορά στην Ελλάδα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Έχεις βαθιές τις ρίζες της στο παρελθόν.
Η σημερινή δραματική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο απίστευτο και φανταστικό και αν φαίνεται αυτό. Έχω γράψει πολλά βιβλία και πολλές αναλύσεις για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό, αλλά συνήθως βρίσκομαι μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τείχος, που έχτισαν οι διαπλεκόμενοι εξωθεσμικοί παράγοντες (οι λεγόμενοι κατά το λαϊκόν «νταβατζήδες», εντός και εκτός Ελλάδας).
Όμως χωρίς την αποκαθήλωση από το βάθρο του, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει από την βαθιά και πολυποίκιλη κρίση που την διαπερνά σ’ όλους τους τομείς και σ’ όλα τα επίπεδα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική και πολιτική, ή μάλλον δεν είναι καν οικονομική ή πολιτική, αλλά καθαρά πολιτισμική και ακούει στο όνομα «δ ι α φ θ ο ρ ά», δηλαδή κατάπτωση των ηθικών αξιών μιας κοινωνίας.
Αυτήν την διαφθορά καλλιέργησε συνειδητά και επέβαλε πανούργα ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να πετύχει την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας, ως αυτοσκοπού.
Το ερώτημα είναι: Είναι δυνατό μια πολιτική προσωπικότητα να μπορεί να προξενήσει γενικά μια τόσο μεγάλη καταστροφή; Η απάντηση: Μόνη της ασφαλώς όχι. Αλλά μόνη της, εφόσον πρόκειται για εξαιρετική προσωπικότητα -δεν έχει σημασία προς το καλό ή το κακό- μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και τους συσχετισμούς εκείνους, που θα την οδηγήσουν στην επιτυχία του σκοπού της.²
Οι μεγάλες προσωπικότητες στην ιστορία είχαν αυτή τη δύναμη και τη δυναμική. Σε ένα βαθμό και στο μέγεθος της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μια τέτοια προσωπικότητα. Κατάφερε να σαγηνέψει από τη μια και να ελέγξει από την άλλη έναν ολόκληρο λαό και να θεμελιώσει τις μετέπειτα αρνητικές εξελίξεις. Ακόμη και τα θετικά μέτρα (π.χ. η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης κ.λπ) χρησιμοποιήθηκαν σκόπιμα για την εξυπηρέτηση της μοναδικής του επιδίωξης, δηλαδή της εξουσίας ως αυτοσκοπού. Γι’ αυτό και κάποιος ισχυρίστηκε ότι ή Ελλάδα θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα, χωρίς την παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η κύρια αιτία για την υπερχρέωση της χώρας και την παρακμιακή της πορεία, που καταγράφεται από τη μεταπολίτευση, αλλά κυρίως – για να ακριβολογούμε από το 1981 κι’ εντεύθεν – συνίσταται στο καταναλωτικό μοντέλο που καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που βασίστηκε στον υπερδανεισμό και εφάρμοσαν οι επόμενες κυβερνήσεις ανεξαιρέτως. Σ’ αυτήν την πορεία συνέπραξαν και τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης, αποδεχόμενα στην πράξη την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην χείριστή της μορφή. Δηλαδή ουσιαστικά, η πλειοψηφία των πολιτικών, οικονομικών, συνδικαλιστικών και πνευματικών δυνάμεων της Ελλάδας.
Το καταναλωτικό όμως αυτό μοντέλο προϋπέθετε για να εφαρμοστεί τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων, δηλαδή την πλήρη διαφθορά και καταρράκωση και οποιουδήποτε συστήματος κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών αξιών της κοινωνίας, με τελικό στόχο την καταναλωτική αποκτήνωση της. Από αυτήν την παρακμιακή πορεία δεν εξαιρείται φυσικά διόλου και η Αριστερά. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού και πάντοτε.
Η Ελλάδα είναι σύμφωνα με πιστοποιημένα στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Ένωση η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης και φυσικά πολύ πέραν αυτής.
Η κατάρρευσή της ταυτίζεται με την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μάλιστα πολλοί περιπαικτικά θεωρούν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης ως το τελευταίο κράτος του υπαρκτού σοσιαλισμού, λόγω των ίδιων ή παρεμφερών φαινομένων εκείνου του συστήματος και αυτού που εφάρμοσε κυρίως το ΠΑΣΟΚ, με τον άκρατο κρατισμό και παρακρατισμό:(μια κρατικοδίαιτη γραφειοκρατική κάστα με τις παραφυάδες της. Ένα κράτος, αν μπορούμε να μιλάμε για κράτος και όχι για φέουδο, που έγινε παρακράτος της δυναστείας και της ρεμούλας των κομματικών γραφειοκρατικών ηγεσιών και της κάστας των κρατικοδίαιτων φιλελεύθερων, σοσιαλφιλελεύθερων και αριστεροφιλελεύθερων πολιτών, με μόνη ιδεολογία τον αδίστακτο ατομικό πλουτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Το αποδεικνύουν οι πολυποίκιλες των ευνοουμένων από το ΠΑΣΟΚ κυρίως και δευτερευόντως από τη Νέα Δημοκρατία συντεχνίες, που καταλήστεψαν τον τόπο.³
Αυτό πρακτικά σημαίνει την προϊούσα διάλυση της κοινωνικής συνοχής και της μετατροπής των Ελλήνων πολιτών σε εξατομικευμένα, εγωιστικά καταναλωτικά προϊόντα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.
