Ο Γεωτεχνολογικός Διάδρομος του Δακτυλίου του Ρίμλαντ με το Ιράν ως Θεμέλιο Λίθο

skal 

Του Χωριανόπουλου Άγγελου

Από την εποχή των ελληνιστικών χρόνων μέχρι σήμερα τεράστια σημασία δινόταν από τις δυνάμεις ισχύος στα μελλοντικά σχέδια των αναδυόμενων κρατών. Όπως το βασίλειο της Σπάρτης διεξήγαγε προληπτικό πόλεμο έναντι των εμπορικά αναδυόμενων Αθηνών έτσι και σήμερα στον πολυπολικό διεθνή κόσμο που ζούμε η αναδυόμενη Κίνα αμφισβητεί την εμπορικοπολιτική επιρροή των ΗΠΑ στον πλανήτη.

Μέσω των εμπορικών συμφωνιών BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa) καθώς και μέσω διμερών κρατικών επενδύσεων η Κίνα σχεδιάζει τον νέο χερσαίο και θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού για τα σχέδια παγκόσμιας επιρροής της. Οι ζωτικοί της στόχοι για τον επόμενο αιώνα φαίνεται να είναι η εξαγωγή των απύθμενων τεχνολογικά ηλεκτρονικών-εξοπλιστικών τεχνολογιών της (βασισμένες σε τεχνητή νοημοσύνη), σε χώρες της Ευρασίας και της Λατινικής Αμερικής, αλλά και η προμήθειά φυσικού αερίου και πετρελαίου από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, με σκοπό την αέναη ενεργειακά πρόοδό της.

Ο Νοτιοανατολικός γεωπολιτικός κινεζικός δρόμος
Μία σειρά από οικονομικά βιώσιμες και τεχνολογικά απύθμενες κινεζικές διακρατικές επενδύσεις έρχονται να μετουσιώσουν τα κινεζικά σχέδια θέλοντας να προσπεράσουν πλήρως τον Νατοϊκό αποκλεισμό στην θάλασσα του ινδικού ωκεανού και της νότιας Κίνας. Τα σημεία κλειδιά αποτελούν οι δύο Κόλποι του Ομάν και του Αντέν που ενώνουν την εμπορική-ενεργειακή ροή της Ανατολικής Ασίας με την Μέση Ανατολή και εν τέλη με την Μεσόγειο θάλασσα. Στον κόλπο του Ομάν η Κίνα επιχειρεί την επιρροή της μέσω διμερών οπλικών και τεχνολογικών συνεργασιών με το Ιράν και το Πακιστάν, ως απώτερο σκοπό έχουν την μεταφορά πυραυλικής τεχνογνωσίας αντίστοιχης με εκείνη που εχρησιμοποιήθη από την Κίνα για την κατασκευή του πυραύλου DF-41 (φονέας αμερικανικών αεροπλανοφόρων). Στόχος της Κίνας είναι η δημιουργία ναυτικής βάσης στο νότιο Πακιστάν έτσι ώστε να υποστηριχθεί στρατιωτικά ο εν διαμορφώσει θαλάσσιος εμπορικός δρόμος αποκλείοντας τις νατοϊκές δυνάμεις.

Στον Κόλπο του Άντεν η κινεζική μεθοδολογία συνδυάζεται άμεσα με την αυξημένη ρωσική γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή. Η Κίνα δημιουργώντας την τρομακτικά εξελιγμένη υπερπόντια ναυτική βάση στο Τζιμπουτί επιδιώκει και επισήμως να συνδεθεί στενότερα με τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά θάλασσα. Ως φυσικό επακόλουθο έρχεται η θαλάσσια πορεία στην νότια Μεσόγειο με εξέχουσα επένδυση στρατηγικής σημασίας στο λιμάνι του Πειραιά και μετέπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα κινεζικά ναυτικά σχέδια εξοπλιστικά υποστηρίζονται από τον δορυφόρο Yaogan-3 ο οποίος σε συνδυασμό με τα ναυτικά ραντάρ δημιουργούν ένα ηλεκτρονικό αντιδυτικό μωσαϊκό παρενοχλώντας νατοϊκές βάσεις της περιοχής. Αναμφίβολα στο μωσαϊκό αυτό συμβάλει και η αυξανόμενη εμπλοκή της Ρωσίας μέσω του ‘’υπόγειου’’ διαδρόμου που σταδιακά δημιουργεί μεταξύ Συρίας, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου θέτοντας στην περιοχή ως κυρίαρχο άξονα τον ευρασιατικό έναντι του νατοϊκού. Για να παγιοποιηθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου τα παραπάνω σχέδια εμπορικής-ενεργειακής ένωσης της Κίνας με τις νοτιοευρασιατικές δυνάμεις θεμέλιος λίθος τόσο χερσαία, όσο και θαλάσσια είναι το Ιράν. Ένα Ιράν το οποίο πάλλεται μεταξύ ανατολικού και δυτικού άξονα εκμεταλλευόμενο την γεωπολιτική του θέση αλλά και θρησκευτική του επιρροή από τα σύνορα με το Πακιστάν μέχρι το διαιρεμένο Ιράκ.

Το γεωπολιτικό νατοϊκό αντίδοτο
Ο νατοϊκός άξονας εν έτη 2019 τρέχει να καλύψει ένα γεωπολιτικό-εξοπλιστικό κενό 16 ετών σύμφωνα με τον διοικητή διακλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Στα κινεζικά θαλάσσια σχέδια στους Κόλπους του Ομάν και του Αντέν έρχονται να απαντήσουν οι ΗΠΑ μέσω διμερών οικονομικών συμφωνιών και τοπικών στρατιωτικών ενισχύσεων με χώρες όπως η Σομαλία, η Υεμένη, η Ινδία αλλά και η Τουρκία που λειτουργεί ως ‘’νατοϊκός φορέας σταθερότητας’’ στην περιοχή.

Η αμερικανική ενίσχυση του ινδικού λιμανιού Cuahar έχει ως κύριο στόχο την ανακοπή του εμπορικού διαύλου Κίνας-Πακιστάν αλλά και την πιθανή μελλοντική επέκταση της Κίνας στα νοτιοϊρανικά λιμάνια θέτοντας τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη δύναμη αλλά και το Ιράν ως θεμέλιο λίθο για το μέλλον της περιοχής. Εξοπλιστικά τα νατοϊκά σχέδια έπεται να υποστηριχτούν μέσω μίας μελλοντικά ανερχόμενης κινητής θαλάσσιας ‘’φυσαλίδας’’ που θα αποκόπτει ηλεκτρονικά και δορυφορικά οποιαδήποτε επαφή του εν διαμορφώσει ανατολικού άξονα με τα θαλάσσια αμερικανικά εμπορεύματα.

Η ‘’φυσαλίδα’’ αυτή θα περιλαμβάνει ραντάρ κυβερνοπολέμου αλλά και μετάδοσης off data σημάτων με σκοπό την θαλάσσια νατοϊκή ανεξαρτητοποίηση. Ένας πρόσθετος δυτικός φορέας αποσταθεροποίησης της περιοχής φαίνεται να είναι οι τουρκόφωνοι πληθυσμοί που κατοικούν στις περιοχές (τουρκομάνοι) καθώς και οποιαδήποτε ισλαμικά ριζοσπαστική πληθυσμιακή ομάδα φίλα προσκείμενη με την Τουρκία.

Συμπεράσματα
Συμπερασματικά βλέπουμε πως ο εν διαμορφώσει ανατολικός ευρασιατικός άξονας έχει κάνει τεράστια οικονομικά και εξοπλιστικά ανοίγματα στην νότια Ευρασία. Τα βιώσιμα επενδυτικά σχέδια και δάνεια της Κίνας στην Μέση Ανατολή καθώς και ο ρόλος της Ρωσίας ως δούρειος ίππος σπεύδουν να θέσουν τις ΗΠΑ εκτός περιοχής. Ο κινεζικός One Belt Road συνδέει μεθοδικά την θάλασσα της Μεσογείου με αυτήν της Νότιας Κίνας και εν τέλη με την φιλόδοξη προσθήκη της Λατινικής Αμερικής.

