Κατεβαίνει στην πολιτική η Μισέλ Ομπάμα; - Τι τρέχει με τον Τ. Μπάιντεν;

Το τελευταίο καιρό έχουν «φουντώσει» οι φήμες που θέλουν την Μισέλ Ομπάμα να κατεβαίνει στην πολιτική, δίπλα στον Τζο Μπάιντερ, αν και η πρώην Πρώτη Κυρία, έχει τονίσει ότι δεν θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική. 

Οι διάφορες συζητήσεις έχουν «ανάψει» μάλιστα καθώς ο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος  θα είναι ο αντίπαλος του Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει πολλές φορές αναφέρει ότι θα ήθελε μια γυναίκα στο πλευρό του.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα του Politico, o αιδεσιμότατος ακτιβιστής και πρώην υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών Αλ Σαρμπτον υποστήριξε πρόσφατα ότι η Μισέλ Ομπάμα θα ήταν«η καλύτερη επιλογή για την θέση».

Η πρώην Πρώτη Κυρία στην βιογραφία της είχε διαψεύσει ότι έχει πολιτικές βλέψεις, κάτι που επιβεβαίωσε και ο Σαρμπτον, ο οποίος είπε «Θα της το ζητήσω αλλά ξέρω ότι μάλλον θα πει όχι.»

Ένας εκ των συμβούλων του Μπαράκ Ομπάμα, ο Τζιμ Μεσίνα δήλωσε προσφάτως με αφορμή την υποψήφια αντιπρόεδρο «Αν ήμουν ο Τζο θα πρότεινα την Μισέλ».

Την ίδια ώρα, στελέχη των Δημοκρατικών όπως η πρόεδρος του κόμματος στην πολιτεία του Μίσιγκαν, Λαβορα Μπαρνες υποστηρίζει ότι «Η Ομπάμα είναι η πιο αγαπητή γυναίκα στον κόσμο».

Πράγματι, το Politico παραθέτει μια πρόσφατη δημοσκόπηση της ιστοσελίδας YouGov, σύμφωνα με την οποία η Ομπάμα είναι η πιο δημοφιλής γυναίκα στον πλανήτη, ξεπερνώντας την ηθοποιό, Αντζελίνα Τζολί. pronews.gr 

Η «σκοτεινή» Β.Νούλαντ κρύβεται πίσω από την προαποφασισμένη «λύση» του Κυπριακού

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΜΦΘΕΙ Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ποιος είναι ο ρόλος της Βικτόρια Νούλαντ στην επερχόμενη «λύση» του Κυπριακού; Όλα γίνονται ερήμην του κυπριακού λαού, δεν θα ερωτηθεί για αυτό που του ετοιμάζουν και όταν του επιτρέψουν να προσέλθει για δημοψήφισμα θα είναι πλέον για να αποφασίσει περί τετελεσμένων γεγονότων.
Η Βικτόρια Νούλαντ, Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν ξόδεψε πολύ χρόνο και ενέργεια για τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς εφέτος αναφέρει στην εκτενή ανάλυσή του ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος 
Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη είναι η ίδια που δραστηριοποιήθηκε ενεργά και στην Ουκρανία για να ανατραπεί ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας Β.Γιανουκόβιτς και να αντικατασταθεί από ένα φίλα προσκείμενο στους Αμερικανούς πρόεδρο όπως ο Π.Ποροσένκο.

Μαζί της τότε ήταν και ο νυν πρεσβευτής στην Ελλάδα-πρεσβευτής τότε στο Κίεβο-Τζέφρι Πάιατ
Ανήκει στο απερχόμενο Σύστημα Ομπάμα-Κλίντον-Σόρος αν και τελικά δεν είναι και τόσο απερχόμενο καθώς έχει επιδείξει πολύ μεγάλη ενεργητικότητα μετά τις αμερικανικές εκλογές και έχει προξενήσει μεγάλες ζημιές στο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ν.Τραμπ με ανυπόστατες κατηγορίες και δήθεν «σοβαρές» εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών προς απόδειξη εμπλοκής του ρωσικού παράγοντα υπέρ του νεοεκλεγέντα.
Έτσι λοιπόν όπως αναφέρει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος έχει ένα άλλο πολύ επείγον και πιεστικό πρόβλημα να λύσει, πριν εγκαταλείψει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τη διαμάχη στην Κύπρο.
Ο τρόπος που θέλει να λύσει αυτή τη διαμάχη είναι με τη μετατροπή ενός δεύτερου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά την Ελλάδα, σε προτεκτοράτο.
Καθώς βέβαια η προτεινόμενη λύση για την Κύπρο είναι οργανικά ασταθής, δυνάμεις εκτός της ΕΕ θα αποκτήσουν έτσι μια βόμβα στο εσωτερικό της, δηλαδή την δυνατότητα να προκαλέσουν μια Βοσνιακού τύπου σύγκρουση στο εσωτερικό, όχι εκτός των συνόρων της ΕΕ.
Την ίδια στιγμή θέλει επίσης να εντάξει από τώρα την Τουρκία στην ΕΕ, μέσα από το παράθυρο της «λύσης του κυπριακού», που ετοιμάζεται να επιβάλλει.
Δυνάμει των προβλέψεων της υπό υιοθέτηση «λύσης», η Τουρκία αποκτά μετά τις 12 Ιανουαρίου πολλά από τα δικαιώματα και τις εξουσίες (και καμία από τις υποχρεώσεις) των κρατών-μελών της Ένωσης.
Θα νομιμοποιήσει επίσης στη Γενεύη τη στρατιωτική της παρουσία στην Κύπρο και το δικαίωμά της να επεμβαίνει στρατιωτικά στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ένα τέτοιο αποτέλεσμα από τη διάσκεψη της Γενεύης θα έχει τεράστιες στρατηγικές συνέπειες για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας το σύνολο της «Ανατολικής Μεσογείου», ένα θαλάσσιο διάδρομο ζωτικής σημασίας, σε ένα είδος «Mare Nostrum» των «Ναυτικών Δυνάμεων» και αποκλείοντας από την περιοχή οποιοδήποτε «ξένη» στρατηγική επιρροή (γερμανική, ρωσική ή κινεζική), αλλά και συμβάλλοντας στο χτίσιμο ενός ακόμα κρίκου στην αλυσίδα περικύκλωσης της Ρωσίας από τα Νότια με ένα είδος «ζώνης ασφαλείας». Αποσκοπώντας να εμποδίσει την πρόσβασή της στις «θερμές θάλασσες»- όνειρο από πολλούς αιώνες των Βρετανών αυτοκρατορικών σχεδιαστών.
Μια τέτοια μεταβολή θα αποτελέσει την πιο βαθιά αλλαγή στο στρατηγικό τοπίο της Μεσογείου από τον καιρό της εμφάνισης του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος ή, τουλάχιστον, από την έκρηξη της ελληνικής εθνικής επανάστασης, πριν δύο αιώνες.

Το σχέδιο Ανάν – Δημιουργώντας ένα «Κράτος» Φρανκεστάιν στην Κύπρο

Ο τύπος της διευθέτησης που η κα Νούλαντ θέλει να επιβάλει στην Κύπρο είναι μια παραλλαγή (σε μερικά σημεία αρκετά χειρότερη) του σχεδίου Ανάν, που απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων κατά το δημοψήφισμα του 2004, παρά την τεράστια πίεση που δέχτηκαν και μια αληθινή εκστρατεία τρόμου εναντίον τους, που περιέγραφε την επομένη ενός Όχι ως ημέρα της κρίσεως.
Το σχέδιο Ανάν παραβιάζει όλες τις βασικές διατάξεις του ευρωπαϊκού, διεθνούς και συνταγματικού δικαίου, περιλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Συνιστά την πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια που αναλήφθηκε ποτέ, μετά την ήττα του Ναζισμού το 1945, για την επιβολή ενός ολοκληρωτικού συστήματος σε δυτικό κράτος.
Προωθεί ένα είδος κράτους Φρανκενστάιν στην Κύπρο, όπου, μεταξύ άλλων, ο κανόνας της πλειοψηφίας (δημοκρατία) θα καταργηθεί επίσημα, όπου θα υπάρχουν μόνιμα βέτο των δύο κυπριακών κοινοτήτων σε κάθε επίπεδο λήψης αποφάσεων και σε όλους τους κλάδους της εξουσίας (εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής), ενώ, στην πολύ πιθανή περίπτωση που το σύστημα περιέρχεται σε αδιέξοδο, ξένοι δικαστές θα αποφασίζουν τα πάντα.
Στην πραγματικότητα, το νέο «κράτος» θα κυβερνιέται από ξένους δικαστές, που θα συγκεντρώσουν, τρεις αιώνες μετά τον Μοντεσκιέ, όλους τους κλάδους των εξουσιών.
Η λύση αυτή προβλέπει την επιβολή στο νέο «κράτος» μιας κατάστασης πλήρους αφοπλισμού, δηλαδή του απαγορεύει το δικαίωμα της αυτοάμυνας καθώς και τα μέσα να το ασκεί (στρατό).
Και το κάνει αυτό σε μόνιμη βάση, και όχι ως προσωρινό μέτρο, όπως συνέβη με τη Γερμανία και την Ιαπωνία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με Οργουελιανούς όρους, αυτό είναι που ονομάζουν «αποστρατικοποιημένη Κύπρος».
Στην πραγματικότητα, θα προκληθούν εκεί πολλά κυκλοφοριακά προβλήματα, εξαιτίας των στρατιωτικών οχημάτων της Βρετανίας, της Τουρκίας και άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, καθώς και των αστυνομικών οχημάτων από διάφορες «χριστιανικές και μουσουλμανικές χώρες» που θα βρίσκονται εκεί.
Βρετανία και Τουρκία θα έχουν το νόμιμο δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά μέσα στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«F@ck Referendums»

