Πώς και για ποιο λόγο φθάσαμε στα πρόθυρα ενός πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – Ανάλυση του Σάββα Καλεντερίδη

skal 

Ο χάρτης δείχνει τον οδικό άξονα που οδηγεί από την Τεχεράνη στη Βαγδάτη, τη Δαμασκό και τη Βηρυτό και ελέγχεται από στρατιωτικές δυνάμεις που διοικούσε μέχρι το θάνατό του ο Κασίμ Σουλεϊμανί. Πρόκειται για ιστορικής σημασίας εξέλιξη, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις επιτελικές και επιχειρησιακές δυνατότητες του Σουλεϊμανί.

του Σάββα Καλεντερίδη

 Η μεγάλη και η μικρή εικόνα

Στην περιοχή μας, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια τάση αποχώρησης των ΗΠΑ η οποία κατ’ άλλους είναι ένδειξη παρακμής και αδυναμίας και κατ’ άλλους οφείλεται στην προτεραιότητα που δίνει πλέον η Ουάσινγκτον στην Άπω Ανατολή για να αντιμετωπίσει τον κινεζικό δράκο, ο οποίος σταδιακά μετατρέπεται σε μείζονα απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα όχι μόνο στην εν λόγω περιοχή, αλλά σε παγκόσμια επίπεδο.

Επειδή η πολιτική είναι ένα δυναμικό πεδίο που υπακούει στους νόμους της Φυσικής, το κενό που δημιουργείται από την τάση αποχώρησης των ΗΠΑ από την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου καλούνται να το καλύψουν οι χώρες που έχουν την ανάλογη ισχύ αλλά και τους εθνικούς σχεδιασμούς και στόχους.

Πρώτη έρχεται η Ρωσία, η οποία έχει καταφέρει να αποκτήσει σταθερή και ασφαλή παρουσία στη Μέση Ανατολή και την Αν. Μεσόγειο μέσω της επιρροής που ασκεί στην κυβέρνηση του Άσαντ αλλά και μέσω της ναυτικής βάσης της Ταρτούς (Αντάραδος) και της αεροπορικής βάσης Χμεΐμίν, στη Λατάκεια της Συρίας. Επίσης, η Ρωσία ασκεί επιρροή στην περιοχή μέσω των ενεργειακών προγραμμάτων και των αγωγών φυσικού αερίου που διέρχονται κυρίως μέσω της Τουρκίας, αλλά και της πώλησης στρατηγικών όπλων σε χώρες της περιοχής, κυρίως δε μέσω των συστημάτων S-300, S-400, με τα ραντάρ των οποίων η Μόσχα έχει real time αεροπορική εικόνα ολόκληρης της προαναφερθείσας περιοχής και όχι μόνο.

Επιρροή στην περιοχή ασκεί ή μάλλον σχεδιάζει και προσπαθεί να ασκήσει και η Κίνα, φιλοδοξώντας να ανοίξει διάφορες διακλαδώσεις του «Δρόμου του Μεταξιού» διά των οποίων θα προωθεί όχι μόνο τα εμπορεύματα αλλά και τις πολιτικές της.

Ενδεικτικό του ενδιαφέροντος της Κίνας για την περιοχή, είναι το γεγονός ότι δεκάδες φορές άσκησε βέτο, μαζί με τη Ρωσία, σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη Συρία.

Η τρίτη χώρα που ασκεί επιρροή στην περιοχή είναι το Ιράν, το οποίο, μέσω της επιρροής που ασκεί σε Ιράκ, Συρία και Λίβανο, μετά από σχεδόν 1.500 χρόνια και την κατάληψη της περιοχής από τους Άραβες, κατόρθωσε να αποκτήσει συνεχόμενη οδική πρόσβαση στις ακτές της Μεσογείου και πολλές στρατιωτικές βάσεις στις τρεις προαναφερθείσες χώρες.

Η τέταρτη χώρα που ασκεί επιρροή στην περιοχή είναι η Τουρκία, η οποία κυρίως λόγω γειτνίασης αλλά και ιστορικών απωθημένων, προσπαθεί να επωφεληθεί από το κενό που δημιουργεί η εν μέρει αποχώρηση των ΗΠΑ αλλά και από τις αντιθέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, για να νεκραναστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία με όρους 21ου αιώνα και με αρωγό τα στοιχεία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που υπάρχουν και δρουν σε μια σειρά από χώρες της περιοχής.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που προσπαθούν να ασκήσουν επιρροή στην περιοχή, όπως η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, όμως δεν θα αναφερθούμε σ’ αυτές και θα προσπαθήσουμε να κλείσουμε την εικόνα και να περιοριστούμε στα δικά μας.

Ανάμεσα στα θύματα αυτής της κατάστασης είναι οι Κούρδοι, που πλήρωσαν πανάκριβο τίμημα από την «αποχώρηση» των ΗΠΑ, ενώ μένει να δούμε τι θα γίνει με την Κύπρο και την Ελλάδα.

Σε όλο το «παιχνίδι» απόκτησης ερεισμάτων και άσκησης επιρροής από τους πρωταγωνιστές και τους δευτεραγωνιστές, η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την αδυναμία των ΗΠΑ και την περίεργη και ανεξήγητη σχέση Τραμπ-Πούτιν-Ερντογάν, για να αποκτήσει τον δικό της «χώρο» συνέπηξε μέτωπο με τη Ρωσία και το Ιράν, αποκομίζοντας αρκετά κέρδη κυρίως στο Κουρδικό, χωρίς να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών της από τις ΗΠΑ.

Ένα άλλο αποτέλεσμα της πολιτικής των ΗΠΑ ήταν η ενίσχυση όχι μόνο της πολιτικής και οικονομικής αλλά και της στρατιωτικής παρουσίας του Ιράν σε Ιράκ-Συρία-Λίβανο, η οποία έφθασε στο σημείο να απειλεί την ασφάλεια του Ισραήλ, ακόμα και των Αμερικανών στρατιωτών που δρουν στην περιοχή.

Η κατάσταση αυτή αποκαλύφθηκε με την τελευταία πυραυλική επίθεση της φιλοϊρανικής παραστρατιωτικής οργάνωσης Χάσντι Σάμπι σε στρατιωτική βάση που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ στο Κιρκούκ, κατά την οποία σκοτώθηκε ένας Αμερικανός κατασκευαστής που δραστηριοποιείται στην περιοχή και τραυματίστηκαν μερικοί Αμερικανοί στρατιώτες.

Αμέσως μετά ακολούθησε ο βομβαρδισμός στρατοπέδων της Χάσντι Σάμπι στη Συρία και το Ιράκ, για να ακολουθήσει η πολιορκία της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Βαγδάτη από τη φιλοϊρανική παραστρατιωτική οργάνωση, ξαναζωντανεύοντας μνήμες του 1979, τότε που Ιρανοί φοιτητές κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη.

Η απάντηση των ΗΠΑ ήταν ο βομβαρδισμός και ο θάνατος το στρατηγού Κασίμ Σουλεϊμανί, του αρχιτέκτονα της στρατιωτικής δράσης του Ιράν σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υεμένη κ.α., και του Ιρακινού στρατηγού Αμπού Μαχντί Μουχεντίς, που ήταν υπεύθυνος για τη στρατιωτική συνεργασία Ιράκ-Ιράν.

Μετά από όλα αυτά η κατάσταση στη Μέση Ανατολή τείνει να γίνει ακόμα πιο ρευστή, και πέραν του ότι θα απειλήσει την ειρήνη, είναι πιθανό να επηρεάσει ακόμα και την απόφαση των ΗΠΑ να μειώσουν την παρουσία τους στην περιοχή.

Ενώ είναι σε εξέλιξη όλα αυτά, που μπορεί να οδηγήσουν σε κάτι πολύ μεγάλο το οποίο μπορεί να επηρεάσει ακόμα και την παγκόσμια ειρήνη, έχουμε και το μέτωπο της Λιβύης, το οποίο «άνοιξε» η Τουρκία κυρίως για δύο λόγους.

Ο ένας είναι θα μπορούσαμε να πούμε συγκυριακός.