Το εξοπλιστικό προσωπείο του πάλαι κάποτε Σινοσοβιετικού άξονα φαίνεται να δένει αρμονικά με την εμπορική γεωπολιτική αρχιτεκτονική που δημιουργείται διά κινεζικού χειρός. Σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα όπου όλοι οι δείκτες μεταβάλλονται μία είναι η σταθερά, η ιστορία και ως επικρατέστερος άξονας δύναται να μετουσιωθεί ο ορθότερος γνώστης της.

infognomonpolitics.gr

Νέα Παγκόσμια Τάξη εναντίον Βενεζουέλας

Του Matthew Heimbach (TradYouth ) / ΚΟ

Ένα από τα πράγματα που πραγματικά με πειράζει είναι όταν εθνικιστές αρνούνται να υποστηρίξουν άλλους εθνικιστές* γιατί κάποιο άλλο κίνημα θα μπορούσε να βρίσκεται σε ένα διαφορετικό μέρος του πολιτικού φάσματος σε σχέση με την οικονομία ή κάποια κοινωνική πολιτική. Η παγκόσμια συμμαχία κατά του διεθνισμού περιλαμβάνει μια ευρεία ποικιλία θρησκευτικών παραδόσεων, εθνοτήτων και πολιτιστικών αξιών. Αν η Ορθόδοξη Ρωσία, το Σιιτικό Ιράν, η κοσμική Συρία, και η αθεϊστική Κίνα μπορούν να συνεργαστούν σε ένα οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό μπλοκ ενάντια στον Σιωνισμό και τις δυνάμεις της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, όλοι οι εθνικιστές θα πρέπει να βρουν τρόπους για να βάλουν στην άκρη τις διαφορές και να σταθούν ενωμένοι ενάντια στις δυνάμεις του νεο-αποικιακού παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η Επανάσταση της Βενεζουέλας υπήρξε στόχος της Αμερικής, από τότε που ξεκίνησε. Προηγουμένως, όταν ο Τσάβες ήταν στην εξουσία, οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα χρηματοδοτούσαν ομάδες για να γίνει πραξικόπημα. Αυτό προσωρινά δούλεψε. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να καταστρέψουν τη Βενεζουέλα και την Σοσιαλιστική Επανάστασή της, όπως ακριβώς έχουν δοκιμάσει να το κάνουν στην Κούβα εδώ και δεκαετίες. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι ούτε Αριστερή, ούτε Δεξιά. Είναι Παγκοσμιοποιητική (globalist). Οι καπιταλιστές της Νέας Υόρκης χρηματοδότησαν τους Μπολσεβίκους στη Ρωσία με εκατομμύρια δολάρια και ατελείωτα φιλικά δημοσιεύματα στον Τύπο γιατί πίσω από μία φαινομενική ιδεολογία, οι Εβραίοι ολιγάρχες και οι «εθνικοί» συνεργάτες τους επιλέγουν πάντα την παγκοσμιοποίηση πάνω από τα υποτιθέμενα δόγματά τους και τις παρουσιαζόμενες φιλοσοφίες τους.

«Ελευθερωτής της Λιβύης, Θα μείνει στην ιστορία ως ένας μεγάλος μαχητής, ένας  επαναστάτης και ένας μάρτυρας». - Hugo Τσάβες για το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι.

Όπως ακριβώς και στο παρελθόν, η αφοσίωση των Δυτικών ολιγαρχών εξαρτάται καθαρά από ποια κυβέρνηση, κίνηση, ή καθεστώς θα ταιριάξει καλύτερα στη διαδικασία διάλυσης της εθνικής, εθνοτικής και θρησκευτικής ταυτότητας. Οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν τους υποτιθέμενους "φασίστες" στην Ουκρανία αν αγωνίζονται για λογαριασμό των Εβραίων ολιγαρχών και του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια το θα το γυρίσουν από την άλλη για να υποστηρίξουν ριζοσπαστικές ομάδες της Αριστεράς στη Ρωσία, και όλα αυτά με την πρόθεση να προωθήσουν τον διχασμό στα έθνη και να τα ‘ανοίξουν’ προς την εξουσία και την επιρροή της globalist ατζέντας τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν την φιλο-Λευκή Νότια Αφρική και την Ροδεσία, αφού αυτό κατέστη πολιτικά σκόπιμο, αλλά επίσης εργάστηκαν στη συνέχεια για να υπονομεύσουν και να ανατρέψουν την Σοσιαλιστική Επανάσταση του Κάστρο στην Κούβα, όλα αυτά επειδή αυτές οι κυβερνήσεις, ανεξάρτητα αν ευθυγραμμίζονται οι απόψεις τους στην πολιτική ή την οικονομία - αντιστάθηκαν στο κάλεσμα για ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και έλεγχο (των χωρών τους) από πολυεθνικούς οργανισμούς και Εβραίους τραπεζίτες.

Στα μάτια των ελίτ, κάθε έθνος που θέλει να αγωνιστεί για τον δικό του συμφέρον πρέπει να συνθλιβεί. Από τον Σαντάμ στο Ιράκ μέχρι τον συνταγματάρχη Καντάφι στη Λιβύη και τα τύμπανα του πολέμου να χτυπάνε συνεχώς απέναντι στο Ιράν, η εθνική κυριαρχία ήταν ο εχθρός των ελεγχόμενων από τους Σιωνιστές Ηνωμένων Πολιτειών και ως εκ τούτου οποιαδήποτε χώρα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι εναντίον, τις περισσότερες φορές, είναι σύμμαχος στον δικό μας μεγαλύτερο αγώνα.

Η Βενεζουέλα είναι αριστερή και σοσιαλιστική , αλλά είναι αντι-παγκοσμιοποιητική. Αν συναντιόμουν ποτέ με τον Ούγκο Τσάβες και μιλούσαμε για θέματα πίστης, εθνικής ταυτότητας, και οικονομίας θα είχαμε πιθανότατα άγριες συζητήσεις. Αλλά θα βρίσκαμε κοινό έδαφος, στην αντίθεσή μας στην παγκοσμιοποίηση και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν ήταν ποτέ υπέρ των συμφερόντων του αμερικανικού λαού, αλλά ήθελε μόνο να χρησιμοποιήσει το αίμα μας και τα χρήματά μας για προωθήσει τα συμφέροντας της παγκοσμιοποίησης.

Όπως ο Τσάβες τόνισε «Ο μεγάλος καταστροφέας του κόσμου, και η μεγαλύτερη απειλή ... εκπροσωπείται από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ». Αυτό δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως ενέργειες του αμερικάνικου λαού, αλλά της προδοτικής του κυβέρνησης που εδώ και δεκαετίες ελέγχει και χειραγωγεί τις κυβερνήσεις και τις οικονομίες της Λατινικής Αμερικής, ενάντια στα συμφέροντα του λαού μας και των λαών της Λατινικής Αμερικής.

Ο Τσάβες κατανόησε ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ήταν πραγματικά εβραϊκός ιμπεριαλισμός. Σε ένα διάγγελμά του τα Χριστούγεννα το 2005 δήλωσε «Οι απόγονοι εκείνων που σταύρωσαν τον Χριστό ... έχουν γίνει κύριοι του πλούτου του κόσμου, μια μειοψηφία έχει γίνει κύριος του χρυσού του κόσμου, του ασημιού, των ορυκτού πλούτου, του νερού, των πλούσιων εδαφών, της βενζίνης, του πλούτου και έχει συγκεντρώσει τα πλούτη σε ένα μικρό αριθμό χεριών».

Ο Τσάβες είχε επίσης εκτεταμένες σχέσεις με την Χεζμπολάχ στον Λίβανο, είχε προχωρήσει σε οικονομικές συμφωνίες με το Ιράν, και στην πραγματικότητα χρησιμοποιούσε την αστυνομία του για να ψάξει εβραϊκές συναγωγές και σχολεία πολλές φορές για αντι-επαναστατικές δραστηριότητες. Ο Τσάβες επέτρεπε σε κρατικά κιόσκια να πουλάνε αντίγραφα των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών και ένας Εβραίος δημοσιογράφος παραπονέθηκε το 2010, όταν η εκστρατεία του Τσάβες εξέθετε την εβραϊκή καταγωγή του πολιτικού του αντιπάλου και το είχε κάνει θέμα της εκστρατείας του, ανέφερε ότι η Βενεζουέλα είχε «επίσημα επικυρώσει τον Αντισημιτισμό».