Το ερώτημα που ανακύπτει πάλι είναι: Τις πταίει. Το ερώτημα αυτό επιμερίζεται σε μερικά άλλα ερωτήματα, όπως: Υπάρχει συλλογική ευθύνη της κοινωνίας και αν ναι, πως ιεραρχείται αυτή; Δηλαδή, για να το κάνουμε πιο λιανά: Φταίμε όλοι, φταίνε μερικοί, φταίνε τα κόμματα, φταίνε τα συνδικάτα, φταίνε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, φταίει η πνευματική μας ηγεσία, φταίνε τα ΜΜΕ; Τα «φάγαμε όλοι μαζί», όπως λέει με την συνηθισμένη του αλαζονεία και αμετροέπεια ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου Θεόδωρος Πάγκαλος;
Η απάντηση δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε απλή, γιατί, αν φταίμε όλοι, τότε όλοι πρέπει να πληρώσουμε και όλοι να «βάλουμε πλάτη», όπως λέγεται από επίσημα κυβερνητικά χείλη και τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, που ζητά τώρα και κοινωνική συναίνεση, για να βγούμε, υποτίθεται, από την κρίση.
Η άποψή μου είναι ότι υπάρχει συλλογική ευθύνη, με την έννοια ότι άλλοι εφάρμοσαν τη συγκεκριμένη πολιτική και εισέπραξαν απ’ αυτή την πολιτική, άλλοι συνέπραξαν και συμμετείχαν αναλογικά στο φαγοπότι, ενώ άλλοι δεν συνέπραξαν και δεν επωφελήθηκαν από την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, του ιδρώτα του φορολογούμενου πολίτη, αλλά δεν έπραξαν τα δέοντα για να αποτρέψουν αυτήν την εξέλιξη, είτε από ανικανότητα είτε από αφέλεια, είτε από κακώς εννοούμενο συμφέρον, είτε γιατί πίστεψαν στις υποτιθέμενες καλές προθέσεις τους, λόγω πλύσης εγκεφάλου από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, που υπηρετούν το παρασιτικό ντόπιο και ξένο κεφάλαιο σε βάρος του ελληνικού λαού και των εθνικών συμφερόντων.
Από ακριτομυθίες μαθαίνουμε ότι οι ελεγκτές του ΔΝΤ και της ΕΚΤ έμειναν κατάπληκτοι και δεν μπορούσαν να πιστέψουν τα μάτια τους για το μέγεθος της διαφθοράς και της ρεμούλας του κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί θαύμα, πώς δεν είχε καταρρεύσει νωρίτερα. Φαίνεται πως η παραοικονομία, που το διατηρούσε να επιπλέει, αρχίζει κι’ αυτή να εξαντλείται.
Όμως για να ερμηνεύσουμε τα αίτια της κρίσης δεν επαρκεί να αναφερθούμε στα φαινόμενα, αλλά να εισχωρήσουμε στις βαθύτερες αιτίες και να προσωποποιήσουμε τις ευθύνες στους κατ’ εξοχήν υπεύθυνους: Ποιοι είναι αυτοί άραγε;
Η απάντηση η δική μου: Ο πρώτος διδάξας είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να ακολουθήσει μετά ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής και τέλος ο Γιώργος Παπανδρέου, που θα βάλει την ταφόπλακα, αν του δοθεί η δυνατότητα.
Γιατί όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου; Απλούστατα, γιατί από αυτόν και εξαιτίας της πολιτικής του μπήκαν τα θεμέλια για την όλη αρνητική εξέλιξη σε όλους τους τομείς της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ζωής του τόπου.
Αυτός δρομολόγησε την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας, την οποία υφιστάμεθα σήμερα.
Αυτός είναι που θεμελίωσε το καταναλωτικό μοντέλο, που αποτέλεσε την απαρχή της μετέπειτα κακοδαιμονίας. Ένα καταναλωτικό μοντέλο, που θεοποίησε το χρήμα και που βασίστηκε στη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, στον παρασιτισμό και τον δανεισμό και όχι στην παραγωγή και την ανάπτυξη.⁴ Ένα μοντέλο που από τα πριν ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, (όπως τα μοντέλα του υπαρκτού σοσιαλισμού), όταν θα είχαν εξαντληθεί πια τα περιθώρια της φορολόγησης και του υπερδανεισμού, για να καλύψει τις παροχές στους ημετέρους, τους διαπλεκόμενους, τους έχοντες και κατέχοντες, τις οποίες καλούνται να πληρώσουν οι επόμενες γενιές, αν ποτέ στο μέλλον μπορούν να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο.⁵
Οι άλλοι απλώς ακολούθησαν το παράδειγμά του και έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως.
Αυτός είναι που εφάρμοσε πρώτος την αναξιοκρατία, απομακρύνοντας όλα τα αξιόλογα και έντιμα στελέχη και δημιουργώντας την αυλή των καιροσκόπων, απατεώνων και λωποδυτών. Αυτούς ήθελε δίπλα του και αυτούς επέλεξε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρώην «κομμουνιστής», μετά «σοσιαλιστής», μετά ακραίος νεοφιλελεύθερος Πάγκαλος και άλλοι φυσικά, ων ουκ έστιν αριθμός. Υπάρχουν βέβαια πάντοτε και οι εξαιρέσεις, που όμως πάντα επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Είναι όλοι εκείνοι, που καλή τη πίστη, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο Κίνημα της «αλλαγής», η οποία φυσικά ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Είναι εκείνοι που, όταν διέγνωσαν την απάτη, προς τιμήν τους, αποχώρησαν.⁶
Όμως υπάρχουν ακόμη στο ΠΑΣΟΚ και πολλοί, που από άγνοια, από συναισθηματισμό, από απόγνωση για μια άλλη εναλλακτική λύση, αλλά και για άλλους λόγους, παραμένουν εγκλωβισμένοι σ’ αυτό το πάλαι ποτέ πατριωτικό και νυν μεταλλαγμένο αντεθνικό και αντιλαϊκό κόμμα.
Εμείς που από τις γραμμές του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ αγωνιστήκαμε, είχαμε άλλες προτεραιότητες: Να δημιουργήσουμε μια άλλη ηθική και πνευματική ποιότητα και ένα άλλο ήθος, που θα βασιζόταν στην αξιοκρατία και τις διαχρονικές αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας.
Το Κίνημα που ονειρευόμασταν και το αποτυπώσαμε στη διακήρυξη της 3^ης του Σεπτέμβρη, θέλαμε να δράσει παιδευτικά με οράματα, ιδανικά και αξίες. Αντ’ αυτού επέλεξε ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλη πορεία που βόλευε την εξουσιομανία του.