Η κα Νούλαντ δε θέλει να περιμένει οποιοδήποτε δημοψήφισμα.
Γνωρίζει ότι δύσκολα μπορεί να κερδίσει ένα δεύτερο δημοψήφισμα στην Κύπρο με τέτοιους όρους (ή σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα τέτοιους καιρούς).
Δεν έχει και χρόνο, γιατί φεύγει αφήνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 20 Ιανουαρίου και θέλει να τελειώσει την καριέρα της με ένα θρίαμβο, δηλαδή πετυχαίνοντας εκεί όπου οι MacMillan, Τζόνσον, Κίσσινγκερ, Μπους, Ανάν, πριν απ’ αυτήν, απέτυχαν παταγωδώς.
Υπάρχουν όμως επίσης πιο ουσιαστικοί λόγοι που θέλει να λύσει τώρα αυτό το πρόβλημα (ή, μήπως, να το δημιουργήσει ξανά;).
Τόσο η ελληνική όσο και η ευρωπαϊκή κρίση μπορεί να εισέλθουν σε νέα και πιο δραματική φάση το επόμενο (τρέχον) έτος.
Και δίπλα στην Κύπρο, η Μέση Ανατολή, περιμένει τώρα είτε τη Μεγάλη Συμφωνία (Big Deal) είτε τον μεγάλο Πόλεμο (Big War).
Ο μόνος τρόπος που έχει για να κάνει αυτό που θέλει, προκειμένου να παρακάμψει την πρόβλεψη για δημοψήφισμα, είναι να βάλει τον Πρόεδρο της Κύπρου κ. Αναστασιάδη και τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί να τα υπογράψουν όλα αυτά, ή όσα μπορούν απ’ αυτά.
Στη συνέχεια, ο κ. Τσίπρας, ο κ. Ερντογάν και η κα Μέι θα τα εγκρίνουν και θα κάνουν και κάτι άλλο επίσης, θα νομιμοποιήσουν την τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για διάστημα και υπό όρους που δεν γνωρίζουμε ακριβώς καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές.
Ο κ. Γιούνκερ σχεδιάζει επίσης να είναι εκεί για να τα επιδοκιμάσει όλα αυτά στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ειδοποίησε ήδη το Κογκρέσο των ΗΠΑ να είναι έτοιμο να υιοθετήσει νομοσχέδια για την Κύπρο και η Επιτροπή τροποποίησε όλα τα προγράμματά της για τις 12 Ιανουαρίου.
Εκείνη την ημέρα, το CNN θα ανακοινώσει σε όλο τον κόσμο, ότι η Κυπριακή διαμάχη έχει ήδη επιλυθεί.
Όταν οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τι συνέβη κι αρχίσουν να τραβούν τα μαλλιά τους, δεν θα υπάρχει Ομπάμα ή Νούλαντ να απαντήσει σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις. (Και ίσως αυτό βολεύει πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους φαντάζεται κανείς).
Ο κ. Αναστασιάδης έχει ήδη συμφωνήσει σε όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας είναι επίσης υπό πίεση να συμφωνήσει.
Ο κ. Γιούνκερ, η κα Μέι και ο κ. Ερντογάν έχουν ήδη συμφωνήσει.
Εξακολουθούν ακόμα να υπάρχουν κάποιες σοβαρές διαφορές σχετικά με τη σύνθεση της Διάσκεψης που απομένουν να διευθετηθούν τη στιγμή που γράφουμε αυτό το άρθρο.
Και το δημοψήφισμα; θα ρωτήσει ενδεχομένως κάποιος.
Εντάξει, θα υποσχεθούν να κάνουν δύο δημοψηφίσματα, ένα για τους Ελληνοκύπριους και ένα για τους Τουρκοκύπριους.
Ίσως και να τα κάνουν, αλλά μόνο αν είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν αυτά τα δημοψηφίσματα γίνουν, δεν θα έχουν και πολύ νόημα, καθώς θα είναι αδύνατο για τους κατοίκους να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση, στο status quo ante.
Η Κυπριακή Δημοκρατία όπως τη γνωρίζουμε θα είναι νεκρή και η τουρκική στρατιωτική παρουσία πάνω στο νησί θα καταστεί νόμιμη.
Όσον αφορά τους ψηφοφόρους θα βρεθούν μπροστά στην επιλογή να αποδεχθούν τελικά ό,τι είναι πολύ αργά για να το αλλάξουν ή να διακινδυνεύσουν μια χαοτική κατάσταση, αν το αρνηθούν εκ των υστέρων (post factum).

Πόσο νόμιμα είναι όλα αυτά;

Καθόλου. Τίποτα από αυτά δεν είναι νόμιμο. Αντίθετα, συνιστούν ένα πραξικόπημα stricto sensu, με τη στενή έννοια του όρου και κατά δύο τρόπους.
Συνιστούν την σοβαρότερη δυνατή παραβίαση της συνταγματικής τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η Κύπρος είναι μέλος αυτής της Ένωσης.
Καμιά διεθνής διάσκεψη, ούτε ακόμη ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου (ή, φυσικά, ο Έλληνας πρωθυπουργός) δεν έχει το δικαίωμα να υπογράψει συμφωνίες που παραβιάζουν την κυριαρχία του κυπριακού κράτους (όπως, για παράδειγμα, να νομιμοποιήσουν την τουρκική στρατιωτική παρουσία στο νησί, όταν πολυάριθμα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών ζητούν την χωρίς όρους άμεση απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων, που εισέβαλαν το 1974).
Ακόμη περισσότερο, κανείς, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της Κύπρου, δεν έχει το δικαίωμα να αλλάξει τη συνταγματική δομή του κράτους του, πολύ περισσότερο να το καταργήσει εντελώς!
Αν το πράξουν, θα είναι πραξικόπημα (coup d’ etat), με την αυστηρή νομική έννοια του όρου, δηλαδή σοβαρή παραβίαση της συνταγματικής τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και, δεδομένου πως η Δημοκρατία αυτή είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βαριά παραβίαση των Συνθηκών της ΕΕ.
Τέτοια πράγματα πιθανώς να ήταν αποδεκτά, μόνο αν ζούσαμε ακόμη κάτω από ένα μεσαιωνικό καθεστώς απόλυτης μοναρχίας, και όχι στην Ευρώπη του 2016.
Ολόκληρη η διάσκεψη της Γενεύης θυμίζει πολύ αυτό που συνέβη στο Vichy της Γαλλίας, στις 10 Ιουλίου 1940, όταν η γαλλική Εθνοσυνέλευση, με συντριπτική πλειοψηφία, περιέβαλε τον στρατάρχη Πεταίν με συνταγματικές εξουσίες.
Παρά το γεγονός ότι ήταν η Εθνοσυνέλευση που έλαβε αυτή την απόφαση, ό,τι έπραξε ο Πεταίν θεωρήθηκε πραξικόπημα και, παρότι υπήρξε ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καταδικάστηκε σε θάνατο μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας.
Ο Charles De Gaulle έχει γίνει ό,τι έγινε, στην ιστορία της Γαλλίας και του κόσμου, επειδή αρνήθηκε να αναγνωρίσει αυτό, το υποθετικά νόμιμο πραξικόπημα, από τους Γάλλους βουλευτές και τον Πεταίν και πολέμησε εναντίον του.
Στην Κύπρο, σε αντίθεση με τον Πεταίν, ο κ. Αναστασιάδης δεν πήρε καν την εξουσιοδότηση του κοινοβουλίου του για αυτό που κάνει, αρνήθηκε μάλιστα ακόμη και αίτημα της αντιπολίτευσης, για μια επείγουσα κοινοβουλευτική συζήτηση.

Ο σκοπός της Γενεύης: Καταστρέψτε την Κύπρο ως κυρίαρχο, δημοκρατικό και ανεξάρτητο κράτος