Δηλαδή, βλέποντας η Τουρκία από τη μια πλευρά τον Χαφτάρ να απειλεί την κυβέρνηση του τουρκικής καταγωγής Σαράτζ, και από την άλλη τις χώρες της περιοχής να προωθούν εθνικά αλλά και κοινά ενεργειακά προγράμματα και τριμερείς συνεργασίες από τις οποίες η ίδια είναι αποκλεισμένη, όχι επειδή την απέκλεισαν πολιτικά οι χώρες της περιοχής αλλά επειδή αυτό θέλει η Γεωγραφία, αποφάσισε να υπογράψει τη συμφωνία με τη Λιβύη και να λάβει την άδεια της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης για αποστολή στρατευμάτων στην Τρίπολη. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο που όχι μόνο η μέρα αλλά και η ώρα που ψηφίστηκε το θέμα της αποστολής στρατευμάτων στη Λιβύη, ήταν ακριβώς η ίδια με την υπογραφή της συμφωνίας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ για την κατασκευή του αγωγού EastMed. Ήθελε με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία να μας δώσει ένα μήνυμα, ότι έχει τον έβδομο μεγαλύτερο στρατό του κόσμου!

Ο δεύτερος λόγος είναι στρατηγικός και σχετίζεται με το νέο εθνικό δόγμα της Τουρκίας που ακούει στο όνομα «Γαλάζια Πατρίδα» και την υψηλή ισλαμική στρατηγική που θέλει την Τουρκία να νεκρανασταίνει την Οθωμανική Αυτοκρατορία με όρους 21ου αιώνα και να γίνεται ηγέτιδα δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου, δηλαδή 1,7 δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων.

Και οι δύο λόγοι και όλα τα επιχειρήματα ακούστηκαν στις εισηγήσεις των βουλευτών του ΑΚΡ και του ΜΗΡ, κατά τη συζήτηση του ζητήματος της αποστολής στρατευμάτων στη Λιβύη.

Αυτή είναι η μεγάλη και η μικρή εικόνα.

Όσον αφορά το τίμημα που πλήρωσαν οι Κούρδοι με την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία είναι μεγάλο, αφού αφ’ ενός μεν έχασαν την στρατηγικής σημασίας πόλη και επαρχία Κιρκούκ, την οποία ήλεγξαν και οι Χάσντι Σάμπι, αφ’ ετέρου δε δέχτηκε σοβαρό πλήγμα το όραμά τους για τη δημιουργία του Κουρδικού Διαδρόμου, που θα τους έβγαζε στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τέλος, όσον αφορά την Κύπρο και την Ελλάδα, αν και υπάρχει σχετικά σαφής στήριξη από πλευράς των ΗΠΑ στα θέματα της παράνομης και πειρατικής δράσης της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, του αγωγού EastMed αλλά και της παράνομης συμφωνίας της Τουρκίας με τη Λιβύη, ο κίνδυνος είναι να κατοχυρώσει η Τουρκία το ρόλο της περιφερειακής δύναμης, επ’ ωφελεία των ΗΠΑ. Τότε υπάρχει ο κίνδυνος να συνθλιβούμε στα δόντια της μυλόπετρας.

Δημοσιεύεται στην κυριακάτικη δημοκρατία και το pontos-news.gr

infognomonpolitics.gr

Εγκρίθηκε από το λιβυκό Συμβούλιο η συμφωνία με Αγκυρα! - Καθ'οδόν τουρκικός Στρατός προς την βορειοαφρικανική χώρα

(Ανανέωση - Αρχικό κείμενο 08.35): Εκρίθηκε από το High Council of State, το συμβουλευτικό σώμα το οποίο δίνει την νομιμοποίηση στις αποφάσεις της αναγνωρισμένης -και από την Αθήνα- λιβυκής φιλότουρκης  κυβέρνησης, η στρατιωτική συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης.

Μια συμφωνία η οποία αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη για την Ελλάδα, πιο επικίνδυνη από την ανακήρυξη ΑΟΖ  μεταξύ των δύο κρατών.

Το κείμενο της συμφωνίας δημοσιεύεται σήμερα από το pronews.gr και αναφέρει ότι «Η Λιβύη μπορεί να ζητήσει την αποστολή στρατευμάτων εάν το απαιτούν οι περιστάσεις» και αυτό θα πράξει άμεσα μόλις ψηφιστεί η συμφωνία από το High Council of State.

Η στρατιωτική συμφωνία θα συζητηθεί σήμερα στην Επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων του Ανωτάτου Συμβουλίου του Κράτους.

Ηδη μέσα στην συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας που δημοσιοποιήθηκε, δίνεται η δυνατότητα στην Τουρκία να αναπτύξει Δύναμη Ταχείας Επέμβασης, να κινούνται τα σκάφη της ελεύθερα μέσα στα λιβυκά χωρικά ύδατα και να ίπτανται τα στρατιωτικά αεροσκάφη της (μαχητικά και μεταγωγικά) ελεύθερα μέσα στον λιβυκό εναέριο χώρο, αλλά και να αναλαμβάνουν αποστολές βάσει αιτημάτων της λιβυκής κυβέρνησης!

Είναι αυτονόητο ότι οι παραπάνω προβλέψεις κυκλώνουν την Ελλάδα, η οποία αν δεν αντιδράσει άμεσα και ένοπλα σε λίγο καιρό θα έχει ηττηθεί πριν καν πολεμήσει!

Αξιωματούχος του τουρκικού αντιπολιτευόμενου κόμματος CHP αποκαλύπτει πως ήδη προετοιμάζονται και ασκούνται δυνάμεις οι οποίες θα αποσταλούν στο μέτωπο της Λιβύης.

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι είπε ότι η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) της Λιβύης, με έδρα την Τρίπολη που υποστηρίζετααι από την Τουρκία , είναι «όμηρος» ένοπλων παραστρατιωτικών οργανώσεων, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει.

Εχει όμως την δική της αξία η δήλωση του Σίσι ότι «Η ασφάλεια της Αιγύπτου επηρεάζεται άμεσα από την κατάσταση στη Λιβύη»: Ο επόμενος στόχος της Τουρκίας είναι η ανατροπή του αλ Σίσι μέσω των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο.

Και αυτό είναι το «μεγάλο κόλπο» του Ρ.Τ.Ερντογάν: Εκτός του ότι «βάζει στο χέρι» και ελέγχει πλέον όλα τα εξαιρετικής ποιότητας κοιτάσματα πετρελαίου της Λιβύης, θα απειλεί ευθέως την Αίγυπτο...

pronews.gr

Όραμα και καθοδήγηση του Τζό Μπάιντεν ο χάρτης αγωγών από Κύπρο προς Τουρκία

της Φανούλας Αργυρού*

Ο πολυσυζητημένος χάρτης με αγωγούς προς Τουρκία που ξαφνικά, αρχές Ιουνίου 2019  ανάρτησε η  αμερικανική ιστοσελίδα Μc Clatchy DC, (Sigmalive Μάριου Πούλλαδου 6.6.2019 «Αποκαλυπτικός χάρτης ΗΠΑ για ΑΟΖ που είδαν Ερντογάν-Αναστασιάδης» και «Σενάρια επί χάρτου ΗΠΑ για ΑΟΖ» στη «Σημερινή» 9 Ιουνίου 2019)  είχε  χαρτογραφηθεί από το Bureau of EnergyResources, όπως γράφει εμφαντικά (μια υπηρεσία που υπόκειται  στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ),  επί διακυβέρνησης Μπάρακ Ομπάμα.

 «Στον χάρτη αποτυπώνονται οι  πιθανές διαδρομές εξαγωγής φυσικού αερίου  στην περιοχή. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι δείχνει ένα αγωγό φυσικού αερίου να ξεκινά από το κοίτασμα Αφροδίτη και να κατευθύνεται μέσω Κύπρου στα νότια παράλια της Τουρκίας … σύμφωνα με τον «αρχιτέκτονα» του εγχειρήματος Άμος Χόκσταϊν υπάρχει μια σπάνια περίπτωση συνέχειας μεταξύ των διοικήσεων του Τραμπ και Ομπαμα…»

Υπάρχει όμως; Γιατί στο ίδιο δημοσίευμα:

«Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκοι τον Απρίλιο είπαν στο McClatchy ότι είχαν ζητήσει ρόλο επίσημου παρατηρητή στις συναντήσεις του Φόρουμ για την Ανατολική Μεσόγειο – που αποτελείται από την Ιορδανία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ και Παλαιστινιακή Αρχή – προσφέροντας βοήθεια στο να φρεσκάρουν την υποδομή του Φόρουμ με αμερικανική εμπειρία…

Το Μάρτιο, ο Πομπέο (Αμερικανός ΥΠΕΞ) παρευρέθηκε στην εκδήλωση υπογραφών στο Τέλ Αβίβ μεταξύ, Ελλήνων, Ισραηλινών και Κυπρίων αξιωματούχων για μια συμφωνία αγωγού 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων που θα βοηθήσει την εξαγωγή τοπικού αερίου προς την Ευρώπη… αυτό ήταν μια σκόπιμη ένδειξη αμερικανικής υποστήριξης για το σχέδιο, παρόλο που συνεχίζουν ναεκφράζουν σκεπτικισμό…»