Πρόδωσε τις αρχές μας. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Και το έκανε συνειδητά.
Είναι αυτός που από τη μια διέλυσε την παιδεία, τον φοιτητικό και εργατικό συνδικαλισμό και αντ’ αυτού δημιούργησε τις αντικοινωνικές συντεχνίες και από την άλλη ενσωμάτωσε και αφομοίωσε την Αριστερά στο σύστημα, στο στρεβλό αυτό καπιταλιστικό σύστημα, βάζοντας στο περιθώριο όσους αντιστέκονταν. Συντελέστηκε μια, όπως την αποκαλώ, φαουστική συναλλαγή με τις λεγόμενες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις.⁷
Το τίμημα για την Αριστερά, για τις προοδευτικές δυνάμεις και για την Ελλάδα γενικά ήταν καταστροφικό, γιατί η δική του πολιτική μας οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ. Υπάρχει μια αρχή, μια εξέλιξη και μια καταληκτική πορεία. Τα γεγονότα δεν προέκυψαν από παρθενογένεση, όπως τόνισα στην αρχή.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο εξαπάτησε την Αριστερά, εκμεταλλευόμενος την εαμική παράδοση και τη δράση της ΕΔΑ, με το αζημίωτο. Την ενσωμάτωσε και την διέφθειρε μέσα από το καταναλωτικό πρότυπο που εφάρμοσε. Οι εαμικές και εδαϊτικες αξίες, ιδανικά και οράματα ενταφιάστηκαν μέσα στην καταναλωτική αποκτήνωση.⁸
Όσοι ευνοήθηκαν είναι δύσκολο να το παραδεχτούν και να ασκήσουν κριτική στον ίδιο. Θέλησε να κάνει συμμέτοχους στο έγκλημα με το αζημίωτο (τα λεφτά δεν ήταν δικά του), όλα τα κόμματα και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού (τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού, που εκλέγουν και τα δύο κόμματα εξουσίας).
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, γιατί η κριτική στο σύστημα ξεκινάει το πολύ από την εποχή Σημίτη, ενώ ο κύριος υπεύθυνος που ανέδειξε και τον Σημίτη και τους υπολοίπους, είναι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τώρα δειλά δειλά ξεκινάει να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας από την μεταπολίτευση και εντεύθεν.
Η κριτική στον Ανδρέα Παπανδρέου όχι μόνο ήταν ταμπού, αλλά αντιθέτως υπήρχε και εξιδανίκευση της δήθεν προσφοράς του. Όλα μια σκέτη απάτη.
Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, που την απωθούν στο ασυνείδητο, όσοι ευνοήθηκαν απ’ τον ίδιο. Και είναι πάρα πολλοί. Αν υπάρχουν εξαιρέσεις, αυτές πάλι επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αυτός είναι που εκμαύλισε όλο τον λεγόμενο προοδευτικό και αριστερό χώρο, διορίζοντας τον σε θέσεις και αξιώματα, για να τον χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.⁹
Αυτός είναι που πανέξυπνα χρησιμοποίησε την αριστερή διανόηση για να σώσει το αστικό σύστημα, γιατί η δεξιά διανόηση είχε χρεοκοπήσει.¹⁰ Ο Σημίτης που ήταν ο καλύτερός του μαθητής, απλώς επαύξησε την αρνητική πορεία.¹¹
Αυτός είναι και ο λόγος που ελάχιστοι τολμούν να του ασκήσουν κριτική, γιατί σχεδόν όλοι έχουν συμπράξει μαζί του και έχουν και την σχετική ευθύνη. Θέλουν να τον χρησιμοποιούν μάλιστα ως άλλοθι, με την έννοια ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από τον ίδιο, ενώ αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος, για όλες τις μετέπειτα αρνητικές εξελίξεις έως σήμερα.
Όσο το είδωλο του Ανδρέα Παπανδρέου και της δυναστείας Παπανδρέου δεν ξηλώνεται από το βάθρο του, όπως αναλογικά έγινε με τα αγάλματα των καθεστωτικών ηγετών στα καταρρεύσαντα κομμουνιστικά καθεστώτα, όσο δεν αποκαθηλώνεται το είδωλό του, δεν πρόκειται αυτός ο τόπος να δει θεού πρόσωπο, όπως λέει και ο λαός.¹² Και όταν μιλάμε για είδωλα εννοούμε ότι πρέπει να ξηλωθεί όλο το σύστημα του εκμαυλισμού της ελληνικής κοινωνίας, με την οποία την διαμόρφωσε.
Η δημιουργία της νοοτροπίας της καταναλωτικής μανίας και αποκτήνωσης που δημιούργησε (βλ. σκυλάδικα κ.λπ, η Αλεξανδράτου αναδεικνύεται σε «ηθικό» πρότυπο της ελληνικής κοινωνίας), εξαχρείωσαν τα ήθη, απάλειψαν από τον τόπο κάθε δημιουργική προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον. Η νοοτροπία της ελάσσονος προσπάθειας και της ισοπέδωσης των πάντων προς τα κάτω, αφαίρεσε κάθε δημιουργική προσπάθεια. Δεν υπήρξε τομέας της δημόσιας ζωής που να μην εκφυλίστηκε. Ίσως η οικογένεια απομένει το τελευταίο καταφύγιο, αλλά και αυτή απειλείται άμεσα.
Η συντεχνιακή νοοτροπία που δημιούργησε κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό. Ο αθέμιτος πλουτισμός σε βάρος του κοινωνικού συνόλου αναδείχτηκε μαζί με το χρήμα ως η μεγαλύτερη «σοσιαλιστική» κοινωνική αξία.
Η παρακμή ήταν προδιαγεγραμμένη και ο κατήφορος ασταμάτητος.¹³ Δεν είναι μόνο τα οικονομικά στοιχεία του χρέους που μας προσφέρουν ένα δείγμα της επερχόμενης καταστροφής. Ήταν η απαξίωση και ο εκφυλισμός όλων των αξιών, πάνω στις οποίες εδράζεται οποιαδήποτε υγιής κοινωνία.
Το χειρότερο απ’ όλα αποτελεί η προσπάθεια μέσω του αφελληνισμού της παιδείας να καταρρακωθεί το εθνικό φρόνημα του Έλληνα, για να υπαχθεί τελικά ως Νέο –Ραγιάς στον Νέο –Οθωμανισμό.