Μέχρι και πριν από μερικές εβδομάδες όλες οι Κυπριακές και Ελληνικές κυβερνήσεις από το 1974 και μετά αρνήθηκαν την τουρκική πρόταση για σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης, υποστηρίζοντας ότι το μόνο πράγμα που θα μπορούσαν να συζητήσουν με την Τουρκία για την Κύπρο, ήταν η χωρίς όρους, άμεση απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων που εισέβαλαν στο νησί και παρέμειναν εκεί, κόντρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ που καλούν για την άμεση απόσυρσή τους.
Αλλά αυτά ίσχυαν μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2016.
Εκείνη την ημέρα, ο κ. Αναστασιάδης ανακοίνωσε στους πολίτες του, ότι δέχεται την πρόταση χωρίς να εξηγήσει πολλά γιατί το κάνει, ποιός θα είναι ο σκοπός και η ημερήσια διάταξη αυτής της περίεργης διάσκεψης.
Δεν διαβουλεύτηκε με τα πολιτικά κόμματα στο νησί ή την ελληνική κυβέρνηση πριν να ανακοινώσει την απόφασή του.
Η απόλυτη σύγχυση επικράτησε στο νησί, μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου, όταν ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί, μιλώντας σε τουρκοκυπριακά μέσα μαζικής ενημέρωσης, και ίσως για να προειδοποιήσει τον κ. Αναστασιάδη να μην αποκλίνει απ’ ό,τι είχαν ήδη συμφωνήσει κρυφά, έδωσε κάποιες εξηγήσεις για το τι θα συμβεί στη Γενεύη.
Σύμφωνα με τα όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη διάσκεψη της Γενεύης.
Όλα τα κείμενα εκεί θα υπογραφούν από τη «νέα ομοσπονδία της Κύπρου που θα συγκροτηθεί».
Με αυτόν τον τρόπο ο ίδιος επιβεβαίωσε τον πραγματικό σκοπό της επιχείρησης, που δεν είναι άλλος από το να καταργήσει το υπάρχον κράτος της Κύπρου (επαναλαμβάνουμε, κράτος μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ) και να δημιουργήσει ένα νέο, χωρίς να ζητήσει τη γνώμη των πολιτών, χωρίς να εκλέξει Συντακτική Συνέλευση και χωρίς εξουσιοδότηση από κανέναν να το πράξει.
Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε ούτε καν για επιχείρηση «αλλαγής καθεστώτος», όπως αυτές που γνωρίσαμε διεθνώς. Πρέπει να μιλήσουμε για επιχείρηση «αλλαγής χώρας».
Ένας Ελληνοκύπριος πολιτικός, φίλος του κ. Ακιντζί του απάντησε εξηγώντας ότι είναι καλύτερα να αποφεύγει τις πολλές δημόσιες συζητήσεις.
Οι ίδιοι οι πολίτες της Δημοκρατίας βρίσκονται τώρα σε κατάσταση πλήρους σοκ, καθώς δεν μπορούν να πιστέψουν ότι μετά τις 12 Ιανουαρίου θα ζουν σε άλλο κράτος, για το οποίο δεν ξέρουν τίποτα!
Η Κύπρος έχει ιστορικά παράδοση σε επιδρομές και πραξικοπήματα, αλλά, παραταύτα, είναι δύσκολο για τους πολίτες της να κατανοήσουν τη νέα και απίστευτη πραγματικότητα ότι ο ίδιος ο δικός τους Πρόεδρος σχεδιάζει να υπογράψει το θάνατο του κράτους του!
Είναι πολύ δύσκολο, ψυχολογικά και διανοητικά, να σταματήσουν να πιστεύουν ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν είναι ο ηγέτης τους (έστω κι αν ορισμένοι τον κρίνουν ως κακό, σφάλλοντα, διεφθαρμένο ή ανίκανο), αλλά ο δολοφόνος τους!
Αν αυτό το πράγμα στην Κύπρο πετύχει θα αντιπροσωπεύει καθαυτό ένα κολοσσιαίο επίτευγμα των νέων πολιτικών τεχνολογιών.
Το κόλπο είναι απλό και ιδιοφυές.
Προκειμένου ένας βιασμός να αναγνωριστεί ως βιασμός, το θύμα πρέπει να αντισταθεί και να καταγγείλει τον βιαστή του.
Αλλά εδώ, στην περίπτωση της Κύπρου, ο βιαστής και το πρόσωπο υπεύθυνο για να καταγγείλει το βιασμό είναι το ίδιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο ελληνικός παράγοντας

Ο Αναστασιάδης είναι το πιο ισχυρό όπλο που είχαν ποτέ οι ΗΠΑ στην Κύπρο.
Αλλά η κ. Νούλαντ έχει επίσης ένα άλλο πολύ ισχυρό όπλο και αυτό είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, η σύγχυση και η εξάρτηση των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Η συνεργασία της Ελλάδας στην επιχείρηση αυτή κρίνεται απολύτως αναγκαία για πολιτικούς λόγους.
Ο κ. Τσίπρας στην Αθήνα, βρίσκεται τώρα υπό τεράστια αμερικανική πίεση για να δώσει τη συγκατάθεσή του και σε κατάσταση ούτως ή άλλως πολύ δύσκολη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται επιπλέον από τεράστια σύγχυση σχετικά με το Κυπριακό.
Η ελληνική οικονομία και η κοινωνία βρίσκονται σε βαθιά δίνη θανάτου, ενώ ο Πρωθυπουργός μοιάζει να βρίσκεται, όσο ποτέ άλλοτε, στο απόλυτο έλεος των Δανειστών, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ.
Η γερμανική κυβέρνηση κήρυξε σχεδόν πόλεμο εναντίον της Ελλάδας, όταν η ελληνική αποφάσισε, την παραμονή των Χριστουγέννων, να δώσει κάποια ψίχουλα σε πολύ φτωχούς Έλληνες συνταξιούχους, που διατρέχουν πολύ μεγάλο και πραγματικό κίνδυνο για την επιβίωσή τους, σεβόμενη την πειθαρχία του προγράμματος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα (κόντρα στη θέληση του λαού της).
Ο υπουργός Οικονομικών αναγκάστηκε να στείλει μια ταπεινωτική επιστολή, υποσχόμενος περισσότερες περικοπές στις συντάξεις κατά το επόμενο έτος, έτσι ώστε να πάρει μια ανακωχή από τον Σόιμπλε. Σαν όλα αυτά να μην ήταν αρκετά, ο κ. Ερντογάν απειλεί να πλημμυρίσει την Ελλάδα με νέα κύματα προσφύγων.

Από τον Πεταίν στον Γέλτσιν – τι είναι πραξικόπημα

Ας επανέλθουμε στο σημείο αυτό στον όρο πραξικόπημα που χρησιμοποιήσαμε.
Ίσως οι αναγνώστες συνδέουν την έννοια του πραξικοπήματος με τανκς και πολυβόλα.
Όσον αφορά τη χρήση των όπλων θα πρέπει να είναι λίγο υπομονετικοί.
Θα ακούσουν πιθανότατα τον ήχο των πολυβόλων (όπως τον ακούσανε και από το Κίεβο), αλλά θα πρέπει πρώτα να περιμένουν να πετύχει η επιχείρηση της Γενεύης κι εφόσον αυτή πετύχει.
Ένα πραξικόπημα όμως δεν έχει τίποτα να κάνει με τα μέσα που χρησιμοποιούνται.
Έχει να κάνει με την παραβίαση/ κατάλυση της συνταγματικής τάξης (και της ευρωπαϊκής στην περίπτωσή μας) ενός δεδομένου κράτους.
Ίσως οι αναγνώστες ρωτήσουν επίσης αν ο ίδιος ο επικεφαλής ενός δεδομένου κράτους μπορεί να κάνει ή να συμμετάσχει σε πραξικόπημα κατά του ίδιου του κράτους του.
Όχι μόνο μπορεί, είναι χίλιες φορές πιο αποτελεσματικός αν επιλέξει να το κάνει, καθώς το μόνο πράγμα που έχει να κάνει είναι η χρήση και κατάχρηση των εξουσιών που διαθέτει ήδη νόμιμα και μπορεί να χρησιμοποιήσει.
Για παράδειγμα, ο νόμιμος αρχηγός του ελληνικού κράτους, βασιλιάς Κωνσταντίνος, συμμετείχε στο υποστηριχθέν από της ΗΠΑ πραξικόπημα κατά της συνταγματικής τάξης του δικού του κράτους το 1967, νομιμοποιώντας την κυβέρνηση των συνταγματαρχών.
Το ίδιο πράγμα έγινε από τον επικεφαλής του ρωσικού κράτους Μπόρις Γέλτσιν τον Δεκέμβριο 1991, όταν διέλυσε τη Σοβιετική Ένωση και τον Οκτώβριο του 1993, όταν βομβάρδισε το ίδιο του το Κοινοβούλιο, αν εξετάσουμε τα γεγονότα αυτά από την άποψη της σοβιετικής και της ρωσικής συνταγματικής τάξης.
Αλλά κανείς βεβαίως στη Δύση δεν ενδιαφέρθηκε για αυτή τη νομική πτυχή των πραγμάτων, καθώς στους δυτικούς άρεσαν πολύ αυτά που έκανε ο Γέλτσιν.
Αναφερόμαστε σ’ αυτό το παράδειγμα, επειδή έχει μεγάλες αναλογίες με αυτό που προσπαθούν να κάνουν τώρα στην Κύπρο.

Παράρτημα – Ο Καθηγητής Κασιμάτης σχετικά με τη νομική πτυχή της Διάσκεψης της Γενεύης

Ρωτήσαμε τον κορυφαίο Έλληνα ειδικό στο Συνταγματικό Δίκαιο και Επίτιμο Πρόεδρο της Διεθνούς Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, καθηγητή Γιώργο Κασιμάτη, τι είναι και τι δεν είναι νόμιμο όσον αφορά τη δικαιοδοσία της διάσκεψης της Γενεύης. Παραθέτουμε τη γνώμη του:
«Η Δημοκρατία της Κύπρου είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως ένα πλήρως κυρίαρχο κράτος, με την εισδοχή της στα Ηνωμένα Εθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
»Κανένας, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της, του Ελληνα Πρωθυπουργού ή οποιασδήποτε διεθνούς διάσκεψης, δεν δικαιούται να λάβει οποιεσδήποτε αποφάσεις παραβιάζουν, άμεσα ή έμμεσα, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας ή μεταβάλλουν τη συνταγματική της δομή.
»Αν το κάνουν, θα είναι μια πολύ σοβαρή παραβίαση τόσο του συντάγματος της Κύπρου, όσο και των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
»Μόνο μια συντακτική συνέλευση ή οι ίδιοι οι πολίτες μέσω ενός δημοψηφίσματος, έχουν δικαίωμα να λάβουν τέτοια μέτρα.
»Το μόνο ζήτημα που θα μπορούσε να συζητήσει μια διεθνής διάσκεψη είναι το πώς θα εφαρμόσει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
»Δεν είναι νόμιμο να συνδέσει ή να εξαρτήσει κανείς αυτές τις διεθνείς υποχρεώσεις, άμεσα ή έμμεσα, με οποιεσδήποτε συνταγματικές αλλαγές στη χώρα.
»Αντίθετα, όλοι οι τρίτοι έχουν την υποχρέωση να απέχουν από κάθε ενέργεια ή διακηρύξεις, και πολύ περισσότερο από το να υπογράψουν οποιοδήποτε κείμενο, το οποίο αποτελεί άμεση ή έμμεση παραβίαση του δικαιώματος των Κυπρίων πολιτών να αποφασίζουν με τη δική τους ελεύθερη βούληση σχετικά με τις βασικές αρχές της κρατικής τους δομής και το διεθνές καθεστώς της Δημοκρατίας.
»Ολα τα μέρη θα πρέπει να κάνουν το κάθε τι που βρίσκεται στη δύναμή τους για να εξασφαλίσουν στους Κυπρίους τις συνθήκες για την ελεύθερη έκφραση της βούλησής τους, χωρίς οποιεσδήποτε απειλές, εκβιασμούς, πιέσεις, τετελεσμένα (faits accomplis) κ.λπ».