Και  δεν βλέπουμε να περιλαμβάνεται η Τουρκία. Είναι γεγονός ότι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακόμα υπάρχει μια ομάδα (και αυτό παρόλες τις αυξανόμενες και έντονες φωνές στην Ουάσιγκτον εναντίον της Τουρκίας) που υποστηρίζει τα συμφέροντα της κατοχικής δύναμης…

2014 Επίσκεψη Τζό Μπάιντεν στην Κύπρο

Όμως έχει και μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα ουρά η ιστορία αυτή.  Θυμάστε την μεγαλοπρεπή εκείνη επίσκεψη του Τζό Μπάιντεν (αντιπροέδρου των ΗΠΑ επί Ομπάμα) στην Κύπρο το 2014 για συναντήσεις  με τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη; Αλλά και τις αρνητικές επισημάνσεις του προέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλου που ακολούθησαν, για τη μη αναφορά του στην κατοχή και στον ρόλο της Τουρκίας στο Κυπριακό;  Και την επίσκεψή του στα κατεχόμενα που μπορούσε η κυπριακή κυβέρνηση να αποτρέψει; (Σημερινή, 22.5.2014 «Ιστορική επίσκεψη, «ιστορική δήλωση» Mιχάλη Παπαδόπουλου ).  Ίσως το δημοσίευμα της  Μc Clatchy DC σήμερα  να απαντά στις τότε δικαιολογημένες επικρίσεις  του Νικόλα Παπαδόπουλου.

Στις 22 Μαΐου 2014 σε δημοσιογραφική διάσκεψη στην Κύπρο ο Τζό Μπαίντεν αναφέρθηκε τις προοπτικές η Κύπρος να καταστεί παίχτης κλειδί στην προμήθεια φυσικού αερίου στην Ευρώπη και ότι η ανεύρεση των υδρογονανθράκων παρουσίαζε μια μοναδική ευκαιρία για την μοιρασμένη χώρα μας… (Βλέπε Mail online 22.5.2014)

https://www.dailymail.co.uk/wires/ap/article-2636289/Biden-Cyprus-global-natural-gas-hub.html

Όραμα του Τζό Μπάιντεν ο χάρτης

Στο  σχετικό δημοσίευμα της Μc Clatchy DC 5.6.2019 ο  «αρχιτέκτονας» του χάρτη Άμος Χόκσταϊν, (πρώην ειδικός  απεσταλμένος και συντονιστής για διεθνή θέματα ενέργειας των ΗΠΑ) αποκάλυψε ότι αυτός ο  περιβόητος χάρτης, με αγωγούς προς Τουρκία, σχεδιάστηκε από χαρτογράφους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διπλωμάτες «υπό τις οδηγίες του πρώην αντιπροέδρου Τζό Μπάιντεν».  «Μας πήρε πολύ καιρό να ετοιμαστεί… και είναι χάρη στο όραμα και ηγεσία του Τζό Μπάιντεν».

Και ότι το χάρτη τον έδειξαν  στον Τούρκο Πρόεδρο  Ρ. Ερτογάν μεταξύ 2015-2017 αλλά και στον Πρόεδρο Αναστασιάδη (δεν είπαν, όμως,  πότε στον δεύτερο).

«Πήρε πολύ καιρό να ετοιμαστεί…»

Για να πάρει πολύ καιρό να ετοιμαστεί το όραμα του Τζό Μπάιντεν  για τα μάτια του Τούρκου Προέδρου Ρ. Ερτογάν μεταξύ 2015-2017,  θα πρέπει οι προετοιμασίες να ξεκίνησαν πολύ πριν το 2015. Ίσως και πριν την αντικατάσταση της Χιλαρυ Κλίντον από τον Τζών Κέρι το Φεβρουάριο του 2013 στο Υπ. Εξωτερικών.

2013 – Το φιλμάκι του ΚΕΒΕ και όχι μόνον

Και αυτή η χρονολογία μας φέρνει στο νου ότι το 2013 συν ήταν και μια περίοδος που είχαν ξεσπαθώσει ορισμένοι δικοί μας  να μας πείσουν ότι πρέπει να δεχθούμε ο αγωγός φυσικού αερίου να περνούσε από την Τουρκία, ότι θα λυνόταν το Κυπριακό και θα γινόμασταν όλοι πάμπλουτοι κτλ κτλ.

Μάλιστα, θυμόμαστε στο Λονδίνο, ότι σε κάποια συνάντηση παραγόντων της ομογένειας με πολιτικό μεγάλου κόμματος στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο τελευταίος, υποστήριζε αγωγό μέσω Τουρκίας και δίχως ντροπή είχε εκφράσει και την θέση ότι « έπρεπε να είχαμε δώσει και κανένα οικόπεδο της Τουρκίας προ πολλού και ήταν λάθος μας που δεν το είχαμε σκεφθεί».

Συμπτωματικά (;) το 2013 είχε ξεπροβάλει  και ένα κατάπτυστο βίντεο – φιλμάκι του ΚΕΒΕ (Κυπριακού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου) σε συνεργασία με το «Τ/κ Εμπορικό Επιμελητήριο»  στα κατεχόμενα με τίτλο « Τι θα γίνει αν… λυθεί το Κυπριακό»  με χρηματοδότηση, όπως είχαμε μάθει από την UNOPS,  προπαγανδίζοντας την παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία,  αποδεχόμενοι τα τετελεσμένα των δύο τουρκικών και συνεχιζόμενων εισβολών. Μας πρόβαλε τον διαμοιρασμό του θαλάσσιου πλούτου της ΚΔ και τις … προοπτικές που θα είχε η Κύπρος με νέες ευκαιρίες για την εκμετάλλευση της τεράστιας αγοράς της Τουρκίας  όταν θα … επιτρέπονταν οι εισαγωγές από την Τουρκία, χιλιάδες θέσεις εργασίας κτλ  κτλ.  οικονομικά φούμαρα, ενόψει και της  άσχημης οικονομικής κρίσης που περνούσε η Κυπριακή Δημοκρατία. Είχαν μάλιστα συ-στρατεύσει τότε και τον Νομπελίστα Σερ Χριστόφορο Πισσαρίδη… (Φαίνεται κατέβασαν το φιλμάκι τους  γιατί δεν το βρίσκουμε στην ιστοσελίδα του ΚΕΒΕ).

2013 συν  – Ερτογάν – Μουσουλμανική Αδελφότητα – Σίσι

Χρειάζεται πιστεύω, επίσης,  να θυμηθούμε ότι τα χρόνια  2013 –  η Μουσουλμανική Αδελφότητα στη Αίγυπτο βρισκόταν στα ύψη της δύναμής της καθώς επίσης και η επιρροή του Τούρκου Πρωθυπουργού Ερτογάν στη Μέση Ανατολή,  ο οποίος το 2014 ανέλαβε ως ο 12^ος Πρόεδρος της Τουρκίας. Στις ΗΠΑ η Χίλαρυ Κλίντον είχε μεγάλες βλέψεις για «ειρήνευση στη Μέση Ανατολή» με βάση το ‘οικονομικό’ και ότι ο διάδοχος της θα ήταν άξιος συνεχιστής… («Ελευθερία» Λονδίνου 31.1.2013).

Μήπως ήταν καθ΄υπόδειξη Μπάιντεν/Κλίντον εκείνες οι προτροπές για εμπορικές σχέσεις με την κατοχική Τουρκία; Ευτυχώς ένα χρόνο αργότερα στην Αίγυπτο ανέλαβε ο Abdel Kahalil El-Sisiκαι η επιρροή του Ερτογάν άρχισε να τα παίρνει πίσω…

2015

Στις 7 Ιουνίου 2015  (δύο χρόνια μετά το φιλμάκι και την περίοδο που το δημοσίευμα της Μc Clatchy DC μας ενημερώνει ότι έδειξαν τον χάρτη και στον Ερτογάν)  δημοσιεύθηκε στη «Σημερινή» άρθρο της κας Σάβιας Ορφανίδου, Μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ με τίτλο «Τι θα γίνει αν… λυθεί το Κυπριακό» το  οποίο πήγαινε πίσω στο 2013 και  στο φιλμάκι του ΚΥΒΕ και τα οικονομικά οφέλη  για συνεργασία ουσιαστικά με την Τουρκία!