Στη Βενεζουέλα,

    «ένας Εβραίος βουλευτής δέχτηκε επίθεση δημοσίως από τον πρόεδρο του Γραφείου της Πολιτείας Μιράντα (μέλος του στενού κύκλου του Τσάβες), με τον ισχυρισμό ότι οι Εβραίοι είχαν σκοτώσει τον Ιησού Χριστό και έτσι τους άξιζε να σφαχτούν από τον Χίτλερ. Λίγο μετά από αυτό, το μηνιαίο ενημερωτικό δελτίο για Docencia Participativa, εκπαιδευτικό ινστιτούτο που συνδέεται με την κυβέρνηση, άρχισε να δημοσιεύει γελοιογραφίες με γκροτέσκες στερεοτυπικές καρικατούρες Εβραίων, με τις περισσότεροι από αυτές να κατηγορούν την παγκόσμια εβραϊκή κοινότητα, ότι έχει ατζέντα για παγκόσμια κυριαρχία».

Οι αριστεροί σοσιαλιστές της Λατινικής Αμερικής κατανοούν καλύτερα από ό, τι το αμερικανικό κοινό ότι οι κυβερνήσεις της Δύσης ελέγχονται από Εβραίους τραπεζίτες και Εβραίους ολιγάρχες. Δεν πρέπει να συγχέουμε τα αντιαμερικανικά σχόλια και συναισθήματα ότι είναι εις βάρος του αμερικανικού λαού. Αντίθετα, είναι ενάντια στους κυβερνήτες της Αμερικής, που ωθούν μια ιμπεριαλιστική ατζέντα σε κάθε έθνος στον πλανήτη.

Οι Εβραίοι χρησιμοποιούν τον αμερικανικό λαό για την προώθηση της ατζέντας τους, και οι εθνικιστές της Λατινικής Αμερικής δικαίως αντιτίθενται σε αυτήν την υποστηριζόμενη από εβραίους εισβολή στις κυβερνήσεις και τις οικονομίες της περιοχής τους. Ενώ ούτε ο Τσάβες, ούτε οι σύμμαχοί του στη Λατινική Αμερική είναι εθνικοσοσιαλιστές, όπως η Χεζμπολάχ στο Λίβανο ή οι Μπααθιστές στη Συρία, ούτε καταλογίζονται στα δόγματα της Ιρανικής Ισλαμικής Επανάστασης, οι δύο πλευρές ήταν σε θέση να κοιτάξουν πέρα ​​από την πολιτική ιδεολογία και τη θρησκεία για να σχηματίσουν συμμαχίες εναντίον της Λερναίας Ύδρας της παγκοσμιοποίησης που απειλούσε και τις δύο περιοχές.

Η Σοσιαλιστική Επανάσταση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα θέτει τις ανάγκες του λαού του πρώτα. Μόλις η Αμερική και άλλες χώρες τους είπαν να ιδιωτικοποιήσουν την οικονομία τους, προκειμένου να έχουν οι πολυεθνικές εταιρείες πρόσβαση σε μια νέα αγορά, ο Τσάβες απάντησε «Η ιδιωτικοποίηση είναι ένα νεοφιλελεύθερο και ιμπεριαλιστικό σχέδιο. Η υγεία δεν μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, επειδή είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ούτε μπορεί η εκπαίδευση, ούτε το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα και άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Δεν μπορούν να παραδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο που αρνείται από τους ανθρώπους τα δικαιώματά τους».

Η άποψή του ήταν εκείνη που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση που έχει καθήκον να προστατεύει τον λαό της από όλους τους εχθρούς, ξένους και εγχώριους. Υπό την ηγεσία του Τσάβες, η υγειονομική περίθαλψη αυξήθηκε, η παιδεία αυξήθηκε, η φτώχεια μειώθηκε, και οι δαπάνες για υποδομές ανέβηκαν. Τα κέρδη από το πετρέλαιο της Βενεζουέλας δεν αποστέλλονταν σε μετόχους σε εταιρείες ή στις τσέπες των παγκοσμιοποιητών, πήγαιναν για να σηκώσουν το λαό της Βενεζουέλας και για να ανοικοδομήσουν το έθνος.

Ο Ούγκο Τσάβες με τον πρώην Ιρανό ηγέτη Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ

Ο Τσάβες επίσης εργαζόταν, ενώ ήταν πρόεδρος, για να πετύχει μια οικονομική και πολιτική ένωση των χωρών της Λατινικής Αμερικής για να προωθηθεί η αυτάρκεια και οι συμμαχίες προκειμένου να σταθούν ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Η διαδικασία αυτή απέβλεπε στο να ενώσει τα διάφορα εθνικιστικά κινήματα σε μια δύναμη που θα μπορούσε να υπερασπιστεί καλύτερα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της περιοχής.

Πολλές από τις πολιτικές του Τσάβες οι Αμερικάνοι Λευκοί εθνικιστές θα υποστήριζαν. Ο Τσάβες δηλώσει το 2007 : «Δεν θα χρειάζεται πλέον να πάμε στην Ουάσινγκτον, ούτε στο ΔΝΤ, ούτε στην Παγκόσμια Τράπεζα, σε κανέναν», όταν πήρε το έθνος του από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Για την Επανάσταση του Τσάβες μία από τις πρώτες προτεραιότητες ήταν η αφαίρεση κάθε επίδρασης που έχουν στο έθνος οι παγκοσμιοποιητές τραπεζίτες.

Όσοι είναι κατά της παγκοσμιοποίησης είναι οι σύμμαχοί μας, όχι εχθροί μας. Η παγκοσμιοποίηση είναι μια απειλή για όλους μας. Αν μια λύση προερχόμενη από την αριστερά δουλεύει καλά για μια ορισμένη εθνοτική κοινότητα ή πολιτισμό, θα πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να την προωθήσουν εφ’ όσον παραμένει εντός των συνόρων τους. Με την παγκοσμιοποίηση, όλοι μας χάνουμε την ικανότητα να διαχειριζόμαστε τις δικές μας υποθέσεις. Ο Τσάβες άνοιξε την πόρτα για άλλους εθνικιστές αριστερούς ηγέτες, όπως ο Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό, ο Έβο Μοράλες στη Βολιβία, και ο Daniel Ortega στη Νικαράγουα για την προώθηση της ενότητας μεταξύ των εθνών τους, για να παρέχουν ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τους φτωχούς, να αφαιρεθεί η βιομηχανία και οι φυσικοί πόροι από πολυεθνικές εταιρείες μέσω εθνικοποίησης, και να σταθούν ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Ο Τσάβες ωστόσο, όπως και κάθε ηγέτης δεν ήταν τέλειος. Η διαφθορά επέτρεψε ένα μεγάλο ποσό των εσόδων από το πετρέλαιο να πάει στις τσέπες των γραφειοκρατών, αντί να πάει για την ανάπτυξη του έθνους και την βοήθεια στους φτωχούς. Επίσης, ως Χριστιανός, λυπάμαι για τη σχέση του Τσάβες με τον Χριστιανισμό που πολλές φορές ήταν συγκρουσιακή. Πιστεύω πάντως, ότι είναι πιο σημαντικό να τον δούμε ως μια δύναμη που στέκεται ενάντια στις δυτικές κυβερνήσεις που είχαν χώσει την μύτη τους στην περιοχή, ανατρέποντας αμέτρητες κυβερνήσεις και λεηλατώντας την περιοχή για να ωφεληθούν οι Εβραίοι ελίτ και τα «εθνικά» σκυλάκια τους.

Οι συνεχείς αναφορές του Τσάβες στη «δημοκρατία»,προσωπικά μου είναι ανυπόφορες, αλλά η «δημοκρατία» για την Λατινική Αμερική σημαίνει να επιτρέπεται ο λαός να ελέγχει τη μοίρα του, και όχι τα ξένα συμφέροντα. Επίσης οι καταγγελίες του «φασισμού» από τον Τσάβες θα πρέπει να κατανοηθούν με τον ίδιο τρόπο που οι ανατολικοευρωπαίοι χρησιμοποιούν τη φράση, όχι ως όρο κατά της ιδεολογίας του φασισμού, αλλά της εισβολής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη γη τους.