 pronews.gr

N. Kοτζιάς: «Oι Τούρκοι το έβαλαν στα πόδια στην Γενεύη - Λύση μόνο με απόσυρση κατοχικού στρατού και κατάργηση των εγγυήσεων»

«ΠΛΗΡΩΜΕΝΗ» ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ Ρ.Τ.ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΥΠΕΞ

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου Δεν άφησε αναπάντητες τις προκλητικές δηλώσεις του Ρ.Τ.Ερντογάν ο Ν.Κοτζιάς περί του ποιος το έβαλε στα πόδια στην Γενεύη και δήλωσε ότι «Στα πόδια το έβαλαν αυτοί που έφυγαν. Εμείς είμαστε ακόμα εδώ»
Ο Έλληνας ΥΠΕΞ επανέλαβε την πάγια θέση της Ελλάδος για μια πραγματική βιώσιμη λύση. Απόσυρση του τουρκικού Στρατού από την βόρεια Κύπρο και κατάργηση του συστήματος των εγγυήσεων αυτά δηλαδή που δεν αποδέχεται η Τουρκία διότι με αυτά ακριβώς θα μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό προτεκτοράτο.
«Η Τουρκία θα παραμείνει για πάντα στην Κύπρο», είχε πει πιο πριν χαρακτηριστικά ο Ερντογάν.

«Την Παρασκευή, η τουρκική Αντιπροσωπεία εγκατέλειψε τη Γενεύη λέγοντας ότι είχε και άλλα σημαντικότερα πράγματα να κάνει, όπως να ασχοληθεί με το Συριακό και τη συνταγματική μεταρρύθμιση και ότι επιθυμούσε να γίνει μια μη οργανωμένη συζήτηση μεταξύ εμπειρογνωμόνων. Στα πόδια το έβαλαν αυτοί που έφυγαν. Εμείς είμαστε ακόμα εδώ», απάντησε από τη Γενεύη ο Νίκος Κοτζιάς.
Όπως είπε: «Βρισκόμαστε σε μια συνεχή διαπραγμάτευση και μάχη για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Δίκαιη λύση του Κυπριακού σημαίνει, πριν απ’ όλα, απάλειψη των αιτιών που το προκάλεσαν, δηλαδή την κατοχή και την παρουσία κατοχικών στρατευμάτων και την ύπαρξη του συστήματος εγγυήσεων που παραβιάστηκε κατάφωρα.
Θέλουμε μια λύση δίκαιη και όχι σαθρή. Όπως ξέρετε, είχαμε συμφωνήσει με όλα τα μέρη και με τον Ο.Η.Ε. ότι η διαδικασία της διαπραγμάτευσης θα είναι «open ended», δηλαδή θα είναι ανοικτή και δεν θα σταματήσει εάν υπάρξει διακοπή.
Σε αυτή τη βάση, συμφωνήσαμε να συνεχιστεί με τη μορφή συνομιλιών μεταξύ ειδικών και πιο συγκεκριμένα, από πλευράς ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, με μια αντιπροσωπεία υπό τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου. Η διαπραγμάτευση θα συγκληθεί εκ νέου την άλλη εβδομάδα και όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες, θα λάβει τη μορφή διϋπουργικής με τη συμμετοχή και άλλων εκπροσώπων.
Είμαστε ικανοποιημένοι που για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει τεθεί με σαφήνεια το θέμα των εγγυήσεων και της ασφάλειας και αποτελεί, μάλιστα, ειδικό θέμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πρέπει δε να σας εξηγήσω ότι αποτρέψαμε μια μεθοδευμένη αποτυχία της διάσκεψης».
Προς γνώση και συμμόρφωση όλων των Ελλήνων ας είναι σαφές τι ζητάει η «λύση» που προωθείται από το Σύστημα Ομπάμα και την Β.Νούλαντ.
Την δημιουργία ενός κρατικού μορφώματος με εκ περιτροπής προεδρία. Δηλαδή παραβίαση της αρχής της πλειοψηφίας.
Ένα υπουργικό συμβούλιο με αναλογία 8:5 μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ούτε εδώ ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας εκτός αν θεωρηθούν οι έποικοι νόμιμοι κάτοικοι του νησιού, που αυτό ακριβώς ζητείται.
Καμία απόφαση να μην ισχύει αν δεν την έχει υπογράψει έστω ένας Τουρκοκύπριος υπουργός!
Οι Τούρκοι απαιτούν να «νομιμοποιηθούν» τα κατοχικά στρατεύματα και να παραμείνουν στην Μεγαλοννησο. Δηλαδή υπό καθεστώ ομηρίας επ'αόριστον
Και θέλουν φυσικά να παραμείνουν εγγυήτρια δύναμη όπως προέβλεπε η Συνθήκη της Ζυρίχης με βάση την οποία ιδρύθηκε το κυπραικό κράτος το 1960
Το ερώτημα είναι: Θα είναι κράτος ελεύθερο αυτό την επόμενη ημέρα; Και τι στην τελική κερδίζουν οι Ελληνοκύπριοι από μια τέτοια «λύση»;
Γιατί πολλλά εγχώρια ΜΜΕ το αντιμετωπίζουν πολύ «ελαφρά» το ζήτημα. Για να προχωρήσεις σε μια κάποια λύση πρέπει να κερδίζεις κάτι περισσότερο από την πρότερη κατάσταση, εδώ ποιο θα είναι το κέρδος;
 

pronews.gr

Στην Ουκρανία νεοναζιστής βουλευτής αποκάλεσε τον Τούρκο δολοφόνο του Καρλόφ... «ήρωα»!

Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσουν στην Ουκρανία; Ο νεοναζιστής βουλευτής Volodymyr Parasiuk αποκάλεσε τον δολοφόνο του Αντρέι Καρλόφ «ήρωα».

 

Στο Κίεβο το καθεστώς Ποροσένκο συμφωνεί με αυτές τις πρακτικές;

 

Μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι τελείωσε η βοήθεια από την κυβέρνηση Ομπάμα.

 pronews.gr

Οι Βρυξέλλες ανησυχούν για το τι θα «ξημερώσει» στην ΕΕ την Δευτέρα αν υπάρξει διπλή ήττα σε Ιταλία και Αυστρία

Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

 

Την Δευτέρα που έρχεται ίσως ξημερώσει μια δύσκολη ημέρα για για τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και βέβαια το αυταρχικό Βερολίνο, καθώς τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία και του δημοψηφίσματος στην Ιταλία, αναμένονται αρνητικά.

 

Μετά τα κτυπήματα που δέχθηκαν Βρυξέλλες και Βερολίνο από την εκλογή του Ν.Τραμπ και το Brexit στο δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου, Αυστρία και Ιταλία ετοιμάζονται να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο κατά της κεντρικής "γερμανόφωνης" εξουσίας της ΕΕ.

 

Στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας ο «Πράσινος» υποψήφιος  Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν από τον υποψήφιο του πατριωτικού Κόμματος των Ελευθέρων Νόρμπερτ Χόφερ, ο οποίος φέρεται να προηγείται ακόμα και με ποσοστό 55%, του αντιπάλου του, αλλά στην τελευταία δημοσκόπηση ο «Πράσινος» υποψήφιος προηγείται τώρα μιας μονάδας του Δεξιού υποψηφίου.

 

Σίγουρα στις Αυστρία θα γίνει ντέρμπι.

 

Ομως στο ιταλικό δημοψήφισμα το «ΟΧΙ» προηγείται του «ΝΑΙ» ακόμα και με 60%! Και η Ιταλία έχει πολύ μεγαλύτερο "ειδικό βάρος" από την Αυστρία.

 

Στην Εσθονία ο επικεφαλής του Κεντρώου Κόμματος, Γιούρι Ρατάς, που έχει αναλάβει τη δημιουργία κυβέρνησης, προέρχεται από φιλορωσικό χώρο για αυτό άλλωστε και κέρδισε τις ψήφους των ρωσόφωνων.Άλλο ένα χτύπημα σε ΕΕ και σύστημα Ομπάμα.

 

Στην Βουλγαρία ο φιλορώσος Ρούμεν Ράντεφ κέρδισε την αναμέτρηση για την προεδρία την προηγούμενη εβδομάδα, με αποτέλεσμα την παραίτηση του κεντροδεξιού και πιο «Αμερικανού και Ευρωπαίου πεθαίνεις» Μπόικο Μπορίσοφ. Ο πρώην επικεφαλής της βουλγαρικής πολεμικής αεροπορίας, θέλει να αναθερμάνει τις σχέσεις με το Κρεμλίνο και επιθυμεί άρση των κυρώσεων στη Ρωσία.

 

Άλλη μια φωνή, δηλαδή, κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

 

Στην Μολδαβία ο Ίγκορ Ντόντον, φιλορώσος ηγέτης του Κόμματος των Σοσιαλιστών και πρώην υπουργός, ήταν ο νικητής των προεδρικών εκλογών με 55%, νικώντας τον φιλοευρωπαίο υποψήφιο. Αυτό και αν ήταν χτύπημα για την ΕΕ. Ο ίδιος είπε « οιψηφοφόροι ενώθηκαν και ψήφισαν υπέρ της φιλίας με τη Ρωσία και της ουδετερότητας» προσθέτοντας πως θα πιέσει για πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές το 2017 για να ανατρέψει την παρούσα κυβέρνηση, που τάσσεται υπέρ των στενότερων σχέσεων με την ΕΕ!