Έγραψε: « Η ανάπτυξη οικονομικών, εμπορικών και τουριστικών δραστηριοτήτων μεταξύ των δύο κοινοτήτων, η εκμετάλλευση της τεράστιας αγοράς της Τουρκίας και οι νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη νέων αγορών για την κυπριακή οικονομία θα συντείνουν στη διευκόλυνση των προσπαθειών για επιτάχυνση της ανάκαμψης και της εξόδου από την κρίση. Ιδιαίτερα, μια βιώσιμη λύση θα οδηγήσει στην περαιτέρω ενίσχυση της ναυτιλίας μας με την ελεύθερη πρόσβαση των κυπριακών πλοίων σε τουρκικά λιμάνια και στην προώθηση μεγάλων αναπτυξιακών έργων, ιδιαίτερα στον Βορρά, μέσω της άντλησης περισσότερων κονδυλίων από τα ευρωπαϊκά ταμεία, δημιουργώντας έτσι νέες θέσεις εργασίας και ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητά μας».

Και για την  «διαχείριση του φυσικού αερίου και την αναβάθμιση του γεωπολιτικού μας ρόλου» :

«… Οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε θετικά τον εθνικό μας πλούτο, καταδεικνύοντας ότι τα εθνικά μας συμφέροντα μπορούν να συνάδουν απόλυτα με τα συμφέροντα των δυνάμεων στην περιοχή, και ιδιαίτερα της Τουρκίας…»

http://www.sigmalive.com/simerini/news-asset/237990/ti-tha-ginei-an-lythei-to-kypriako

Και όλα αυτά  για κλείσιμο του Κυπριακού (βλέπε Μοντ Πελεραν – Κράν Μοντάνα)  αντί να απαιτούν να τιμωρηθεί ο Τούρκος εισβολέας, να δικαστεί και καταδικαστεί για τα εγκλήματά του, να επιστραφούν οι κλεμμένες μας περιουσίες  και να αποχωρήσει από τα καταπατημένα μας εδάφη…

Εν κατακλείδι, είναι καλά να τα θυμόμαστε όλα αυτά τα γεγονότα, και η δημοσιοποίηση του σχετικού χάρτη (όραμα του τότε αντιπροέδρου Τζό Μπάιντεν της διοίκησης Μπάρακ Ομπάμα)  μας έδωσε την ευκαιρία. Γιατί  όλα είναι ρευστά στην πολιτική. Και  ιδιαίτερα στις σχέσεις ΗΠΑ/Τουρκίας οι οποίες θα εξαρτηθούν με το κατά πόσο «Θα σπάσει το «σχοινί» στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις;» όπως εύστοχα τοποθετεί το ερώτημα στο άρθρο του στις 17 Ιουνίου 2019 ο αγαπητός Σάββας Καλεντερίδης.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ:ΣΗΜΕΡΙΝΗ 23/6/2019

Ινφογνώμων Πολιτικά

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Θρήνος και οργή από χιλιάδες χριστιανούς στην κηδεία των 25 νεκρών της βομβιστικής επίθεσης

Χιλιάδες Αιγύπτιοι Κόπτες Χριστιανοί συγκεντρώθηκαν στους δρόμους του Καΐρου την Κυριακή, μετά την βομβιστική επίθεση στον κεντρικό καθεδρικό ναό της πόλης, στην οποία σκοτώθηκαν τουλάχιστον 25 πιστοί. Οι διαδηλωτές φώναζαν «φύγε, φύγε, φύγε» την ώρα που οι αστυνομικοί συνόδευαν τον υπουργό εσωτερικών ταγματάρχη Magdy Ibrahim. Ένας διαδηλωτής κρατούσε μία πινακίδα με εικόνες ενός μωρού που σκοτώθηκε από την έκρηξη, ένα από τα τουλάχιστον έξι παιδιά που σκοτώθηκαν στην επίθεση.

Τα φέρετρα τυλίχθηκαν σε αιγυπτιακές σημαίες. Ο Κόπτης Πάπας Tawadros ΙΙ (Θεόδωρος Β΄) πνευματικός ηγέτης των κοπτών της Αιγύπτου, και κορυφαίοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και του στρατού παρευρέθηκαν στην κηδεία, η οποία πραγματοποιήθηκε εν μέσω αυστηρών μέτρων ασφαλείας.

«Θεέ προστάτευσέ εμάς και τον λαό σου από τις συνωμοσίες των κακών ανθρώπων», είπε ο Tawadros στην προσευχή του κουνώντας το θυμίαμα πάνω από τα φέρετρα που είχαν σταυρούς από λευκά τριαντάφυλλα. «Είναι η μοίρα της εκκλησίας μας να προσφέρουμε μάρτυρες», είπε.

Ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ ελ-Σίσι δήλωσε τη Δευτέρα ότι βομβιστής αυτοκτονίας ήταν αυτός που προκάλεσε την έκρηξη που σκότωσε 25 χριστιανούς κατά τη διάρκεια Κυριακάτικης λειτουργίας σε εκκλησία του Καΐρου δίπλα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου, στην έδρα της αρχαίας Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αιγύπτου.

Αυτή ήταν μία από τις πιο θανατηφόρες επιθέσεις με στόχο πάντα την κοπτική μειονότητα της Αιγύπτου, η οποία αποτελεί περίπου το 10 τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας και υποστήριξε σθεναρά τη στρατιωτική ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου το 2013, η οποία οδηγήθηκε από τον ελ Σίσι.

Καμία ομάδα δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση.

«Οι άνθρωποι έχουν μέσα τους ένα ηφαίστειο θυμού», δήλωσε ο Nora Sedki, ένας Χριστιανός δημόσιος υπάλληλος ο οποίος συμμετείχε σε μια διαδήλωση αρκετών εκατοντάδων διαδηλωτών έξω από την εκκλησία.

«Το αίμα των αδελφών μας είναι αγαπητό», φώναζαν οι διαδηλωτές, οι οποίοι έφεραν αιγυπτιακές σημαίες και σταυρούς από κλαδιά δέντρων.

Η Αίγυπτος έχει γίνει μάρτυρας ενός κύματος ισλαμικών επιθέσεων από το 2013, όταν ο στρατός ανέτρεψε τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Πολλοί υποστηρικτές του εξαπέλυσαν δριμεία επίθεση κατά των χριστιανών μετά την αποπομπή του, λεηλατώντας και καταστρέφοντας δεκάδες εκκλησίες και χριστιανικές ιδιοκτησίες στη νότια Αίγυπτο.

Για δεκαετίες, οι Χριστιανοί της Αιγύπτου υφίστανται διακρίσεις, καθώς δεν ε΄χουν πρόσβαση σε κορυφαίες θέσεις σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων και των δυνάμεων ασφαλείας. Κατηγορούν επίσης τις δυνάμεις ασφαλείας ότι δεν κάνουν αρκετά για να τους προστατεύσουν από τους μουσουλμάνους εξτρεμιστές, μια καταγγελία που συνεχίζεται και υπό την κυβέρνηση του ελ-Σίσι. 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ, εδώ κι εδώ

Μπαράζ «συμφιλιώσεων» της Τουρκίας με Ρωσία, Ισραήλ και Αίγυπτο - Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ «ΣΥΓΓΝΩΜΕΣ» ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝτου Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Μεγάλη γεωστρατηγική επίθεση επιχειρούν οι Τούρκοι ξεκινώντας ένα μπαράζ «συγγνώμης» και συμφιλιώσεων καθώς η τουρκική οικονοία κλυδωνίζεται και η ίδια η Τουρκία κινδυνεύει με απώλειες εδαφών.

 

Έτσι προχωράει σε κινήσεις που όμως αν της βγουν, θα απομονώσουν την Ελλάδα γεωστρατηγικά η οποία δεν μπόρεσε τόσα χρόνια να κεφαλαιοποιήσει τις έχθρες που είχε δημιουργήσει η Τουρκία και να αποκομήσει σημαντικά οφέλη.

 

Σημειώνεται ότι η Αίγυπτος του Σίσι είναι δεκτική στο να αναγνωρίσει την ελληνική ΑΟΖ υπολογίζοντας το Κατελόριο. Μια συμφιλίωση όμως μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Η Αίγπτος δεν παύει να είναι μια σουνιτική χώρα.

 

Έτσι ο Ρ.Τ.Ερντογάν μπροστά στην καταστροφή που έρχεται έριξε τα «μουτρα» του και ζήτησε συγγνώμη από την Ρωσία για την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 στις 24 Νοεμβρίο του 2016, μια συγγνώμη που εν αρχή δεν γίνεται αποδεκτή για λόγους αρχής αλλά και για λόγους ανταλλαγμάτων που η Τουρκία θα πρέπει να δώσει για να πετύχει την «συγχώρεσή» της.

