«ΑΥΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΝΓΚΑΗ»! Δεν είναι καθολου τυχαίο. Ετοιμάζουν…

 

Σεισμός 6,3 Ρίχτερ στην Κρήτη - Ο Εγκέλαδος «χτυπά» ανελέητα την Μεγαλόνησο

Λίγα 24ωρα μετά την επίσκεψη του Κ.Μητσοτάκη
Νέο «χτύπημα του Εγκέλαδου» στην Κρήτη, καθώς πριν από λίγο σημειώθηκε ισχυρός σεισμός μεγέθους 6,3 Ρίχτερ σε θάλασσα ανοιχτά της Ιεράπετρας.

Σύμφωνα με την αναθεωρημένη λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου ο σεισμός είχε εστιακό βάθος 8,2 χιλιόμετρα και σημειώθηκε 23 χιλιόμετρα ανατολικά της Ζάκρου.

Σημειώνεται ότι αρχικά η αυτόματη λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου έκανε λόγο για 6,2 Ρίχτερ. Ο σεισμός έγινε ιδιαίτερα αισθητός στο Ηράκλειο. Η ένταση και η μεγάλη διάρκεια, σκόρπισαν τoν πανικό και οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο Σητείας, Γιώργο Ζερβάκη από την ισχυρή σεισμική δόνηση προκλήθηκαν ζημιές. Σύμφωνα με τον ίδιο, ακόμη και το δημαρχείο έχει εμφανίσει ρωγμές από την ισχυρότατη σεισμική δόνηση. Φέρεται να έχει καταρρεύσει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στον Ξηρόκαμπο Σητείας. Η σεισμική δόνηση μάλιστα έγινε ιδιαίτερα αισθητή σε όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου και κυρίως σε Κάσο, Κάρπαθο και Ρόδο.

Το ανησυχητικό είναι ότι ο σεισμός αυτός δεν προέρχεται από το ίδιο ρήγμα που προκάλεσε τον σεισμό πριν μερικές ημέρες, αλλά από διαφορετικό ρήγμα προς την Ιεράπετρα.

Να θυμίσουμε πως πριν από λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε επισκεφτεί την Κρήτη, για να ανακοινώσει μέτρα για τη στήριξη των περιοχών αλλά και των κατοίκων που επλήγησαν από τον σεισμό των 5,8 Ρίχτερ στο Αρκαλοχώρι.

Στις 12:36 ακολούθησε μετασεισμός της τάξης των 4 Ρίχτερ, ενώ σημειώθηκε και σεισμός 4,4 Ρίχτερ στην Κάρπαθο. 

Προειδοποίηση για τσουνάμι

Αμέσως μετά τον ισχυρό σεισμό το Ευρωμεσογειακό Σεισμολογικό Κέντρο εξέδωσε προειδοποίηση για τσουνάμι.

Δείτε LIVE από το Ηράκλειο

 

 

 

Λέκκας: Δεν έχει καμία σχέση με το σεισμό στο Αρκαλοχώρι

Ο καθηγητής Ευθύμιος Λέκκας, στις πρώτες του δηλώσεις στην ΕΡΤ εξήγησε ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά σεισμικά κέντρα αυτό που έδωσε στο σημερινό σεισμό σε σχέση με εκείνο που είχε δώσει το σεισμό στο Αρκαλοχώρι, πριν από δύο εβδομάδες.

Οπως είπε ο κ. Λέκκας, ο σημερινός σεισμός έγινε ιδιαίτερα αισθητός μολονότι το επίκεντρό του βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο. Μάλιστα, όπως είπε δεν έγινε αισθητός μόνο στην Κρήτη αλλά έγινε ιδιαίτερα αισθητός και στα Δωδεκάνησα και στις Κυκλάδες.

Ξεκαθάρισε βέβαια ότι ο σημερινός σεισμός αναπτύχθηκε σε ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο σε σχέση με το σεισμό του Αρκαλοχωρίου. «Είναι ένα εντελώς διαφορετικό σεισμικό κέντρο δεν πρέπει να συνδέουμε τον έναν σεισμό με τον άλλον», είπε χαρακτηριστικά και διευκρίνισε ότι υπάρχει μια απόσταση 80 χλμ. ανάμεσα στα δύο σεισμικά κέντρα.

«Δεν συνδέεται το ένα ρήγμα με το άλλο», προσέθεσε. «Εχουμε ένα νέο σεισμό, είναι τελείως διαφορετική κατάσταση, δύο εντελώς διαφορετικά σεισμικά κέντρα και έχουν και τελείως διαφορετική συμπεριφορά».

Ο κ. Λέκκας είπε ότι αναμένουν να δουν αν έχει επηρεαστεί από το σεισμό το χερσαίο του νησιού,

Υπενθυμίζεται ότι στις 27 Σεπτεμβρίου η Κρήτη και επλήγη από έναν ισχυρό σεισμός μεγέθους 5,8 Ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στο Αρκαλοχώρι, του δήμου Μινώα Πεδιάδος. Από τον οποίο έχασε τη ζωή του ένας άνθρωπος όταν κατέρρευσε ο ναός του Προφήτη Ηλία, ενώ προκλήθηκαν ζημιές σε πολλά χτίσματα στο Αρκαλοχώρι και σε γύρω χωριά.

Μετά τον μεγάλο σεισμό της 27ης Σεπτεμβρίου ακολούθησαν δεκάδες μετασεισμοί.

 pronews.gr 

Η Άγκυρα προσφεύγει στην Χάγη για την Κρήτη & άλλα 12 ελληνικά νησιά! - «Μας ανήκουν»!

Oι Τούρκοι στοχευμένα επιχειρούν να θέσουν θέμα κυριαρχίας στην Κρήτη και σε άλλα δώδεκα ελληνικά νησιά. Για την Κρήτη μάλιστα θεωρούν πως τα τρία τέταρτά της τους ανήκουν και θέλουν να τα διεκδικήσουν στην Χάγη.

Για την παράλογη, εξωφρενική και παράνομη απαίτησή τους έχουμε αναφερθεί και στο πρόσφατο παρελθόν καθώς η Άγκυρα παρουσιάζει και σχετικούς χάρτες.

Η Κρήτη δεν μπήκε τυχαία στο «στόχαστρο» καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο που υπογράφηκε με το τουρκόφιλο καθεστώς της Τρίπολης αρπάζει ελληνική υφαλοκρηπίδα που ορίζεται από το μεγαλύτερο ελληνικό νησί.

Έτσι λοιπόν οι Τούρκοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία του Λονδίνου της 30ης Μαΐου 1913 παραχώρησε τα τρία τέταρτα της Κρήτης στην Τουρκία, αλλά η Ελλάδα κατά παράβαση των συνθηκών «κατέλαβε» ολόκληρο το νησί!

Επικαλούμενοι τις συνθήκες της 30ης Μαΐου του 1913 του Λονδίνου (άρθρα 4 και 5) και της 24ης Ιουλίου της Λωζάννης λένε ότι:

α. Πουθενά στη Συνθήκη του Λονδίνου δεν καθορίζεται ότι η Κρήτη παραχωρείται στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα δίνεται μόνο το 1/4 της Κρήτης, ενώ τα 14 νησιά και βραχονησίδες γύρω από την Κρήτη παρέμειναν στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Β. Από το 2004 η Ελλάδα έχει καταλάβει τρία νησιά: Αυτά είναι η Γαύδος, το Γαιδουρονήσι και το Κουφονήσι.

β. Μετά την συνθήκη της Λωζάννης η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μοντενέγκρο (Μαυροβούνιο) απεμπόλησαν τα δικαιώματά τους στην Κρήτη επομένως τα ¾ της νήσου έγιναν αυτόματα τμήμα της Τουρκίας

γ. Έτσι η Ελλάδα, σήμερα κατέχει παράνομα τα υπόλοιπα 3/4 της Κρήτης καθώς και τα παρακείμενα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Θα πρέπει άμεσα να τα παραδώσει στην Τουρκία και να απομακρύνει τις στρατιωτικές Μονάδες, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τους πυραύλους S-300 που έχει εγκαταστήσει εκεί παράνομα από το 1999.