Στην Ελλάδα, για να το πούμε υπερβολικά και ας φαίνεται αντιφατικό, δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, για να μη μιλούμε για σοσιαλισμούς και πράσινα άλογα, φταίει το γεγονός ότι δε λειτούργησε αυτό το σύστημα, το καπιταλιστικό σύστημα, για να μιλάμε και για κάτι πάρα πέρα.
Άν δούλευε ο καπιταλισμός, έστω και κατά προσέγγιση προς τις σκανδιναβικές χώρες, τότε ασφαλώς και δεν θα είχαμε όλα αυτά τα αρνητικά φαινόμενα.
Δεν θα είχαμε σαφώς σοσιαλισμό. Όμως δεν θα καταλήγαμε στη χειρότερη μορφή του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή στο ΔΝΤ και στα δεινά που μας επιφυλάσσει. Αντιθέτως θα είχαμε δημιουργήσει έναν παράδεισο, που θα τον ζήλευαν οι πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Αυτός ο ευλογημένος από τη φύση τόπος που λέγεται Ελλάδα, θα αποτελούσε υπόδειγμα, αν δεν είχε όλους αυτούς που την οδήγησαν στον γκρεμό.
Η κύρια αιτία λοιπόν εν κατακλείδι οφείλεται στους ανάξιούς της ηγέτες. Από κει και πέρα ο καθένας έχει τις ευθύνες του, είτε γιατί συνέβαλε μαζί τους στην παρακμιακή πορεία από ιδιοτέλεια, είτε γιατί προσδοκούσε κάποια μελλοντική εύνοια, είτε γιατί δεν τους εμπόδισε, γιατί σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, όπως και να είναι αυτό, υπάρχει πάντοτε εναλλακτική λύση. Δεν υπάρχουν ποτέ μονόδρομοι, όπως θέλει να μας προπαγανδίσει ο Γιώργος Παπανδρέου και τα διάφορα παπαγαλάκια, κάνοντας μας πλύση εγκεφάλου, γιατί μονόδρομος σημαίνει δικτατορία και όχι δημοκρατία.
Η δημοκρατία, και αυτό είναι η αλήθεια, δεν έχει αδιέξοδα.
Από τα πράγματα είναι πια φανερό ότι κανένας δεν ήταν άξιος να διαμορφώσει και εφαρμόσει αυτήν την εναλλακτική λύση.
Μια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία οδήγησε την Ελλάδα κυρίως μέσω της διαφθοράς, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, στην καταστροφή, ώστε τώρα να αποζητούμε τους «βαρβάρους» για να μας βάλουν σε τάξη.¹⁴
Τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού που εντάχτηκαν και πήραν μέρος στη λεηλασία του κράτους από το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, ζουν και βασιλεύουν ακόμη.
Τώρα μόλις αρχίζει σταδιακά να δημιουργείται η κοινωνία τους ενός τρίτου, γιατί με την οικονομική κρίση και την παράδοσή μας στο ΔΝΤ αρχίζει να σπάει η ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης και να τρίζουν τα θεμέλια και άλλων κοινωνικών ομάδων. Ούτως ή άλλως ήταν στο σχέδιο.
Βέβαια εκείνοι που πλήρωναν πάντοτε και τώρα θα πληρώσουν πάλι τα σπασμένα, είναι εκείνοι που δεν πήραν μέρος στο πλιάτσικο και το μεγάλο φαγοπότι. Απλώς θα χειροτερεύσει ακόμη περισσότερο η κατάστασή τους. Ενώ πρώτα ζούσαν στην φτώχεια, τώρα θα περιπέσουν στην εξαθλίωση.
Εν κατακλείδι το δικομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή η παρασιτική άρχουσα αστική τάξη της Ελλάδας, που αποτελεί αυτό που αποκαλούμε συγκρότημα εξουσίας, απομύζησε εναλλάξ τον ελληνικό λαό, και αφού τον καταλήστεψε τον παρέδωσε στο ΔΝΤ για τα περαιτέρω.
Μόνο που τώρα υπάρχει και ο κίνδυνος εθνικών καταστροφών.
Αναστροφή αυτής της πορείας μπορεί να αρχίσει σαν πρώτο βήμα και έχει ελπίδες μόνο με την κατάργηση της δυναστείας Παπανδρέου και των συνοδοιπόρων.¹⁵
1 Πολλοί που θα διαβάσουν αυτή την ανάλυση πολύ πιθανόν να σχηματίσουν τη γνώμη ότι πρόκειται για κάποιον, ο οποίος έχει εμπάθεια ή εμμονή για την ενοχή του Ανδρέα Παπανδρέου στα τεκταινόμενα, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση έως σήμερα. Αυτούς όλους θέλω να τους προειδοποιήσω ότι ουδέν ψευδέστερον τούτου. Οι αποκαλύψεις προέρχονται από έναν άνθρωπο, που ξέρει τις ρίζες του κακού από μέσα, τις έχει αναλύσει σε βιβλία και άρθρα του και διαθέτει, χωρίς υποκριτική ταπεινοφροσύνη, το θάρρος (χωρίς αυτό δε γίνεται) να πει την αλήθεια, γιατί δεν εξαρτάται από καμιά σκοπιμότητα, όχι μόνο οικονομική, κοινωνική ή πολιτική, αλλά κυρίως ηθική. Σε απλά ελληνικά: Δεν έχει λερωμένη τη φωλιά του. Παραιτήθηκε το 1977, καταγγέλλοντας την όλη παρακμιακή πορεία του τόπου, που δρομολόγησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ. Θα με ενδιέφερε φυσικά, γραπτώς και επωνύμως, η αντίθετη άποψη, ώστε γνωρίζοντάς την, να την αναλύσω και την αντικρούσω.
2 Βλέπε: Μέγας Αλέξανδρος, Ναπολέων, Λένιν, Χίτλερ, Μάο Τσε Τουνγκ κ.λπ. Συνήθως η Αριστερά αρνείται αυτή την εκδοχή, διαπράττοντας ένα σοβαρό λάθος στη θεωρία της.
3 Στις συντεχνίες συγκαταλέγω και τα κόμματα.
4 Γνωστό είναι το γνωστό: «Είπαμε ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια! (δραχμές τότε).
5 Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 29,7% τους ΑΕΠ και το πήγε στα τέλη του 1989 στο 69,7%. Παρ’ όλο τον πακτωλό των χρημάτων τότε από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος για να το ρίχνει στην κατανάλωση και να εξαγοράζει ψήφους από τους υπηκόους του. Όλοι τους στη συνέχεια και με το δικό του παράδειγμα ξεπούλησαν την Ελλάδα στα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας.
6 Προσωπικά ήδη είχα παραιτηθεί το 1977, διαπιστώνοντας την αλλαγή της «αλλαγής με την αριστερή φρασεολογία και την δεξιά πολιτική πρακτική του Ανδρέα Παπανδρέου.