Λόγω της αντίθεσης του Ούγκο Τσάβες στις πολυεθνικές εταιρείες και τις διεθνείς τράπεζες, το σύστημα εργάστηκε στο να τιμωρήσει αυτόν και τη Βενεζουέλα. Όταν το Bloomberg τον κατήγγειλε επειδή αρνήθηκε να ξεπουλήσει το έθνος και το λαό του σε ατελείωτη δουλεία χρέους, το βλέπω αυτό ως μία σημαντική, αλλά επώδυνη, απόφαση που ένας εθνικιστής ηγέτης πρέπει να κάνει. Πώς μπορεί κάποιος να ορίσει την τιμή για την αυτονομία και το μέλλον του λαού του;

Η τρέχουσα πολιτική και οικονομική κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι αυτή που γρήγορα ξετυλίγεται. Αυτό το ξήλωμα στη Βενεζουέλα άρχισε όταν ο Τσάβες πέθανε, αφήνοντας ένα κενό εξουσίας και την επανάσταση στη μνήμη, όχι στην πραγματική πολιτική ζωή. Η αντιπολίτευση που υποστηρίζεται από τη Δύση έσπευσε να δράσει. Δεν έκανε μόνο η επανάσταση να πεθάνει μαζί με τον ηγέτη της, αλλά η Βενεζουέλα ήταν το έθνος που επλήγη περισσότερο από την κατακόρυφη πτώση των τιμών του πετρελαίου.

Οι νεο-φιλελεύθεροι οικονομολόγοι θριαμβολογούν για τον τρέχον χάος στη Βενεζουέλα ως απόδειξη ότι ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος. Κάθε έθνος που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα έσοδα του πετρελαίου είναι σε κρίση αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από τις επικρατούσες οικονομικές αρχές του. Αν μη τι άλλο, το γεγονός ότι η απώλεια των εσόδων του κρατικού πετρελαίου πλήττει τους λαούς τόσο έντονα αποδεικνύει ότι η σοσιαλιστική οικονομία πράγματι επένδυσε την μερίδα του λέοντος του πλούτου των φυσικών πόρων στο λαό όλο αυτό το διάστημα.

Ο Ομπάμα χαρακτήρισε τη Βενεζουέλα «απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών» και «απειλή» για την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική. Ομάδες της αντιπολίτευσης έχουν λάβει χρηματικά ποσά από τη Δύση για να υποστηρίξουν προσπάθειές για να ανατραπεί η κληρονομιά της Επανάστασης του Τσάβες. Η Independent ανέφερε πως «Το 2002, ο τότε Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες εκδιώχθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα με πραξικόπημα από τους αντιπάλους που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον συνέχισε να διοχετεύει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στους επικριτές του».

Αυτά τα χρήματα από την Ουάσιγκτον έχουν χρησιμοποιηθεί για να στηρίξουν τις ομάδες της αντιπολίτευσης και να προσπαθήσουν να κατεβάσουν τον Τσάβες και τώρα τον διάδοχό του, Πρόεδρο Nicolas Maduro.

Οι παγκοσμιοποιητές θέλουν να καταστρέψουν κάθε κυβέρνηση, κάθε καθεστώς, και κάθε κίνηση που θα μπορούσε να μιλήσει υπέρ του λαού του, αντί να υποκύπτει στα συμφέροντα των διεθνιστών. Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Βενεζουέλα η οποία περιγράφεται από τον σημερινό Πρόεδρο ως "απόπειρα πραξικοπήματος" που υποστηρίζεται από την Ουάσιγκτον, είναι απλά μια άλλη απόπειρα «έγχρωμης επανάστασης», όπως συνέβη στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη κατά την τελευταία δεκαετία.

Ο δημοσιογράφος James Petras (Venezuela Analysis) επεσήμανε ότι,

    «Η κατηγορία του Ομπάμα ότι η Βενεζουέλα αποτελεί απειλή για την αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι μια κατηγορία που απευθύνεται σε όλες τις κυβερνήσεις που έχουν επιλέξει ελεύθερα να εγκαταλείψουν τις οργανώσεις με επίκεντρο τις ΗΠΑ και που απορρίπτουν την ηγεμονία των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, αυτό που προκαλεί την οργή του Ομπάμα και παρακινεί τις επιθετικές απειλές του προς τη Βενεζουέλα είναι που η πολιτική ηγεσία του Καράκας αμφισβητεί την ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η Βενεζουέλα δεν έχει στρατιωτικές βάσεις στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική ούτε έχει εισβάλει, ή καταλάβει εδάφη ή υποστηρίξει στρατιωτικά πραξικοπήματα σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής - όπως ο Ομπάμα και οι προκάτοχοί του έχουν κάνει. Η Βενεζουέλα καταδίκασε την αμερικάνικη εισβολή της Αϊτής, τα υποστηριζόμενα από τις ΗΠΑ στρατιωτικά πραξικοπήματα στην Ονδούρα (2009), την Βενεζουέλα (2002, 2014, 2015), την Βολιβία (2008) και το Εκουαδόρ (2010). Σαφώς, το διάταγμα «έκτακτης ανάγκης» του Ομπάμα και οι κυρώσεις εναντίον της Βενεζουέλας κατευθύνονται στη διατήρηση της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας στη Λατινική Αμερική και τον εξευτελισμό της ανεξάρτητης, δημοκρατικής εξωτερικής πολιτικής της Βενεζουέλας».

Το ‘National Interest’, ένα think tank εξωτερικής πολιτικής που δημιουργήθηκε από τον "νονό του νεο-συντηρητισμού" τον εβραϊκής καταγωγής Irving Kristol έγραψε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει προκλητικά και χωρίς καμία απολογία να σταθούν  με τη δημοκρατική αντιπολίτευση» και να «σταθούν με εκείνους που θα συμβάλουν  να επιστρέψει η Βενεζουέλα από την άβυσσο». Οι Εβραίοι στην Ουάσιγκτον και το Σύστημα τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά ζητούν την πτώση της Επανάστασης του Τσάβες και την παροχή απεριόριστης υποστήριξης στην «δημοκρατική αντιπολίτευση».

Η πολιτική των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι μια σκόπιμη συνωμοσία της CIA και των παγκοσμιοποιητών εναντίον μιας χώρας που έχει στραφεί κατά των πολιτικών της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αριστερή ή όχι, αξίζει την υποστήριξή μας περισσότερο από αυτές τις προσωπικότητες της αντιπολίτευσης που θέλουν «η Βενεζουέλα να ανοίξει», λέξη που μεταφράζεται να επιτραπεί η λεηλασία των πόρων και του λαού από τις πολυεθνικές εταιρείες και τις τράπεζες και, στη συνέχεια, να μετατραπεί αυτό το έθνος σε ένα ακόμα προπύργιο της παγκοσμιοποίησης, αποδυναμώνοντας και τα άλλα εθνικιστικά κινήματα στη Λατινική Αμερική.

Κάθε έθνος που πέφτει στα χέρια των παγκοσμιοποιητών γίνεται άλλη μία βάση από όπου θα επιτεθούν εναντίον γειτονικών χωρών. Αν η μάχη του 21ου αιώνα είναι εθνικισμός vs παγκοσμιοποίηση, εγώ θα σταθώ περήφανα δίπλα σε μη-λευκούς, ακόμα και αριστερούς εθνικιστές παρά σε ένα αυτοαποκαλούμενο "εθνικιστή" που υποστηρίζει την ηγεμονία και την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης.

* Ο Matthew Heimbach είναι Αμερικάνος, φιλο-Νότιος, Λευκός αποσχιστής και Χριστιανός Ορθόδοξος (!) στο θρήσκευμα. Tα media τον έχουν αποκαλέσει «το νέο πρόσωπο του μίσους», ενώ το Αλ Τζαζίρα τον βάπτισε «μικρό Φύρερ»! Η λέξη «εθνικιστής» για αριστερούς, είναι θεωρώ αδόκιμη. Προφανώς, εννοεί «πατριώτης». Στην Λατινική Αμερική ο πατριωτισμός δεν είναι ενοχοποιημένος από τους αριστερούς. Το αντίθετο μάλιστα. Η εθνική σημαία βρίσκεται σε μεγάλη εκτίμηση και θυμάμαι το πάθος με το οποίο ψέλνουν κάθε φορά τον εθνικό τους ύμνο οι παίκτες των εθνικών ομάδων των χωρών της Νοτίου Αμερικής. Τέλος πάντων, από όσα έχω καταλάβει, καμία σχέση, η εκεί αριστερά, με το επικίνδυνο νεοταξικό ανθελληνικό υποτακτικό εμετικό τσίρκο της αριστεράς στην Ελλάδα. Επίσης, όσον αφορά τις χειραγωγούμενες από τους σιωνιστές ΗΠΑ, ο ιμπεριαλισμός της U.S.A. έχει μακρά ιστορία, και υπήρχε πριν τον Σιωνισμό. Τα θέλει δηλαδή και ο… πισινός της Ουάσινγκτον. Εάν κέρδιζε τον «εμφύλιο» ο Νότος, σαφώς, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.     

