Όταν ο Σταύρος Θεοδωράκης σε τάιζε πουτάνες για να μην βλέπεις τις κομματιασμένες μανάδες της Σερβίας

 ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΚΛΗΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Του Φέλιξ
Τον Μάιο του 1999 η υφήλιος ζούσε έναν ακόμη πόλεμο. Το Βελιγράδι ήταν παραδομένο στους βομβαρδισμούς. Άμαχοι σκοτώνονταν από πυραύλους για να τιμωρηθεί ο κακός Μιλόσεβιτς. Αλλά ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν έβλεπε αυτό το έγκλημα, όπως σήμερα δεν είδε το άλλο στο Φαρμακονήσι. Ο Θεοδωράκης ως διευθυντής σύνταξης του περιοδικού ΚΛΙΚ έβλεπε το νέο πρόσωπο της Αμερικής.
Σε όλο τον κόσμο έκαιγαν αμερικανικές σημαίες, διαμαρτυρόμενοι για τους βομβαρδισμούς (όχι επειδή όλοι αυτοί ήταν με τον Μιλόσεβιτς), αλλά ο Σταύρος στο περιοδικό που διηύθυνε με τον έτερο Καπαδόκη του σημερινού freepressικού νεοφιλελευθερισμού επέλεξε να κάνει πρωτοσέλιδο την αμερικανική σημαία με τον τίτλο «1999 το νέο πρόσωπο της Αμερικής». Μπροστά από τη σημαία η Πάμελα Άντερσον έβγαινε γυμνή από ένα αυγό, σηματοδοτώντας τη γέννηση της νέας Pax Americana, Life style, αναισθησία, βγάλσιμο της γλώσσας σε όσους δεν αποδέχονταν τα ευεργετικά αποτελέσματα των βομβαρδισμών. Κάτι ανάλογο άλλωστε γίνεται από τους ίδιους μιντιάρχες για όσους δεν αντιλαμβάνονται την ευεργεσία των μνημονίων. Μόνο που τη θέση της γυμνής Πάμελα έχουν πάρει τα διαφημιστικά για την ανάπτυξη.

Ο Θεοδωράκης σε εκείνο το τεύχος είχε γράψει ένα άρθρο, κατηγορώντας τους συναδέλφους του «που έκαναν ρεπορτάζ πίσω από τα φιμέ τζάμια των κρατικών Μερσεντές» του Μιλόσεβιτς. Αφού διευκρινίζει πως «ως δημοσιογράφος δεν έχω ταχθεί a priori εναντίον κάθε είδους βομβαρδισμών (σ.σ. εδώ δεν ισχύει το κατά της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται), όπως την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ δεν την έχει προσυπογράψει -καλώς ή κακώς- καμία κίνηση ειρήνης και καμιά αντιαμερικανική ένωση παλιών κομμουνιστών ή απόστρατων αξιωματικών», προχωρά σε κριτική για τους απεσταλμένους των Μέσων Ενημέρωσης.

Φωτό: Η επιτομή της γενοκτονίας. Τα κτήνη του Θεοδωράκη και του Παπανδρέου, εισβάλλουν σε αγροικία οικογένειας Σέρβων. Δολοφονούν τον Παπού τινάζοντας του τα μυαλά στον αέρα (αριστερά). Ήταν ο πιο τυχερός. Κόβουν με τσεκούρι τα πόδια του συζύγου από το γόνατο και κάτω μπροστά στα μάτια της εγκύου γυναίκας του. Τον υποχρεώνουν να παρακολουθεί τον ομαδικό βιασμό και βασανισμό της εγκύου συζύγου του από τα κτήνη του UCK. Στο τέλος ξεριζώνουν από την κοιλιά της μάνας το έμβρυο. Η γενοκτονία έχει ολοκληρωθεί, ο Θεοδωράκης σερβίρει πουτάνες, ο Σημίτης γκλαμουριά, ο Κωστόπουλος σεμινάρια κόκας και ο Παπανδρέου ζεϊμπέκικα.

Σε κάποια από όσα αναφέρεται ο Θεοδωράκης πιθανόν να έχει δίκιο. Αναφέρεται σε φαινόμενα στήριξης του καθεστώτος από δημοσιογράφους που λειτουργούν επικοινωνιακά και όχι δημοσιογραφικά στο Βελιγράδι. Εδώ όμως θα μπορούσε να πει, «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Ο Θεοδωράκης καθισμένος οτο γραφείο του με πούρα και γυμνές αφίσες της Πάμελα κρίνει τους πάντες. Αν και δημοσιογράφος ο ίδιος, δεν κάνει τον κόπο να πάρει το άγνωστο τότε σακίδιο του και να πεταχτεί ως το Βελιγράδι για να δει τι εστί βερίκοκο, αλλά κάνει τον θεματοφύλακα της δημοσιογραφίας που στην ουσία δεν έκανε ποτέ. Γράφει χαρακτηριστικά ο υπερδημοσιογράφος του ΚΛΙΚ: «Όταν όλα τα ελληνικά ΜΜΕ στα δελτία της Κυριακής του Πάσχα δείχνουν μόνο τους ορθόδοξους σέρβους να ψάλλουν το Χριστός Ανέστη και δεν λένε λέξη για το δράμα των προσφύγων παίρνουν αυτομάτως θέση». Αν μία ημέρα ήταν δικαιολογημένα τα ελληνικά ΜΜΕ να δείξουν τους Σέρβους, προφανώς και αυτή ήταν η μέρα του Πάσχα που το θρησκευτικό συναίσθημα επιστρατευόταν απέναντι στον πόλεμο. Αλλά αν αυτό ήταν θέση, η επιμονή του Σταύρου Θεοδωράκη να μην παίρνει θέση ενάντια στους βομβαρδισμούς τι ήταν;

Τον πειράζουν ακόμα και οι απανωτές ζωντανές συνδέσεις με Βελιγράδι, αφού γράφει: «Μέχρι και σερβικά τραγούδια έμαθαν πολλοί αυτές τις μέρες με τις απανωτές ζωντανές συνδέσεις με την πλατεία στο Βελιγράδι». Στο άρθρο του χρησιμοποιεί την τακτική των ίσων αποστάσεων, δίνοντας κακά παραδείγματα από τις δύο πλευρές του μετώπου, για να σταθεί στο συμπέρασμα όμως της πονηρής ουδετερότητας απέναντι στο έγκλημα των βομβαρδισμών.
Είναι η εποχή που ο Θεοδωράκης είναι ακόμη στον προθάλαμο των εκδοτικών γραφείων και ίσως ανιχνεύει τον τρόπο που μπορεί να μπει. Γράφει λοιπόν μάλλον προφητικά: «Οι δημοσιογράφοι που υπερηφανεύονται για τους φίλους τους από την πλευρά της (κάθε) εξουσίας πληθαίνουν και οι δημοσιογράφοι που είναι αποφασισμένοι να γίνουν δυσάρεστοι και να βάλουν το χέρι τους στη φωτιά λιγοστεύουν. Όλο πιο συχνά, όλο και πιο πολλοί σε αυτό το επάγγελμα δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτό που κάνουν, αλλά ενδιαφέρονται γι’ αυτό που είναι (έλληνες, ορθόδοξοι, κόκκινοι, πράσινοι)».
Αναρωτιέται λοιπόν κάποιος σήμερα, σε ποια κατηγορία ανήκει ο φίλος του Κώστα και της Δάφνης Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου, του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τόσων άλλων, που λέγεται Σταύρος Θεοδωράκης.ΗοtDoc

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΛΛΑΔΑ

 

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης: Το βαθύ πέος της διαπλοκής

του Στέλιου Ελληνιάδη

«Ο πιο ασφαλής δρόμος προς τα μεγάλα κέρδη περνούσε μέσα από τον εκφυλισμό του πνευματικού επιπέδου...», γράφει στο «Εκδότες χωρίς εκδότες» (εκδ. Πόλις) ο Αντρέ Σίφριν, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, αναλύοντας με παραδείγματα και ονόματα την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Αμερική όταν οι μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και οι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στο βιβλίο. Επενδυτές σαν τον Murdoch και τον Newhouse, ιδιοκτήτες -ταυτόχρονα- εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εταιριών παραγωγής βιντεοταινιών, κινηματογραφικών στούντιο, δισκογραφικών εταιριών, βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, οι οποίοι, μέσα από τον έλεγχο της γνώσης, της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και κάθε σχετικής συζήτησης στο δημόσιο χώρο, όχι μόνο στηρίζουν τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς, από την Θάτσερ και τον Μπλερ ως τον Κλίντον και τον Γκίνγκριτς, αλλά διαμορφώνουν και την κουλτούρα των πολιτών προκειμένου να αποδέχονται ως «φυσικό» και «μοναδικό» το καθεστώς διαφθοράς και να εκλέγουν ως εκπροσώπους τους αυτούς που απεργάζονται την εκμετάλλευση και ισοπέδωση τους, την καταστροφή του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και τη διεύρυνση του χάσματος των ανισοτήτων!