7 Βλ. στο θέμα αυτό το τις αναλύσεις μου στο βιβλίο, Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007.
8 Το έπαιξε πατριώτης, για να ξεγελάει του αφελείς. Δεν μπορεί όμως να ξεχάσει κανείς το Νταβός που περιόρισε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο και έβαλε «στο ράφι» την Κύπρο. Δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, μεταθέτοντας το πρόβλημα στο μέλλον για να έχει την ησυχία του, ενώ μπορούσε τότε να το λύσει. Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι κατήργησε την εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία, χωρίς να θέσει όρους προηγουμένως για την προστασία της ελληνικής μειονότητας. Δεν τόλμησε μετά το 1982, όταν ήταν παντοκράτορας, να εφαρμόσει ην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, που αποτόλμησε κάτω από ανείπωτα πιο δύσκολες συνθήκες να εφαρμόσει ο Τάσος Παπαδόπουλος.
Δεν τον ένοιαζε παρά μόνο η εξουσία και η καλοπέρασή του. Θεωρούσε ότι τους Έλληνες με λίγη ή μεγάλη ρητορεία περί πατριωτισμού και αριστερών συνθημάτων, θα μπορούσε να τους ξεγελάσει, όπως και το κατάφερε. Σ’ αυτά ήταν ασύγκριτος μαέστρος. Μοίραζε τα δανεικά δεξιά και αριστερά για να έχει όλους στο χέρι και να κάνει ότι θέλει.
9 Βλ. άρθρο μου στο περιοδικό Άρδην, τεύχος 78, Δεκέμβριος –Φεβρουάριος 2010 με τίτλο: «Οι συμβιβασμένοι και προσεταιρισμένοι»
10 Ακόμη και μεγάλη διανοούμενοι της Αριστεράς έπεσαν θύματα της «ριζοσπαστικής» πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου. Θα αναφέρω τον Νίκο Πουλαντζά, έναν από τους κορυφαίους διανοητές της Αριστεράς, που σε μια συνέντευξή του ισχυριζόταν ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα «αυθεντικό αριστερό στρατηγικό πρόγραμμα αντιμονοπωλιακών και αντιϊμπεριαλιστικών αλλαγών» καθώς και μια «βαθιά διάρθρωση μέσα στους οικονομικούς –κοινωνικούς μαζικούς χώρους», εφημ. Τα Νέα, 12.4.78). Τόσο νυχτωμένη ήταν η Αριστερά, όπως και η πλειοψηφία των λεγόμενων «προοδευτικών» κομμάτων και οργανώσεων, που δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να δει την αλήθεια, πέρα από τα φαινόμενα.
11 Τα φαινόμενα αυτά τα έχω αναλύσει σε πάρα πολλά άρθρα, που μερικά είναι αναρτημένα στο ιστολόγιό μου: www. damonpontos.gr, στο φάκελο ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ.
12 Βλ. άρθρο του καθηγητού Τζέιμς Πέτρας, συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου 1981- 84 με τίτλο:
«Η κατάρα των τριών Παπανδρέου», αναρτημένο στο ιστολόγιό μου, καθώς και μια σειρά σχετικών αναλύσεων και μελετών, για όποιον θέλει πραγματικά να μάθει την αλήθεια.
13 Την κατηφορική πορεία είχα καταγράψει ήδη από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, ακόμη δηλαδή σε ανύποπτο χρόνο, στο βιβλίο μου: «ΠΑΚ –ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδόσεις «Βέγας», Αθήνα 1977. Έκτοτε στα βιβλία μου και σε πάμπολλες αναλύσεις, που μπορεί να τις δει κανείς στο ιστολόγιό μου.
14 «Αν Παπανδρέου και Σαμαράς δεν κάνουν τίποτα, υποθέτουμε δεν είναι γιατί δεν το σκέφτηκαν, αλλά γιατί οι εγκληματήσαντες και δωροδοκηθέντες δεν είναι δυο-τρεις, είναι «χίλιοι δεκατρείς». Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το «μάρμαρο». Έχουν τον τρόπο να απειλήσουν, να εκβιάσουν, να πάρουν κι άλλους μαζί τους. Αν οι πολιτικοί αρχίσουν να ξηλώνουν το πουλόβερ, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πουλόβερ, κόμματα, υπουργούς, βουλευτές. Αντί να αποδείξουν τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος, θα αποκαλύψουν την έκταση της ηθικοπολιτικής του αποσύνθεσης. Λέγοντας «μαζί τα φάγαμε», ο κ. Πάγκαλος θέλει να αποτρέψει την επικίνδυνη αναζήτηση αυτών που «τα έφαγαν». Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον λόγος που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει κάθαρση: δεν μπορεί να αποκαλύψει τη διαφθορά χωρίς να θίξει σπουδαία συμφέροντα ξένων τραπεζών, εταιρειών, κυβερνήσεων και δανειστών μας. Η εσωτερική διαφθορά και η ξένη εξάρτηση των ελληνικών “ελίτ” είναι στενότατα συνδεδεμένες. Όταν ετέθη, πριν από πολλά χρόνια, θέμα κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε για αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου, ένας Γερμανός διπλωμάτης δήλωσε στη Γκάρντιαν: Ας το κάνουν αυτό οι Έλληνες και θα δούμε κι εμείς που πάνε τα ΚΠΣ».
Στην πολύ πετυχημένη του ανάλυση για τη διαφθορά ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος σε άρθρο του, που αξίζει να διαβαστεί, δεν εισδύει στις βασικές αιτίες της διαφθοράς και στα πρόσωπα, φορείς αυτής της διαφθοράς (konstantakopoulos.blogspot.com). Είναι συγκεκριμένοι εκείνοι που διέφθειραν την ελληνική κοινωνία. Η αοριστία στην ονομασία των υπευθύνων, δε βοηθά αποτελεσματικά στην κάθαρση από την «ύβριν» της διαφθοράς, που αποτελεί την μητέρα των δεινών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. (του ενός τρίτου της ελληνικής κοινωνίας).
15 Ήδη δύο δυναστείες βρίσκονται στο λυκόφως της πολιτικής, Απομένει η τελευταία δυναστεία, που ολοκληρώνει το δράμα. Η κάθαρση θα αρχίσει μετά τη συντριβή κα την εξαφάνισή της από το πολιτικό προσκήνιο.