Ενδιαφέρον άρθρο: Λατινική Αμερική: Το καταφύγιο για την επιβίωση της Λευκής Φυλής; Και το δεύτερο μέρος.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Χώρες της Λατινικής Αμερικής ανακαλούν τους πρέσβεις τους από το Ισραήλ

Το Ισραήλ εξέφρασε την Τετάρτη «τη βαθιά του απογοήτευση» μετά την ανάκληση από την Χιλή, το Ελ Σαλβαδόρ και το Περού των πρεσβευτών τους εξαιτίας των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Λωρίδα της Γάζας, κατηγορώντας τις τρεις αυτές χώρες ότι με αυτό τον τρόπο «ενθαρρύνουν» τη Χαμάς.

 

Το Ελ Σαλβαδόρ ανακάλεσε χθες Τρίτη τον πρεσβευτή του στο Ισραήλ για έκτακτες διαβουλεύσεις σχετικά με τους «τυφλούς» ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα, οι οποίοι έχουν ήδη προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από 1.300 Παλαιστινίων, η πλειονότητα των οποίων είναι άμαχοι.

 

Την ίδια ημέρα, η Χιλή ανακάλεσε τον πρεσβευτή της εξαιτίας «της κλιμάκωσης της συλλογικής τιμωρίας του άμαχου πληθυσμού στη Γάζα», καταδικάζοντας παράλληλα την εκτόξευση ρουκετών από τον παλαιστινιακό θύλακα.

 

Το Περού έλαβε την ίδια απόφαση, εκφράζοντας τη «βαθιά» του θλίψη, σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, για «την παραβίαση της εκεχειρίας με την επανάληψη των στρατιωτικών επιχειρήσεων από το Ισραήλ στη Γάζα».

 

Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών Γιγκάλ Παλμόρ εκτίμησε σε ανακοίνωσή του ότι οι ανακλήσεις αυτές των πρεσβευτών αποτελούν «μια ενθάρρυνση για τη Χαμάς, μια οργάνωση που έχει αναγνωριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από πολλές χώρες όλου του κόσμου».

 

«Το Ισραήλ αναμένει από τις χώρες που είναι αντίθετες στην τρομοκρατία να δράσουν με υπεύθυνο τρόπο αντί να απονέμουν βραβείο στους τρομοκράτες», πρόσθεσε ο Παλμόρ. «Μέχρι τώρα κάθε φορά που το Ισραήλ αποδέχεται σχέδια για την εφαρμογή μιας εκεχειρίας και για την αποκατάσταση της ηρεμίας, δέχεται αδιάλειπτα πυρά από τη Χαμάς», επεσήμανε ο ίδιος.

 

Η Βραζιλία και ο Ισημερινός ανακάλεσαν την προηγούμενη εβδομάδα τους πρεσβευτές τους στο Ισραήλ.

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

O Ούγκο Τσάβες πέθανε

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα στo Kαράκας ο Ούγκο Τσάβες, που έχασε τελικά τη σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Ο θάνατος του ηγέτη της Βενεζουέλας, αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς ήταν η άνοδός του στην εξουσία το 1999 που είχε προκαλέσει ντόμινο ιστορικών πολιτικών εξελίξεων στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής η οποία έκανε έκτοτε μια «αριστερή στροφή».

Ο Ούγκο Τσάβες νοσηλεύτηκε επί μακρόν στην Κούβα ύστερα από την τέταρτη σε σειρά χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση όγκου, στην οποία υποβλήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου. 

Προτού μπει στο νοσοκομείο ο 59χρονος ηγέτης είχε ορίσει ως αντικαταστάτη του και πιθανό διάδοχό του, τον Αντιπρόεδρο Νίκολας Μαντούρο, ο οποίος και λίγες ημέρες πριν από την έλευση του 2013 είχε επισκεφτεί τον Τσάβες στο νοσοκομείο δηλώνοντας πως «η κατάσταση της υγείας του Προέδρου είναι περίπλοκη». 

Η απώλεια του Τσάβες περιπλέκει τα πράγματα κατ' αρχάς στο Καράκας, καθώς ο επανεκλεγείς τον Οκτώβριο ηγέτης, έπρεπε να ορκιστεί για τη νέα του θητεία στις 10 Ιανουαρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε σπεύσει στις αρχές του έτους να διευκρινίσει ότι η ορκωμοσία μπορούσε να αναβληθεί ώσπου ο Τσάβες να επιστρέψει από την Αβάνα. 

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βενεζουέλας, αφού δεν ορκιστεί Πρόεδρος, αναλαμβάνει ο Αντιπρόεδρος ή ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης με σκοπό την προκήρυξη νέων εκλογών.

Η άνοδος του Τσάβες στην εξουσία το 1999 είχε χαιρετισθεί ως μια ιστορική πρώτη νίκη της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική μετά από δεκαετίες. Είχε επιτρέψει σε χώρες όπως η Κούβα του Κάστρο να εξασφαλίσουν πόρους - και ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας πετρέλαιο - ώστε να ξεπεράσουν τα εμπόδια που έθετε η διεθνής τους απομόνωση. Και είχε ανοίξει τον δρόμο για άλλες νίκες μπολιβαριανού τύπου ηγετών, όπως του Εβο Μοράλες στη γειτονική Βολιβία ή ακόμη και του κεντροαριστερού Λούλα στη Βραζιλία.

Από πραξικοπηματίας Πρόεδρος
Ο Τσάβες, γεννημένος στις 28 Ιουλίου 1954 και με στρατιωτική εκπαίδευση στο ιδιαίτερα απαιτητικό σώμα των αλεξιπτωτιστών, είχε έντονη αντιεξουσιαστική δράση ήδη από τότε που ήταν τριαντάρης. Το 1983 είχε ιδρύσει το Μπολιβαριανό Επαναστατικό Κίνημα 200 (Movimiento Bolivariano Revolucionario 200 ή MBR-200), το οποίο το 1992 είχε επιχειρήσει να ανατρέψει με πραξικόπημα τον διεφθαρμένο Πρόεδρο Κάρλος Αντρες Πέρες. Ο Τσάβες φυλακίστηκε για αυτήν την δράση του.

Μετά την αποφυλάκισή του ακολούθησε τον δρόμο της πολιτικής και τον Δεκέμβριο του 1998 διεκδίκησε την προεδρία της Βενεζουέλας ως επικεφαλής του Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία, υποσχόμενος αναδιανομή της γης καθώς και προγράμματα στέγασης, μόρφωσης και περίθαλψης για τους φτωχούς Βενεζουελάνους. Μετά τη νίκη του ορκίστηκε Πρόεδρος της χώρας στις 2 Φεβρουαρίου 1999.

Το φιλολαϊκό πρόγραμμά του, τον έφερε γρήγορα αντιμέτωπο με το οικονομικό κατεστημένο της ιδιαίτερα πλούσιας σε φυσικούς πόρους Βενεζουέλα, με αποτέλεσμα να επιχειρηθεί πραξικόπημα εναντίον του τον Απρίλιο του 2002. Ο Τσάβες μάλιστα τέθηκε για λίγες ημέρες εκτός εξουσίας, για να επιστρέψει όμως με αντιπραξικόπημα παντοδύναμος. 

Με την απόσταση από τον φιλολαϊκό πολιτικό στον λαϊκιστή πολιτικό να μικραίνει, ο «τηλεοπτικός» Τσάβες επανεξελέγη θριαμβευτικά Πρόεδρος το 2006 μολονότι η αντιπολίτευση τον κατηγορούσε για υπερσυγκέντρωση εξουσιών. 

«Διάβολος ο Μπους»

Μετά τη νίκη του εξαπέλυσε επίθεση στον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους τον οποίο χαρακτήρισε «διάβολο». Επίσης θριαμβολόγησε: «Δείξαμε ότι η Βενεζουέλα είναι κόκκινη! Κανείς δεν πρέπει να φοβάται το σοσιαλισμό ...Ο σοσιαλισμός είναι ανθρώπινος. Ο σοσιαλισμός είναι αγάπη». Αφιέρωσε δε εκείνη τη νίκη του στον «ασθενή φίλο Φιντέλ Κάστρο».

Η δεύτερη θητεία του χαρακτηρίστηκε από μια διαρκή και συστηματική προσπάθειά του να κρατηθεί όσο μπορεί στην εξουσία. Χαρακτηριστική ήταν η πρωτοβουλία του να καταργήσει σχετική διάταξη του Συντάγματος που περιόριζε σε δύο τις θητείες ενός Προέδρου. Ετσι και παρά τις φωνές της αντιπολίτευσης και του δυτικού Τύπου διεκδίκησε και κέρδισε την επανεκλογή του για άλλα έξι χρόνια τον περασμένο Οκτώβριο, καθώς οι φτωχοί Βενεζουελάνοι τον λατρεύουν.