Γύρω τους, ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς,...
φέρνει σε πέρας αυτή την «αποστολή», με προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Στον αντίποδα, ο Σίφριν, εκδότης-μεταξύ άλλων- του Νόαμ Τσόμσκι, της Χάνα Αρεντ και του Χάουαρντ Ζιν, αναφέρει συγγραφείς που αρνήθηκαν να δώσουν τα βιβλία τους στους εκδοτικούς κολοσσούς, χάνοντας πολλά εκατομμύρια από προκαταβολές και δικαιώματα, και, επίσης, απέφυγαν να τα παρουσιάσουν στις μεγάλες αλυσίδες προτιμώντας τα μικρότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία που συμπιέζονται αφόρητα από τα τραστ.

Στην Ελλάδα, η υπερσυγκέντρωση εκδηλώθηκε στα ΜΜΕ με τον πιο παράνομο, κραυγαλέο και χυδαίο τρόπο. Δέκα «οικογένειες» υφάρπαξαν χάρη στους διεφθαρμένους πολιτικούς με τους οποίους διαπλέκονται, τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, οι οποίες ανήκουν εξ αδιαιρέτου στον ελληνικό λαό. Οι ίδιες «οικογένειες» ελέγχουν τις περισσότερες εφημερίδες και περιοδικά πανελλαδικής κυκλοφορίας. Στις ίδιες «οικογένειες» παρέχει τις υπηρεσίες του «ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς», με ανταλλάγματα πάσης φύσεως: αμοιβές συνεργασίας, προώθηση βιβλίων, κοινωνική αναγνώριση και επαγγελματική ανέλιξη, μερίδιο εξουσίας και άλλες δελεαστικές προσφορές.

Οι εφημερίδες τους εκβιάζουν τους πολιτικούς και τροφοδοτούν την τηλεόραση με την οποία από κοινού απειλούν και τρομοκρατούν τους πολίτες, τα περιοδικά τους επίσης τροφοδοτούν τα κανάλια και, από κοινού, διαμορφώνουν τη μαζική κουλτούρα και ούτω καθεξής, με στόχο τη χειραγώγηση της κοινωνίας και την ανεμπόδιστη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Καμία κοινωνία δεν θα ανεχόταν οποιαδήποτε ληστρική επιδρομή χωρίς να έχει προηγουμένως παραπλανηθεί και αποχαυνωθεί τεχνηέντως.

Πάνω από 550 εκατομμύρια χρωστούν οι δέκα «οικογένειες» στις τράπεζες για τα ΜΜΕ τους, με δάνεια που παίρνουν χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις. Πάνω από 800 εκατ. είναι τα συνολικά τους χρέη σε ιδιώτες, στο δημόσιο, τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας, τα ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ. 

Γιατί βγαίνει μια εφημερίδα σαν το Έθνος με καθημερινή κυκλοφορία 13 χιλιάδων φύλλων, λίγο πιο κάτω από τις πωλήσεις της Espresso; Γιατί και πώς συνεχίζει ο Πήγασος με τραπεζικά δάνεια 170 εκατ. και συνολικά χρέη 213 εκατ. ευρώ; Γιατί και πώς συνεχίζει να εκπέμπει ο Τηλέτυπος-Mega με χρέη στις τράπεζες 129 εκατ. και 194 εκατ. ευρώ προς κάθε κατεύθυνση; Γιατί και πώς επιβιώνει ο ΔΟΛ με 135 εκατ. ευρώ τραπεζικό δανεισμό και συνολικές υποχρεώσεις 193 εκατ.; 

Πώς ο όμιλος της Καθημερινής συνεχίζει με 92,8 εκατ. ευρώ χρέη σε τράπεζες και 144 εκατ. συνολικές υποχρεώσεις; 

Πώς και με ποίων εντολές οι τράπεζες δανείζουν σε επιχειρήσεις που δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να επιστρέψουν τα δανεικά; Γιατί, άραγε, οι δημοσιογράφοι τους ξεσκίζονται στην καθεστωτική προπαγάνδα; Και ποιοι είναι αυτοί οι πανεπιστημιακοί που τους αβαντάρουν και τους τροφοδοτούν με επιχειρήματα; Κι από πού προέκυψαν οι συγγραφείς που έχουν αναλάβει τον εξωραϊσμό τους; 

Τα ξέραμε αυτά, αλλά δεν το ψάξαμε αρκετά και δεν το ψάξαμε εγκαίρως. Δεν τους ξεμπροστιάσαμε, τόσα χρόνια, για να μην σπάσουμε αυγά ή γιατί υποτιμήσαμε τους εργολάβους που ελέγχουν τα ΜΜΕ και τα φερέφωνα τους που διορίστηκαν στα πανεπιστήμια και αλωνίζουν στις καθεστωτικές εφημερίδες και τηλεοράσεις.

Η απόπειρα να ελεγχθεί και το βιβλίο από τους ολιγάρχες των ΜΜΕ και των δημοσίων έργων και προμηθειών, έγινε και συνεχίζεται. Θύματα της απόπειρας, τα «Ελληνικά Γράμματα» και οι 90 εργαζόμενοι τους, μετά από ένα σύντομο, αλλά θανατηφόρο εναγκαλισμό τους από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, θύματα, επίσης, όλοι οι ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία που πλήττονται από τα εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων που διαθέτουν σε χαμηλότατες τιμές οι κυριακάτικες εφημερίδες για να διατηρήσουν υψηλές κυκλοφορίες.

Τώρα, όμως, το βιβλίο κινδυνεύει πάρα πολύ από την τεχνητή οικονομική κρίση διαρκείας που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Λιγόστεψε ο κόσμος που έμπαινε στα βιβλιοπωλεία, λιγόστεψαν οι πωλήσεις, λιγόστεψαν και οι εκδόσεις.

Ο Θέμος Αναστασιάδης που πιάστηκε να βγάζει κρυφά λεφτά στο εξωτερικό και ο Πέτρος Κωστόπουλος που φέσωσε τη «μισή Αθήνα», υιοθετήθηκαν και προστατεύθηκαν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, σαν μετρ της γκλαμουριάς και της αποχαύνωσης, από τους βαρόνους.

Ο ρόλος τους ήταν πολύ σημαντικός στα χρόνια της μαζικής αποβλάκωσης, που η απαλλοτρίωση και αλλοίωση των συνειδήσεων ήταν βασική προϋπόθεση για να προετοιμαστεί το κατάλληλο έδαφος για την λεηλασία της Ελλάδας, τον εξανδραποδισμό της κοινωνίας, τη μαζική φτωχοποίηση, την υποβάθμιση της δημοκρατίας και την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας.

Τα «πέη», οι «κώλοι», τα «βυζιά», οι «βίζιτες», οι «μπράβοι», τα «γκάτζετ» και οι «ουσίες» δεν άφηναν χώρο για «πολιτική συμμετοχή», «αισθητική αναζήτηση», «κριτική σκέψη», «ποιοτικές απαιτήσεις» και «διανοητικό προβληματισμό» στους καταναλωτές του λάιφ στάιλ. Ο νέος τύπος πολίτη έπρεπε να αποκτήσει τα μειωμένα ανακλαστικά του πρόβατου που προορίζεται για σφαγή.

Το βλέπουμε στις συμπεριφορές των ανθρώπων που μεγάλωσαν με Κλικ, Νίτρο, Κοσμοπόλιταν, Max, Athens Voice κ.α., και με τις αντίστοιχες τηλεοπτικές εκπομπές, Πάνια, Λαμπίρη, Μελέτη, Μενεγάκη, Στεφανίδου κ.λπ..

Αυτοί, οι μικρομεσαίοι θιασώτες του λάιφ στάιλ, που διαμορφώθηκαν μ' αυτές τις «προδιαγραφές», μαζί με τους φοβισμένους συνταξιούχους, αποτελούν ακόμα, παρ' όλα τα πλήγματα που δέχονται από τις μνημονιακές εφαρμογές, υποστηρίγματα, παθητικά ή ενεργητικά, του διεφθαρμένου καθεστώτος.Μπορεί το λάιφ στάιλ να ξέφτισε και να χρεοκόπησε, αλλά οι παρενέργειες του δεν εξανεμίζονται το ίδιο εύκολα.