δ. Σύμφωνα με τα άρθρα Md.76 and Md.121 του διεθνούς ναυτικού Δικαίου η τουρκική υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται στις συντεταγμένες  33 ° 45 '00 και  023 ° 20' 00 όπως και μεταξύ 33 ° 40 '00 και  032 ° 16' 18.

Τώρα τουρκικές μη κυβερνητικές οργανώσεις ετοιμάζονται να κινηθούν νομικά και να προσφύγουν στη διεθνή δικαιοσύνη διεκδικώντας την «επιστροφή» της Κρήτης και κάποιων νησιών του Αιγαίου στην Τουρκία, όπως αναφέρει το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, «Αναντολού», σε άρθρο του την Τετάρτη 13 Μαΐου.

Ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, Ιλίας Τοπσακάλ, και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου, Χαλίτ Κανάκ, μιλώντας στο τουρκικό πρακτορείο σχετικά με την προσφυγή που ετοιμάζεται ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης, εξηγούν ότι ο «γείτονας» που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι η Ελλάδα, η οποία καταστρατηγώντας το διεθνές δίκαιο, έχει μεταφέρει στρατεύματα σε 12 νησιά.

Φυσικά εννοείται ότι οι δήθεν αυτοί ιδιώτες, δεν δρουν μόνοι τους αλλά κατόπιν συννενοήσεως με την τουρκική ηγεσία.

Το ζήτημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και φαιδρό αλλά δεν είναι. Με την κίνηση αυτή οι Τούρκοι διεθνοποιούν επίσημα στην Χάγη ένα ανύπαρκτο ζήτημα που σημαίνει πως εάν η Ελλάδα προσφύγει στην Χάγη για τα ελληνοτουρκικά θα έχει να αντιμετωπίσει ένα ευρύτερο «πακέτο» τουρκικών διεκδικήσεων.

«Αυτές οι ενέργειες της Ελλάδας έχουν αυξηθεί κατά πολύ τελευταία. Ειδικά στην ανατολική Μεσόγειο, τα αποθέματα του φυσικού αερίου και ο υποθαλάσσιος πλούτος γύρω από την ΤΔΒΚ ώθησαν την Ελλάδα να αναζητήσει συνεργάτες.

Προς την ίδια κατεύθυνση άρχισαν να κινούνται και η Αίγυπτος, το Ισραήλ, ακόμη και ο Λίβανος και κάποιες άλλες χώρες, χωρίς να έχουν δικαιώματα στην περιοχή με βάση το διεθνές δίκαιο και χωρίς καμία συμφωνία να προβλέπει κάτι τέτοιο.

Κάποιες διεθνείς εταιρείες προσπάθησαν επίσης να το εκμεταλλευτούν, ενώ κάποιες άλλες χώρες δεν έβγαλαν μιλιά. Αντιθέτως, η Τουρκία, με την πολύ σημαντική συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εξασφάλισε την ασφάλεια και το μέλλον της στην περιοχή», υποστηρίζει ο Ιλίας Τοπσακάλ, ο οποίος σημειώνει ότι το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας και το Ναυτικό έχουν εκπονήσει ειδική έκθεση σχετικά με τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Σύμφωνα με τον Τοπσακάλ, πάνω από 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις που έχουν τη στήριξη του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου αποφάσισαν να διεκδικήσουν δικαστικώς τα ελληνικά νησιά.

«Την υπόθεση έχουν αναλάβει οι νομικοί σύμβουλοι του συνδέσμου μας. Σκεφτόμαστε να φέρουμε την υπόθεση αυτή ενώπιον της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), καθώς και των οργανώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η υπόθεση αυτή δεν θα περιοριστεί μόνο στα δικαιώματα της Τουρκίας, αλλά θα περιλαμβάνει και τα δικαιώματα της ΤΔΒΚ. Οι ΜΚΟ εκεί θα ενεργήσουν από κοινού. Στην κίνηση αυτή θα συμμετάσχουν και ΜΚΟ από το Καζακστάν, την Κιργισία, το Ουζμπεκιστάν και το Αζερμπαϊτζάν, παρακολουθώντας και στηρίζοντας τη νομική διαδικασία. Ομοίως, υπάρχουν αρκετές αδελφές ΜΚΟ και στα Βαλκάνια, που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία. Η έναρξη της διαδικασίας θα ξεκινήσει με μία συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί σύντομα», ανέφερε ο Τοπσακάλ.

Σχετικά με την έκβαση τέτοιων προσφυγών από ΜΚΟ στον υπόλοιπο κόσμο, ο Ιλίας Τοπσακάλ, διευκρίνισε ότι για παράδειγμα την υπόθεση της Παλαιστίνης την «τρέχει» εδώ και χρόνια μία ΜΚΟ, όπως και το ζήτημα του ανατολικού Τουρκεστάν ή της Κίνας, η οποία αναγκάστηκε να σταματήσει κάποιες ενέργειές της, όταν ΜΚΟ ξεσηκώθηκαν εναντίον της πριν από 6-7 μήνες.

«Τα κατάφεραν; Υπάρχει αποτέλεσμα; Αυτό είναι συζητήσιμο. Ίσως κάποιες κυρίαρχες δυνάμεις να συνεχίσουν την άδικη και παράνομη συμπεριφορά τους, αλλά το σημαντικό είναι να ακουστούν οι φωνές μας. Κάθε αντίδραση στον κόσμο, που προέρχεται πλέον από μεμονωμένα άτομα ή μέσω ΜΚΟ, επιτυγχάνει κάποιο αποτέλεσμα.

Να είστε σίγουροι ότι μετά από αυτή την πανδημία οι αγωγές μέσω των ΜΚΟ θα είναι πολύ σημαντικές. Έτσι όταν αναλάβουμε κοινή δράση ο σύνδεσμός μας μαζί με άλλες 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις, θα φέρουμε εις γνώση της διεθνούς κοινότητας τα δικαιώματα που έχει η Τουρκία βάσει του διεθνούς δικαίου πάνω σε 12 νησιά που της ανήκουν στο Αιγαίο, στην Κρήτη, τη Λιβύη, το Κιρκούκ και τη Μοσούλη, την Κριμαία και τη δυτική Θράκη», υποστηρίζει ο Τοπσακάλ.

«Η Κρήτη είναι η ψυχή μας, έχουμε χύσει το αίμα μας για αυτή», διατείνεται ο Χαλίτ Κανάκ, λέγοντας ότι ξεκίνησαν αυτόν τον δικαστικό αγώνα για λόγους εθνικής συνείδησης.

«Ξεκινήσαμε αυτήν την υπόθεση με μια ομάδα 22 ατόμων υπό την ομπρέλα του συνδέσμου, ενώ λαμβάνουμε συμβουλές και από ακαδημαϊκούς. Χωρίσαμε τα τουρκικά έθνη και τις οθωμανικές περιοχές σε 8 μέρη και αντίστοιχα οι 8 περιφερειάρχες μας εργάζονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, οι οποίοι έχουν ορίσει προέδρους σε 42 τουρκόφωνες χώρες στον Καύκασο και τα Βαλκάνια», εξηγεί ο Χαλίτ Κανάκ, ο οποίος σημειώνει ότι η διαδικασία θα επιταχυνθεί μετά την επιδημία του κορωνοϊού και ότι οι επίσημες κινήσεις τους θα γίνουν από τον Ιούνιο.

«Θα προσφύγουμε σε διεθνείς οργανισμούς, όπως το Δικαστήριο της Χάγης και τα Ηνωμένα Έθνη, και θα στηρίξουμε αρκετά αυτή τη διαδικασία. Επίσης, ορισμένες από αυτές τις προσφυγές θα αφορούν και περιπτώσεις γενοκτονίας.