damonpontos.gr

Οι συμβολισμοί ως εργαλεία διακυβέρνησης

του ΚΩΣΤΑ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑ


Όσοι μου κάνετε τη τιμή να διαβάζετε τα κείμενα μου θα έχετε καταλάβει ότι, το 95% των «δράσεων» που υλοποιώ, από τα μέτρα για την οικονομία και την παιδεία μέχρι τις προμήθειες για την άμυνα και τις επενδύσεις στην βιομηχανία, είναι συμβολικές. 
Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι, οι περισσότερες κυβερνήσεις από την «μεταπολίτευση» και μετά ήταν συμβολικές με τελευταίο παράδειγμα την κυβέρνηση του Γυμναστηρίου για να μην αναφερθώ σ’ εκείνες της Επανίδρυσης και του Εκσυγχρονισμού του Κράτους και χαθούμε στη μετάφραση. 
Παραθέτω μερικά (συμβολικά) παραδείγματα. 
α. γραμμή του ΟΣΕ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη που να μπορούν να χρησιμοποιούν εμπορευματικές αμαξοστοιχίες δεν είναι ολοκληρωμένη λόγω της ύπαρξης της ιστορικής γέφυρας Γοργοποτάμου που δεν αντέχει το… βάρος. Για να περάσουν τρένα cargo πρέπει να ολοκληρωθεί το τμήμα Τιθορέα-Δομοκός που κατασκευάζεται τα τελευταία 20 χρόνια 
β. γραμμή τρένου από Ο.Λ.Π σε Θριάσιο Πεδίο για την μεταφορά κοντέινερ η οποία έχει ολοκληρωθεί, μετά από 6 χρόνια αναθεωρήσεων και ανατιμήσεων. Ο Ο.Σ.Ε προσπαθεί να κάνει δοκιμές αλλά, δεν το καταφέρνει γιατί, για να ηλεκτροδοτηθεί, πρέπει να υπογράψει ο Δήμος Κερατσινίου, που απαιτεί δημοτικά τέλη 9.000.000 ευρώ επικαλούμενος το εμβαδόν της γραμμής στην περιοχή «του». Ο νόμος που λέει ότι, το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι εθνικό και καμία απαίτηση από καμία «τοπική κοινωνία» δεν γίνεται δεκτή, είναι συμβολικός. Το αυτό ισχύει για τη γραμμή απ’ το Θριάσιο στον εμπορευματικό σταθμό που, στην πραγματικότητα είναι ένα «αεροδρόμιο» με γραμμές και τρένα που μεταφέρουν τα εμπορεύματα απ’ το λιμάνι. Εκεί με ειδικά μηχανήματα (γερανογέφυρες) γίνεται η διαλογή και τα τρένα αναχωρούν για Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια για Ευρώπη. 
Η Α’ φάση του έργου έχει ολοκληρωθεί πριν δύο χρόνια και έχει γίνει δύο φορές διαγωνισμός για την δεύτερη (φάση), που περιλαμβάνει κτίρια, γερανογέφυρες και υποδομές βάσης. Ως εκ τούτου οι επενδύσεις της COSCO και άλλων αναμένουν στο ακουστικό τους. 
γ. προς το τέλος της δεκαετίας του ’90 μία Ιταλική εταιρεία κατασκεύασε την ηλεκτροκίνηση από το ΣΚΑ έως τη Λειβαδιά. Η γραμμή δεν λειτούργησε ποτέ αφ’ ενός διότι, τότε, δεν είχαμε ηλεκτροκίνητα τρένα και ολοκληρωμένα δίκτυα ηλεκτροκίνησης και, αφ’ ετέρου διότι έχει κλαπεί ο χαλκός, αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Ο γράφων πληροφορήθηκε ότι, προκηρύχτηκε νέος διαγωνισμός προϋπολογισμού 25 εκατομμυρίων ευρώ για την αποκατάσταση του κλεμμένου (χαλκού) τον οποίο σκοπεύω να αφαιρέσω (συμβολικά) για να ξανα-μάτα προκηρυχθεί και να (ξανα)πουλήσω ηλεκτροφόρα σύρματα όπως κάνω από το 1998 έως το 2013 
δ. γραμμή ΣΚΑ-Κόρινθος (προαστιακός) που παρέχει ένα υπερσύγχρονο σύστημα λειτουργίας ασφαλούς κυκλοφορίας συρμών (σηματοδότηση …Siemens) αλλά, τα τρένα κινούνται με κανόνες του 1900. Τα δρομολόγια είναι ανά μία ώρα που σημαίνει σε κάθε κατεύθυνση είναι ένα τρένο. Όταν φτάσει στη Κόρινθο ξεκινάει το άλλο δια να είμεθα σίγουροι ότι η γραμμή είναι άδεια. Το σύστημα της Siemens είναι και αυτό συμβολικό και δεν δουλεύει. 
Ο λόγος είναι οικονομικός και η υπόθεση είναι στα δικαστήρια, ενώ οι εγκαταστάσεις κατά μήκος της γραμμής ρημάζονται από τους λωποδύτες Κλείνω αυτό το (συμβολικό) άρθρο με τρεις σύντομες αλλά, όχι τελευταίες αναφορές. 