από το "Δρόμος της Αριστεράς" μέσω του "Βαθύ Κόκκινο"

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Ο Π. Κωστόπουλος γράφει:Είδα τη φατσούλα του Ρωμανού και κάτι έπαθα…Θα μπορούσε να είναι γιος μου

Γράφει ο Πέτρος Κωστόπουλος:

Έπαθα διπλό σοκ με τις φωτογραφίες που είδα από τις συλλήψεις των δραστών για τις ληστείες στην Κοζάνη. Το πρώτο το έπαθα βλέποντας τις ηλικίες των παιδιών. Το δεύτερο από το ξύλο που είχαν φάει. Για να ξεκινήσω από το δεύτερο, εύχομαι αυτά τα σημάδια από ξυλοδαρμό να έχουν γίνει κατά τη διάρκεια σύλληψης και όχι εκδικητικά εκ των υστέρων. Δεν παίζουμε στο 24 με τον Κίφερ Σάντερλαντ να βασανίζει Άραβες τρομοκράτες στα πλατό του Fox Channel. Η συντεταγμένη πολιτεία αντιδρά διαφορετικά, για αυτό άλλωστε και δεν ισχύει πλέον η ποινή του θανάτου. Δεν πιστεύω βέβαια ότι και οι πιτσιρικάδες παραδόθηκαν αμαχητί, καλάσνικοφ κουβάλαγαν… Θα δούμε. Πάντως δεν μπορούμε να την πέφτουμε στην Αστυνομία με οποιαδήποτε αφορμή. Δεν μπορεί οι αστυνομικοί των 700 ευρώ να είναι μόνιμα και κερατωμένοι και δαρμένοι. Δεν μπορεί να τους κράζεις από τη μια ότι δεν κάνουν τίποτα και από την άλλη μόλις πετυχαίνουν κάτι να τους την πέφτεις με ευκολία και χωρίς να ξέρεις για τον τρόπο που το κατάφεραν. Ας μπει ο καθένας από μας στη θέση του αστυνομικού που μπορεί να τον πυροβολήσει ο οποιοσδήποτε και τα τελευταία χρόνια τους έχουν πυροβολήσει πολλοί, είτε τρομοκράτες είτε κακοποιοί. Δεν θα γίνει η Ελλάδα βέβαια Τέξας με σερίφηδες αλλά δεν υπάρχει άνθρωπος-όχι μόνο αστυνομικός- που θα του ρίχνανε και αυτός θα κοίταζε. Όταν ζητάς από τον αστυνομικό να σου προστατέψει το σπίτι-ή το παιδί σε άλλες περιπτώσεις- δεν νομίζω ότι του το ζητάς να το κάνει με λουλούδια. Όχι για τίποτε άλλο, απλά γιατί μάλλον δεν γίνεται.

Το πιο σοβαρό είναι η ηλικία των παιδιών. Σκέφτομαι ότι ούτε και στην χούντα δεν υπήρχε τέτοια οργή στους πιτσιρικάδες όταν μας σάπιζαν οι αστυνομικοί με κάθε ευκαιρία στο ξύλο. Και εδώ δεν μιλάμε για έναν ή για δύο ή για πέντε. Οι Πυρήνες φαίνεται πως έχουν δεκάδες μέλη, πάνω από 40 διαπιστωμένα μέχρι στιγμής. Είδα τη φατσούλα του Ρωμανού και κάτι έπαθα. Θα μπορούσε να είναι συμμαθητής της κόρης μου. Το σοκ που έζησε ως παρών στο θάνατο του φίλο του από τη σφαίρα του Κορκονέα δεν μπορεί να μην έπαιξε τον ρόλο του. Όλοι σε αυτή την ηλικία θα θέλαμε να πάρουμε εκδίκηση για τον θάνατο του φίλου μας. Αλλά από εκεί μου φαίνεται μεγάλος ο δρόμος μέχρι το καλάσνικοφ και τις ληστείες. Δεν μπορώ να δεχθώ ανοησίες που διάβασα σήμερα για καλοβαλμένους, κακομαθημένους πιτσιρικάδες που πήραν ίσως για χαβαλέ τα όπλα. Για να μιλάς έτσι χρειάζεσαι IQ επιπέδου ραδικιού. Στο φινάλε αν το κοιτάξεις και ιστορικά και στην τρομοκρατία και στις σοβαρές επαναστάσεις οι αρχηγοί ήταν κατά κόρον γεννήματα-θρέμματα της αστικής τάξης. Εδώ βέβαια δεν μιλάμε για καμια επανάσταση αλλά για ένα φαινόμενο που σε τρομοκρατεί ως προς τη γενεσιουργό του αιτία. Που δυστυχώς δεν την ξέρω και δύσκολα την καταλαβαίνω…

Ναι, είμαστε μια διαβρωμένη κοινωνία, ναι στο ρουσφέτι, στη συναλλαγή και τη διαπλοκή πατούσαμε τα τελευταία 40 χρόνια, ναι βολευτήκαμε το 99% μέσα σ’ αυτό, όμως τι; Η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Γαλλία ή ακόμη η Ιταλία ζούσαν σε καλύτερες κοινωνίες; Γιατί εκεί δεν βλέπεις αυτό το φαινόμενο της τρομοκρατίας επί 40 χρόνια; Η Ιταλία το έζησε όταν ακόμα δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα όπως είναι τώρα κι όταν δεν είχαν ακόμη και τον Μπερλουσκόνι για πρωθυπουργό. Πάντα φταίει βέβαια η μεγαλύτερη γενιά για αυτό που παραδίδει την επόμενη. Όμως και εμάς με τη σειρά μας τι κοινωνία μας παρέδωσαν οι προηγούμενοι; Του Εμφυλίου, του Διχασμού, του άσπρου-μαύρου, της χούντας, της υπανάπτυξης και της μιζέριας.

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα που θέτω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι βλέποντας τα πιτσιρίκια δεν μ’ έπιασε θυμός για αυτά. Κάπου αισθάνθηκα στενόχωρα γλυκά για αυτά. Στην ουσία κατέστρεψαν τη ζωή τους και θα μπορούσαν να έχουν καταστρέψει με τη σειρά τους και τις ζωές άλλων ανθρώπων, οριστικά. Όταν ξεκινήσεις με τα καλάσνικοφ δεν σταματάς, ακόμα και η 17 Νοέμβρη ξεκίνησε από στόχους συμβολικούς και στο τέλος θα μπορούσε να καθαρίσει τον καθένα. Έτσι έγινε και με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Αν ένοιωσα θυμό, ναι ένοιωσα θυμό, για μας τους μεγαλύτερους και κυρίως για αυτούς που είμαστε γονείς και που νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε τα ίδια μας τα παιδιά ακόμα και όταν για τους δικούς τους λόγους είναι πνιγμένα στην οργή. Και η οργή είναι τυφλή, δεν ξέρεις ποτέ που βγάζει, ειδικά στην ηλικία που αισθάνεσαι αθάνατος…

Πηγή: koolnews.gr

entertv.gr

Δυο καλεσμένοι,πρότυπα από το κατεστημένο.

Τα πρότυπα που προωθεί ο Κωστόπουλος. Στο χώρο της  πολιτικής και του "θεάματος".
Φιλαράκια, λίγη κριτική για το ΠΑΣΟΚ που κατέστρεψε την Ελλάδα, λίγο μνημόνιο λίγο μπουζούκι για να σαγηνευθεί ο λαός που πεινάει.....
Μετά στο τρίτο βίντεο η ισοπέδωση αξιών.

Πέρασε ο χρόνος που πούλαγες φύκια για μεταξωτές κορδέλες Πέτρο!

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΥΤΙΣΜΟ" ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ...

Κριτική στους νεόπλουτους από τον Π.Κωστόπουλο...

Πρέπει να το ομολογήσω ...

Από τις καλύτερες αγιογραφίες των τελευταίων ετών και από τα πιο παραστατικά concept η παρουσίαση της στην πρώτη σελίδα !!!

Η προηγούμενη προσέγγιση του θέματος ΙΜΑΚΟ από τον ίδιο τον  Π. Κωστόπουλο ήταν "τσαμπουκαλίδικη" και καταγγελτική...

Αυτό προκάλεσε ποικίλα σχόλια από αυτούς που ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ πολύ καλά πρόσωπα και καταστάσεις μέσα από τον κύκλο που κινείται ...
Άσχημα αντέδρασαν και οι εργαζόμενοι του ομίλου που με παρεμβάσεις τους και άρθρα απάντησαν λέξη προς λέξη σε όσα είχε πει...

Τώρα επιχειρείται διαφορετική προσέγγιση.

Το στύλ του κατατρεγμένου , με το στριφτό τσιγάρο (και όχι με τα πούρα Κοχίμπα) το αξύριστο ταλαιπωρημένο πρόσωπο είναι σαφώς μία αλλαγή...

Αλλαγή είναι και η αυτοκριτική .
Δεν μπορεί...
Όλοι συγκινούμαστε όταν το "λαϊκό" παιδί από τον Βόλο μετανοεί που έγινε μέρος του θιάσου ΜΥΚΟΝΟΣ.

Αυτό που μου έκανε εμένα όμως εντύπωση είναι η άσχημη άποψη που έχει σχηματίσει για τους ΝΕΟΠΛΟΥΤΟΥΣ που από το 95 άρχισαν να "πλακώνουν" στην ΜΥΚΟΝΟ.

Ενοχλήθηκε αφού αυτός δεν θεωρεί τον εαυτό του νεόπλουτο αλλά μάλλον παλιό"τζάκι" ...
antilogos-gr

Η απάντηση του Γιάννη Αγγελάκα στην «απολογία» Κωστόπουλου

Ο γνωστός τραγουδιστής Γιάννης Αγγελάκας έγραψε ένα κείμενο-απάντηση στην "απολογία" του Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της IMAKO. 