 

Μια... συγχώρεση που σίγουρα θα συνδυαστεί με τον νότιο διάδρομο μεταφοράς του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη καθώς αυτός είναι ο βασικός ρωικός στόχος και την ακύρωσή του ήθελαν να πετύχουν οι Αμερικανοί που με πολύ χαρά είδαν (αν δεν έσπρωξαν κιόλας) τον Ρ.Τ.Ερντογάν να προχωρέι σε μια τέτοια εχθρική ενέργεια ως προς την Μόσχα με τον Β.Πούτιν να δηλώνει ότι «επρόκειτο για ένα πισώπλατο χτύπημα» διότι οι Ρώσοι δεν περίμεναν κάτι τέτοιο απο μια χώρα με την οποία έχουν συναλλαγές δισεκατομυρίων.

 

Όμοια σκεπτόμενος και ο Β.Νετανιάχου προχώρησε στην αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας.

 

Αποφάσισαν πλήρη ομαλοποίηση σχέσεων, δίνοντας τέλος στην εξάχρονη διαμάχη τους η οποία είχε αρχίσει το 2010, λόγω της επέμβασης Ισραηλινών κομάντος σε τουρκικό πλοιάριο που κατευθυνόταν στη Γάζα, που είχε κοστίσει τη ζωή σε 10 Τούρκους ισλαμιστές ακτιβιστές ανθρωπιστικής οργάνωσης.

 

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετενιάχου τόνισε ότι πρόκειται για σημαντικό βήμα το οποίο θα δώσει ώθηση στην ισραηλινή οικονομία.

 

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε ελπίδα η συμφωνία να βελτιώσει την ανθρωπιστική κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας.

 

Μέσω της συμφωνίας, θα επιτραπεί στην Τουρκία να στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στον παλαιστινιακό θύλακα, ο οποίος ελέγχεται από την ισλαμιστική Χαμάς, καθώς και να πραγματοποιεί έργα υποδομής.

 

Το Ισραήλ θα πληρώσει επίσης 20 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση στις οικογένειες των θυμάτων του τουρκικού πλοιαρίου Μαβί Μαρμαρά.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι κινήσεις αυτές γίνονται επί πρωθυπουργίας Γιλντιρίμ. Ο Ρ.Τ.Ερντογάν πονηρά σκεπτόμενος ήθελε να δείξει ότι δεν ήταν υπεύθυνος ο ίδιος αλλά ο πρότερος πρωθυποργός ο Α.Νταβούτογλου.

 

Δεν σταματάνε όμως εδώ οι Τούρκοι καθώς θα προχωρήσουν και σε κίνηση συμφιλίωσης με την Αίγυπτο του προέδρου Σίσι.

 

Μια συμφιλίωση που θα δημιουργούσε έναν άξονα Τουρκίας-Ισραήλ και Αιγύπτου πετώντας την Ελλάδα στην «γωνία»

 

Τα ισραηλινά ΜΜΕ αναφέρουν τα οφέλη για το Ισραήλ

 

-Το Ισραήλ θα υποστηρίξει την κοινή δέσμευση Σαουδικής Αραβίας-Αιγύπτου και Τουρκίας για ανάσχεση του Ιράν τραβώντας μια «σουνιτική γραμμή»στο Κέρας της Αφρικής, την Κόκκινη Θάλασσα, τα Στενά του Άκαμπα και στις Μεσογειακές ακτές του Ισραήλ και της Αιγύπτου.

 

-Η συμφωνία αυτή είναι ο πρόδρομος μιας σειράς νέων συμφωνιών. Η πιο σημαντική εκ των οποίων είναι η συμφωνία συμφιλίωσης μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου με «μοντέλο» την συμφωνία Τουρκίας-Ισραήλ. Σε αυτή την περίπτωση ο Ρ.Τ.Ερντογάν θα αναλάβει την δέσμευση ότι δεν θα επιτρέψει στην Μουσουλμανική Αδελφότητα να επιχειρεί από την Τουρκία εναντίον του  Αλ Σίσι.

 

-Αίγυπτος και Τουρκία θα ξαναξεκινήσουν την συνεργασία τους στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών.

 

-Οι μηχανισμοί και οι σύνδεσμοι των υπηρεσιών πληροφοριών που θα εγκατασταθούν μεταξύ Ισραήλ- Τουρκίας- Αιγύπτου θα στοχεύουν στο Ιράν.

 

-Η νέα ανανεωμένη συνεργασία μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ θα έχει μια στρατιωτική διάσταση που θα επεκτείνεται και στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών. Υπεύθυνος για τις ανταλλαγές των πληροφοριών από την πλευρά του Ισραήλ θα είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Gady Eisenkot, ο οποίος και θα καθορίζει-σχεδιάζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.

 

-Έκπληξη είναι το ακόλουθο: Η Ιορδανία είναι υποψήφιο μέλος αυτής της συμμαχίας. Ο Βασιλιάς Abdullah διαλύει την Μουσουλμανική Αδελφότητα και τα δίκτυα της πολλά μέλη της οποίας ανήκαν στην Παλαιστινιακή Χαμάς.

 

-Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσημες συζητήσεις Ισραήλ-Τουρκίας για την δημιουργία αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ των δύο χωρών. Σκοπός η αγορά της Ευρώπης. Η κίνηση αυτή όμως έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα καθώς η Ρωσία σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν οι Ισραηλινοί δέχτηκε να κατασκευάσει η ίδια τον αγωγό.

 

-Στο τραπέζι είναι τώρα η στρατιωτική συνεργασία Ισραήλ-Τουρκίας-Ρωσίας ενώ θα υπάρξει και συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών για την ασφάλεια του Ισραηλινού φυσικού αερίου στην Μεσόγειο.

 

Φαίνεται πως η Ρωσία πήρε τεράστια ανταλλάγματα, που έχουν να κάνουν με τον περιβόητο νότιο διάδρομο. Αυτοί που έιναι πολύ δυσαρεστημένοι είναι οι Αμερικανοί καθώς βλέπουν την Gazprom να αναλαμβάνει την εμετάλευση των κοιτασμάτων της ανατολικής Μεσογείου.

 

Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια παρά τις ανακατατάξεις παρά το γεγονός ότι υπήρχαν σημαντικές γεωπολιτικές αλλαγές, η Ελλάδα παρέμεινε αδρανής και στα «ευχολόγια» για να μην δυσαρεστήσει κάποιους άλλους. Όταν δεν κάνεις τίποτα δεν θυμώνουν μαζί σου αλλά δεν είναι έτσι.

 pronews.gr

ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ: ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΞΑΝ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Στο ευρύ κοινό, οι όροι ''Λευκή'' και ''Μαύρη Αδελφότητα'' είναι γνωστοί από δύο ειδών πηγές: Α) από διάσπαρτες παραφιλολογίες και χαζομάρες, που δεν χρειάζονται σχολιασμό. Β) από την μετεξέλιξη της ψευδό-θρησκευτικής οργάνωσης της ''Θεοσοφικής Εταιρείας'' σε ''Λευκή Αδελφότητα'', και επίσης από το νέο-γνωστικό κίνημα (1914-1980) των βούλγαρων Νέο-βογόμιλων Πέταρ Ντένωφ και Μικαέλ Αϊβανόφ. Η αλήθεια όμως για την προέλευση αυτών των δύο όρων βρίσκεται  στα δρώμενα που έλαβαν χώρα αρκετούς αιώνες  πριν.

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον 13^ο αιώνα στη Γαλλία, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνον από ιστορική άποψη, αλλά και γιατί μας δίνουν πληροφορίες που μπορεί να συσχετιστούν με γεγονότα και καταστάσεις της σύγχρονης εποχής.

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, στην Γαλλική επαρχία του Λανγκντόκ, η γνωστική σέκτα των Καθαρών είχε καταφέρει να γίνει το κύριο θρήσκευμα  και είχαν προσηλυτιστεί σε αυτή οι περισσότεροι πρίγκιπες και ευγενείς της περιοχής. Οι χριστιανοί είχαν εκτοπιστεί και οι Καθαροί βρίσκονταν σε στενή συμμαχία και συνεργασία με τους εβραίους κατοίκους αυτής της επαρχίας. Αυτή η κυριαρχία και επέκταση των αιρετικών σεκτών ήταν το αίτιο που οδήγησε τους χριστιανούς στην οργάνωση της γνωστής Σταυροφορίας (1209–1229) ενάντια στους Αλβιγηνούς (Καθαροί που πήραν το όνομα τους από την πόλη Αλμπί της νοτιοδυτικής Γαλλίας).