Στη Μέσα Χώρα Τρικάλων, στη νότια Πίνδο η Δ.Ε.Η έκανε φράγμα για να δημιουργηθεί τεχνητή λίμνη κι’ έφτιαξε και ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που θα δούλευε από το φράγμα Μεσοχώρας. Τα έργα τέλειωσαν το 2005 και το νερό του ποταμού ρέει χωρίς να γεμίζει η λίμνη (θαύμα παιδί μου, θαύμα). 
Στον Μαραθώνα μετέτρεψαν το αεροδρόμιο σε κωπηλατοδρόμιο και, στη συνέχεια, σε εκτροφείο βατράχων. Το ίδιο έγινε και στο αεροδρόμιο Ελληνικού που «έκλεισε» και δεν έκλεισε (ΣτΕ) και τείνει να μετατραπεί σε εκτροφείο σκανδάλων. Κατόπιν τούτων πρέπει να (συν)ομολογήσουμε ότι, τα πάντα σε τούτη τη χώρα, από τις καταλήψεις μέχρι τις επενδύσεις είναι συμβολικά._Κ.Κ.

 ΥΓ. Δεν χρειάζεται (νομίζω) να πω ότι, όλα τα παραπάνω δεν τα κάνω ...εγώ αλλά, τα αστέρια που έχουν αναλάβει τη θέση του υπουργού και, κάποιες φορές, τουτ πρωθυπουργού στην έρημη αυτή χώρα. Στα άρθρα λέω ότι είναι ...δικά μου έργα για να μην αναγκάζομαι να γράφω ασήμαντα ονόματα . 1o ΘΕΜΑ, 10.02.12

Δελτίο των 11

Γ. Καραμπελιάς - «Η αποστασία των διανοουμένων»

Γ. Καραμπελιάς, Η αποστασία των διανοουμένων, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2012

Γιώργος Καραμπελιάς

Στα πρώτα χρόνια της σαρωτικής κρίσης, που άρχισε το 2009, με άδηλο τέλος –σήμερα, τέλη του 2012–, μπροστά στην πανθομολογούμενη ανικανότητα και διαφθορά των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, ο ελληνικός λαός αναζήτησε, προς στιγμήν, τη σωτηρία στη λεγόμενη «πνευματική ηγεσία».

Βρέθηκε, όμως, μπροστά στην «προδοσία των διανοουμένων» και την πλήρη εξάντληση των πνευματικών ρευμάτων που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική περίοδο.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο παγκοσμίων διαστάσεων, χαρακτηριστικό πάντως για τον δυτικό κόσμο. Οι διανοούμενοι, άλλοτε «συνείδηση» των λαών τους (Ζολά ή Ντοστογιέφσκι, Τόμας Μαν ή Ζαν Πωλ Σαρτρ, Γκράμσι ή Καμύ), πρωτοπόροι στα νέα πολιτιστικά και πολιτικά ρεύματα, αντίπαλοι ή τουλάχιστον επικριτικοί προς την εξουσία –αρχίζοντας από την παράδοση του Βολταίρου και δημιουργώντας το πρότυπο του επαναστάτη διανοούμενου με τον Ροβεσπιέρο ή τον Σαιν Ζυστ–, σήμερα έχουν σιγήσει.

Οι προβεβλημένοι διανοούμενοι έχουν μεταβληθεί σε θεράποντες της εξουσίας, σε αστέρες των τηλεοπτικών μέσων και σε φορείς της κυβερνητικής πολιτικής των χωρών τους.

Επειδή στον χώρο μας συναντώνται και συγκρούονται ο ανατολικός και δυτικός άνεμος, χωρίς εμείς να έχουμε τη δυνατότητα του δημιουργικού μετασχηματισμού τους σε ένα νέο πρόταγμα –όπως κάναμε στις ευτυχέστερες στιγμές της ιστορίας μας–, κινδυνεύουμε να μεταβληθούμε σε ένα απλό συνοριακό σταθμό μεταξύ των δύο κόσμων και να εξαφανιστούμε ως ιδιαίτερο υποκείμενο και ως αυτόνομος πολιτισμός.