 

Οι Ολλανδοί ψήφισαν «όχι» σε μια συμφωνία για τις σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Ουκρανίας σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο. Εν ολίγοις προτίμησαν να έχουν καλές σχέσεις με την Ρωσία αναγνωρίζοντας τον «βρώμικο» ρόλο Βρυξελλών-Βερολίνου και βαθέως αμερικανικού κράτους στην Ουκρανία και στην ανατροπή του νόμιμου προέδρου της χώρας Β.Γιανουκόβιτς

 

Ο Γκέερτ Βίλντερς, επικεφαλής του δεξιού «Κόμματος Ελευθερίας», που βρίσκεται ψηλά στις προτιμήσεις των πολιτών εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών του Μαρτίου,  είναι κατά της ΕΕ και έχει ζητήσει «Nexit».

 

Μετά την εκλογή Ν.Τραμπ στις ΗΠΑ και του ρεύματος που έχει δημιουργήσει είναι σαφές ότι μπορεί να κερδίσει. Οι Ολλανδοί και αυτοί θέλουν απομωνοτσιμό για την χώρας τους.

 

 

pronews.gr

Πολιτιστικός Μαρξισμός: Η καρδιά του ηθικού ξεπεσμού μας

Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).

Άλλοι φωνάζουν, άλλοι γράφουν, και μερικοί βγαίνουν στους δρόμους. 
     

Πέρα από γενικές καταγγελίες και απόδοση ευθυνών στις «άθεες κυβερνήσεις», στους «κακούς πολιτικούς» ή και στον «Σατανά», ουδείς δείχνει να κατονομάζει την ιδεολογική μήτρα όλων αυτών. Τον μεγάλο ποταμό από τον οποίον προέρχονται όλοι οι παραπόταμοι. Και αυτός ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism).

Ένας λόγος που δεν κατονομάζεται είναι η κουλτούρα του «να μην φέρουμε την πολιτική μέσα στην εκκλησία» (sic). Και ένας άλλος – ίσως ο πιο σημαντικός – είναι ότι ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα σε πολλές εκκλησίες!  Οπότε δεν λογίζεται καν εχθρός...

Και όμως ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η αιτία της ηθικής αποσύνθεσης της κοινωνίας.

Ο πολιτιστικός μαρξισμός βγήκε από τα σπλάχνα της Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurt School ή Frankfurter Schule στα γερμανικά), η οποία ιδρύθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, το 1920.

Ο σκοπός ήταν και είναι η καταστροφή των τριών πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της θρησκείας, του πολιτισμού και της οικογένειας.

Ο Willi Munzenberg, ένας εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, το είχε δηλώσει κατηγορηματικά : «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει.. Μόνο τότε, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες της και έχει γίνει η ζωή της αδύνατη, μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». [διάβασε όλο το αποκαλυπτικό άρθρο εδώ, καθώς κι εδώ]

Όταν η αμερικανίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ Jennifer Roback Morse (Τζέννιφερ Μόρς), μια πραγματική πρωτοπόρα στην υπεράσπιση του γάμου, έγραφε πριν 20 χρόνια για τα θύματα της λεγόμενης «Σεξουαλικής Επανάστασης», έμπαινε στην καρδιά του θέματος.

Τις επιπτώσεις της σεξουαλικής επανάστασης τις βλέπουμε παντού γύρω μας, έλεγε η Morse. Στην κουλτούρα του «hook up» σεξ (σεξ χωρίς καμία δέσμευση, ούτε καν συναίσθημα), στα υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, στον "γάμο" των ομοφυλόφιλων κλπ.

Βλέπουμε μια ατζέντα που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σεξ, τα μωρά και τον γάμο. Και ποιες ομάδες προωθούν αυτήν την σεξουαλική επανάσταση;

Ένα μίγμα ανθρώπων και ομάδων (από ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι οπαδούς του «ελέγχου του πληθυσμού» και hipsters που το παίζουν «μοντέρνοι»). Όλες αυτές οι ομάδες έχουν ένα κοινό: Ελέγχονται από την ελίτ, από ανθρώπους που θέλουν να «επαναδημιουργήσουν» τον κόσμο σύμφωνα με την δική τους «εικόνα».

Έτσι, η άποψη της Morse για τον λεγόμενο «γάμο» των ομοφυλόφιλων είναι ότι αυτός δεν ξεκίνησε με τους γκέι, αλλά με τη σεξουαλική επανάσταση πίσω στη δεκαετία του 1960, η οποία προετοίμασε το έδαφος. Και έχει δίκιο.

Στο βιβλίο του “The Devil’s Pleasure Palace” (Το Παλάτι των Απολαύσεων του Διαβόλου), ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Michael Walsh εξηγεί ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες στην καρδιά αυτού του ζητήματος, και η σεξουαλική επανάσταση είναι μόνο ένα μέρος του. Στην καρδιά του ζητήματος είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, η Κριτική Θεωρία και το Ινστιτούτο που τα γέννησε, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, κοινώς γνωστό ως η Σχολή της Φρανκφούρτης.

Τους ξέρετε αυτούς καλύτερα από ό, τι νομίζετε. Στην πραγματικότητα, οι ιδέες τους έχουν εισχωρήσει, όχι μόνο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά και μέσα στον δικό σας τρόπο σκέψης, είτε το γνωρίζετε είτε όχι.

Δείτε πρώτα τον ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ (Wilhelm Reich), τον άνθρωπο που, το 1936, επινόησε τον όρο "σεξουαλική επανάσταση" σε ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (Die Sexualität im Kulturkampf). Ο Ράιχ, γεννημένος στην Αυστρία από Εβραίους γονείς, ήταν ένας πρώτης τάξης εκκεντρικός τύπος. Τελικά, ακόμα και οι φροϋδικοί συνάδελφοί του τον απέφευγαν σαν την πανούκλα. Όλα τα βιβλία του έπρεπε να δημοσιευτούν ιδιωτικά. Πολύ απλά, ο Ράιχ ήταν ένας μανιακός του σεξ και πολύ πιθανόν ένας παράφρων. Έκανε μασάζ στους γυμνούς ασθενείς του και στη στην Καθολική Βιέννη της δεκαετίας του 1920, υποστήριζε τα αντισυλληπτικά, την άμβλωση και το διαζύγιο.

Ο κομμουνιστής Ράιχ ήθελε να συμβιβάσει την ψυχανάλυση με τον Μαρξισμό και πίστευε ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχαινε λόγω της «καταπιεσμένης σεξουαλικότητας του προλεταριάτου».

Ο Ράιχ ήταν πιστό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εφηύρε μια «μηχανή οργασμού» που αργότερα ονομάστηκε κοροϊδευτικά ως «orgasmitron» από τον άλλο μανιακό του Γούντι Άλεν, στην ταινία του «Ο Υπναράς» (Sleeper), το 1973. Αργότερα πέθανε στη φυλακή αφού εξαπάτησε ανθρώπους να αγοράσουν την γελοία μηχανή του. Η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έκαψε πολλούς τόνους από τα βιβλία του.

Σύμφωνα με τον Michael Walsh, ο Reich ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης. Πόσο επιρροή ασκούσε; Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών ταραχών του 1968 στο Παρίσι και το Βερολίνο, οι φοιτητές πέταξαν αντίτυπα του βιβλίου του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» στους αστυνομικούς. Έγραψαν το όνομά του στους τοίχους. Αλλά, περισσότερο από αυτό, η Σεξουαλική Επανάσταση που αυτός επαγγέλονταν είναι τώρα το κοινό νόμισμα, η lingua franca της εποχής μας.

Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης πίστευαν ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχει λόγω της αντίστασης της εργατικής τάξης. Πίστευαν ότι ο μαρξισμός θα μπορούσε κάποτε να επιτευχθεί μόνο με την υπονόμευση των θεσμών, όλων των θεσμών. Άρχισαν αυτό που ονομάζεται η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα. Ποιος θα το φανταζόταν ακόμα και πριν από μερικά χρόνια ότι οι αμερικάνοι Πρόσκοποι θα δέχονταν γκέι; Η Σχολή της Φρανκφούρτης το φανταζόταν.

Η Κριτική Θεωρία είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιό τους. Είναι σχεδόν σίγουρο, είτε το γνωρίζατε είτε όχι, αυτό σας μετέδωσαν στο πανεπιστήμιο και πιθανώς ακόμη και στο σχολείο. Η Κριτική Θεωρία επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από όλες τις μορφές «δουλείας». Οι «δουλέμποροι» τυχαίνει να είναι η Εκκλησία, η οικογένεια, και η ελεύθερη αγορά.

Όταν ακούς κάποιον να υβρίζει την ιστορία, η αιτία είναι η Κριτική Θεωρία. Οι αδιάκοπες επιθέσεις στις σταυροφορίες είναι η Κριτική Θεωρία. Η πατριαρχική οικογένεια, η "κουλτούρα του βιασμού", η πολυπολιτισμικότητα, η πολιτική ορθότητα, οι κώδικες ομιλίας, όλα είναι Κριτική Θεωρία. Η ιδέα είναι να σας κάνουν να αμφισβητήσετε τα πάντα, και μέσα από την αμφισβήτηση, να πέσουν οι θεσμοί.

Μπορείτε να ακούσετε την Κριτική Θεωρία ακόμα και από το στόμα του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Όταν σαρκάζει τους Αμερικάνους χριστιανούς, δεν το κάνει από μια υποτιθέμενη αγάπη για το Ισλάμ, αλλά από την εκπαίδευσή του στην Κριτική Θεωρία και τον Πολιτιστικό Μαρξισμό, που έμαθε από την πίκρα του δικού του πατέρα, από τον Κομμουνιστή μέντορά του Frank Marshall Davis, από τους καθηγητές του, και από τον Saul Alinsky. Ο Ομπάμα είναι πραγματικά το πιο ριζοσπαστικό άτομο που βρέθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο.