Το 1211, όταν στην πόλη της Τουλούζ επίσκοπος ήταν ο Folquet de Marselha, σχηματίστηκε ένα στρατιωτικό σώμα ή καλύτερα μία πολιτοφυλακή, για να αμυνθεί εναντίον των Καθαρών και να εκδιώξει τους εβραίους τοκογλύφους που μάστιζαν την πόλη. Τα μέλη αυτής της πολιτοφυλακής είχαν χαραγμένο έναν λευκό σταυρό στην στολή τους. Γι΄αυτό τον λόγο ονομάστηκαν ''Λευκή Αδελφότητα''. Ως απάντηση σε αυτή  την  χριστιανική στρατιωτική αδελφότητα, οι Καθαροί και οι εβραίοι έφτιαξαν ένα δικό τους στρατιωτικό σώμα και το ονόμασαν ''Μαύρη Αδελφότητα'', οπότε οι συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο παρατάξεις έγιναν ιδιαίτερα σφοδρές. Άνδρες από την ''Λευκή Αδελφότητα'' εστάλησαν για να συμμετάσχουν στην μεγάλη σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών.

Όλα αυτά τα διηγείται ο Guillaume de Puylaurens (1200-1274) στο ''Χρονικό'' του, που είναι  μία  ιστορία για τον Καθαρισμό και την Σταυροφορία ενάντια στους Αλβιγηνούς.

Αν σκεφθούμε την πολιτική και γεωπολιτική ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης, σίγουρα θα συναντήσουμε παρόμοιες καταστάσεις και συγκρούσεις, με διαφορετικό βέβαια μανδύα, όπου ο θρησκευτικός παράγοντας αντικαταστάθηκε από τις ιδεολογίες που αναδύθηκαν όταν αυτά τα αιρετικά κινήματα εκκοσμικεύθηκαν. Σε γενικές γραμμές, το βασικό παραβατικό πνεύμα  μαζί με τα οικονομικά συμφέροντα, που προκάλεσαν τις συγκρούσεις στην Τουλούζ το 1211, διέτρεξαν υπογείως την σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Συμβολικά και μόνον λοιπόν, ''Μαύρη Αδελφότητα'' εναντίον ''Λευκής Αδελφότητας'': Γαλλική Επανάσταση (ο έμπορος, ο τραπεζίτης, ο άθεος), Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (τράπεζες, μασονία), η επανάσταση των Μπολσεβίκων, ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, ο Μάιος του 68, κλπ. Σε όλες αυτές τις συγκρούσεις υποβόσκει αυτός ο παλαιός παράγοντας, αυτό το αιρετικό στοιχείο, και φυσικά το τοκογλυφικό πνεύμα.

Βέβαια, οι χαρακτηρισμοί ''Λευκή'' και ''Μαύρη'' δεν πρέπει να μας οδηγήσουν  στην  αναζήτηση  σαφών και ομοιογενών σχηματισμών, ούτε φυσικά σε μία Μανιχαϊστική αντίληψη του ιστορικού, πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, αφού δεν γίνεται να αποδοθούν σε αυτούς (τους χαρακτηρισμούς) ''καθαρές ποιότητες'', ή ''καθαρές  έννοιες'' μια που σχεδόν πάντα, το λευκό έχει μέσα του και λίγο ή πολύ μαύρο, οπότε τα πράγματα περιπλέκονται και το τοπίο γίνεται θολό.

Σίγουρα στην εποχή μας δεν μπορούμε να κυριολεκτούμε μιλώντας για ''Μαύρες και Λευκές αδελφότητες'' (όχι με την έννοια ότι δεν υπάρχουν λόμπι, συμμαχίες και οργανώσεις)· μπορούμε όμως, ανατρέχοντας στα γεγονότα της Τουλούζ, να σκιαγραφήσουμε τα δύο αντίθετα πνεύματα-ρεύματα που συγκρούονται κατά τον ρου της σύγχρονης ιστορίας, έχοντας όμως πάντα υπόψη μας, ότι τα χρώματα μέσα στην ανθρώπινη ψυχή (αλλά και στις πράξεις της) δεν είναι ποτέ…αμιγή.

Σημείωση

Ένα ωραίο αφιέρωμα σε εκείνες τις μακρινές εποχές: Το τραγούδι του στρατιώτη Gavaudan για την Σταυροφορία, ''Senhor, per nostres peccatz'', μία επίκληση σε όλη την χριστιανοσύνη για να αρχίσει η απελευθέρωση της Ισπανίας από τους μουσουλμάνους. (όπως πάνε τα πράγματα, μάλλον θα  ξαναζήσουμε κάτι από εκείνους τους  καιρούς…).

Θεόδοτος

Δέκα μυστικές οργανώσεις που διαμόρφωσαν τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα (φωτο)

Οργανώσεις που συστάθηκαν αρχικά από ελάχιστα μέλη, που αργότερα πολλαπλασιάστηκαν και έδρασαν μυστικά για την απελευθέρωση κρατών και τη γέννηση ιδεολογιών που οδήγησαν σε πολέμους και ειρήνη και συνεχίζουν να διαδίδονται μέχρι και σήμερα.

10. Η Germanenorden, Γερμανία

Η Germanenorden συστάθηκε το 1812 και ήταν η οργάνωση που πίστευε στην ύπαρξη μιας ανώτερης Άριας Φυλής, ενώ παράλληλα εκτιμούσε ότι η κοινωνία βίωνε την απόλυτη καταπίεση από τους Εβραίους. Με λίγα λόγια, ήταν η μυστική οργάνωση που ενέπνευσε τις θεωρίες του Ναζισμού.
Μάλιστα, το 1916 υιοθέτησαν σαν σύμβολό τους την σβάστικα, ενώ προσπαθούσαν μέσω πιστοποιητικών γέννησης να αποδείξουν την ανώτερη τους καταγωγή και την ύπαρξη μια καθαρής, Άριας φυλής. Για να ενταχθούν στην συγκεκριμένη οργάνωση τα μέλη της έπρεπε να δοκιμαστούν και να έχουν αποδεχθεί πλήρως την ιδεολογία της ομάδας. Η οργάνωση μετονομάστηκε το 1918 σε Thule Society και αγωνίστηκε κατά του κοινοτισμού. Λίγα χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε Εργατικό Κόμμα και το 1920 ανέδειξε τον Αδόλφο Χίτλερ, τον οποίο έχρισε και ηγέτη.
9. Afrikaner Broederbond, Νότια Αφρική

Η οργάνωση Afrikaner Broederbond ιδρύθηκε το 1918 και στόχος της ήταν να καταλάβει τον έλεγχο της Νότιας Αφρικής. Μέλη της ήταν μόνο λευκοί άνδρες, άνω των 25 ετών που πρέσβευαν εθνικιστικές ιδεολογίες, ενώ προσπαθούσαν να ελέγξουν την οικονομία της περιοχής στην οποία δραστηριοποιούνταν. Η δράση τους, η οποία ήταν ισχυρή, άρχισε να προκαλεί την ανησυχία της ηγεσίας του κράτους με αποτέλεσμα να απομονώσει την οργάνωση και να την κηρύξει παράνομη.
Παράλληλα, ήταν η οργάνωση που ευθυνόταν για την εξάπλωση των ιδεολογιών για τις φυλετικές διαφορές, ενώ τα μέλη της κατάφερνα να ανακηρυχθούν σε σημαντικές θέσεις εξουσίας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μέχρι το 1994, όταν δηλαδή εξελέγη πρόεδρος ο Νέλσον Μαντέλα, ο οργάνωση συνέχιζε να εξουσιάζει τη Νότια Αφρική.
8. Οι Καρμπονάροι