Ο Τσάβες που και κέρδισε όλες τις πολιτικές μάχες, ηττήθηκε από τη μάχη της υγείας. Το 2011 διεγνώσθη καρκίνος και ακολούθησαν αλλεπάλληλες εγχειρήσεις και χημειοθεραπείες στην Κούβα. 

Στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου επέστρεψε μόνο για λίγες ημέρες από την Αβάνα στο Καράκας για να κάνει ένα δραματικό τηλεοπτικό διάγγελμα προς τον λαό της Βενεζουέλας, να φιλήσει τον σταυρό και να παρουσιάσει τον Νίκολας Μαντούρο ως αντικαταστάτη του και «συνεχιστή της μπολιβαριανής επανάστασης». 

Ξαναέφυγε για την Κούβα για μία ακόμη χειρουργική επέμβαση, η οποία κράτησε έξι ώρες στις 11 Δεκεμβρίου. Εκτοτε η κατάσταση της υγείας του παρέμενε σταθερά κρίσιμη. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο Μαντούρο δήλωσε πως τον είδε δύο φορές και πως ο Τσάβες «έχει επίγνωση της κατάστασή του». 

Στις 14 Ιανουαρίου η κυβέρνηση της Βενεζουέλας ανακοίνωσε ότι μια λοίμωξη που τον είχε ταλαιπωρήσει είχε αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Στο πλευρό του Τσάβες μάλιστα είχαν σπεύσει η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρτσνερ και ο Πρόεδρος του Περού Ολάντα Ουμάλα, που επισκέφτηκαν τον βενεζουελάνο ηγέτη στο νοσοκομείο στην Αβάνα.
O Τσάβες πάντως επέστρεψε στο Καράκας στις 18 Φεβρουαρίου, ανακοινώνοντάς το μάλιστα μέσα από τον προσωπικό λογαριασμό του στο Twitter, ότι θα συνεχίσει «τη θεραπεία στην πατρίδα». Εκτοτε οι φήμες για την κατάσταση της υγείας του υπήρξαν συγκεχυμένες, ανάμεσα στην κυβερνητική προπαγάνδα και τις υπερβολές της αντιπολίτευσης.
Την περασμένη Πέμπτη όμως, ο Αντιπρόεδρος Νίκολας Μαντούρο (που μέχρι και χθες απέδιδε τα αίτια του καρκίνου σε «επίθεση από τους εχθρούς του») σε τηλεοπτική συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση είχε πεί σε δραματικό τόνο: «Ο αρχηγός μας δίνει μάχη για την υγεία του, μάχη για τη ζωή του». Και προσέθεσε ότι «έδωσε όλη του τη ζωή για τα δικαιώματα των φτωχών».

Ηταν φανερό πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση καθώς η επιδείνωση της υγείας του Τσάβες ήταν ραγδαία τα τελευταία 24ωρα. Την τελευταία του μάχη δεν έμελλε να την κερδίσει...

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

Τώρα είναι πιο εύκολο να διαγράψει μονομερώς η Ελλάδα το δημόσιο χρέος της!

Τώρα που ο κύριος όγκος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας είναι προς οργανισμούς και κράτη της ευρωζώνης, γίνεται μια προσπάθεια να πεισθεί ο κόσμος ότι δεν γίνεται τίποτε. Τώρα που μας τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί με αγγλικό δίκαιο και με τους επίσημους μηχανισμούς της ευρωζώνης να ελέγχουν τον κύριο όγκο του χρέους της Ελλάδας, λένε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε εκτός από το να εκλιπαρούμε για την τύχη μας, ή έστω να διαπραγματευτούμε. Με προσοχή όμως για να μην τους προκαλέσουμε. Μάλιστα η προπαγάνδα φτάνει σε τέτοιο σημείο αθλιότητας ώστε να ισχυρίζονται ότι ναι μεν πριν μας δέσουν χειροπόδαρα η μονομερής διαγραφή χρέους ήταν δυνατή χωρίς σοβαρά παρατράγουδα, αλλά τώρα, δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει γιατί μας κρατάνε στο χέρι.

Αν τολμήσουμε και προχωρήσουμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους θα μας λιανίσουν. Έτσι λένε δεξιοί και αριστεροί δωσίλογοι. Δεν τολμούν βέβαια να απολογηθούν για το εξής απλό: Και τι κάνατε, βρε ρεμπεσκέδες του πολιτικού καναπέ, για να διαγραφεί μονομερώς το χρέος, τότε που υποτίθεται ότι γινόταν; Ποιος ευθύνεται για το ότι καταλήξαμε εδώ; Που ήσασταν όταν φωνάζαμε για μονομερή διαγραφή; Πουθενά. Και τότε τα ίδια μας λέγατε. Τα αποτελέσματα της δικής τους πολιτικής, των δικών τους πολιτικών επιλογών που θέλουν, υποτίθεται, να διαπραγματευτούν το χρέος εντός πλαισίων ευρώ, χρησιμοποιούν σήμερα για να φοβίσουν τον κόσμο και να τον πείσουν ότι είναι αδιανόητο να προχωρήσει η Ελλάδα σε μονομερείς ενέργειες. Ξέρετε τι θα πάθει αν το κάνει; Τα γνωστά. Θα απομονωθεί και θα ισοπεδωθεί. Δηλαδή, τα ίδια και τα ίδια. Την δική τους δολιότητα, αδυναμία και εθελοδουλία μπροστά στα μεγάλα αφεντικά της ευρωζώνης, πασχίζουν να την μετατρέψουν σε κατάσταση του λαού.

Καταρχάς η άγνοια και η ημιμάθεια σκοτώνει. Αυτά που λέγονται για επιλεκτική διαπραγμάτευση και μάλιστα εντός ευρωζώνης είναι κομπογιαννιτισμός. Και μάλιστα άκρως επικίνδυνος στις σημερινές συνθήκες. Δεν βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, ούτε στην διεθνή εμπειρία. Δεν βασίζονται ούτε καν στην κοινή λογική. Είναι ωραίο να πετάμε μπαρούφες έχοντας πλήρη άγνοια για το τι σημαίνει διαχείριση και διαπραγμάτευση δημόσιου χρέους, αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Σήμερα με το να χρωστάμε στους υπερκρατικούς μηχανισμούς και στα κράτη της ευρωζώνης, είναι χειρότερα γι’ αυτούς απ’ ότι για την ίδια την Ελλάδα. Αρκεί βέβαια η Ελλάδα και ο λαός της να αποφασίσει να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Δεν μας μένει άλλωστε τίποτε άλλο. Αυτό είναι το καινούργιο στοιχείο της σημερινής κατάστασης. Ή τινάζουμε την μπάνκα στον αέρα και μάλιστα μονομερώς, ή μένουμε και μας αλέθει η κρεατομηχανή που έχει τεθεί ήδη σε κίνηση.

Με την δημοσιονομική κατάσταση ακόμη και της Γερμανίας να ακροβατεί, μια άρνηση πληρωμών από την Ελλάδα και ταυτόχρονη αποχώρηση από την ευρωζώνη θα τινάξει τον μηχανισμό στήριξης στον αέρα. Σήμερα μπορεί οι ευρωπαϊκές τράπεζες να διασώθηκαν από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό δημόσιο χρέος, αλλά αυτό φορτώθηκε απευθείας και διαμέσου των μηχανισμών στήριξης στους κρατικούς προϋπολογισμούς των κρατών της ευρωζώνης. Επομένως μια άρνηση πληρωμών από την Ελλάδα θα δυναμιτίσει τους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα υπνονομεύσει αποφασιστικά την δημοσιονομική ευστάθεια της ευρωζώνης. Γι’ αυτό και τα επιτελεία τους βιάζονται να ξεμπερδεύουν με την Ελλάδα. Πώς; Με την ολοκληρωτική διάλυσή της και την αφομοίωσή της στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των περιφερειών ως νέο Κόσσοβο, ή μια σειρά νέα Κόσσοβο στην Θράκη, την Δυτ. Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, στο Νότιο Αιγαίο και πάει λέγοντας.