Μπορεί να μην έχετε ακούσει για τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τον Antonio Gramsci και ίσως γνωρίζετε για τους Herbert Marcuse και Eric Fromm. Ήταν ασεβή άτομα που μισούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Οι περισσότεροι έφεραν το δηλητήριό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ή λίγο αργότερα.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το εμφανώς μαρξιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για να υπονομεύσει τον Δυτικό Πολιτισμό στην πραγματικότητα προσκλήθηκε να μεταφέρει την λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. Από εκείνο το ύψωμα τα άτομα αυτά άρχισαν να τη ενσταλάζουν σιγά-σιγά  το δηλητήριο στην αμερικανική κουλτούρα και από εκεί ήταν εύκολο να μεταφερθεί σε όλον τον κόσμο.

Ο Michael Walsh λέει μια εξαιρετικά ευανάγνωστη ιστορία για αυτά τα άτομα, αν και δεν ξεκινάει από τον εικοστό αιώνα, και δεν επικεντρώνεται στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ή τις άλλες soft επιστήμες, αλλά μάλλον στην τέχνη και ειδικά στην όπερα. Δείχνει πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για τους Πολιτιστικούς Μαρξιστές από τους καλλιτεχνικούς μηδενιστές του δέκατου ένατου αιώνα.

Ο Walsh ήταν για πολλά χρόνια κριτικός κλασικής μουσικής για το περιοδικό Time και πριν από αυτό στο San Francisco Examiner. Έχει γράψει θεατρικά έργα μυθιστορήματα, βιογραφίες, και σενάρια που έχουν γίνει ταινίες. Άρχισε να γράφει για την πολιτική το 2007 στο National Review με το όνομα David Kahane, (όνομα εμπνευσμένο από την ταινία «Ο Παίκτης» του 1992 με τον Τιμ Ρόμπινς) και με αυτό το όνομα δημοσίευσε την διαφωνία του με τον Saul Alinsky με τον τίτλο “Rules for Radical Conservatives” (Κανόνες για Ριζοσπαστικούς Συντηρητικούς).

Ο Walsh είναι ένας πιστός καθολικός ο οποίος είναι φλογερά αντίθετος στις αμβλώσεις και αντίθετος στο «γάμο» των ομοφυλόφιλων, δύο θέματα τα οποία αναλύει στο “The Devil’s Pleasure Palace”. Δίνει θρησκευτική χροιά στο βιβλίο του, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας μας ενάντια στον Πολιτιστικό Μαρξισμό είναι μια μάχη εναντίον του ίδιου του Σατανά.

Ο Walsh κατανοεί ότι μπορεί να έχουμε νικήσει μια αυτοκρατορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε νικήσει μια ιδέα. Ο μαρξισμός είναι ζωντανός και υγιής και έχει εισχωρήσει σχεδόν παντού. Στο σχολείο των παιδιών μας, στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Είναι στον αέρα που αναπνέουμε.

Ο Walsh δεν είναι απαισιόδοξος, όμως. Πιστεύει ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει ξοφλήσει, αλλά, ακριβώς καθώς τα νύχια σε ένα πτώμα (!), μπορεί να εξακολουθεί να αυξάνεται, και ότι αυτοί οι άνθρωποι και η σατανική τους θεωρία θα συνεχίσει να κάνει ζημιά και βλάβη στις ψυχές, και είναι στο χέρι μας πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός αποτελεί πραγματικά την καρδιά του θέματος, και στη συνέχεια να τον σταματήσουμε.

Στην πάνω ΦΩΤΟ: Μαξ Χορκχάιμερ (αριστερά) δίνει το χέρι στον Theodor Adorno, ενώ στο παρασκήνιο, ο Γερμανός μαρξιστής θεωρητικός Jürgen Habermas φτιάχννει τα μαλλιά του στη Χαϊδελβέργη το 1964.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ

ΗΠΑ: Θα γίνει υπουργός εξωτερικών μία Δημοκρατική Ινδουίστρια βετεράνος του πολέμου του Ιράκ από την Χαβάη;

Αίσθηση προκάλεσε η συνάντησή του Donald Trump, την προηγούμενη Δευτέρα με την 35χρονη βετεράνο του πολέμου του Ιράκ, Τούλσι Γκάμπαρντ (Tulsi Gabbard), που είναι Δημοκρατική και μέλος της βουλής των Αντιπροσώπων από τη Χαβάη.

Ο Trump ζήτησε την υποστήριξή της προκειμένου να σταματήσουν οι ΗΠΑ τον «παράνομο πόλεμο για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης».

Η Γκάμπαρντ, που ήταν από τους στενούς συνεργάτες του Δημοκρατικού γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, δήλωσε ότι τη συνάντηση την ζήτησε ο Τραμπ «για να συζητήσει μαζί της τον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα, την κατάσταση στη Συρία και άλλα θέματα εξωτερικής πολιτικής».

Υποστήριξε ότι η ίδια έκρινε ότι «είναι σημαντική η ευκαιρία» να συναντήσει τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο Τραμπ «προτού τα τύμπανα του πολέμου, που χτυπούν οι νεοσυντηρητικοί, μας σύρουν σε μία κλιμάκωση του πολέμου για να ανατρέψουμε τη συριακή κυβέρνηση».

Παρά το γεγονός ότι υπηρέτησε στον πόλεμο στο Ιράκ, στα τέλη του 2012, η Gabbard είχε πει: «Ήμουν κατά του πολέμου στο Ιράκ. Δεν έπρεπε ποτέ να είχαμε πάει εκεί». Είχε, επίσης, ζητήσει την άμεση αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.

Το 2013 η Gabbard αντέδρασε στην πρόταση Ομπάμα για στρατιωτικές επιθέσεις κατά της Συρίας, υποστηρίζοντας ότι η παρέμβαση στη Συρία είναι εναντίον της εθνικής ασφάλειας της Αμερικής, της διεθνούς της αξιοπιστίας, του οικονομικού της συμφέροντος και της ηθικής της.

Η Gabbard υπήρξε ένα από τα τρία μέλη του Κογκρέσου που καταψήφισε την πρόταση ‘House resolution 121’, που καταδίκαζε την κυβέρνηση της Συρίας για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εξηγώντας ότι αποτελεί μια καλυμμένη προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η λογική του «ανθρωπισμού» ως δικαιολογία για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης. Αργότερα εισήγαγε πρόταση νομοσχεδίου για να εμποδιστεί η αμερικάνικη στρατιωτική δράση κατά της Συρίας.

Η Gabbard απέρριψε τις προτάσεις για τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, αναφέροντας ότι μια τέτοια κίνηση θα ενείχε τον κίνδυνο αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

Ποια είναι:

Η Gabbard γεννήθηκε το 1981 στην Αμερικανική Σαμόα. Όταν ήταν 2 χρονών η οικογένειά της μετακόμισε στην Χαβάη. Το πρώτο όνομα της, το "Tulsi" προέρχεται από το όνομα του "ιερού βασιλικού", ενός ιερού φυτού στον Ινδουισμό. Είναι χορτοφάγος και ινδουίστρια ακολουθώντας την αίρεση Κρίσνα "Gaudiya Vaishnavism", που ιδρύθηκε από τον Chaitanya Mahaprabhu (1486 – 1533). Θεωρεί την Bhagavad Gita ως πνευματικό οδηγό, και την χρησιμοποίησε στην τελετή ορκωμοσίας της. Η  Gabbard περιγράφει τον εαυτό της ως «κάρμα γιόγκι».

Υπουργός;

Ενθουσιασμένος ο Dr. Patrick Slattery (του δικτύου του David Duke) θεωρεί ότι πιθανή τοποθέτησή της στο υπουργείο εξωτερικών από τον Τραμπ θα αποτελέσει «πολιτική επανευθυγράμμιση» και αποκλεισμό των neocons.

Γράφει σε άρθρο του ο Slattery :

Τη Δευτέρα ο Donald Trump συναντήθηκε με την Γερουσιαστή της Χαβάης Tulsi Gabbard. Έχει αναφερθεί ως πιθανή υπουργός εξωτερικών ή ακόμα και Υπουργός Άμυνας (είναι βετεράνος της μάχης πολέμου στο Ιράκ και ταγματάρχης στη Εθνική Φρουρά της Χαβάης). Δεν είναι μόνο ότι θα ήταν προτιμότερη σε αυτή τη θέση από τον Τζον Μπόλτον, τον Ρούντι Τζουλιάνι ή τον Mitt Romney, αλλά είναι ίσως η καλύτερη υποψήφιος από τις τάξεις του κατεστημένου της Ουάσιγκτον.

Ειδικότερα, είναι μοναδική στο να είναι μια ισχυρή και βασισμένη σε αρχές αντίπαλος κάθε επέμβασης στη Συρία. Θέλει οι ΗΠΑ να σταματήσουν να υποστηρίζουν το ISIS και άλλες ομάδες "ανταρτών" και να αφήσουν τους Ρώσους, τους Ιρανούς και την Χεζμπολάχ να βοηθήσουν τον Πρόεδρο Άσαντ να νικήσει τους τζιχαντιστές και να τερματίσει τον πόλεμο στην Συρίας. Αυτή ακριβώς είναι η σωστή προσέγγιση.

Και δεν είναι μόνο ότι είναι στη σωστή πλευρά του θέματος. Αυτός είναι ο κύριος τομέας των αρμοδιοτήτων της. Είναι στις Επιτροπές Ενόπλων Δυνάμεων και Εξωτερικών Υποθέσεων, άρα με τέτοια θέματα πέρασε το χρόνο της.