Οι Καρμπονάροι ήταν μυστικές επαναστατικές οργανώσεις-εταιρείες που ιδρύθηκαν το 19ο αιώνα στην Ιταλία και επηρέασαν πολλές άλλες επαναστατικές ομάδες στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία καθώς και τη Φιλική Εταιρεία. Οι στόχοι των καρμπονάρων είχαν πατριωτικό και γενικότερα φιλελεύθερο-δημοκρατικό σκοπό, σε μια Ευρώπη που μετά την ήττα του Ναπολέοντα, τα μηνύματα της γαλλικής επανάστασης είχαν ατονήσει και οι αντιδραστικές δυνάμεις της φεουδαρχίας και του συντηρητισμού είχαν επανακτήσει τα πρωτεία. Με τον αυστριακό καγκελάριο Κλέμενς φον Μέττερνιχ στο τιμόνι, οι δυνάμεις αυτές σύμπηξαν την Ιερή Συμμαχία του 1815 και κατέπνιγαν κάθε κίνημα που μπορούσε να διαταράξει το υπάρχον στάτους κβο και να αναζωπυρώσει τα μηνύματα της Γαλλίας του 1789, μηνύματα περί ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με την παροχή συντάγματος και γενικότερες δημοκρατικές ελευθερίες.
Η Ιταλία, κατακερματισμένη εκείνη την περίοδο σε πόλεις-κράτη, αποτέλεσε το πρόσφορο έδαφος για την ένωση σε μυστικές εταιρείες Ιταλών πατριωτών που ονειρεύονταν μια πατρίδα ενωμένη και ανεξάρτητη καθώς και δημοκρατική. Οι Καρμπονάροι σημάδεψαν μια ολόκληρη επαναστατική εποχή και μέλη τους έφτασαν περί τους 60.000 ανθρώπους.
7. La Trinitaria, Δομινικανή Δημοκρατία

Η La Trinitaria, ή Η Αγία Τριάδα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1838 στα Δομινικανή Δημοκρατία η οποία ήταν υπό την Αϊτή. Οι Ρεπουμπλικανού επιθυμούσαν την ανεξαρτησία τους με αποτέλεσμα να προχωρήσουν στην σύσταση της μυστικής οργάνωσης, με αρχηγό τον 25χρονο Juan Pablo Duarte, που αναδείχθηκε σε εθνικό ηγέτη και είχε μόλις 8 μέλη.
Η ομάδα είχε σκοπό τη διάδοση του εθνικού φρονήματος και την εξέγερση του λαού για να προχωρήσει σε επανάσταση. Για την επίτευξη αυτού του στόχου τα μέλη επικοινωνούσαν μυστικά, μέχρι που υπήρξε σύσταση και άλλων αντάρτικων ομάδων, που συμμετείχαν στον αγώνα. Η πρώτη απόπειρα επανάστασης έγινε το 1843 και απέτυχε, με τα μέλη της οργάνωσης να φυλακίζονται και τον αρχηγό να εγκαταλείπει την χώρα. Παρόλα αυτά, ο στόχος της οργάνωσης είχε επιτευχθεί, καθώς είχαν καταφέρει να ξεσηκώσουν τον λαό που προχώρησε σε μια οργανωμένη επανάσταση το 1844, διακηρύσσοντας την ανεξαρτησία της χώρας.
6. Η λίγκα της Χαβάης

Η λίγκα της Χαβάης δημιουργήθηκε από 200 Ευρωπαίους και Αμερικανούς εμπόρους που ήταν δυσαρεστημένοι με τον βασιλιά της Χαβάης Kalakaua. Στόχος της οργάνωσης ήταν, έχοντας τη στήριξη των Αμερικανών επιχειρηματιών, να ανατρέψουν τον εκκεντρικό μονάρχη.
Επίσημα, η οργάνωση δημιουργήθηκε το 1887 με επισφαλή τον Lorrin A. Thurston και προχώρησε στη σύσταση Συντάγματος. Τα μέλη της ξεπερνούσαν τα 405 και με μια συμμαχία που είχαν με τη Χονολουλού κατάφεραν να εκθρονίσουν τον βασιλιά το 1893. Για περίπου 5 χρόνια η Χαβάη ήταν ανεξάρτητη, έως ότου προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ το 1898, το 1959 αναγνωρίστηκε και επίσημα ως η 50η πολιτεία της Ένωσης.
5. Η Φιλική Εταιρεία

Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό, και σύμφωνα από τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, το Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ. Τέταρτο μέλος της, μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη.
Επίσης από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος και μάλιστα κατά ορισμένες πηγές συνιδρυτής, πριν τον Ξάνθο που μυήθηκε αργότερα. Οι Φιλικοί αφού μυούνταν στην Εταιρεία έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις.«Ο μυστικός χαρακτήρας της εξηγεί εν μέρει τον περιορισμένο και αμφίσημο χαρακτήρα των τεκμηρίων που άφησε πίσω της.
Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας είναι η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την ανέγερση και απελευθέρωση του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδας.
4. Katipunan, Φιλιππίνες

Η οργάνωση Katipunan ιδρύθηκε στις Φιλιππίνες το 1892 με στόχο να φρενάρει την ισπανική εξάπλωση στην χώρα. Το όνομα της οργάνωσης σημαίνει "Ανώτατος Σεβάσμιος Σύλλογος των Υιών του Λαού". Μέλη της ήταν κατ' αποκλειστικότητα οι άνδρες και συγκεκριμένα όσοι κληρονομούσαν τη θέση από τους πατέρες τους. Τα μέλη της είχαν μυστικούς κώδικες επικοινωνίας, ενώ οι τελετουργίες τους ποικίλουν, σημαντικό χαρακτηριστικό τους ήταν ότι υπέγραφαν όλα τα έγγραφα με αίμα.
Για δεκαετίες τα μέλη της κατάφεραν να διατηρήσουν την μυστικότητά τους και η δράση τους να μην γίνει αντιληπτή από τις ισπανικές αρχές. Κατάφεραν αθόρυβα να οργανώσουν την επανάσταση που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 1989.
3. Η Ιρλανδική Ρεπουμπλικανική Αδελφότητα

Ο James Stephens μαζί με άλλου Ιρλανδούς αποφάσισε να ιδρύσει την Ιρλανδική Ρεπουμπλικανική Αδελφότητα το 1858 την Ημέρα του Αγίου Πατρικίου. Η αδελφότητα είχε κέντρα σε επτά διαφορετικές χώρες, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Αγγλία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, δηλαδή οπουδήποτε διέμεναν Ιρλανδοί.
Η δομή τους ήταν μοναδική, αφού κάθε κέντρο είχε έναν συνταγματάρχη με εννέα κυβερνήτες, εννέα λοχίες και εννέα φαντάρους. Κάθε νεοσύλλεκτος γνώριζε μόνο τον προϊστάμενό του, προκειμένου να διατηρήσουν κρυφή την ταυτότητά τους. Μέχρι το 1910, η αδελφότητα είχε αρκετούς Ιρλανδοί βουλευτές στους κόλπους της και υπό την ηγεσία του Thomas Clarke ξεσηκώθηκαν σε επανάσταση το 1916, η οποία απέτυχε.
Λίγα χρόνια αργότερα η δράση της Ιρλανδικής Ρεπουμπλικανικής Αδελφότητας οδήγησε στον αγγλο-ιρλανδικό πόλεμο και τελικά στην απελευθέρωση του κράτους το 1921.
2. Το μαύρο χέρι, Σερβία

Η οργάνωση  «Ένωση ή Θάνατος» ή «Μαύρο Χέρι» ιδρύθηκε την 9η Μαΐου 1911 για την καταπολέμηση της οθωμανικής κυριαρχίας. Είχε περισσότερα από 2.500 μέλη, που ορκίστηκαν να προστατεύσουν με την ζωή τους τη μυστική δράση της οργάνωσης.
Κάθε μέλος δρούσε σε διαφορετικό πεδίο και δεν είχε ιδιαίτερη επαφή με τα άλλα μέλη, προκειμένου αν συλλαμβάνονταν να μην αποκαλύψει καμία πληροφορία για τη δράση των άλλων μελών και αν ήταν δυνατό για την ταυτότητά τους. Ηγέτης της οργάνωσης ήταν ο Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς ή Άπις, που ήταν αξιωματικός και περιώνυμος συνωμότης. Το όνομά του συνδέθηκε με τις μεγαλύτερες συνωμοσίες και δολοφονίες της εποχής του.
1. Ένωση της Σωτηρίας- Δεκεμβριστές, Ρωσία

Οι Δεκεμβριστές ήταν Ρώσοι επαναστάτες, οι οποίοι πήραν μέρος στις εξεγέρσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1825 στην Αγία Πετρούπολη και στη νότια Ρωσία. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίστηκαν επίσης και τα μέλη των μυστικών ενώσεων που είχαν προετοιμάσει την εξέγερση. Ηγέτης τους ήταν ο Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ, που αποτέλεσε και τον ιδεολογικό νου του κινήματος.
Εξαιτίας της καθυστερημένης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στη Ρωσία την εποχή εκείνη, ήταν διαδεδομένη η αντίληψη -κυρίως μεταξύ των αξιωματικών που είχαν πάρει μέρος στις ευρωπαϊκές εκστρατείες - ότι ήταν αναγκαία μια βίαιη εξέγερση για τον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Εκείνοι που υποστήριζαν αυτή τη θέση συγκρότησαν την Ένωση της Σωτηρίας, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση του κοινού Καλού, το 1818.
Αργότερα, η μυστική αυτή οργάνωση χωρίστηκε σε δύο ενώσεις: του Βορρά και του Νότου, από τις οποίες η δεύτερη, που ήταν πιο ριζοσπαστική, συγχωνεύτηκε με τη νέα οργάνωση που εμφανίστηκε στο μεταξύ, τον Μυστικό Σύνδεσμο των Ενωμένων Σλάβων. Αυτή η εξέγερση όμως ήταν ο σπόρος για την επόμενη επανάσταση, 100 χρόνια αργότερα, το 1917, όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία έπεσε.