Το κείμενο έχει ως εξής:

"Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ  έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις  έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που  υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:
''ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…"

Δεν λέω , μπορεί και να'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δεν μετανοιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.
Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη
κι αν την κάνεις καρναβάλι
Θα'ρθει η ώρα να χτυπήσεις
το ξερό σου (τ'αδειανό σου;) το κεφάλι"

tvxs

Π. Κωστόπουλος : το παιδί - παράδειγμα του ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ

Το κείμενο προέρχεται από πρώην εργαζόμενο στους σταύλους του Π.Κ.Το άτομο-"εκδότης", που εύστοχα περιγράφει, φιλοξενείται ακόμη στο χαζοκούτι, όπου συνδιαλέγεται με άλλους ομοειδείς τενεκέδες...That's life (style)! 
Για όσους τυχόν δεν ξέρουνε τον «βίο και την πολιτεία» του μεγαλύτερου «ξαγάνωτου τενεκέ» (για να θυμηθούμε τον αείμνηστο Ευ. Γιαννόπουλο), που κυριολεκτικά υπαγόρευσε και επέβαλε στη νεολαία μας τις αξίες του άκοπου πλουτισμού, του χαβαλέ, του ακριβού αυτοκινήτου, της γκόμενας, της επίδειξης και «ολίγης» από ναρκωτικά, οδηγώντας τη.....


στην καταστροφή! 


ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟΥ ΛΑΜΟΓΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ 


99. ένας αριθμός που έγινε μόδα. 


Ένας αριθμός που κάποιους τους φοβίζει και κάποιους άλλους τους κάνει να αισθάνονται ανακούφιση. Για τον Πέτρο της διπλανής πόρτας ή αλλιώς τον Πέτρο που έκανε το lifestyle της Μυκόνου τρόπο ζωής μάλλον είναι ανακούφιση αφού πατώντας πάνω στα καλοφτιαγμένα παραθυράκια του νόμου, δεν θα χρειαστεί να δώσει τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που χρωστάει σε φωτογράφους, δημοσιογράφους, διαφημιστές.
Όλα ξεκίνησαν το 1987, τότε που ο μικρός Βολιώτης βρέθηκε στην Αθήνα και έχοντας γερές πλάτες έφτιαξε ένα ανατρεπτικό -για την εποχή- περιοδικό. Το ΚΛΙΚ. Για πρώτη φορά βρίσκεται στη θέση του διευθυντή, για πρώτη φορά συναντά την επιτυχία και ο μαγικός κόσμος των media άνοιξε τις αγκάλες του για εκείνον. Στο πλάι του βρισκόταν ο Άρης Τερζόπουλος. Μαζί απογείωσαν το «Κλικ» και ο Πέτρος έμαθε τι θα πει «καλή ζωή».


Λίγα χρόνια μετά στη ζωή του εμφανίστηκαν ο Πάνος Μαρινόπουλος και ο ιδιοκτήτης κατασκευαστικής, Δάκης Ιωάννου. Μαζί οι τρεις τους ίδρυσαν την ΙΜΑΚΟ το 1993 και από εκεί που ο Πέτρος ήταν απλά ένας εκδότης ενός επιτυχημένου περιοδικού, όπου έδειχνε κώλους και βυζιά, κατέληξε να είναι συνιδρυτής ενός από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους με τίτλους περιοδικών που έκανα πάταγο. «Nitro», «Mirror», «Down Town» αλλά και ξένοι τίτλοι που αγοράστηκαν έναντι αδράς αμοιβής όπως το «Esquire» και το «ΟΚ!». Ο Κωστόπουλος αισθάνεται σαν τον Μήδα, το επίπεδο ζωής του αλλάζει και το high life γίνεται καθημερινότητα του. Ο κόσμος τον λατρεύει και τον θαυμάζει. Το απλό παιδί της ελληνικής επαρχίας από μια ταπεινή οικογένεια του μόχθου, η οποία δύσκολα τα έφερνε βόλτα έγινε ο μεγιστάνας του lifestyle που παίρνει μικρά ονόματα και τα αναγάγει στο talk of the town. Μεγάλα parties με δευτεροκλασάτες ψευτο-celebrities που δημιούργησε ο ίδιος μέσα από τα περιοδικά του, βόλτες στα πελάγη με τα πανάκριβα φουσκωτά του, εξώφυλλα αλά James Dean και τα πούρα αποτελούν πλέον τρόπο ζωής.


Μόλις η ΙΜΑΚΟ ανεβαίνει στην κορυφή, εξαγοράζει τις μετοχές του Μαρινόπουλου και του Ιωάννου και γίνεται ο απόλυτος εκδότης. Απλώνει τα πλοκάμια του στο ραδιόφωνο και στο ίντερνετ και πλασάρεται ως το «καλό και άνετο αφεντικό».και στην αρχή τα καταφέρνει. Στελεχώνει την εταιρεία με δικά του άτομα, που αγαπάνε την δουλειά και παλεύουν να ανεβάσουν ακόμα πιο πολύ τις πωλήσεις της ΙΜΑΚΟ. Η εταιρεία εισάγεται στο Χρηματιστήριο, οι πωλήσεις των περιοδικών της εταιρείας καλπάζουν και ο Κωστόπουλος είναι και με τη βούλα μέχρι το 2002 ο βασιλιάς του lifestyle.


Δημιουργεί την ψευδαίσθηση στο αγοραστικό κοινό πως έχει ανάγκη να μάθει ποιος βγαίνει με ποιον, τι φοράει η κυρία του κυρίου, που πήγε ο τάδε τραγουδιστής διακοπές με την παράνομη σχέση του και ο κόσμος τσιμπάει. Φτιάχνει έναν κόσμο μέσα στην γκλαμουριά, τον περικλείει μέσα σε μία φούσκα ώστε να φαντάζει άπιαστος και γυαλιστερός και ωθεί τον κόσμο να αγοράζει με μανία τα περιοδικά του και αναμένει την επόμενη επιχειρηματική κίνηση του αυτοδημιούργητου Βολιώτη.


Ωστόσο, η «πτώση» δεν άργησε να έρθει. Ο Πέτρος έκανε μεγάλα ανοίγματα με γνώμονα την ματαιοδοξία του να μπορέσει να εξαπλωθεί στον χώρο και να μονοπωλήσει κατατροπώνοντας τους αντιπάλους. Η ακριβή ζωή σε συνδυασμό με τα υπέρογκα δάνεια που πήρε -με την βοήθεια και ανοχή των τραπεζικών ιδρυμάτων αλλά κυρίως των καλών γνωριμιών του-για να δώσει ανάσες στην IMAKO φαίνεται ότι ήταν το τίμημα της προηγούμενης επιτυχίας. Οι κυκλοφορίες των περιοδικών της IMAKO κατρακύλησαν, το ρευστό τελείωσε και η αίγλη ξεθώριασε. Αυλικοί που ήταν γύρω του, όταν άρχισαν να βλέπουν την κατρακύλα της εταιρίας λάκισαν και αποχώρησαν και όσοι έμεναν έσφιγγαν τα δόντια και περίμεναν πότε θα διορθωθεί η κατάσταση. Πλέον οι μόνιμοι συνεργάτες του μισθολογίου μειώθηκαν δραματικά και τις θέσεις τους πήραν τα «μπλοκάκια». Νέα, απαίδευτα παιδιά , χωρίς απαιτήσεις, χωρίς λόγο, που κατεβάζουν το κεφάλι και υπομένουν τις αντίξοες συνθήκες περιμένοντας να φτιάξει η κατάσταση. Μία κατάσταση η οποία πάει από το κακό στο χειρότερο.


Από το 2010 οι υπάλληλοι οι οποίοι περνάνε 10-11 ώρες την ημέρα στο σομόν κτήριο της Μαρίνου Αντύπα μένουν απλήρωτοι. Ο ίδιος τους διαβεβαιώνει πως θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσει να τους πληρώσει. Ταυτόχρονα όμως αγοράζει το ένα σκάφος μετά το άλλο, απολαμβάνει τις διακοπές του σε ξενοδοχεία 5 αστέρων, τρώει και φωτογραφίζεται σε πανάκριβα εστιατόρια, λίγες ώρες αφού είχε κλαφτεί μπροστά στους εκατοντάδες εργαζόμενους του ότι βάζει χρήματα από την τσέπη του -τα οποία δεν του περισσεύουν- για να μπορέσει να στηρίξει την εταιρία.