Στόχος μας είναι να πάρουμε πίσω τα καταπατημένα δικαιώματά μας. Θα υπηρετήσουμε αυτόν τον νόμιμο σκοπό μέχρι τέλους. Δεν πρόκειται για ένα συμβολικό βήμα, αλλά για ένα ουσιαστικό βήμα. Η άλλη πλευρά μπορεί να παρουσιάσει τα αντίθετα από εμάς, αλλά θα τους αντιμετωπίσουμε με τα στοιχεία και τα έγγραφά μας και αναμένουμε κι από εκείνους το ίδιο», υποστηρίζει ο Κανάκ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι «από όποια πλευρά κι αν το δείτε, έχουμε δικαιώματα στα τρία τέταρτα της Κρήτης και των 14 νησίδων που την περιβάλλουν.

Αν δεν μιλήσουμε για τα δικαιώματά μας στην Κρήτη και τα δικαιώματά μας στα Δωδεκάνησα που κατέλαβαν οι Ιταλοί παίρνοντάς τα μέσα από τα χέρια μας κι έπειτα δεν μας τα παρέδωσαν ποτέ μέχρι σήμερα παρά τη συμφωνία ανταλλαγής με τη Λιβύη, τότε κάποιοι θα αμφισβητήσουν ακόμη και τη Γαλάζια Πατρίδα, την παρουσία μας στην Κύπρο, ή τη στάση μας στη Συρία, όπου βρισκόμαστε ως εγγυητές της ασφάλειάς τους.

Τώρα με την απόβασή μας στη Μεσόγειο, η οποία εδώ κι αιώνες είναι γνωστή ως τουρκική λίμνη, κατόπιν εντολής του προέδρου μας, δηλώσαμε την ενεργή παρουσία μας. Άρα είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε εκεί και με βάση το νόμο».

Το πρακτορείο «Αναντολού» προβαίνει παράλληλα και σε μία ιστορική αναδρομή όσον αφορά το καθεστώς της Κρήτης.

Σύμφωνα με την τουρκική εκδοχή, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, η Κρήτη, η οποία απέχει –όπως σημειώνεται- 180 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μούγλα (Αλικαρνασσός), βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Βενετίας, μέχρι που κατακτήθηκε από τον οθωμανικό στόλο στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 μετά από έναν μεγάλο πόλεμο που διήρκεσε 24 χρόνια 4 μήνες και 16 ημέρες.

Οι Έλληνες δέχτηκαν μάλιστα με μεγάλη χαρά την κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους. Οι ορθόδοξες εκκλησίες, που είχαν κλείσει οι Ενετοί, άνοιξαν αμέσως. Οι αγρότες που ήρθαν στο νησί από την Τουρκία με τις οικογένειές τους κατασκεύασαν τζαμιά, γέφυρες, βιβλιοθήκες, βρύσες. Λόγω αυτού του κλίματος ελευθερίας, πολλοί Έλληνες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο νησί. Το 1760 ζούσαν στο νησί 200 χιλιάδες μουσουλμάνοι και 60 χιλιάδες χριστιανοί.

Η πρώτη εξέγερση στην Κρήτη ξέσπασε το 1770, καθοδηγούμενη από τους Ρώσους, αλλά έπειτα ξεσπούσαν κι άλλες κατά διαστήματα.

Αφότου ο Μεγάλος Βεζίρης, Φαζίλ Αχμέντ Πασά, ύψωσε την τουρκική σημαία στο κάστρο του Ηρακλείου, η Κρήτη έπαψε να είναι οθωμανική λίγο πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, δηλ. 241 χρόνια αργότερα.

Η ελληνική εξέγερση, όπως η Τουρκία ονομάζει την επανάσταση του 1821, κατεστάλη το 1825, αλλά το 1830 ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Ελλάδα κατόπιν επιβολής των δυτικών κρατών.

Αμέσως μετά, ξέσπασε εξέγερση και στην Κρήτη. Αυτή η εξέγερση κατεστάλη, αλλά οι Έλληνες εξεγέρθηκαν και πάλι το 1841 και το 1859. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων διενεργήθηκαν σφαγές εναντίον των Τούρκων. Η μεγαλύτερη σφαγή έγινε στο Σελίνο στις 16 Αυγούστου 1866.

Το νησί έγινε ελληνικό το 1909, συνεχίζει το «Αναντολού». 

Προκαλεί εντύπωση το πως η Άγκυρα τους τελευταίους μήνες έχει θέσει υπό συνολική αμφισβήτηση το ελληνικό έδαφος και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

 

Πλέον θέλει όχι μόνο μικρά ακατοίκητα νησιά αλλά και τα πολύ μεγάλα και πυκνοκατοικημένα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου.

 pronews.gr 

Ο Πτέραρχος Παναγιώτης Μπαλές, Αρχηγός Σχηματισμού των Φάντομ που δεν πέταξαν για Κύπρο, το 1974, αποδεικνύει την πλαστογράφηση της Ιστορίας

skal 

Ο Πτέραρχος Παναγιώτης Μπαλές (φώτο), Αρχηγός Σχηματισμού ΡΗΑΝΤΟΜ για την ΚΥΠΡΟ το 1974 απαντά σε αρθρογράφο που ανακίνησε σχετικό θέμα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
8 Απριλίου 2020

Κύριε Διευθυντά,

Σας στέλνω επιστολή μου σε απάντηση των όσων αναφέρονται στο άρθρο του Καθηγητού  κ. Ευάνθη Χατζηβασιλείου που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 8ης  Μαρτίου 2020, υπό τον τίτλο: «Ο Αττίλας ΙΙ και η στάση της Ελλάδας», με την παράκληση να την δημοσιεύσετε για την πληρέστερη ενημέρωση του αναγνωστικού σας κοινού επί του θέματος αυτού.

Ζητώ, εκ των προτέρων, συγγνώμη για την έκταση της επιστολής, αλλά έπρεπε να διευκρινιστούν κάποια γεγονότα της εισβολής του Αττίλα που παραμένουν μέχρι σήμερα στο σκοτάδι. Στην ενδεχόμενη περίπτωση που δημιουργείται θέμα χώρου, ίσως θα μπορούσατε να την καταχωρήσετε ως άρθρο, με το όνομά μου φυσικά.

Για την ενημέρωσή σας αναφέρω ότι όλα που αναφέρονται στην επιστολή μου είναι καταχωρημένα, από το 2012,  στο βιβλίο μου «Παρακαταθήκες Αετών», εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ, με κάθε λεπτομέρεια.  

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση είμαι στην διάθεσή σας.

Ευχαριστώ για την Φιλοξενία.

Με ιδιαίτερη τιμή,

Παναγιώτης Η. Μπαλές

Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α.

Αναστάσεως 131 – 156 69 Παπάγου

Η  ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΟ  ΑΡΘΡΟ  ΤΗΣ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΟΥ  ΠΤΕΡΑΡΧΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ  ΜΠΑΛΕ

ΠΡΟΣ: Την Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παπάγου, 7 Απριλίου 2020 

Κύριε Διευθυντά,

Ο ισχυρισμός του  Καθηγητού Ιστορίας στο ΕΚΠΑ  κ. Ευάνθη Χατζηβασιλείου, ότι δήθεν υπήρχε “αδυναμία δράσεως των ελληνικών α/φών  ΡΗΑΝΤΟΜ, στην διάρκεια της εισβολής………’” (σσ: ουδέν βεβαίως ανακριβέστερον αυτού), που διετύπωσε  σε άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε κάτω από εντυπωσιακή φωτογραφία ΡΗΑΝΤΟΜ σε πτήση  – προφανώς για την διέγερση της συνειρμικής μνήμης των Ελλήνων πολιτών – στην έγκριτη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 8ης  Μαρτίου 2020, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, αν όχι και την οργή τους, των οκτώ (8) τουλάχιστον πληρωμάτων ΡΗΑΝΤΟΜ –  δηλ. δέκα έξι (16) ευυπόληπτων  σήμερον πολιτών, και πλήθους άλλων, πρώην  πιλότων και τεχνικών της Μοίρας ΡΗΑΝΤΟΜ.  Είναι δε τα ίδια αυτά οκτώ πληρώματα, που η τότεΗγεσία της ΠΑ (ήτοι Αρχηγός ΓΕΑ ο  Πτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου και Αρχηγός ΑΤΑ ο Πτέραρχος Περικλής  Οικονόμου), είχε αναθέσει, στις 22 Ιουλίου 1974, στην Φάση δηλ. του Αττίλα  Ι, την  ΑΠΟΣΤΟΛΗ  εξουδετέρωσης των εχθρικών δυνάμεων του προγεφυρώματος, δηλ. ανάθεση πολεμικής επιχείρησης  κατά του Αττίλα Ι.  