Μπορεί να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη με διαπραγματεύσεις εντός της ευρωζώνης; Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη δρομολογηθεί και επομένως κανένα φανταστικό σενάριο διαπραγμάτευσης με τα κράτη και τα επιτελεία της ευρωζώνης δεν μπορεί να το αποτρέψει. Ίσα-ίσα θα κάνει την Ελλάδα και τον λαό της ακόμη πιο ευάλωτο, μιας και κάθε καθυστέρηση, κάθε αναβολή και κάθε μετριοπάθεια στην στάση της ελληνικής πλευράς θα κοστίζει πολύ ακριβά στον ελληνικό λαό και στην χώρα. Οι λογικές που θέλουν συμμαχίες με κράτη του Νότου και κοινά διαπραγματευτικά μέτωπα μέσα στην ευρωζώνη, αγνοούν σκόπιμα ότι μιλάμε για το μεγαλύτερο κρατικομονοπωλιακό καρτέλ στον κόσμο, όπου οι κυβερνήσεις ελέγχονται απόλυτα από τις μεγάλες δυνάμεις της αγοράς. Κάθε αυταπάτη θα στοιχίζει στον ελληνικό λαό, ιδίως από δω και μπρος, σε εκατόμβες νεκρών, ανέργων και εντελώς εξαθλιωμένων ανίκανων να αντιδράσουν. Κάθε διάθεση διαπραγμάτευσης εντός ευρωζώνης θα φέρνει πιο κοντά στην ολοκληρωτική κατάλυση του ελληνικού κράτους προς όφελος της ευρωομοσπονδίας.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν μπορούμε να παίξουμε ένα τέτοιο παιχνίδι. Αντίθετα επιβάλλεται να παίξουμε το χαρτί της επίσημης πτώχευσης ανοιχτά και άκρως απειλητικά για ολόκληρη την ευρωζώνη. Όχι γιατί αυτό θα συνετίσει την Μέρκελ και τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών ώστε να κάνουν παραχωρήσεις, όπως παραμυθιάζονται ορισμένοι, ή όπως θέλουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο. Τα επιτελεία της ευρωζώνης ξέρουν πολύ καλά ότι το ευρώ δεν είναι βιώσιμο κρατώντας ανέπαφα τα κράτη μέλη, ιδίως εκείνα υπό διαδικασία χρεοκοπίας. Γι’ αυτό και επιδιώκουν την ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Επιχειρούν δηλαδή να μετακυλήσουν το πρόβλημα βιωσιμότητας του ευρώ στα κράτη μέλη. Όπως άλλωστε κάνουν ήδη με την “εσωτερική υποτίμηση”, η οποία συνίσταται στην εσωτερίκευση σε κάθε οικονομία της ευρωζώνης της κρίσης και της αποδυνάμωσης του κοινού νομίσματος. Κι έτσι αντί να χαθεί το ευρώ, προτιμούν να χαθούν τα κράτη, ιδίως εκείνα που έχουν κριθεί μη βιώσιμα όπως είναι η Ελλάδα. Το τι θα γίνει με τους λαούς, ποσώς τους ενδιαφέρει.

Επομένως, το χαρτί της επίσημης πτώχευσης της Ελλάδας πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να δώσει στην χώρα και τον λαό της το πλεονέκτημα και την θέση ισχύος έναντι των δανειστών του. Τι θα συμβεί σε μια ενδεχόμενη πτώχευση; Ας δούμε την διάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας όπως αποτυπώθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2012. Από τα 303,5 δις ευρώ που ήταν το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις 30/9/2012, τα 136,8 ήταν ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου. Από αυτά τα 113,9, δηλαδή το 83,2%, είναι ομόλογα εκδοθέντα στην εσωτερική αγορά και βρίσκονται κατά κύριο λόγο στα χέρια της ΕΚΤ και των εγχώριων τραπεζών. Τα 4,3 δις ευρώ, δηλαδή μόλις το 3%, είναι ομόλογα εκδοθέντα στις αγορές του εξωτερικού, ενώ το 18,4, δηλαδή το 13%, είναι βραχυπρόθεσμοι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου που κατέχουν πρωτίστως εγχώριες τράπεζες. Τα υπόλοιπα 166,7 δις ευρώ του δημόσιου χρέους είναι δάνεια. Από αυτά τα 148,8 δις ευρώ, δηλαδή το 89,3% του συνόλου, είναι τα δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης.

Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν η Ελλάδα προχωρούσε εδώ και τώρα σε επίσημη πτώχευση; Αυτό που θα συνέβαινε θα ήταν να μεταφερθεί το 93% του όγκου του δημόσιου χρέους της χώρας στις πλάτες του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης και της ΕΚΤ, καθώς και στις εγχώριες τράπεζες. Όπως καταλαβαίνει ακόμη κι ο πιο αδαής ο χειρισμός των εγχώριων τραπεζών είναι ο πιο απλός καθότι το κράτος μπορεί να τις πάρει στα χέρια του και να σβήσει τα ενεργητικά τους προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών του, ιδίως των ιδιωτών οφειλετών (κυρίως νοικοκυριά και επιχειρήσεις) που θα ευνοηθούν τα μέγιστα από μια τέτοια κίνηση, η οποία θα έχει σαν συνέπεια το σβήσιμο των οφειλών τους προς τις τράπεζες. Αυτό που λέγεται ότι θα χαθούν οι όποιες καταθέσεις είναι μεγάλο ψέμα, διότι αυτές τις εγγυάται – και οφείλει να τις εγγυάται – όχι η τράπεζα, αλλά το κράτος. Επομένως το κράτος θα εγγυηθεί τις καταθέσεις που δεν έχουν καταφύγει στο εξωτερικό και θα τις αποκαταστήσει γιατί τις έχουν λεηλατήσει οι τράπεζες, ενώ θα επιβάλει έλεγχο στην κίνηση καταθέσεων και κεφαλαίου προς και από το εξωτερικό.

Το υπόλοιπο δημόσιο χρέος που βρίσκεται στα χέρια του μηχανισμού στήριξης και της ΕΚΤ μπορούμε να το αρνηθούμε χωρίς καμιά ουσιαστική συνέπεια για την χώρα μας, αν ταυτόχρονα ανακοινώσουμε την αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Το χρέος αυτό που έχει δημιουργηθεί είναι εσωτερικό χρέος της ευρωζώνης και δεν μπορεί να το διεκδικήσει από την Ελλάδα η ΕΚΤ και ο μηχανισμός στήριξης, παρά μόνο όσο η χώρα μας παραμένει εντός ευρωζώνης. Γι’ αυτό και η εφαρμογή του αγγλικού δικαίου στις δανειακές συμβάσεις δίνει την δικαιοδοσία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (πρώτη σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης) και στα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (δεύτερη δανειακή σύμβαση με EFSF). Επίσης τα δάνεια του μηχανισμού δόθηκαν προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Αυτό δεν διαλαλούν σε όλους τους τόνους; Αν λοιπόν η Ελλάδα φύγει από την ευρωζώνη καταγγέλλοντας τους όρους της ως επαχθείς, απεχθείς και καταχρηστικούς σε βάρος της, ιδίως μετά την τροποποίηση των συνθηκών και της προοπτικής της ευρωομοσπονδίας – που σημαίνει κατάλυση του ελληνικού κρατικού μορφώματος και την αντικατάστασή του με ένα άλλο μόρφωμα που δεν βασίζεται ούτε καν τυπικά στην λαϊκή κυριαρχία του ελληνικού λαού – τότε τι θα συμβεί; Η Ελλάδα θα τεθεί αυτοδίκαια εκτός δικαιοδοσίας της ευρωζώνης και των μηχανισμών της και άρα εκτός δικαιοδοσίας των δανειακών συμβάσεων που της επιβλήθηκαν.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι από μεριάς δημόσιου διεθνούς δικαίου, η άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει το χρέος της σήμερα με ταυτόχρονη δική της αποχώρηση από την ευρωζώνη, είναι το ίδιο με το να αποχωρεί από ένα ιδιωτικό κλειστό κλαμπ. Τα χρέη της είναι προς αυτό το κλειστό κλαμπ και πολύ δύσκολα η ΕΚΤ, το EFSF, ή τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα βρουν δικαστήριο εκτός ευρωζώνης που να καταδικάσει την Ελλάδα. Πολύ περισσότερο αν η ίδια η Ελλάδα διεθνοποιήσει την αντιδικία της με την ευρωζώνη, αν δηλαδή μετατρέψει σε διεθνές ζήτημα το καθεστώς που επιχειρήθηκε να επιβληθεί στην χώρα και στον λαό της με αντάλλαγμα τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης.