Δεν σημαίνει ότι είναι τέλεια. Έχει υποστηρίξει το Ισραήλ. Όλοι στο Capital Hill το κάνουν. Ας το παραδεχτούμε, ο σιωνισμός είναι η καθιερωμένη θρησκεία στην Αμερική, και θα δοκιμαστεί στην θρησκεία αυτή κάποιος πριν αναλάβει το υπουργείο. Αλλά το λάθος της πηγαίνει πέρα ​​από αυτό. Είχε καταδικάσει την κυβέρνηση του τότε προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανούκοβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014 ακριβώς τότε που η Χίλαρι Κλίντον και η πρώην Υφυπουργός Βικτόρια Νούλαντ οργάνωναν την ανατροπή του. Η Gabbard, όπως όλοι οι άλλοι στο Κογκρέσο, στη συνέχεια, υποστήριξαν οπλίζοντας την εβραιοκρατούμενη κυβέρνηση που η Νούλαντ έβαλε στο Κίεβο.

Πάντως, η ιστοσελίδα της ως μέλος του Κογκρέσου δεν έχει καμία αναφορά στην Ουκρανία από το 2014, και έχει εκφράσει την αντίθεσή της στην έναρξη του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου με τη Ρωσία για τη Συρία και φαίνεται ότι οι απόψεις της για τη Ρωσία έχουν γίνει πιο ρεαλιστικές. Αυτό, όπως έχει αναφερθεί και αλλού, είναι σύμφωνο με την άποψη του Τραμπ.

Αλλά υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό όφελος για τον διορισμό της Gabbard ως υπουργού εξωτερικών. Θα μπορούσε να βοηθήσει στο  να δοθεί έναυσμα για μια αναπροσαρμογή της αμερικανικής πολιτικής, κάτι το οποίο είναι απολύτως αναγκαίο. Καθώς άνθρωποι, όπως ο Ralph Nader, εδώ και καιρό μας λένε,  δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα πιο διχαστικά ζητήματα στην πολιτική δεν είναι τα υπαρξιακά ζητήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας και ο κόσμος.

Αν έχει υπάρξει μία λυδία λίθος στην πολιτική στη διάρκεια της ζωής μου ήταν η άμβλωση. Μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα, αλλά δύσκολα κατατάσσεται μαζί με τον πυρηνικό πόλεμο ως απειλή για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας πω πόσα σθεναρά αντιπολεμικά άτομα το 2004 ψήφισαν τον υπέρ του πολέμου Δημοκρατικό Τζον Κέρι, επειδή ανησυχούσαν μήπως ο Μπους διορίσει δικαστές εχθρικούς στις αμβλώσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο. 

Φέτος, παρά το ότι ανώτεροι πολιτικοί, όπως ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ μας προειδοποίησαν  ότι η απειλή ενός πυρηνικού Γ' Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν ποτέ υψηλότερη, η εξωτερική πολιτική απουσίαζε από την προεκλογική εκστρατεία. Μόνο μη mainstream στοιχεία, όπως παλαιο-συντηρητικοί, η Εναλλακτική Δεξιά, οι Πράσινοι και μεμονωμένα άτομα από την παλιά αριστερά, κατάφεραν να βάλουν το θέμα στην εκστρατεία ακριβώς στην τέλος.

Σε αυτήν την χρονική στιγμή, ο πόλεμος θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Όσο σημαντικό θέμα και να είναι η μετανάστευση, τι διαφορά μπορεί να κάνει σε έναν μετα-αποκαλυπτικό Mad Max κόσμο;

Αν ο Trump προτείνει την Gabbard και απορρίψει τους νεοσυντηρητικούς και τις μαριονέτες τους, όπως τον Mitt Romney, αυτό θα βοηθούσε πραγματικά να διευκρινιστούν οι πλευρές σε αυτόν τον αγώνα. Οι κομματικές ταμπέλες δεν σημαίνουν τίποτα. Ο Romney και ο Ryan και τα συναφή άτομα ήδη έχουν δείξει ποιοι είναι με την αντίθεσή τους στον Trump. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκτός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που θα μπορούσαν ενδεχομένως να συσπειρωθούν γύρω από την εξωτερική πολιτική του Τραμπ και είναι επιτακτική ανάγκη ο η Donald να φέρει κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους σε υψηλές θέσεις, και να σνομπάρει τους αληθινούς εχθρούς του μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Δημοκρατική και λίμπεραλ:

Η Gabbard υποστηρίζει το "δικαίωμα στην άμβλωση", όπως και τα "δικαιώματα των ομοφυλόφιλων".

Αν και παλιότερα ως μέλος του Κογκρέσου, είχε αντιδράσει σθεναρά στο σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων, τον Ιούνιο του 2015, η Gabbard υποστήριξε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τη νομιμοποίηση του «γάμου» ατόμων του ιδίου φύλου, με το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν είναι μια θεοκρατία».

Το 2012, η Gabbard αντέδρασε στην προτεινόμενη πολιτειακή συνταγματική τροποποίηση που θα καθόριζε ότι ο γάμος είναι μόνο μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα.

Κι όμως την συνδέουν με την "ακροδεξιά":

Παρόλα αυτά ορισμένοι λίμπεραλ «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» : Προσοχή: Η Gabbard δεν είναι αυτή που νομίζετε ότι είναι!

Γράφουν:

Μπορεί η Gabbard να δήλωσε την υποστήριξή της για το χρίσμα των Δημοκρατικών στον Bernie Sanders και το όνομά της να ακούγεται ως πιθανή υποψήφια για το 2020, αλλά, μια βαθύτερη ματιά στην πολιτική σταδιοδρομία της δείχνει ότι είναι αφιερωμένη στο κυνήγι της εξουσίας και στη διαιώνιση «εξτρεμιστικής, περιθωριακής ιδεολογίας» και «ακροδεξιών πολιτικών»!..

Η 35χρονη εκπρόσωπος της Χαβάης στο Κογκρέσο ανατράφηκε σε μια πολιτικά ισχυρή οικογένεια. Ο πατέρας της, Mike Gabbard, είναι γνωστός στα πολιτικά δρώμενα της Χαβάης και πιο αγαπημένο του θέμα του είναι η αντίθεσή του στα «δικαιώματα των ομοφυλοφίλων».

Η Gabbard όταν ήταν νεότερη είχε λάβει ενεργό μέρος σε μία διαμαρτυρία εναντίον ενός νομοσχεδίου που υποστήριζε το σύμφωνο συμβίωσης, κρατώντας πινακίδες που επέκριναν την πρόταση.

«Το Σύμφωνο Συμβίωσης και ο γάμος ατόμων του ιδίου φύλου είναι πράξη ανέντιμη, δειλή και εξαιρετικά ασεβής προς το λαό της Χαβάης η θέση του οποίου είναι ήδη συντριπτικά σαφής στο θέμα αυτό ... Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να αντιπροσωπεύουν τις απόψεις του λαού και όχι ενός μικρού αριθμού ομοφυλόφιλων εξτρεμιστών», είχε πει το 2004.

Όταν το 2004 ακούστηκαν φήμες ότι ο πατέρας της συνδεόταν με τον αρχηγό μια σέκτας των Κρίσνα (μη ηγέτη τον γκουρού Chris Butler - φώτο) τα απέδωσε όλα σε «συνωμοτική προσπάθεια ομοφυλόφιλων» προκειμένου να δυσφημιστεί ο πατέρας της.

Όλα αυτά μέχρι το 2012, όπου, μόλις πλησίαζαν οι εκλογές για την Περιφέρεια της Χαβάης, βγήκε και δήλωσε ότι υποστηρίζει τα «δικαιώματα των ομοφυλόφιλων».

Ο πρώτος γάμος της Gabbard ήταν με τον Eduardo Tamayo, και διήρκεσε από το 2002 έως το 2006. Και οι δύο σχετίστηκαν με τον γκουρού Chris Butler της σέκτας με το όνομα “Science of Identity Foundation” («Επιστήμη του Ιδρύματος Ταυτότητας») στη Χονολουλού. Το 2015 παντρεύτηκε τον Abraham Williams σε ινδουιστική τελετή (φώτο).

Η Gabbard έχει καθαρίσει το διαδικτυακό της παρελθόν από κάθε αναφορά με την σέκτα.

Τώρα η Gabbard αυτοπροσδιορίζεται ως μέλος της ινδουιστικής αίρεσης ‘Gaudiya Vaishnavism’. Είναι η αίρεση της οποίας πιστός είναι ο ηγέτης της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι (Narendra Modi). Ο Μόντι ανήκει στο κόμμα ‘Bharatiya Janata Party’, ή BJP, που είναι γνωστό στην Ινδία για τις σκληροπυρηνικές δεξιές πολιτικές του. Υπήρξε κυβερνήτης της πολιτείας του Γκουτζαράτ κατά τη διάρκεια ταραχών του 2002, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 2.000 μουσουλμάνοι.

Όλα αυτά για τους "ανησυχούντες" λίμπεραλ κάνουν την Gabbard (κατά βάθος) "ομοφοβική" και "ισλαμοφοβική".

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι επτά ημέρες που θα κρίνουν τα πάντα: Μείωση χρέους ή «ηρωική» έξοδος για τoν Α.Τσίπρα!

ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ;

του Γιάννη Πετρίδη

H επόμενη εβδομάδα που θα κλείσει με το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου την επομένη του ιταλικού δημοψηφίσματος αναμένεται να κριθεί το θέμα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους και το ενδεχόμενο να στηθούν κάλπες στην Ελλάδα στις αρχές του 2017.