Τον Σεπτέμβριο του 2011 ο ίδιος διαβεβαίωσε τους απελπισμένους πλέον εργαζόμενους του πως το πρόβλημα ρευστότητας φτάνει στο τέλος του. Ενώ μόλις τον Δεκέμβριο του 2011 ο ίδιος άνθρωπος δηλώνει πως χρήματα δεν υπάρχουν. Μετά από μία σειρά μειώσεων στους μισθούς -οι οποίοι όμως ούτως ή άλλως δεν έχουν καταβληθεί εδώ και μήνες- ο Πέτρος ανακοινώνει πως όποιος θέλει μπορεί να παραιτηθεί και να πάρει τα χρωστούμενα. Αρκεί αυτό να γίνει μέχρι και το τέλος του 2011 -για να μπορέσει να κλείσει τα βιβλία του. Δίνει εντολή στα διευθυντικά στελέχη του να παραιτηθούν ώστε να μην τους πάρει ο κατήφορος μαζί με την ΙΜΑΚΟ και αφήνει τα περιοδικά του στον αέρα. Η αλλοτινή αίγλη του Nitro και του Down Town θάφτηκε κάτω από τα χρέη και έμεινε στο τυπογραφείο. Το νέο του «παιδί», το People, που δεν μετράει πάνω από 2 χρόνια κυκλοφορίας μένει στο συρτάρι του υλατζή και δεν ανακοινώνεται το πότε θα ξανά κυκλοφορήσει. Το «In Style» ετοιμάζει τεύχος Μαρτίου και δεν θα κυκλοφορήσει Φεβρουάριο. Φήμες θέλουν να έχει πουλήσει το ΟΚ! Και το yupi.gr στον Φιλιππόπουλο και να ετοιμάζεται να πουλήσει και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του. Όλα αυτά συμβαίνουν και ο Κωστόπουλος όχι μόνο σφυρίζει αδιάφορα αλλά αδιαφορεί πλήρως για την κατάσταση ανακοινώνοντας με υπεροπτικό ύφος ότι δεν ενδιαφέρεται για το τι ζουν τα παιδάκια που του κάνουν τη δουλειά: «Στα α.....α μου που είστε απλήρωτοι, στα α.....α μου όσοι κάνουν επίσχεση, μου έχετε γίνει τσιμπούρια, στ' α.....α μου αν δεν μπορείτε να ζήσετε. Στα α.....α μου τι χρωστάτε- να μην ψωνίζατε» δηλώνει αγανακτισμένος. Ασφαλιστικά μέτρα, αγωγές, απειλές και εξώδικα είναι πλέον καθημερινότητα για την ΙΜΑΚΟ καθώς οι εκατοντάδες απλήρωτοι εργαζόμενοι -οι οποίοι στην πλειοψηφία τους έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στο Νέο Ηράκλειο να εργαστούν- παλεύουν με δικηγόρους να διεκδικήσουν τα χρωστούμενα πριν ανακοινώσει ότι η ΙΜΑΚΟ υπάγεται στο διάσημο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.

ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ

Πηγή

Το απολογιστικό άρθρο του Πέτρου

«Φτάνει μια μέρα, στη ζωή κάθε άντρα, η στιγμή του απολογισμού. Τώρα είναι η δική μου...»

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΙΜΑΚΟ ήταν καταλυτικές και σηματοδοτούν το φινάλε ενός εκδοτικού ομίλου που έγραψε τη δική του ιστορία στο χώρο των ελληνικών ΜΜΕ.
Με ένα άρθρο/επιστολή, που δημοσιεύεται σε πλήθος μέσων ενημέρωσης, ο Πέτρος Κωστόπουλος σφραγίζει με το δικό του τρόπο την πολύχρονη πορεία του στον εκδοτικό χώρο:
Φτάνει μια μέρα, στη ζωή κάθε άντρα, η στιγμή του απολογισμού. Τώρα είναι η δική μου. Είναι πια προφανές ότι η ΙΜΑΚΟ δεν μπορεί να συνεχίσει κατʼ οποιονδήποτε τρόπο να λειτουργεί όπως συνέβαινε επί 17 συναπτά έτη. Αυτό σημαίνει ότι εγώ απέτυχα -έστω κι αν οι συνθήκες που επικρατούν στο χώρο του Τύπου είναι "δολοφονικές". Ο τζίρος των περιοδικών έχει πέσει μέσα σε τέσσερα χρόνια από 70% έως 90% ενώ στα ραδιόφωνα οι ζημιές αγγίζουν το 60%. Από το 2008 που ξεκίνησε η κρίση, προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω την ΙΜΑΚΟ ζωντανή. Ακόμα και στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η εξέλιξη στην οικονομία και ειδικά στον Τύπο θα ήταν τόσο άσχημη, τόσο άγρια. Επί τέσσερα συναπτά έτη προσπάθησα με όλους τους τρόπους να κρατήσω ζωντανό το μαγαζί επενδύοντας ό,τι είχα και δεν είχα σε ψυχικό, σωματικό και οικονομικό δυναμικό. Διαψεύστηκα. Στην προσπάθειά μου αυτή επένδυσα ό,τι είχα και δεν είχα σε κινητό ή ρευστό στην εταιρεία. Τη γέννησα και ο θάνατός της σήμερα ισοδυναμεί με το θάνατο ενός παιδιού μου. Με το θάνατο του μέλλλοντός μου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι η ανθρωποφαγία που ειφίσταμαι αυτές τις ημέρες έχει τις ρίζες της σε άλλες αιτίες. Όλα όσα διαβάζω πια ξεπερνούν και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Όταν φτάνουμε στο σημείο να υποθέσουμε ότι το ΚΛΙΚ ή το Nitro, δύο και μόνο περιοδικά, είναι αυτά που προκάλεσαν την καθίζηση της χώρας, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μεταμορφωθεί στο εξιλαστήριο θύμα μιας στρεβλής κατάστασης! 
Δεν ήταν οι Υπουργοί Οικονομικών που μιλούσαν για το χρηματιστήριο, δεν ήταν οι τραπεζίτες που διέβλεπαν μια διαρκή άνοδο, δεν ήταν οι οικονομικές εφημερίδες που πόνταραν σε ψόφια «γκανιάν», δεν ήταν τα μεγάλα συγκροτήματα των οποίων οι ναυαρχίδες πόνταραν στη διαρκή ανάπτυξη και στο διαρκές κέρδος. Δεν θέλω να αποποιηθώ των ευθυνών μου, αλλά θεωρώ αστείο να υποθέσει κανείς ότι την καταναλωτική, τη χρηματιστηριακή και την επενδυτική Ελλάδα την καθόριζε ένα και μόνο περιοδικό του «βλάχου» Κωστόπουλου! Θα ήταν εντυπωσιακό να διαθέτουν τόση δύναμη τα προϊόντα μου, αλλά οι αναγνώστες μου έχω την αίσθηση, αγαπητοί, ότι δεν φτάνουν ούτε για τα κόλλυβα σε μια χώρα 10.000.000 ανθρώπων. Δεν λέω, βέβαια, άλλα συγκροτήματα προμοτάριζαν το «lifestyle» Porsche, Franck Muller και Hermes, αλλά, να με συγχωράτε, δεν ήμουν εγώ αυτός. Το «ΚΛΙΚ» στα ντουζένια του θεωρούταν ένα προϊόν του ελληνικού περιθωρίου. Οι παλιότεροι θα το θυμούνται καλά.
Το 1995, έπειτα από μια διαφωνία με το αφεντικό μου, τον Άρη Τερζόπουλο, αποφάσισα με «συμπαίκτες» τους επιχειρηματίες κ. Μαρινόπουλο και Ιωάννου να δημιουργήσουμε την ΙΜΑΚΟ. Ο καθένας μας κατείχε το 33% και όχι δεν μας βοήθησε το ΠΑΣΟΚ όπως διατείνονται κάποιοι κρετίνοι εδώ και χρόνια. Διότι το ΠΑΣΟΚ ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τον mainstream πολιτικό Τύπο (ενίοτε και τον περιθωριακό), οποίος έφτιαχνε τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα.
Είμαι περήφανος (και σίγουρα αρκετά μαλάκας) που ποτέ δεν πήρα παρά πενταροδεκάρες από τις κρατικές διαφημίσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όπως όλος ο περιοδικός τύπος και όλα τα μουσικά ραδιόφωνα. Κάμποσες εφημερίδες της πλάκας που καρπώνονταν 50 φορές περισσότερα από την κρατική διαφήμιση απʼ ότι ένα συγκρότημα με 1.500.000 αναγνώστες ή ακροατές. Άλλωστε, αυτά περιέχονται σε διαρκείς διαμαρτυρίες τόσο των μουσικών ραδιοφώνων όσο και των περιοδικών όχι μόνο των δικών μου, αλλά του συνόλου της Ελλάδας. Οι συνάδερφοι ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω και ας έχουν σωπάσει πια. Η διαπλοκή διαδραματιζόταν στους τίτλους που κρέμονταν στα περίπτερα.
Για να επιστρέψω, όμως, στο κυρίως θέμα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι προκειμένου να επιβιώσει η ΙΜΑΚΟ προσέφερα τα τελευταία τέσσερα χρόνια όλη την ακίνητη και κινητή περιουσία μου ακόμα και αυτή που αποκτήθηκε πριν καν ιδρύσω την ΙΜΑΚΟ. Μιλάω για 32 χρόνια δουλειάς, τα οποία εκποιήθηκαν είτε με χρέη σε τράπεζες με αντίτιμο την ακίνητη περιουσία, είτε με απʼ ευθείας καταθέσεις όχι μόνο δικές μου αλλά και συγγενικών μου προσώπων. Νομίζω ότι λίγοι επιχειρηματίες σε αυτό τον τόπο μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο. Ότι δηλαδή έβαλαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για να ζήσει το μαγαζί τους. Τα λέω όλα αυτά επειδή εσχάτως διαβάζω «τέρατα» και διαπιστώνω έναν αδιανόητο κανιβαλισμό εις βάρους μου. Καλώ τον οποιονδήποτε να του παρέχω οποιαδήποτε διευκόλυνση να διαπιστώσει το αληθές των λεγομένων μου. Ας έρθει ακόμα και ο ανώνυμος κομπλεξικός ενός blog που στο βωμό της ανέξοδης λασπολογίας ικανοποιεί τα πιο άγρια ένστικτά του.