Για πολλά χρόνια, η ιδιοπροσωπία μας –αντλώντας από την αρχαία παράδοση, τον «ένδοξό μας βυζαντινισμό» και από τις πρόσφατες περιπέτειές μας– είχε τη δυνατότητα να αναδεικνύει μεγάλους ποιητές, από τον Σολωμό, τον Κάλβο και τον Καβάφη μέχρι τον Σεφέρη και τον Ελύτη, να παράγει διανοούμενους σαν τον Ίωνα Δραγούμη, τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, τον Αδαμάντιο Κοραή, επαναστάτες διανοουμένους, σαν τον Ρήγα Βελεστινλή, και ζωγράφους, όπως ο Παρθένης, ο Κόντογλου, ο Τσαρούχης, ο Εγγονόπουλος. Στη μεταπολίτευση, όμως, μετά από μια έξαρση δέκα ή δεκαπέντε χρόνων οι διανοούμενοι, κατʼ εξοχήν εκείνοι των κοινωνικών επιστημών, οι δημοσιογράφοι, οι συγγραφείς που, στη μετεμφυλιακή περίοδο, μέχρι τη στρατιωτική δικτατορία, ήταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό υπό διωγμόν, μεταβλήθηκαν, στις νέες συνθήκες της πληροφοριακής και επικοινωνιακής έκρηξης, σε αναπόσπαστο τμήμα της άρχουσας ελίτ, στα όρια του επιχειρηματία, του διανοουμένου, και προ παντός του μεταπράτη.

...Η διανόηση, ως ευρύτερη κοινωνική κατηγορία, αποτέλεσε εν τέλει την σημαντικότερη κοινωνική βάση του σημιτικού εκσυγχρονισμού, όντας ταυτόχρονα και ο ιδεολογικός εκφραστής της. Η περίοδος του σημιτικού εκσυγχρονισμού αποτέλεσε την περίοδο κατά την οποία τα διανοούμενα στρώματα κατέστησαν ηγεμονικά στην ταξική συμμαχία μεταπρατών επιχειρηματιών, πολιτικών, κρατικής γραφειοκρατίας και διανοουμένων. Μάλιστα, στην ίδια την κυβέρνηση Σημίτη, το καθηγητικό κατεστημένο θα εκπροσωπείται προνομιακά με μια πληθώρα εκπροσώπων του, με επικεφαλής τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Γιʼ αυτό εξ άλλου και η πολιτική των κυρίαρχων μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των Αγγλοσαξόνων, των ΗΠΑ και της Αγγλίας, θα επικεντρωθεί προνομιακά στον επηρεασμό και την ιδεολογική «καθοδήγηση» της διανόησης, ως αποφασιστικής σημασίας άξονα ελέγχου και επηρεασμού των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων της χώρας. Η ιδεολογία, η πνευματική και πολιτισμική ηγεμονία, κατέστη αποφασιστικό όπλο της κυριαρχίας, σε μια εποχή που είχε αδυνατίσει ο ρόλος, αλλά και ο έλεγχος, άλλων πυλώνων της εξουσίας και της εξάρτησης, όπως ο στρατός ή η εκκλησία. Τα αγγλοσαξονικά ιδρύματα και πανεπιστήμια, σε διασύνδεση με τις εγχώριες αντένες των κολλεγίων και των ποικίλων ιδρυμάτων και αποστολών, θα καταστούν οι σχεδόν αποκλειστικοί φορείς διαμόρφωσης των ηγετικών ομάδων της πολιτικής και της διανόησης.

Σήμερα όμως η «υλική βάση» του παγκοσμιοποιητικού εκσυγχρονισμού έχει συντριβεί, η ίδια η κοινωνική βάση της διανόησης, ως ενιαίας κοινωνικής κατηγορίας έχει διαρραγεί ανάμεσα στα ραγδαία φτωχοποιούμενα μεσαία στρώματα και τις ανώτερες κοινωνικές ομάδες. Η μεταπολίτευση, που είχε έλθει με τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες, για να σηματοδοτήσει ένα ακόμα βήμα στην πορεία της αυτεξουσιότητάς μας, κείτεται πλέον συντρίμμια μπροστά μας, μπροστά μας κείτονται ξέπνοες και οι κύριες ιδεολογικές της συνιστώσες.

...Πριν το ʼ22, με κράτος ή χωρίς αυτό, αυτόνομοι ή υποταγμένοι, συγκροτούσαμε την ταυτότητά μας με επίκεντρο το Αιγαίο και δύο πτέρυγες, δυτικά την ελληνική χερσόνησο και ανατολικά τη Μ. Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη. Έτσι συνέβαινε για 3.000 χρόνια τουλάχιστον, από τον... Τρωικό Πόλεμο έως το 1922, όταν ο ελληνισμός έχασε τον ανατολικό πνεύμονά του και έμεινε κλεισμένος στην ελλαδική χερσόνησο και τα νησιά μας, ενώ το Αιγαίο από επίκεντρο μεταβλήθηκε σε σύνορο. Το 1922 σημάδεψε οριστικά και αμετάκλητα το τέλος του οικουμενικού, ευρύτερου ελληνισμού. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μετά το 1922, ήρθαν να επισφραγίσουν και να ολοκληρώσουν αυτή την απώλεια. Οι Έλληνες, από τη Μ. Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τον Πόντο, τη Β. Ήπειρο, στριμώχτηκαν σταδιακά, με αλλεπάλληλα κύματα φυγής, στην αρχέγονη κοιτίδα μας, την ελληνική χερσόνησο και τα νησιά μας.

Το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού καθίσταται επομένως είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς τα μέσα και προς την ιστορία του, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο. Η μοναδική μας διέξοδος θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό DNA μας, έναν ατόφιο οργανισμό.

* Προδημοσίευση από την εισαγωγή του ομότιτλου βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά που θα κυκλοφορήσει από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις την προσεχή εβδομάδα.

Αναδημοσίευση από το Παρόν - Ημερομηνία δημοσίευσης: 02-12-12

Σχετικά:

1. «Η αποστασία των διανοουμένων», 27.11.12

LoMak's Blog