Προς τούτο, δύο (2) 4άδες α/φών Βομβαρδιστικών ΡΗΑΝΤΟΜ μεταστάθμευσαν στην Κρήτη, προετοιμάστηκαν τάχιστα, με τα κατάλληλα για την επιχείρηση ειδικά ΌπλαROCKEYE  και με τους χειριστές εντός των α/φών ανέμεναν, εις μάτην, την εντολή απογειώσεως από την Ηγεσία της ΠΑ, η οποία όμως ουδέποτε τους δόθηκε.  Αποτέλεσμα τούτου, η προσβολή του προγεφυρώματος δεν εκτελέσθηκε, την δε απόλυτη  ευθύνη  γι’ αυτό φέρει η τότε Ηγεσία  της ΠΑ.

Όμως, οι πρωταίτιοι αυτών των εξελίξεων, που δεν έδωσαν την εντολή για τηναπογείωση  των οκτώ (8) Βομβαρδιστικών ΡΗΑΝΤΟΜ για το προγεφύρωμα τουΑττίλα  Ι, ουδέποτε μέχρι σήμερον κλήθηκαν σε απολογία ούτε κατηγορήθηκαν ή καθ’ οιονδήποτε τρόπο διώχθηκαν. Αντιθέτως,  και ο τίτλος του Επιτίμου Α/ΓΕΑ  τους απενεμήθη και υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις κατέλαβαν αμφότεροι και άλλων Τιμών έτυχαν επιδαψίλευσης. Αυτό, δεν μοιάζει να είναι περίεργο ότι συνέβη σε ένα ευνομούμενο κράτος;   

Οι επιζώντες  σήμερον από τα πληρώματα ΡΗΑΝΤΟΜ  πιλότοι και τεχνικοί, και όλοι οι Έλληνες, επί χρόνια τώρα, αγωνιωδώς επιζητούμε να μάθουμε από τους ιστορικούς ερευνητές και από τον Καθηγητή κ. Ευάνθη Χατζηβασιλείου, την ιστορική αλήθεια,  των σκοτεινών εκείνων  πτυχών της εισβολής, στην Κύπρο, και όχι τις, ανακριβείς μάλιστα, τεχνικές λεπτομέρειες περί διεξαγωγής των αεροπορικών επιχειρήσεων, οι οποίες  ούτε τους Έλληνες πολίτες ενδιαφέρουν, αλλά  και στους έχοντες ειδικές γνώσεις  περιττεύουν.

Πληροφορώ, λοιπόν, κ. Διευθυντά, το αναγνωστικό σας κοινό, μετά λόγου γνώσεως, ότι:πρώτον, εάν η επιχείρηση κατά του προγεφυρώματος είχε πραγματοποιηθεί στις22/7/1974, για την οποία είχε διαταχθεί η μεταστάθμευση των οκτώ (8) Δ/Β ΡΗΑΝΤΟΜ στην Κρήτη  οι επ’ αυτού εγκατεστημένες εχθρικές Δυνάμεις θα είχαν σίγουρα εξουδετερωθεί – και αποδεκατιστεί   σε μεγάλο βαθμό – από την επέμβαση των ΡΗΑΝΤΟΜ, με τα ειδικά όπλα  ROCKEYE,  και  δεύτερον,  ο  Αττίλας ΙΙ που εκδηλώθηκε 25 ημέρες αργότερα, (από 14 έως 16/8/1974), πιθανότατα δεν θα επιχειρείτο  καν – με αποδεκατισμένες δυνάμεις – ή θα ηττάτο στο πεδίο της μάχης, και η Κύπρος, η οποία τελεί υπό κατοχή 46 χρόνια τώρα, πιθανότατα  θα ήταν σήμερα ΕΛΕΥΘΕΡΗ.                                                                                                                  

Θέλω, επίσης, εξ αρχής να βεβαιώσω, τον κ. Καθηγητή και κάθε ενδιαφερόμενο, ότι η κατατιθέμενη σήμερον  μαρτυρία μου βασίζεται απολύτως σε πραγματικά στοιχεία των εξελίξεων της εισβολής, καθόσον,

• Πρώτον,  εβίωσα τα γεγονότα της εισβολής εκ των έσω, τόσον ως χειριστής τηςΜοίρας  ΡΗΑΝΤΟΜ, όσον και ως  άμεσα εμπλεκόμενος στον  επιχειρησιακό σχεδιασμό της  και
• Δεύτερον,  διότι υπήρξα ο τότε Αρχηγός (1)  της μιας  4άδος – εκ των δύο –  α/φώνΒομβαρδισμού (2)  ΡΗΑΝΤΟΜ, που διετάχθη από την τότε Ηγεσία της ΠΑ, να μετασταθμεύσει στην Κρήτη και προετοιμασθεί τάχιστα, για να εξουδετερωθεί τοπρογεφύρωμα, του Αττίλα Ι, στην Κύπρο.

(1) Της άλλης 4άδος Βομβαρδισμού ΡΗΑΝΤΟΜ  ηγείτο  ο  πρόσφατα εκλιπών,εξαίρετος  Αεροπόρος και γενναίος μαχητής Πτέραρχος (Ι) ε.α. Στέφανος Γ. Σκρέκας,

(2)  Όλα τα α/φη ΡΗΑΝΤΟΜ είχαν εξοπλισθεί με διασπειρόμενα βομβίδια ROCKEYE,από τα πλέον αποτελεσματικά όπλα της εποχής, ικανά να καταστρέψουν τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού μάχης και ΤΑΝΚS.

Σημειώνω ακόμη ότι η εντολή της Ηγεσίας της ΠΑ στις  22 Ιουλίου 1974, για  μεταστάθμευση και ετοιμότητα ανάληψης πολεμικών αποστολών από την Κρήτη, των δύο (2) 4άδων ΡΗΑΝΤΟΜ  Βομβαρδισμού και του ζεύγους ΡΗΑΝΤΟΜ Αναχαιτίσεως,εξετελέσθη αμέσως από την Μοίρα  ΡΗΑΝΤΟΜ, χωρίς δηλαδή να αναφερθεί κανένα απολύτως πρόβλημα. Το γεγονός αυτό  αποτελεί απτή  απόδειξη και βεβαιώνει κάθε αμφιβάλλοντα, ότι η επιχείρηση κατά του προγεφυρώματος, του Αττίλα  Ι,  μπορούσε να γίνει και μάλιστα με προοπτική απόλυτης επιτυχίας, μετά και την απόκτηση των ειδικών βομβών ROCKEYE, όπως ήδη αναφέραμε. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για όσουςεπικαλούνται, οψίμως βέβαια, ή αμφιβάλλουν εάν τα πληρώματα των ΡΗΑΝΤΟΜ ήτανετοιμοπόλεμα. Αυτούς, τους  πληροφορώ επίσης ότι όλοι οι χειριστές, δηλαδή όλα τα πληρώματα των ΡΗΑΝΤΟΜ, είχαμε καταστεί πλήρως ετοιμοπόλεμοι στις ΗΠΑ, με το πάντοτε αυστηρό και λίαν απαιτητικό πολεμικό πρόγραμμα της USAF.