Η οικονομική πολιτική που ακλούθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), τα τελευταία χρόνια, διέλυσε την οικονομική ζωή της Ελλάδας πνίγοντας τα εισοδήματα των μικρομεσαίων στρωμάτων. Αποτέλεσμα; Οδήγησαν τον Τύπο όχι απλώς σε κρίση αλλά σε κραχ, σαν και αυτό της Αμερικής της δεκαετίας του ʽ30. Μάλιστα θαυμάζω τους συναδέρφους και ανταγωνιστές μου που κρατιούνται ακόμα ζωντανοί, αλλά είμαι περίεργος να δω για πόσο θα αντέξουν τελικά. Το λέω με πλήρη επίγνωση των ευθυνών μου. Διότι, είχαμε παράλογους, απίστευτους για τους κανονικούς εργαζόμενους μισθούς και τεράστιο προσωπικό για αυτό που μπορούσαμε να παράγουμε. Ναι, ήταν μια φούσκα. Έχετε δίκιο. Η έκρηξη των media στη δεκαετία του ʼ90 οδήγησε σε σχιζοφρενικά κόστη όλους μας. Η ΙΜΑΚΟ έφτασε να έχει 550 υπαλλήλους και μισθολόγιο 15 εκ. ευρώ το χρόνο! Και μιλάμε για μια μικρομεσαία εταιρεία...
Αποδείχθηκε τελικά ότι η πραγματικότητα ήταν πιο σκληρή. Με το που έσκασε η κρίση το πρώτο πράγμα που έκοψε κάθε επιχείρηση ήταν η διαφήμιση ενώ πολλοί συμπατριώτες μας έκοψαν τα περιοδικά γιατί τα δύο και τα τρία ευρώ κατέληξαν να είναι πολυτέλεια. Φυσικά είχαμε και εμείς ευθύνες. Ως ύλη μιλάω...

Παρόλα αυτά αισθάνομαι πραγματικά περήφανος που διέθεσα ό,τι είχα και δεν είχα για την επιβίωση της ΙΜΑΚΟ. Πολλοί μου έλεγαν ότι είμαι μαλάκας αλλά προτίμησα να ακολουθήσω αυτούς που μου έλεγαν βάλʼ τα όλα, κέρδισε χρόνο όλα μπορεί να γυρίσουν. Δεν γύρισε τίποτα. Αντιθέτως το 2012 ξεκίνησε με εισπράξεις που δεν έφταναν ούτε στο 15% των εισπράξεων του 2009! Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στην ΙΜΑΚΟ οφείλονται από πελάτες 7-8 εκ. ευρώ. Από ανθρώπους που δεν πλήρωσαν όσα όφειλαν, ποσό περίπου ίσο με αυτό που οφείλει σήμερα η ΙΜΑΚΟ στους πελάτες της. Ουδείς φυσικά ασχολήθηκε με αυτούς που μας έβαλαν τα φέσια γιατί προφανώς τα ονόματά τους δεν πουλούσαν στον Τύπο. Έτσι γίνεται πάντα. Ο γνωστός μαλάκας την πληρώνει. Οι ανώνυμοι αναφέρονται ως οι «καημένοι» που τους έπληξε η κρίση. 

Επίσης, μεγάλη κουβέντα γίνεται για το αν το τέλος της ΙΜΑΚΟ οφείλεται στο τέλος του «lifestyle». Πολύ διασκεδαστικό το βρίσκω. Αν η Ελευθεροτυπία, το ALTER, ο «Κόσμος του Επενδυτή» και δεν ξέρω εγώ τι άλλο που προηγήθηκε ήταν lifestyle, τότε είμαι πολύ χαρούμενος για την επιρροή που είχα. Δυστυχώς όμως αυτά είναι γελοιότητες κάποιων κομπλεξικών ανθρώπων οι οποίοι δεν ενδιαφέρθηκαν για το lifestyle που οι ίδιοι ζούσαν, αλλά αντιθέτως ενδιαφέρθηκαν για τον μαλάκα, τον παλιάνθρωπο «βλάχο» που ήρθε από το Βόλο και έφτιαξε ξαφνικά συγκρότημα Τύπου. Με τρώει το χέρι μου, αλλά δεν θα γράψω για το ποιοι έχουν Porsche και τις κυκλοφορούν. Ή τέλος πάντων ποιοι σας δουλεύουν ψιλό γαζί με πρόσκαιρες ηθικολογίες. Το σίγουρο είναι ότι το δαιμονοποημένο «lifestyle» δεν μπορούσε να συμμετάσχει στη διαπλοκή. Άντε το πολύ, πολύ να είχε πρώτο τραπέζι πίστα σε καμιά Βίσση και κανένα Ρουβά και να μην πλήρωνε τίποτα στο τέλος. Κι αυτό γιατί είτε το χάριζε ο καλλιτέχνης, είτε ο μαγαζάτορας που διαφημιζόταν δωρεάν στα έντυπα του εκάστοτε εκδότη. Δεν κάνει πολύ φθηνό για διαπλοκή; Βέβαια παρότι δημιούργησα τέσσερις ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν από βαριά λαϊκά μέχρι hip hop, συν, αν θυμάμαι καλά, 16 περιοδικά σαν και αυτά που έχει ο Λαμπράκης, ο Μπόμπολας, ο Λυμπέρης ή ο Φιλιππόπουλος, στο τέλος της μέρας ο υπεύθυνος της κατάστασης είμαι εγώ. Τι να πω. Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Νιονιό εννοώ... 

Τον τελευταίο καιρό προσπάθησαν να εκποιήσω όσο, όσο -μέσα στην ανάγκη και την κρίση- περιουσιακά στοιχεία στα οποία ο νόμος μου επέβαλλε να πληρώσω το αντίτιμο απʼ ευθείας στους εργαζομένους. Δαπάνησα εκατοντάδες ώρες για να κλείσω συμφωνίες έτσι ώστε να καλυφθεί το προσωπικό -όλοι αυτοί που δούλεψα μαζί τους. Όχι μόνο με αποζημιώσεις, αλλά και με νέες δουλειές, νέες θέσεις εργασίας σε άλλα γκρουπ. Έχουν ήδη γραφτεί στον Τύπο τα περισσότερα. Δυστυχώς τα «κοράκια» πρόλαβαν δικαστικά να ανασχέσουν αυτές τις αποφάσεις. Έφτασαν στο σημείο να μπουκάρουν για να πάρουν ότι υπήρχε, κινητό και ακίνητο, μέσα στο μαγαζί αγνοώντας στην πραγματικότητα ότι οποιαδήποτε εκποίηση περιουσιακού στοιχείου της ΙΜΑΚΟ έπρεπε να πάει στους εργαζομένους και, αν περίσσευε κάτι, σε άλλους, μιας και έχω ικανοποιήσει πλήρως τις υποχρεώσεις της ΙΜΑΚΟ προς το δημόσιο. 

Αυτό που έχω να δηλώσω πια είναι ότι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μέσα στην περιδίνηση της κρίσης, κατά βάση αισθάνομαι υπεύθυνος μόνο στους συνεργάτες μου. Τους ανθρώπους που δούλεψαν για να κρατήσουν την εταιρεία ζωντανή. Σε αυτούς που συμπαραστάθηκαν στις δυσκολότερες στιγμές της ΙΜΑΚΟ και έδωσαν ό,τι μπορούσαν για να μείνει το μαγαζί ανοιχτό. Οι εταιρείες Τύπου στηρίζονται στους ανθρώπους τους, όχι αναγκαστικά σε όλους αλλά στους περισσότερους από αυτούς. Έστω κι αν η ΙΜΑΚΟ, όπως και εγώ προσωπικά, έχει πέσει ουκ ολίγες φορές θύμα «συνεργατών» που επωφελήθηκαν τα μέγιστα -για να το πω ευγενικά. Όμως ακόμα και αυτό είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη. Δική μου αποτυχία. Το να θέλεις να είσαι δημιουργικός δεν σου επιτρέπει σε καμία περίπτωση σαν επιχειρηματία να αγνοήσεις το καθημερινό οικονομικό γίγνεσθαι. Ας πούμε οι φωτογραφήσεις που κόστιζαν 3,5 εκ. ευρώ το χρόνο κοστίζουν σήμερα 500.000 ευρώ! Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν για αυτό. Κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι έκανα μια σειρά «ανακαλύψεων» που βοήθησαν πολύ κόσμο να μπει σε αυτή τη δουλειά, όμως, σε καμιά περίπτωση και δεν ζητάω από κανέναν να με συγχωρήσει για το ότι οικονομικά δεν τα κατάφερα, έστω κι αν η κρίση την οποία ζούμε θα φέρει σε αδιέξοδο το 70% των media στη χώρα μας. 