 

Αν δεν κλειστεί το θέμα, δεν αποκλείονται οι εκλογές. Εκτίμηση pronews.gr: Αν δεν πάρει το χρέος, έστω με μία σαφή υπόσχεση για το άμμεσο μέλλον δεν θα κλείσει την αξιολόγηση και θα πάει σε εκλογές ο Α.Τσίπρας σε μια θεαματική ηρωική έξοδο, καταγγέλλοντας το κουαρτέτο και αφήνοντας στον Κ.Μητσοτάκη να χειριστεί την δεύτερη αξιολόγηση, νακροθετώντας από την αρχή μια πιθανή κυβέρνηση ΝΔ και λοιπών...

 

Ενα ηχηρό "Οχι" των Ιταλών, είναι πολύ πιθανό να αποβεί ευεργετικό για την Ελλάδα αν και ο  επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κλάους Ρέγκλινγκ, απέκλεισε "εδώ και τώρα" μείωση του χρέους, και μετέφερε την συζήτηση για το 2018.

 

Συγκεκριμένα ο Κλάους Ρέγκλινγκ ανέφερε «Όταν το 2018 τελειώσει το πρόγραμμα θα αναλυθεί η βιωσιμότητα του χρέους. Εάν υπάρξει ανάγκη θα δράσουμε. Όμως μία μείωση του χρέους αποκλείεται, και δεν ζητείται ούτε από τους Έλληνες. Εάν τελικά χρειασθεί θα βελτιωθούν ακόμη μία φορά οι όροι, για παράδειγμα ο χρόνος αποπληρωμής. Δεν ευσταθεί ότι το ΔΝΤ βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Η διαφορά έγκειται στο ότι το ΔΝΤ θα ήθελε να αποφασιστούν ήδη τώρα ελαφρύνσεις στο χρέος, αλλά μία διαγραφή χρέους δεν ζητά ούτε το ΔΝΤ».

 

Κυβερνητικά στελέχη που γνωρίζουν το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων εκτιμούν ότι η β' αξιολόγηση θα κλείσει έως και τις 5 Δεκεμβρίου καθώς η ελληνική πλευρά είναι διατεθειμένη να τα δώσει όλα για να μπει στην τελική ευθεία η διευθέτηση του χρέους.

 

Βασικός στόχος του Μ. Μαξίμου είναι να υπάρξουν δεσμεύσεις για την διευθέτηση του χρέους και την ένταξη της χώρα στο πρόγραμμα  ποσοτικής χαλάρωσης.

 

Σε αυτό το πλαίσιο το ΔΝΤ και Βερολίνο-Βρυξέλλες, συγκρούονται για το μείγμα των μέτρων που θα ακολουθηθούν στην Ελλάδα: το ΔΝΤ προτείνει ή την μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων από το 3,5 % σε 1,5% διαφορετικά εισηγείται την λήψη επώδυνων μέτρων όπως είναι η μείωση του αφορολόγητου και η περαιτέρω περικοπή μισθών και συντάξεων.

 

Από την πλευρά της Ευρώπης ο Β. Σόιμπλε αρνείται προς όλες τις κατευθύνσεις ότι θα υπάρξει επιτοκιακή και χρονική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κια συνεπώς μείωσή του.  

 

Ενόψει των εκλογών στην Γερμανία το 2017, ο Β. Σόιμπλε έχει επιλέξει την σκληρή γραμμή κατά της Ελλάδας απευθυνόμενος στο πολιτικό κοινό του κόμματός του επιμένοντας στην εφαρμογή των σκληρών μεταρρυθμίσεων αντί της ελάφρυνσης του χρέους. Δεν δίστασε μάλιστα να κάνει σχετικές δηλώσεις και μετά την ιστορική επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα.

 

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας άφησε ανοιχτό ακόμα και  το σενάριο των εκλογών μιλώντας στην ΚΟ του κόμματος καθώς τόσο ο ίδιος όσο και οι επιτελείς του γνωρίζουν πως η ψήφιση πρόσθετων μέτρων από την ελληνική Βουλή για το 2018 έως το 2020 θα κατέστρεφε όχι μόνο το όποιο πολιτικό του μέλλον, αλλά και την Αριστερά στην Ελλάδα για πολλές δεκαετίες.

 

 

Φιντέλ Κάστρο: Ο άνθρωπος που η CIA επιχείρησε να δολοφονήσει 638 φορές και «έθαψε» έξι Αμερικανούς προέδρους (βίντεο)

ΞΕΦΕΥΓΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΥΠΕΚΥΨΕ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΑΜΑΤΑτου Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

«Ακατάστρεφτος» απέδειξε ότι ήταν ο Φιντέλ Κάστρο ο οποίος έμεινε στην εξουσία της Κούβας επί μισό αιώνα και μισήθηκε όσο ελάχιστοι ηγέτες κρατών από το αμερικανικό κράτος με αποτέλεσμα να έχουν διοργανωθεί 638 απόπειρες δολοφονίας από την CIA οι οποίες όχι μόνο απέτυχαν αλλά τελικά ο ίδιος έζησε των θάνατο έξι Αμερικανών προέδρων!

Οι Ν.Αϊζενχάουερ, Τ.Κένεντι, Λ.Τζόνσον, Ρ.Νίξον, Τ.Φορντ και Ρ.Ρήγκαν «έφυγαν» τελικά «πρώτοι» παρά τις προσπάθειες των μυστικών υπηρεσιών τους (προφανώς εν γνώση τους) να τον «βγάλουν» από την «μέση». 

Αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν με ποικίλους και ευφάνταστους τρόπους όπως πούρα που θα εκρύγνυτο καθώς ήταν λάτρης των «Κοχίμπα», μια δηλητηριασμένη στολή καταδύσεων (ήταν λάτρης του βυθού), ένα δηλητηριασμένο στυλό και πολλά άλλα.

Η CIA μετά την επιτυχημένη επανάσταση που ανέτρεψε τον Φουλχένσιο Μπατίστα το 1959, άρχισε να σχεδιάζει την εξόντωση του Κάστρο. Την περίοδο 1960-1965 η CIA αποπειράθηκε να τον σκοτώσει 8 φορές.

Ο πρώην επικεφαλής των κουβανικών μυστικών υπηρεσιών Φαμπιάν Εσκαλάντε, ο οποίος είχε σκοπό να προστατεύει τον Κάστρο σε ντοκιμαντέρ αναφέρει πως συνολικά οι απόπειρες δολοφονίες κατά του Κάστρο ήταν 638!

Δείτε το σχετικό ντοκιμαντέρ

 

Η CIA είχε σχεδιάσει ειδικά για αυτόν την  "Επιχείρηση Mongoose", ενώ σκόπευαν να τον ανατινάξουν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Μουσείο του Ernest Hemingway στη Κούβα.

Το The Cuban Project, επίσης γνωστό σαν Operation Mongoose ήταν μια κεκαλυμμένη επιχείρηση η οποία αφορύσε την Κούβα στο σύνολό της και αποσκοπούσε στην ανατροπή των κομμουνιστών από το νησί.

Αποτελούσε πρωταρχικό στόχο της προεδρίας Κένεντι.

Μάλιστα η CIA αναφέρονταν σε μια υποκινούμενη επανάσταση που θα έδιωχνε τους κομμουνιστές μέχρι τον Οκτώβριο του 1962 τότε όμως έλαβε χώρα η Κρίση των πυραύλων και προφανώς αυτά τα σχέδια εγκαταλέιφθηκαν.

Η επιχείρηση είχε μια χρηματοδότηση 50 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο και είχε στρατολογήσει 2.500 άτομα συμπεριλαμβανομένου και 500 Αμερικανών και παρέμεινε μυστική για 14 χρόνια , από το 1961 μέχρι το 1975.

Αποκαλύφθηκε μέρος της από την Church Commission στην αμερικανική Γερουσία και μέρος από «καλή δημοσιογραφική έρευνα» ενώ υπήρξαν αναφορές ότι η επιχείρηση συνεχίστηκε μέχρι και το 1989!

Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο U.S. Air Force Major General Edward Lansdale

 

Σε μια από τις πρώτες απόπειρες δολοφονίας που οργάνωσε η CIA, συμμετείχε και η πρώην ερωμένη του Marita Lorenz, την οποία γνώρισε το 1959. Η CIA την στρατολόγησε με σκοπό να τον δηλητηριάσει με χάπια. Εκείνη τα έκρυψε σε ένα βαζάκι με κρέμα και διαλύθηκαν. Όταν ο Κάστρο πληροφορήθηκε τη συνωμοσία, της έδωσε ένα όπλο και της είπε να τον σκοτώσει, με εκείνη να λέει πως δεν μπορεί να το κάνει.

Ο Κάστρο μετά από όλα αυτά, υποπτευόταν τα πάντα και έλεγχε τα πάντα γύρω του.

Επιχείρησαν να τον σκοτώσουν με πούρο-βόμβα, να μολύνουν τη στολή κατάδυσης του με έναν τοξικό μύκητα που θα του προκαλούσε μια επικίνδυνη αλλεργική αντίδραση στο δέρμα κα άλλα ωραία.

Την ημέρα της δολοφονίας του προέδρου Κένεντι, ένας πράκτορας εξοπλισμένος με ένα στυλό σύριγγα εστάλη στην Κούβα για να δολοφονήσει τον Κάστρο αλλά απέτυχε.

Ο Φιντέλ Κάστρο είχε δηλώσει χαρακτηριστικά πως αν η αποφυγή δολοφονίας ήταν ολυμπιακό άθλημα, θα είχε πάρει το Χρυσό μετάλλιο.

Ο Κάστρο επέμενε ότι μέχρι και τα μέσα της περασμένης δεκαετίας και επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του νεότερου γίνονταν σχέδια για την εξόντωσή του. 

Επί προεδρίας Ομπάμα δεν πρόλαβε και πολλά καθώς αρρώστησε και παρέδωσε την προεδρία της χώρας στον αδελφό του Ραούλ.

Ο Φ.Κάτρο ήταν αυτό που λέγανε οι Αμερικανοί «larger than life».

 pronews.gr