Σπεύδω και πάλι  στο σημείο αυτό να πληροφορήσω τον κ. Καθηγητή και το αναγνωστικό σας κοινό,  ότι η επιχείρηση αυτή, κατά του προγεφυρώματος,  δεν υλοποιήθηκε στις 22 Ιουλίου 1974,  όπως είχε προετοιμασθεί, εξ  υπαιτιότητος  και μόνο της τότε Ηγεσίας της ΠΑ – ή των τυχόν κρυπτομένων  πίσω  από αυτούς, που όμως, αν υπήρχαν, δεν τους έχουν κατονομάσει – η οποία Ηγεσία ουδέποτε έδωσε την εντολή απογειώσεως, ως αναμενόταν, στις δύο (2) 4άδες Βομβαρδιστικών PHANTOM, οι οποίες ήταν  πανέτοιμες στον διάδρομο  απογειώσεως του Ηρακλείου, της Κρήτης.

Στο άρθρο του, ο κ. Καθηγητής, υποδυόμενος τον επαΐοντα περί την ‘‘διεξαγωγή των αεροπορικών επιχειρήσεων’’ και κρίνοντας  αυτήν υπό το πρίσμα των δεδομένων τουΑττίλα ΙΙ, αλλά και αρκετών ευδιάκριτα υποκειμενικών κριτηρίων σκοπιμότητος, καταλήγει στον έωλο ισχυρισμό (3) ότι υπήρχε, δήθεν, ‘‘αδυναμία δράσεως των ελληνικών α/φών  ΡΗΑΝΤΟΜ κατά την εισβολή στην Κύπρο.’’

Όμως, τούτο σίγουρα δεν ισχύει και αυτή  η γενίκευση, του κ. Καθηγητού, οδηγεί σε εσφαλμένα, πολιτικά τουλάχιστον, συμπεράσματα τους πολίτες, αλλά και τους  ΜΗ επαΐοντες.   Καταθέτω δε προς τούτοις,  μετά λόγου γνώσεως, ότι οι ανάγκες τωναεροπορικών επιχειρήσεων (4)  στον Αττίλα ΙΙ, όπως αυτός έδρασε με όλες του τις Δυνάμεις του προγεφυρώματος, θα ήταν βεβαίως δύσκολες, για εμάς,  και ουχί αρκούντως αποτελεσματικές,  έναντι εκείνων που  αντικειμενικά θα χρειάζονταν,  για τηνεξουδετέρωση των Δυνάμεων του προγεφυρώματος, στον Αττίλα  Ι.  

(3) Εμπεριστατωμένη επιστολή/ένσταση για τον ισχυρισμό του κ. Καθηγητού, απηύθυνε ο εξαίρετος επιχειρησιακός, Συνάδελφος  Πτέραρχος (Ι) ε.α. Γεώργιος  Σκαρλάτος,  εμπειρότατο μέλος της 4άδος Βομβαρδισμού ΡΗΑΝΤΟΜ, που  δημοσιεύθηκε  στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 20ης Μαρτίου 2020, αλλά εις μάτην, κρίνοντας από την απάντηση του  κ. Καθηγητού,

(4)  Οι αεροπορικές επιχειρήσεις, τύπου  Αττίλα ΙΙ, που διεξάγονται στο πεδίο της Μάχης, όπου μάχονται οι επίγειες Δυνάμεις, και ονομάζονται «Εγγύς Αεροπορικής Υποστηρίξεως»,  έχουν διαφορετικές απαιτήσεις από τις  αντίστοιχες επιχειρήσεις  τύπου  Αττίλα Ι, δηλαδή εναντίον του προγεφυρώματος, που ονομάζονται«Απομονώσεως του Πεδίου της Μάχης», και  όπου το ΡΗΑΝΤΟΜ υπερτερεί, όντας μάλιστα από τους καταλληλότερους προς τούτο τύπους α/φών.

Συγκεκριμένα, για το προγεφύρωμα του Αττίλα  Ι, η Δύναμη των οκτώ (8) Βομβαρδιστικών ΡΗΑΝΤΟΜ, με τα ειδικά όπλα  ROCKEYE που διέθεταν,  καιπραγματικό αναγκαίο χρόνο παραμονής άνωθεν στόχου μόνο 3’- 5’ λεπτά, ήταν επαρκής και ικανή Δύναμη να εξουδετερώσει πλήρως τις τουρκικές αποβατικές Δυνάμεις.  Επίσης, η κάλυψη και προστασία των α/φών κατά την διαδρομή των προς τον στόχο, ήταν επίσης επαρκής, και θα παρείχετο από ζεύγος  ΡΗΑΝΤΟΜ  Αναχαιτίσεως, της Κρήτης, που προβλεπόταν στην Σχεδίαση της επιχείρησης ‘‘ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ’’, την22α Ιουλίου 1974.  Τούθ’ όπερ, ο ισχυρισμός του κ. Καθηγητού: ‘‘περί αδυναμίας  δράσεως των ΡΗΑΝΤΟΜ  κατά την εισβολή’’, γενικώς και αορίστως, είναι  εντελώς αβάσιμος και αυθαίρετος, διοχετευόμενος δε ως πληροφορία  στους πολίτες λειτουργεί ως καθοδηγητής μαζών, όπως επιχειρείται ευρέως τελευταία με τα  fakenews.

Περαιτέρω και σε ρητορικό  ερώτημα, για το  ενδεχόμενο καταλογισμού πολιτικών  ευθυνών σε  επίπεδο   Ηγεσιών, ασφαλώς και δεν έχουν την ίδια ευθύνη οι εκατέρωθεν υπεύθυνοι Κυβερνητικοί παράγοντες, είτε  χρησιμοποίησαν τα  ΡΗΑΝΤΟΜ στον Αττίλα Ιή τον Αττίλα ΙΙ, είτε όχι. Τούτο δε καθόσον το ζητούμενο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως, στην κρινόμενη  εισβολή στην Κύπρο το 1974, ειδικά από το προσδοκώμενο και πραγματοποιούμενο επιχειρησιακό αποτέλεσμα. Στην πρώτη περίπτωση του Αττίλα  Ι, δηλαδή στην προσβολή του προγεφυρώματος, το επιχειρησιακό αποτέλεσμα  θα ήταν σίγουρα συντριπτικό, για τον εχθρό,  ενώ στην δεύτερη περίπτωση του Αττίλα ΙΙ, υπό συνθήκες μάλιστα, με  ΜΗ εξουδετερωμένες τις Δυνάμεις  του προγεφυρώματος  του Αττίλα Ι, το αποτέλεσμα εκτιμάται, εν πολλοίς, ως αμφιλεγόμενο.  Συνεπώς, εξίσωση των εκατέρωθεν πολιτικών ευθυνών αντικειμενικά δεν υπάρχει.      

 Άλλες, συνεπώς, είναι οι συντριπτικές πράγματι ευθύνες εκείνων των υπευθύνων της  ΜΗ εξουδετέρωσης του προγεφυρώματος του Αττίλα Ι και πολύ διαφορετικές έως ανύπαρκτες, κατά την γνώμη μου, στην περίπτωση εκείνων των υπευθύνων  του Αττίλα ΙΙ.  Όπως δε αβίαστα τεκμαίρεται,  από τα μέχρι τούδε αναφερθέντα, αλλά και τα συμπληρωματικώς παρατιθέμενα στην συνέχεια στοιχεία, υπεύθυνοι – της ‘‘ΜΗ χρησιμοποιήσεως των ΡΗΑΝΤΟΜ στην Φάση του Αττίλα Ι, και συγκεκριμένα τα πλήρως προετοιμασμένα, κατόπιν εντολής της ίδιας Ηγεσίας για την εξουδετέρωση των αποβατικών Δυνάμεων του προγεφυρώματος’’ – είναι οι αποτελούντες την τότε Ηγεσία της ΠΑ, οι οποίοι δεν έδωσαν την εντολή απογειώσεως στα αναμένοντα πλήρως ετοιμοπόλεμα πληρώματα και τα οκτώ (8) α/φη Βομβαρδισμού ΡΗΑΝΤΟΜ,  της Κρήτης.