Εκείνο που θέλω να πω για να κλείσω αυτό το κείμενο είναι ότι θέλω να προσφέρω στους εργαζομένους οποιονδήποτε τίτλο περιοδικού μπορεί να πωληθεί και οποιοδήποτε κινητό ή ακίνητο στοιχείο το οποίο μπορεί να τους αποφέρει αποζημίωση για όλα όσα έχουν προσφέρει στην εταιρεία. Επίσης δηλώνω σε οποιοδήποτε τσογλάνι ισχυρίζεται ότι έχω λογαριασμούς στο εξωτερικό να το ψάξει, να το καταγγείλει και να το αναφέρει. Θα τον βοηθήσω να βρει την αλήθεια. Κουράστηκα να ακούω ψέματα και ασυναρτησίες. 

Εγώ φαλίρισα προσωπικά. Δεν μου ανήκει τίποτα από αυτά που έχτισα έπειτα από 32 χρόνια δουλειάς. Ούτε σπίτια (ναι, μου τα παίρνουν), ούτε χρήματα. Δεν ψάχνω για κατανόηση γιατί ο Τύπος στην Ελλάδα έχει καταλήξει να είναι ανθρωποφαγικός. Αυτοί που χρωστάνε έξι μήνες στους εργαζομένους καταγγέλλουν αυτούς που χρωστάνε τρεις. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα άλλο πέρα από το ότι λυπάμαι για το ότι δεν έχω καταφέρει μαζί με τα άλλα να ξεπληρώσω τους ανθρώπους που δούλευαν για μένα και πιστεύω ότι τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας περισσεύουν για να γίνει αυτό. Δεν το χρωστάω μόνο σε αυτούς, αλλά και σε εμένα. Γιατί έμαθα ένα πράγμα από τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Να είμαι αξιοπρεπής ακόμα και όταν όλοι θέλουν να με φάνε ζωντανό. Στη μνήμη του θα το παλέψω μέχρι τέλους. 

Λένε συνήθως ότι δεν έχει σημασία αν πέσεις, σημασία έχει να μπορείς να ξανασηκωθείς. Ξέρω ότι αυτή είναι μια ωραία φράση, αλλά κομματάκι δύσκολη στην εφαρμογή της, ιδιαίτερα όταν ζεις σε καθεστώς κλινικής κατάθλιψης επί 12 μήνες. Όμως, αυτό είναι που θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή αποζημιώνοντας όσους χάνουν από εμένα -χωρίς να σκέφτομαι αυτούς που μου έχουν κάνει τη ζημιά. Πλέον η μόνη δουλειά που έχω είναι αυτή της τηλεόρασης. Πριν βγω στον αέρα εδώ και 11 μήνες χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο μέσα στο καμαρίνι και μετά βγαίνω έξω χαζογελώντας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως σταρχιδισμό. Δεν έχουν ιδέα τι νιώθω. Βλέπω μάλιστα ότι θέλουν να μου κόψουν και αυτή τη δουλειά, το μοναδικό πλέον εισόδημα για την οικογένεια και τα παιδιά μου. Αγνοούν ότι τα έσοδα από τις εκπομπές μου στον ALPHA πήγαν όλα στην ΙΜΑΚΟ. Ελέγξιμο και αυτό για όποιον θέλει. 

Όμως, δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το συγκινησιακό, κλαψομούνικο στυλ που θα έλεγαν και τα φιλαράκια μου. Δεν μου πάει και δεν το έκανα ποτέ. Ξέρω, θα ταλαιπωρηθώ για πολλά χρόνια, αλλά κάπου εδώ θα χρησιμοποιήσω τη χολιγουντιανή ατάκα ενός «λαϊκού» τύπου. «Iʼll be back» έλεγε ο Άρνι, το ίδιο λέω και γω. Έτσι θέλω να πιστεύω. Μόνο που πια δεν θα είμαι τόσο αφελής... 

Υ.Γ1: Για τον μαλάκα που έγραφε ότι έχω Bentley (σιγά μην έχω και ιδιωτικό αεροπλάνο), τι να πω... Ας έρθει να του τη χαρίσω. 

Υ.Γ2: Αν ευχαριστώ κάποιον σε αυτές τις δύσκολες ώρες είναι τη γυναίκα μου που κάθεται σαν βράχος δίπλα μου. Όλοι σου λένε στα κρίσιμα ότι η υγεία μετράει και το να είμαστε καλά. Βέβαια, όσοι ήταν στον Τιτανικό είχαν υγεία, τύχη δεν είχαν. Δεν γκρινιάζω, όμως, γιατί η ζωή μού φέρθηκε καλά. Μέχρι σήμερα... Άλλωστε, τι να πω εγώ όταν υπάρχουν πια πολλοί συνάνθρωποί μας που ζουν κάτω από το «μηδέν». Είναι η Ελλάδα του 2012. Κουράγιο... 

Υ.Γ3: Πολύ διασκεδάζω με όλους αυτούς που για χρόνια δούλευαν στην ΙΜΑΚΟ, πληρωνόντουσαν πλουσιοπάροχα και φυσικά πριν από την ώρα τους και πλέον στάζουν χολή σε κάθε ευκαιρία. Είναι το καλύτερο μάθημα που μπορώ να πάρω για το μέλλον. Ειλικρινά τους ευχαριστώ. 

Υ.Γ4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε...

Περισσότερα: Το απολογιστικό άρθρο του Πέτρου - Akous. Νέα 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΘΡΑΣΟΣ...

ΜΟΝΟ ΣΤΟ FIMOTRO
ΣΤΟΥ "ΠΑΠΑΔΑΚΗ" ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ!!!!
Την ίδια ώρα που σήκωναν τα έπιπλα και όχι μόνο της εταιρείας του, άνθρωπος του Fimotro, εντόπισε τον Πέτρο Κωστόπουλο να γευματίζει στον "Παπαδάκη" του Κολωνακίου μαζί με την σύζυγό του και την κοσμικογράφοΧριστίνα Πολίτη! Αναίσθητος δεν είναι. Έχει...
όμως απίστευτο θράσος. Και έχει κάνει τόσο μεγάλη μπάζα με καταθέσεις στο εξωτερικό, που τα γράφει όλα στα παλιά του τα παπούτσια...

FIMOTRO

ΙΜΑΚΟ - Το τέλος του πασοκικού life style, συμπαρασύρει εκατοντάδες εργαζόμενους στην ανεργία

Άλλη μια εισηγμένη κατέρρευσε: Η εταιρεία ΙΜΑΚΟ δημιούργημα του Πέτρου Κωστόπουλου, κατέρρευσε, όπως κάποτε κατέρρευσε η "Τερζόπουλος ΑΕ" μετά την αποχώρηση του Π.Κωστόπουλου, στενού φίλου του Κ.Λαλιώτη και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, που είχε τότε αποφασίσει να δημιουργήσει την ΙΜΑΚΟ. "Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις" λέει το βιβλικό ρητό της Παλαιάς Διαθήκης και ο μέχρι πριν λίγες ημέρες συνδαιτημόνας του Γ.Παπανδρέου (συχνά συνέτρωγαν στην "Τηλέμαχο" της Κηφισιάς) βρίσκεται χωρίς εταιρεία σήμερα, αλλά σίγουρα και όχι "στο δρόμο"...


Δικαστικός επιμελητής συνοδεία αστυνομικών με κατασχετήριο από εταιρεία στον χώρο του προωθητικού διαφημιστικού δώρου πήγαν την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου στα γραφεία της εκδοτικής εταιρείας «Imako» του Π. Κωστόπουλου και ενημέρωσαν τους υπαλλήλους ότι θα γίνει κατάσχεση σε αντικείμενα της εταιρείας.

Οι υπάλληλοι ενημερώθηκαν ότι πρέπει να απομακρύνουν άμεσα τα προσωπικά τους αντικείμενα. Προς το παρόν γίνεται αγώνας δρόμου για να ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς εταιρειών, δεδομένου ότι θα ακολουθήσει πλειστηριασμός.

Η εταιρεία εξέδιδε μεταξύ άλλων τα περιοδικά ΝΙΤΡΟ, PEOPLE κλπ. Οι εργαζόμενοί της είχαν να πληρωθούν έξι μήνες περίπου, ενώ κάποιο ένταλμα σύλληψης για μέλη του ΔΣ της εταιρείας, δεν εκτελέστηκε προ δύο μηνών λόγω πληρωμής την τελευταία στιγμή κάποιου ποσού στο ΦΠΑ. Τα χρέη της είναι δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Ένωση Αγανακτισμένων Αποφασισμένων Ελλήνων

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ:Εξελίξεις στον όμιλο του Πέτρου Κωστόπουλου

Σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται στο planet-greece αυτή την στιγμή είναι ραγδαίες οι εξελίξεις στην ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου καθώς...
υπάρχουν παραιτήσεις διευθυντικών στελεχών (Μπιρακου, Γράψα και Καζόνι) στο περιοδικό  ΝΙΤRΟ. Οι εργαζόμενοι στα περιοδικά του Πέτρου Κωστόπουλου παραμένουν απλήρωτοι εδώ και αρκέτους μήνες και το κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο τον τελευταίο καιρό. Μάλιστα πριν λίγες εβδομάδες έγινε η μεταβίβαση του sfera σε νέα ιδιοκτησία και ο σταθμός φαίνεται ότι μπαίνει σε νέα ανοδική τροχιά καθώς το νέο ιδοκτησιακό καθεστώς φρόντισε να τακτοποιήσει πολλές απο τις εκκρεμότητες που υπήρχαν απέναντι στους εργαζόμενους του σταθμού.