• DEFENCENET

Η Τουρκία προσέκρουσε σε... λιβυκό ύφαλο

Του Κώστα Ράπτη

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Και απέναντι στην Τουρκία των Tayyip Erdogan και Ahmet Davutoglu οι διακατεχόμενοι από εκδικητικές διαθέσεις μάλλον είναι περισσότεροι από ό,τι φαίνεται.

Είναι βέβαια ήδη αρκετό το ότι η Τουρκία αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τις ΗΠΑ, παρακολουθείται από τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, καταγγέλλεται από τη Δαμασκό και σαμποτάρεται από τη Σαουδική Αραβία, όπου επιχείρησε να διευρύνει της στηρίζοντας την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αλλά να μποϊκοτάρεται και από τη μία εκ των δύο ανταγωνιστικών κυβερνήσεων της σπαρασσόμενης Λιβύης είναι πολύ...

Και όμως, οι εντάσεις ανάμεσα στην Άγκυρα και την διεθνώς αναγνωρισμένη λιβυκή κυβέρνηση που εδρεύει στο Τομπρούκ κλιμακώνονταν εδώ και καιρό – με κορύφωση την ανακοίνωση της δεύτερης την Κυριακή ότι προτίθεται να ακυρώσει όλες τις συμβάσεις έργων που έχουν αναλάβει τουρκικές εταιρείες, κυρίως κατασκευαστικές, στην (υπό τον έλεγχό της) επικράτεια της Λιβύης. Ο λόγος, όπως δήλωσε την Τρίτη ο Λίβυος πρωθυπουργός Abdullah al-Thinni, είναι η ανάρμοστη παρέμβαση της Άγκυρας στα εσωτερικά της χώρας του – ειδικότερα, η “υποστήριξη της Τουρκίας σε (ισλαμιστικές) πολιτοφυλακές και οι επαφές της με την Γενική Εθνική Συνέλευση”, που εδρεύει στην Τρίπολη.

Η Άγκυρα προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός. “Με δεδομένο το ότι η Λιβύη υφίσταται κρίση ασφαλείας και πολιτική κρίση, εν μέσω συζητήσεων για τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης, η απόφαση αυτή δεν σημαίνει τίποτε για εμάς” δήλωσε ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Tanju Bilgic και πρόσθεσε: “αντί η μεταβατική κυβέρνηση να καταβάλλει, όπως αναμένεται, προσπάθειες για την ειρήνευση και σταθεροποίηση της Λιβύης, στοχοποιεί τις εταιρείες μας που εργάζονται για την ανάπτυξη της χώρας”.

Το πλήγμα, πάντως, δεν είναι μικρό. Οι συναλλαγές Τουρκίας-Λιβύης ανήλθαν στα 2,3 δισ. δολάρια το 2014, ενώ τις αμέσως προηγούμενες χρονιές ήσαν πολύ περισσότερες. Από την δεκαετία του ΄70 τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν εκτελέσει 565 έργα, συνολικής αξίας 29 δισ. δολαρίων. Μόνο ο εξοπλισμός που τώρα υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν στη Λιβύη οι τουρκικές εταιρείες έχει αξία 7 δισ. δολαρίων ενώ τα εκκρεμή συμβόλαια ανέρχονται σε 19 δισ. δολάρια. Όλα αυτά ενώ η Τουρκία προσπαθούσε να ανακτήσει τις θέσεις που έχασε βίαια κατά την εξέγερση και επέμβαση του 2011, οπότε χιλιάδες Τούρκοι εργαζόμενοι εγκατέλειψαν εσπευσμένα τη Λιβύη.

Είναι, βέβαια, αληθές ότι ο ειδικός απεσταλμένος της Τουρκίας στην Λιβύη υπήρξε ο πρώτος ξένος διπλωμάτης, ο οποίος συναντήθηκε με την κυβέρνηση της παράταξης της “Λιβυκής Χαραυγής”, η οποία έχει καταλάβει από το καλοκαίρι την πρωτεύουσα της Λιβύης και αρνείται να αναγνωρίσει την εξουσία του Thinni.

Ωστόσο, επαφές με τη μη αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης έχει και ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Bernardino Leon, ενώ ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών τουThinni, δηλώνει ότι η συμφιλίωση των δύο παρατάξεων και ο σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας αποτελούσε επιδίωξη του Τομπρούκ, προτού καν καταστεί στόχος της διεθνούς κοινότητας.

Αν κάτι “ενοχοποιεί” ιδιαιτέρως την Άγκυρα, αυτό είναι οι υποψίες ότι ακολουθεί “ιδεολογικής” εμπνεύσεως εξωτερική πολιτική, καθώς η παράταξη της “Λιβυκής Χαραυγής” είναι ισλαμιστική. Αντίθετα, κυριότερο διεθνές στήριγμα της κυβέρνησης του Τομπρούκ είναι η Αίγυπτος του στρατάρχη Sisi, ο οποίος καταγγέλλεται διαρκώς από την Άγκυρα, για την ανατροπή το καλοκαίρι του 2013 του εκλεγμένου προέδρου (και συμμάχου της) Mohammad Morsi, και την επακόλουθη απηνή καταστολή της αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Ήδη ο πρώην στρατηγός και άλλοτε συνεργάτης του Gaddafi, Khalifa Haftar, ο οποίος προτάθηκε την Τετάρτη από το κοινοβούλιο του Τομπρούκ για τη θέση του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων, προβάλλει εαυτόν ως “Λίβυο Sisi”. Μάλιστα τους τελευταίους μήνες πρωτοστάτησε σε συγκρούσεις με τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές φθάνοντας να διατάξει αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε πολιτικά αεροδρόμια και λιμάνια (πχ. της Βεγγάζης), με την πιθανολογούμενη επιχειρησιακή υποστήριξη της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Αλλά το Κάιρο δεν εκδηλώνει τις προθέσεις του μόνο μέσω τρίτων. Την Τετάρτη ανακοίνωσε ότι κλείνει τον εναέριο χώρο του για τα αεροσκάφη από την Τουρκία ή την Ιορδανία με προορισμό την (ελεγχόμενη από την Τρίπολη) δυτική Λιβύη, προκειμένου να τα υποχρεώνει να κατευθύνονται στο ανατολικό τμήμα της χώρας, ώστε ο έλεγχος διαβατηρίων να διενεργείται από την κυβέρνηση του Τομπρούκ, προς αποφυγήν της διείσδυσης ισλαμιστών μαχητών.

Στο ίδιο πνεύμα, η Αίγυπτος απαγορεύει την μετάβαση νέων αρρένων πολιτών της στην Λιβύη, ενώ για την Τουρκία την επιτρέπει μόνον κατόπιν ειδικής αδείας.

Είναι προφανές ότι το Κάιρο και οι προστατευόμενοί του κατονομάζουν ρητά την Τουρκία ως κόμβο διακίνησης τζιχαντιστών – αντί απλώς να την υποψιάζονται για αυτό, όπως οι δυτικές κυβερνήσεις. Άλλωστε το πνεύμα συνεννόησης που επικρατεί μεταξύ Άγκυρας και Ισλαμικού Κράτους κατέδειξε εμμέσως και η πρόσφατη επιχείρηση του τουρκικού στρατού για να απομακρύνει (χωρίς να χρειαστεί να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός) τα λείψανα του Σουλεϊμάν Σαχ από περιοχή της Συρίας, όπου κυριαρχούν εν πολλοίς οι τζιχαντιστές.

Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι η προηγούμενη προσπάθεια της Τουρκίας να ηγεμονεύσει στην περιοχή με όχημα το πολιτικό Ισλάμ έχει εξελιχθεί σε μια δοκιμασία διαρκώς υποχώρησης και των συμφερόντων και του γοήτρου της.

Πηγή:  www.capital.gr

Ινφογνώμων Πολιτικά