Έκτοτε, από της εισβολής και μέχρι το 2000, οι ανωτέρω πρωταίτιοι, για τους αεροπόρους τουλάχιστον, πρόβαλαν ως δικαιολογία ότι δεν τους άφησαν κάποιοι ανώτεροι (;) ίσως…, χωρίς όμως να κατονομάζουν ποιοι ήταν εκείνοι που δεν τους άφησαν ή τους παραπλάνησαν. Πολύ αργότερα, όμως, το 2000, μετά  το τέλος των εργασιών τηςΕξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το “άνοιγμα του Φακέλου της Κύπρου“, που διήρκεσαν δύο έτη (1986-1988) – και  όπου οι μόνοι που δεν εκλήθησαν να καταθέσουν, ίσως  καθ’ υπόδειξη της Ηγεσίας της ΠΑ ή κάποιων που δεν ήθελαν να ακουστούν όλες οι αλήθειες, ήταν οι δύο (2) Αρχηγοί των βομβαρδιστικών Σχηματισμών ΡΗΑΝΤΟΜ –  η ίδια Ηγεσία ισχυρίσθηκε δια του Τύπου, ψευδώς και ανέντιμα, ότι δήθεν τα πληρώματα της Μοίρας  ΡΗΑΝΤΟΜ  ΔΕΝ ήταν ετοιμοπόλεμα! και γι’ αυτό δεν τους έδωσαν την διαταγή απογειώσεως, για να προσβάλουν το προγεφύρωμα του Αττίλα  Ι.    Οποίον, όμως, θράσος!  Τότε, για ποιο λόγο μας έστειλαν, στις 22 Ιουλίου 1974, στην Κρήτη;  Για τουρισμό, μήπως;                                                           

Αυτό το γεγονός το επισημαίνω ιδιαίτερα, διότι διακρίνεται μία τάση, που  αναδύεται μέσα από το άρθρο του κ. Καθηγητού για την δημιουργία ενός κατ’ επίφαση ‘‘βάθρου’’ συμψηφισμού ή και ‘‘ασυλίας’’ μεταξύ των δύο περιπτώσεων, και μιας  ‘επιβαλλομένης εξ ανάγκης’ ιστορικής δικαίωσης  των εκατέρωθεν πράξεων ή παραλείψεων.

Καταθέτω επίσης  και το εξής σημαντικό προς συνεκτίμηση με τα προηγούμενα, για όσους βεβαίως, πραγματικά, ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Την εσπέραν της προτεραίας της εισβολής, ήτοι την εσπέραν της 19ης  Ιουλίου 1974, ο Διευθυντής του Κέντρου Επιχειρήσεων του ΓΕΑ, ενημερώνοντας την Ηγεσία της ΠΑ ότι η τουρκική αρμάδα απέπλευσε για  Κύπρο, έλαβε την απάντηση να μην ανησυχεί διότι «όλα είναι υπό έλεγχο», όπως είπε.  Ενώ ο έτερος της Ηγεσίας, ως Αρχηγός ΑΤΑ,  περιήλθε  πολεμικές Μονάδες και επανέλαβε στους χειριστές να μην ανησυχούν διότι «οι κινήσεις της Τουρκίας, είναι περίπου  κινήσεις ‘‘επιτραπέζιου’’ παιγνίου  στρατηγικής»!

Διερωτώμεθα, λοιπόν, πόθεν η τότε Ηγεσία της ΠΑ αντλούσε την αισιοδοξία της και τις πληροφορίες της, λέγοντάς μας να μην ανησυχούμε διότι «όλα είναι υπό έλεγχο»! Και γιατί η ίδια Ηγεσία στην σχετική έκθεσή της προς τον Πρωθυπουργό της Χώρας, τον Σεπτέμβριο 1974, έγραφε ότι η απόβαση  στην Κύπρο, το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974‘‘έπεσε σαν βόμβα στην Αθήνα’’; Μήπως είχε παραπλανηθεί από κάποιους; Και ποιοι είναι αυτοί; Γιατί δεν τους κατονομάζει; Ούτε η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής τους απεκάλυψε; Εάν τους έμαθε, γιατί δεν τους αποκαλύπτει στον Ελληνικό Λαό;

Ιδού, λοιπόν, πεδίον  δόξης λαμπρό για Ιστορικούς Ερευνητές, και τον κ. Καθηγητή, ώστε να πληροφορηθεί ο Ελληνικός Λαός, επιτέλους,  και οι επιγενόμενες γενεές επίσης, την ‘’ιστορική αλήθεια’’, σε ό,τι αφορά στην εισβολή στην Κύπρο το 1974.  

Περαίνοντας, συνοψίζω ότι:

1ον. Επιχειρησιακή δυνατότητα εκτέλεσης της αποστολής από πλευράς α/φώνΡΗΑΝΤΟΜ και πληρωμάτων, αντικειμενικά και αναμφίβολα, υπήρχε και στις δύο φάσεις της εισβολής, του Αττίλα Ι και Αττίλα ΙΙ.

2ον. Ως προς την αποτελεσματικότητα θα πρέπει να διακρίνουμε ότι στην περίπτωση τουΑττίλα Ι η εκτέλεση της αποστολής θα ήταν επαρκής και πλήρως επιτυχής και κατά τούτο σκόπιμη, αναγκαία και επιβεβλημένη, και  ως εκ τούτου με εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα να είχε αποτρέψει να επισυμβεί ο Αττίλας ΙΙ.

3ον. Κατά συνέπεια, στην περίπτωση του Αττίλα Ι υπάρχουν σοβαρότατες ευθύνες για την μη εκτέλεση της Αποστολής κατά του προγεφυρώματος, οι οποίες όμως ποτέ δεν αναζητήθηκαν και δεν αποδόθηκαν, ενώ για τον Αττίλα ΙΙ δεν φαίνεται ότι θα μπορούσε να στοιχειοθετηθούν αντίστοιχες ευθύνες.    

Ευχαριστώ για την Φιλοξενία.

Με ιδιαίτερη τιμή,

Παναγιώτης Η. Μπαλές

Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α.

+  Οι έχοντες έμπροσθεν τον σταυρό έχουν  φύγει.

Τα Δέκα (10) ετοιμοπόλεμα α/φη PHANTOM

στο Ηράκλειο της Κρήτης για το προγεφύρωμα του Αττίλα Ι  στην Κύπρο

1ος Σχηματισμός σε αποστολή Διώξεως/Βομβαρδισμού

                Κυβερνήτες                                                                           Συγκυβερνήτες  

+ Αρχηγός Ασμχος Στ. Σκρέκας                                                    Υπσγός Δ.  Μουρελάτος

Νο. 2 Σγός Ευ. Σαμπάνης                                                              Ανθσγός Γ. Γκαρώνης

Νο. 3 Επγός Ιω. Κολοβός                                                               Υπσγός Π. Σίσσας 

+ Νο. 4 Επγός Ν. Κουκούλας                                                        Υπσγός Δ. Σκουριάς

2ος Σχηματισμός σε αποστολή Διώξεως/Βομβαρδισμού

         Κυβερνήτες                                                                                 Συγκυβερνήτες

Αρχηγός Ασμχος Π. Μπαλές                                                          Υπσγός Δημ. Βιδάκης

Νο. 2 Σγός Γ. Σκαρλάτος                                                                Υπσγός Μιχ. Κωστάκος  

Νο. 3 Επγός Ε. Παπαδόπουλος                                                    Υπσγός Κ. Παπαδούδης

Νο. 4 Σγός Ν. Πουλάκος                                                                 Υπσγός Θ. Σχορτσιανίτης

Σε ρόλο καλύψεως (αναχαιτίσεως) των ανωτέρω κατά την διαδρομή των, στο σκέλος προς την Κύπρο,

ήταν σε ετοιμότητα οι:

        Κυβερνήτες                                                                                 Συγκυβερνήτες                                 

Επγός Σπ. Κοντομάρης                                                                  Υπσγός Κ. Λιαγκορίδης

Σγός Σπ. Σπηλιωτόπουλος                                                            Υπσγός Π. Μανούσος

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ  ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κυριακή 8 Μαρτίου 2020

Λεζάντα κάτω από εντυπωσιακή φ/γ με σημασία προκειμένου να διεγείρει συνειρμικές  μνήμες:

«Η ακτίνα δράσης των 20* υπερσύγχρονων τότε F-4 Phantom δεν επέτρεπε επιχειρησιακή εμπλοκή τους στην Κύπρο και επιστροφή στην Ελλάδα. Θα έπρεπε στη συνέχεια να προσγειωθούν και να παραδοθούν στη Συρία**»

Σχόλια:

* Είχαν παραληφθεί 22 και όχι 20 ΡΗΑΝΤΟΜ!