ΣΤΟ "P-BOX" ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΖΥΓΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΠΟΥΡΑ...

ΜΟΝΟ ΣΤΟ FIMOTRO
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΠΑΤΑΛΗΣ ΑΠΟ Ν. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Π. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟ
Χθες το βράδυ στο νέο in και πανάκριβο ρεστoράν της Λ. Κηφισιάς "P-Box", συνέτρωγαν μετά των συζύγων τους οι Νίκος Παπανδρέου και Πέτρος Κωστόπουλος. Όπως έμαθε το Fimotro, όλη η...
παρέα, μετά το φαγητό, άναψε πούρα (ακόμα και οι γυναίκες) και χαριεντίζονταν φωναχτά, κάτι που προκάλεσε αρνητικές συζητήσεις στις παρέες που ήταν δίπλα. Θυμίζουμε ότι ο Νίκος Παπανδρέου μόλις προ ολίγων ημερών με άρθρο του στην Οικονομική Επιθεώρηση εγκάλεσε τη Νέα Δημοκρατία γιατί δεν στηρίζει τον Γιώργο που θέλει να σώσει την χώρα! Τα πούρα ήταν Κουβανέζικα και πολύ ακριβά. Το ρεπορτάζ έχει συνέχεια...

Περιοδικά και ελληνική γλώσσα. Ένα παράδειγμα, από το “life style” του καρακιτσαριού και της πορνοβοσκής που έκανε τον Σημίτη “ΙΝ” και τον ΓΑΠ “στοχαστή”.

Εξώφυλλο: Τα ζόμπι την εποχή του ΠΑΣΟΚ, είναι χορτοφάγα.

Γράφει ο Αθανάσιος Επίσκοπος

Αναπληρωτής Καθηγητής

Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Η οικονομική κρίση είναι άλλη μια κατάσταση την οποία δεν φαίνεται να μπορούμε να ελέγξουμε. Όμως μπορούμε και οφείλουμε να διατηρήσουμε την ελληνική γλώσσα και να μην τη θυσιάσουμε στο βωμό των μεταρρυθμίσεων που λαμβάνουν χώρα.

Μερικοί ανησυχούν για την κατάσταση της ελληνικής γλώσσας και ιδιαίτερα για τη φθορά που αυτή υφίσταται από την ακατάσχετη χρήση των αγγλικών. Ο ισχυρισμός περί φθοράς της γλώσσας συνήθως απορρίπτεται, μεταξύ άλλων και λόγω ελλείψεως στατιστικών αποδείξεων. Εν τούτοις, η εξέταση του ερωτήματος ίσως διευκολυνθεί όταν περιορισθούμε στα μέσα με τα οποία διαδίδεται ο γραπτός και ο προφορικός λόγος. Πιο συγκεκριμένα, ας επικεντρωθούμε στα περιοδικά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα για να δούμε αν πράγματι ο ισχυρισμός περί φθοράς της γλώσσας ευσταθεί.

Ας αρχίσουμε με ένα τυχαίο παράδειγμα, το μηνιαίο περιοδικό μόδας Mirror, και ας μετρήσουμε τις λέξεις στο εξώφυλλο του τεύχους Σεπτεμβρίου, 2011 για να εκτιμήσουμε το βαθμό στον οποίο χρησιμοποιούνται οι αγγλικές λέξεις (Βλ. επίσης την ιστοσελίδα του περιοδικού http://www.atticamedia.gr/mag.php?id=4). Το κείμενο του εξωφύλλου έχει ως εξής:

ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ : ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

         Έπινα το φρέντο μου ένα μεσημεράκι και για να περάσει η ώρα είπα να διαβάσω ένα περιοδικό της καφετέριας...να το NITRO! Kαι εξώφυλλο τον Πέτρο Κωστόπουλο με μπλουζάκι να λέει :       "Ήμουν και εγώ μαλάκας!"
         Και στο εσωτερικό ο Κωστόπουλος σε μια εξομολόγηση (σε ντιβάνι από ψυχίατρο) αποκαλύπτει την ζωή του από τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι τώρα. Ξεκίνησε από την ενοχική αριστερά, έναντι της διασκέδασης - της "καλής ζωής", της ΚΝΕ που η "γραμμή" της ήταν  : "η καλή κουμουνίστρια φοιτήτρια έχει συγυρισμένο δωμάτιο, διαβάζει τα μαθήματά της, είναι παρθένα και κοιμάται πριν τις 12"! Ξεκίνησε το ΚΛΙΚ που ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του... (μπούτι, βυζί για τα '80, '90 ήταν καινούρια φρούτα..), παρουσιάζει το lifestyle δηλ. πως να ντύνεσαι να συμπεριφέρεσαι κλπ.  και ξεκινάει το ΝΙΤRO.... Οι ανταγωνιστές σβήνουν και όπως λέει ο Κωστόπουλος :

                         'Την μπάλα την έχασα για τα καλά τότε που την έχασαν όλοι, εκεί γύρω στα
τέλη της δεκαετίας του 90. Έχω την εντύπωση ότι, όπως ψεκάζουμε το δάκο με DTT, κάποιοι υποχθόνιοι τύποι πέρασαν με αεροπλάνα νύχτα και μας ψέκασαν με LSD. Εγώ πρέπει να ήμουν σε ταράτσα'.
             Τότε έβαλε την ΙΜΑΚΟ στο χρηματιστήριο και νόμιζε ότι έγινε πάμπλουτος όπως εκατομμύρια έλληνες, του γινόντουσαν προτάσεις για να πουλήσει τις μετοχές του πανάκριβα αλλά αυτός αμετάπειστος! Όπως εκατομμύρια έλληνες που την πάτησαν στο χρηματιστήριο! Θα μείνει στο τέλος με τις μετοχές στο χέρι! Τότε βλέπει τα πράγματα αλλιώς : ότι η χλιδή, η ακριβή ζωή δεν τον καλύπτουν. Βλέπει ότι οι Έλληνες βυθίστηκαν σε ένα καταναλωτικό πρότυπο, μια ψευτοευμάρεια που δεν καλύπτει τα πνευματικά τους κενά.

          Βρέθηκε ο περίγυρος του να είναι άτομα τα οποία τα απεχθανόνταν κάποτε. Όλο χλιδή, επίδειξη, νεοπλουτισμός και ψεύτική ζωή.Έγινε αυτό που δεν ήθελε ποτέ να γίνει.

          Όλα είναι λάθος σ'αυτήν την χώρα και γι'αυτό είναι υπεύθυνη η γενιά του Πολυτεχνείου, το παραδέχεται. Παρασύρθηκε η γενιά από τα κηρύγματα της μεταπολεμικής αριστεράς ότι όλα πρέπει να είναι κρατικά, να αμείβονται χωρίς να εργάζονται. Ότι παρασύρθηκε και η δεξιά από τον κρατικισμό. Υπερκαταναλωτισμός με δανεικά.

           Προσπαθεί να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι όσοι έχουν γράψει ότι είναι υπεύθυνος για την κατάντια της χώρας και ότι παρείχε ιδεολογική κάλυψη στο παρασιτικό υπερκαταναλωτισμό είναι περισσότερο μαλάκες απ' ότι ο ίδιος! Ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί ένα περιοδικό με τιράζ 50-70.000 σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων να καθορίζει την ιδεολογία της!  Τον κατηγορούνε αυτοί που του ζήταγαν πόρσε για να έλθουν  μεταγγραφή στην ΙΜΑΚΟ!

              Τώρα παίρνει ZANAX για την κατάθλιψη!

               Βρε Πέτρο δεν στήριξες Σημίτη μετά τα Ίμια; Δεν κατάπιες το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου; Δεν παρουσίασες ως πρότυπα στην νεολαία μοντέλα; Ότι αν δεν έχεις ακριβά ρούχα και δεν συχνάζεις σε ακριβά εστιατόρια, κλάμπ είσαι ένα τίποτα; Η γενιά σου, η γενιά του Πολυτεχνείου, δεν μας έφερε εδώ; Παραδέχεσαι ότι η οικογένεια είναι το μόνο στήριγμά σου, τα ψυχικά, πνεματικά κενά της γενιάς σου πως τα καλύπτετε; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, τον λυπηθήκατε; Απο αριστεροί διεθνιστές γίνατε φιλελεύθεροι κοσμοπολίτες καπιταλιστές. Χλευάσατε το τρίπτυχο ΠΑΤΡΙΔΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και τι καταφέρατε; Πρώτα ηθική, πνευματική χρεωκοπία και τώρα και οικονομική.

                Το μόνο που έχει να κάνει η γενιά σας είναι να εξαφανιστεί και να παραδώσει την χώρα στους νέους με αξίες.

Υ.Γ. Κιτρινόπτερο τόνο πρέπει να τον έχω δοκιμάσει σε κονσέρβα....