**Για τα ΡΗΑΝΤΟΜ ουδέποτε τέθηκε θέμα προσγείωσής των στην Συρία. Τα καύσιμα για τον Αττίλα Ι έφθαναν να επιστρέψουν στην Κρήτη!

————————-

Ο Αττίλας ΙΙ και η στάση της Ελλάδας

Του ΕΥΑΝΘΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Η ακτίνα δράσης των 20 υπερσύγχρονων τότε F4 Phantom δεν επέτρεπε επιχειρησιακή εμπλοκή τους στην Κύπρο και επιστροφή στην Ελλάδα. Θα έπρεπε στη συνέχεια να προσγειωθούν και να παραδοθούν στη Συρία.

Στον πρώτο Αττίλα, η αποτυχία της ελληνικής πλευράς ήταν απόλυτη: η Τουρκία εγκατέστησε προγεφύρωμα, απέκρουσε τις αντεπιθέσεις εκείνης της νύχτας και κατόπιν μπορούσε απρόσκοπτα να το ανεφοδιάζει, ενώ κυριαρχούσε και στον αέρα. Κατόπιν, παραβιάζοντας την εκεχειρία, η Τουρκία επεξέτεινε τη ζώνη ελέγχου της, οδήγησε τη Διάσκεψη της Γενεύης σε αδιέξοδο, εξαπέλυσε τη δεύτερη εισβολή, τον Αττίλα ΙΙ, και κατέλαβε περίπου το 38% της έκτασης του νησιού μέσα σε τρεις μόλις ημέρες (14-16 Αυγούστου). Ηταν μια τεράστια καταστροφή.

Εκτοτε, συχνά διατυπώθηκε ο ισχυρισμός, κυρίως από την Ακρα Δεξιά, ότι τον Αύγουστο του 1974 η κυβέρνηση Καραμανλή επέλεξε να μην πολεμήσει ενώ, υποτίθεται, μπορούσε. Αυτή η κατηγορία για «προδοσία» των δημοκρατικών και του Καραμανλή προσωπικά επιχειρεί να εξισορροπήσει το γεγονός ότι η ήττα επήλθε στον πρώτο Αττίλα από άφρονες στρατηγικές επιλογές της χούντας. Αγαπημένα επιχειρήματα των ακροδεξιών είναι ότι η Ελλάδα μπορούσε να στείλει στρατεύματα, ότι διέθετε ορισμένα υπερσύγχρονα αεροπλάνα F4 Phantom που μπορούσε να χρησιμοποιήσει στην Κύπρο και ότι ο Καραμανλής απέφυγε τη σύγκρουση με τη φράση «η Κύπρος είναι μακράν» (την οποία, σημειωτέον, δεν φαίνεται ποτέ να είπε ο ίδιος). Αλλά δεν είναι μόνον (ή πάντοτε μόνη της) η Ακρα Δεξιά. Η φημολογία περί του μυθώδους «φακέλου της Κύπρου» που μυστηριωδώς κρατείται «κλειστός» αποτέλεσε οργανικό τμήμα των θεωριών συνωμοσίας της μεταδικτατορικής εποχής. Συχνά χρησιμοποιήθηκε, με τρόπο ασύστολα λαϊκιστικό, και από τα αριστερά του Καραμανλή. Η υπόθεση εργαλειοποιήθηκε πολιτικά και ανασύρθηκε μετά την αποχώρηση του Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας το 1985, ακριβώς για να πληγεί ο ίδιος. Τότε συγκροτήθηκε όχι ένας «φάκελος» με έγγραφα, αλλά μια σειρά μαρτυριών (μεταγενέστερων, που δεν είναι καθόλου το ίδιο), οι οποίες όμως και πάλι δεν έδειξαν κάποια αβελτηρία της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας για τις 14-16 Αυγούστου.

Απόλυτη αδυναμία εμπλοκής σε πόλεμο

Υπήρχε, λοιπόν, η δυνατότητα στρατιωτικής εμπλοκής της χώρας τον Αύγουστο του 1974; Τα διαθέσιμα έγγραφα –δημοσιευμένα από το 1997– των συσκέψεων της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με τη στρατιωτική ηγεσία δείχνουν ότι δεν υπήρχε. Στις 12-13 Αυγούστου (πριν από την έναρξη του «Αττίλα ΙΙ»), οι ηγέτες των Ενόπλων Δυνάμεων ενημέρωσαν την κυβέρνηση ότι η τουρκική πλευρά διέθετε υπεροχή στις δυνάμεις ξηράς, περίπου 3:1, καθώς και στον αέρα. Παρά την ποιοτική (αλλά όχι και ποσοτική) υπεροχή του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, ανέκυπτε και το πρόβλημα ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ήταν ανοχύρωτα και επομένως εύκολη λεία μιας τουρκικής ενέργειας. Με απλά λόγια, οι συσχετισμοί των στρατιωτικών δυνάμεων δεν επέτρεπαν στην Ελλάδα, μόνη της, μια στρατιωτική επιλογή.    

Ο «Αττίλας ΙΙ» σε πλήρη εξέλιξη…

Δεν ήταν, όμως, μόνον οι αριθμοί των αρμάτων, των αεροσκαφών και των στρατιωτών. Μετά την επταετή χούντα και το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου, δεν υπήρχε ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο – παράγοντας αναγκαίος για τη διεξαγωγή σύγχρονου πολέμου (όπως θα έπρεπε να είχαμε μάθει το 1940). Αλλά, πολύ περισσότερο, ανέκυπτε το μέγιστο πρόβλημα της αποτυχίας της επιστράτευσης που είχε κηρύξει η χούντα. Αποτυχημένη επιστράτευση σήμαινε ότι δεν υπήρχε σημαντικός όγκος αξιόμαχων δυνάμεων και δυνατότητα για αποτελεσματική αξιοποίησή τους στο πεδίο της μάχης. Εκείνες τις ημέρες, επομένως, υπήρχε πράγματι καλή αεροπορία (αλλά η ακτίνα δράσης της δεν έφτανε στην Κύπρο)· καλό Πολεμικό Ναυτικό· και ορισμένες αξιόμαχες επίλεκτες μονάδες και σχηματισμοί όπως οι μοίρες καταδρομών και τα τεθωρακισμένα – αλλά τα μισά από τα τελευταία ήταν στην Αθήνα για να την κρατούν υποταγμένη, όχι στο μέτωπο… Στρατός, όμως, με την έννοια της ολοκληρωμένης ένοπλης δύναμης, ικανής να διεξάγει πόλεμο, δεν υπήρχε. Οπως τόνισε μεταγενέστερα ο Π. Κανελλόπουλος, η επιστράτευση ήταν «η μεγαλύτερη αποτυχία που έχει ποτέ συμβεί στη στρατιωτική ιστορία της Ελλάδος» και οδήγησε σε κατάρρευση το ίδιο το χουντικό καθεστώς.

Στρατός εκτός ελέγχου

Τέλος, η ίδια η κυβέρνηση δεν έλεγχε τον στρατό. Είναι ενδεικτικό ότι στις 11 Αυγούστου, ο Καραμανλής, έπειτα από πληροφορίες των υπουργών Εθνικής Αμύνης, Ευ. Αβέρωφ και Δημοσίας Τάξεως, Σ. Γκίκα, για πιθανό στρατιωτικό κίνημα, κάλεσε τους αρχηγούς του Στρατού Ξηράς και σε μια δραματική συνάντηση τους ανάγκασε να αποσύρουν από το Λεκανοπέδιο Αττικής τις δυνάμεις τους, που κρατούσαν όμηρο την κυβέρνηση. Ηταν μόλις τρεις ημέρες πριν από την έναρξη του «Αττίλα ΙΙ»… Χωρίς στρατό, χωρίς αεροπορική κάλυψη στην Κύπρο, με τους Τούρκους να έχουν εδραιώσει το προγεφύρωμά τους εκεί, με τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ανοχύρωτα, χωρίς συμπαγές εσωτερικό μέτωπο, με πολλούς αξιωματικούς να συνωμοτούν για να ανατρέψουν την κυβέρνηση, και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό να αντιμετωπίζει τις απόπειρες δολοφονίας του, ακριβώς εκείνες τις ημέρες… Καμία χώρα δεν κάνει πόλεμο έτσι.

Ενδεχόμενη αποστολή ενισχύσεων στο νησί

Υπήρχε, όμως, η επιλογή της ενίσχυσης των δυνάμεων στην Κύπρο; Από το πρωί της 14ης Αυγούστου, σε συσκέψεις στο Πεντάγωνο, εξετάστηκαν οι δυνατότητες αποστολής υποβρυχίων και αεροσκαφών, καθώς και μιας μεραρχίας. Ωστόσο, η στρατιωτική ηγεσία επισήμανε στην κυβέρνηση ότι τα αεροσκάφη δεν θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εξέλιξη των επιχειρήσεων και δεν θα είχαν καύσιμα για να επιστρέψουν.

Ο «Νηρεύς», ένα από τα δύο σύγχρονα υποβρύχια του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Επομένως, χρήση τους στην Κύπρο θα συνεπαγόταν και την απώλειά τους, άρα εδραίωση της αεροπορικής υπεροχής της Τουρκίας και στο Αιγαίο.

Η προετοιμασία μιας μεραρχίας θα απαιτούσε 6 ή 7 ημέρες και πάντως δεν θα μπορούσε να φθάσει στη νήσο, αφού κατά τη μετάβασή της θα ήταν εκτεθειμένη στις επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας.

Ο Καραμανλής εξέτασε το ενδεχόμενο να επιβιβαστούν στα πλοία της νηοπομπής ο ίδιος και ο Αβέρωφ, ελπίζοντας ότι η παρουσία τους θα απέτρεπε τουρκική επίθεση· ζητήθηκε επίσης βρετανική συνδρομή για να φτάσουν στην Κύπρο οι ελληνικές δυνάμεις. Αλλά σε λίγο είχε γίνει σαφές ότι η τουρκική επιχείρηση ολοκληρωνόταν με ταχείς ρυθμούς και η δράση έστω και μιας ελληνικής μεραρχίας δεν θα αναχαίτιζε την τουρκική προέλαση – αντίθετα, η πιθανότατη καταστροφή της απλώς θα μεγιστοποιούσε την τουρκική υπεροχή και στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερα ενδεικτική των τεράστιων ελλειμμάτων στρατηγικής (αλλά και κοινής λογικής) είναι η συζήτηση –ακόμη γίνεται– για τη δυνατότητα χρήσης των 20 περίπου αεροσκαφών Phantom, που είχαν πράγματι μεγαλύτερες δυνατότητες από τα F84 και F86 που διέθετε η χώρα το 1964 ή από τα F104 που παρέλαβε εκείνο το έτος.

Η ακτίνα δράσεως

Το ερώτημα στην περίπτωσή μας δεν είναι το εάν τα Phantom ήταν καλά αεροπλάνα. Το ερώτημα είναι το εάν είχαν επαρκή ακτίνα δράσεως για να επιχειρήσουν στην Κύπρο.

Ασφαλώς, η ακτίνα δράσεως δεν είναι εύκολα υπολογίσιμη: εξαρτάται από τον οπλισμό που φέρει το αεροσκάφος (που και αυτός εξαρτάται από το είδος της αποστολής που εκτελεί), από το ύψος πτήσεως, από την πιθανότητα εμπλοκής με την εχθρική αεροπορία κ.λπ. Με άλλα λόγια, η ακτίνα δράσεως δεν είναι ένας σταθερός «αριθμός», αλλά ένα τόξο πιθανών τιμών. Ωστόσο, τα F4 δεν είχαν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης σε σύγκριση με τα παλαιότερα εκείνα αεροσκάφη. Δεν μπορούσαν να εκτελέσουν επιχειρήσεις αεροπορικής υποστήριξης στην Κύπρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, για λόγους ηθικού, ήταν σημαντικό για τους μαχητές στην Κύπρο να δουν «ένα ελληνικό αεροπλάνο».  Ωστόσο, το ελληνικό αεροπλάνο* που θα φαινόταν στον κυπριακό ουρανό εκείνες τις ημέρες, θα έφευγε κατόπιν για τη Συρία για να παραδοθεί εκεί, και δεν θα επέστρεφε για να μετρήσει στον συσχετισμό δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό η Ελλάδα το ήξερε από την εποχή της κρίσης του 1964.

 *Σχόλιο Παν. Μπαλέ: Για τα ΡΗΑΝΤΟΜ ποτέ δεν υπήρξε θέμα προσγείωσής των στην Συρία.

Μια συζήτηση εκτός πραγματικών δεδομένων

Η μάχη του Ιουλίου 1974 δεν ήταν εκ των προτέρων χαμένη. Αλλά στις 20 Ιουλίου η τουρκική εισβολή βρήκε την Αθήνα απομονωμένη και ανίκανη, και μια εμφύλια σύγκρουση στην ίδια την Κύπρο, με τις στρατιωτικές της δυνάμεις αδύναμες να αποκρούσουν την εισβολή· και τα πολυβολεία στο Πέντε Μίλι ανεπάνδρωτα. Ελλαδίτες και Ελληνες Κύπριοι πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα, αλλά τούτο δεν αρκούσε για να μεταβάλει τα δυσμενή στρατηγικά δεδομένα. Η εδραίωση του τουρκικού προγεφυρώματος στις 20-21 Ιουλίου προδίκασε το αποτέλεσμα. Τον Αύγουστο, στον δεύτερο «Αττίλα» των τριών ημερών, δεν υπήρχε στρατιωτική επιλογή.

Είναι, όμως, πολύ ανησυχητικό το πόσο εύκολα αναβιώνει, ακόμη και σήμερα, η «συζήτηση» περί κάποιας «προδοσίας» του Καραμανλή και της δημοκρατικής κυβέρνησης. Βέβαια, ο Ιωαννίδης δεν πίστευε ότι η Κύπρος είναι «μακράν» και γι’ αυτό έκανε ό,τι έκανε… Αλλά είναι αδιανόητο να συζητούμε την εισβολή στην Κύπρο (και ιδιαίτερα τη δεύτερη εισβολή του Αυγούστου) λες και μπορούσαμε να την αποτρέψουμε με δύο υποβρύχια και είκοσι Phantom, σαν να παίζουμε ηλεκτρονικό παιχνίδι στο play station.

Το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή γίνεται ακόμη, απλώς αποδεικνύει ότι αποδεχόμαστε τη «λογική» του Ιωαννίδη και τον τυχοδιωκτισμό του: αρνούμαστε να δούμε την πραγματική τρέλα του 1974, και απλώς στεναχωριόμαστε γιατί δεν πέτυχε.

*Ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου είναι καθηγητής στο τμήμα   Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ.

infognomonpolitics.gr