Όλα αυτά υποχρεωτικά πρέπει να έχουν ως αφετηρία δυο θεμελιώδεις θέσεις: (α) Την διακοπή της λεγόμενης «συνέχειας του κράτους», δηλαδή την σαφή και εμπράγματη δήλωση του ελληνικού λαού ότι ανατρέπει το προηγούμενο απόλυτα διάτρητο και διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό καθεστώς για να προχωρήσει στην επανίδρυση του κράτους του με όρους πρωτογενούς δικαίου, το οποίο μπορεί να γίνει από την σκοπιά της δημοκρατίας μόνο με Συντακτική Εθνοσυνέλευση. (β) Την επίσημη αποκήρυξη και μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους ως προϊόν ωμού εκβιασμού, διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, μυστικής διπλωματίας με σκοπό την κατάλυση του ελληνικού κράτους και την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού, καθώς και την επιβολή καθεστώτος  επίσημης δουλοπαροικίας του χρέους σε βάρος τυπικά ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ.

Η στάση αυτή είναι περισσότερο αναγκαία σήμερα που τα 4/5 του δημόσιου χρέους της χώρας εντάσσονται στις διακρατικές σχέσεις της Ελλάδας με τις χώρες του ευρώ. Δεν παίζουν με κράτη, ειδικά όταν αυτά έχουν συγκροτήσει ήδη υπερεθνικό καρτέλ. Η μόνη απάντηση που μπορεί να σταθεί απέναντί τους είναι η καταγγελία του καρτέλ της ευρωζώνης με την αποχώρηση από αυτό και την ταυτόχρονη καταγγελία του δημόσιου χρέους ως παράνομου, όπως ήδη αναφέραμε. Κι όχι μόνο για τους λόγους που έχουμε επισημάνει (μυστικότητα, διαφθορά, απεχθής τρόπος δανεισμού), αλλά και για την επιβολή του καθεστώτος πεονίας στην χώρα. Το τονίζουμε αυτό ιδιαίτερα γιατί αυτό που κάνουν τα κράτη της ευρωζώνης όλο αυτό τον καιρό ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου εναντίον της Ελλάδας με στόχο την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού και την διάλυση της χώρας. Και στο ζήτημα αυτό το μεταπολεμικό διεθνές δίκαιο είναι ιδιαίτερα αυστηρό και παρέχει πολλά όπλα στο απειλούμενο κράτος, αν θέλει βέβαια να τα χρησιμοποιήσει, εναντίον των κρατών που το επιβουλεύονται.

Για τον σκοπό αυτό τα κράτη και τα επιτελεία της ευρωζώνης έχουν καταπατήσει κάθε διεθνή σύμβαση που ορίζει τις καλές σχέσεις ανάμεσα σε κράτη και λαούς. Οι κυβερνήσεις τους έχουν διαπράξει ήδη εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στον ελληνικό λαό. Μόνο όπλο νομιμοποίησης μιας τέτοιας συμπεριφοράς που κατάφωρα παραβιάζει από την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ΟΗΕ έως του ΟΑΣΕ, είναι η συμμετοχή της Ελλάδας σ’ ένα κλαμπ με δικού του κανόνες – κατάφωρα ενάντια σε κάθε δημοκρατικό κανόνα της διεθνούς ζωής, που έχει καταχτηθεί μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Όσο λοιπόν η χώρα βρίσκεται εντός αυτού του ιδιωτικού κλαμπ, είναι αναγκαστικά έρμαιο των κανόνων του που υπερισχύουν έναντι των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Επομένως, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός είναι να καταγγείλει την συμμετοχή του στην ευρωζώνη ως κατάφωρα ετεροβαρής και καταστροφική για τον ίδιο και την χώρα του. Έτσι θα μπορεί να απευθυνθεί στη διεθνή κοινότητα με διατυπωμένο κατηγορητήριο εναντίον των κυβερνήσεων του ευρώ που του επέβαλλαν το καθεστώς πεονίας και με την απαίτηση να τιμωρηθούν οι πρωταγωνιστές πολιτικοί και γραφειοκράτες της ευρωζώνης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας επιδιώκοντας την μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού και την κατάλυση του ελληνικού κράτους.

Με τον τρόπο αυτό θα ενισχυθεί η θέση της Ελλάδας στην καταγγελία της εναντίον όλου του δημόσιου χρέους. Η διεθνής πρακτική είναι πολύ πιο ελαστική απέναντι σε ιδιώτες δανειστές, που οι απαιτήσεις τους μπορεί να οδηγούν σε αδιέξοδο ένα κράτος. Όμως απέναντι σε κράτη-δανειστές είναι πολύ πιο αυστηρή. Αυτό έχει πιστοποιηθεί ακόμη κι από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας με αποφάσεις του σχετικά με την Αργεντινή (2007) όπου δικαίωσε ιδιώτη δανειστή, λέγοντας ότι αν επρόκειτο για κράτος δανειστή δεν θα νομολογούσε υπέρ του και θα δικαίωνε το κράτος οφειλέτη.

Επιλεκτική διαπραγμάτευση με κράτη-δανειστές σημαίνει ότι χάνεις τα διαπραγματευτικά σου όπλα με βάση το διεθνές δίκαιο. Χάνεις την δυνατότητα να το μετατρέψεις σε διεθνή υπόθεση (να διεθνοποιήσεις την κατάσταση στην οποία σκόπιμα και δόλια σε οδηγήσανε) και το μετατρέπεις σε διμερή ή πολυμερή διακρατική σχέση, όπου πλέον η έκβαση της διαπραγμάτευσης εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις πιέσεις και τους συσχετισμούς δυνάμεις ανάμεσα στα μέρη.

Όπως ακριβώς έγινε με το Κυπριακό. Η άρνηση διεθνοποίησης του Κυπριακού ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής ανεξάρτητου κράτους το οδήγησε να σέρνεται για δεκαετίες σε διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα κράτη έως ότου εκφυλιστεί και επιβληθεί η λύση του ισχυρού. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε την ίδια τραγική επιλογή. Ιδίως τώρα που απέναντί μας θα έχουμε το Γερμανικό κράτος και όχι απλά τις Γερμανικές τράπεζες.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι ευθύς εξαρχής οι μονομερείς καταγγελίες της Ελλάδας να εξετάζονται στα διεθνή φόρα και οργανισμούς (ΟΗΕ, Χάγη, κοκ) όπου οι συσχετισμοί είναι πιο ευνοϊκοί και οι συμμαχίες με κράτη που έχουν υποστεί ανάλογη μεταχείριση, ή είναι σε ανάλογη θέση μπορούν να αποδώσουν περισσότερο. Επιδίωξή μας θα πρέπει από την πρώτη στιγμή να είναι η ανάδειξη του ελληνικού προβλήματος και η άρνηση του χρέους από μεριάς της χώρας μας, όχι ως ένα απλό πρόβλημα αθέτησης πληρωμών λόγων καταχρηστικών δανειακών πρακτικών, επαχθών, ή απεχθών τρόπων δανεισμού, αλλά ως ένα διεθνές πρόβλημα ανοιχτής επιβουλής εναντίον ενός ανεξάρτητου κράτους από άλλα κράτη με σκοπό την κατοχή και την διάλυσή του με πολιτικά και οικονομικά μέσα. Με αυτή την πρακτική όχι μόνο η Ελλάδα δεν πρόκειται να απομονωθεί, αλλά θα πρωταγωνιστήσει σε ένα νέο διεθνές κίνημα της Καρθαγένης σαν εκείνο των 11 κρατών-οφειλετών της Λατινικής Αμερικής εναντίον των ΗΠΑ στα 1985. Μόνο που αυτή την φορά θα είναι ένα παγκόσμιο κίνημα κρατών και λαών εναντίον του χρέους του διεθνούς τραπεζικού καρτέλ και των υπερεθνικών οργανισμών χρεοκοπίας, όπως είναι το ΔΝΤ και η ΕΕ.

Το Xωνί.

ΟΤΑΝ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ

γράφει ο Alex Synodinos

 

Υποθέτω πως οι περισσότεροι αναγνώστες του Θεόδοτου γεννήθηκαν πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και ασφαλώς έχουν ακούσει την επίσημη «δεξιά» ιστορική θεώρηση για την περίοδο εκείνη· πώς δηλαδή οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν το σοβιετικό μπλοκ και τον διεθνή κομμουνισμό όπου κι αν αυτός σήκωσε το «άσχημο κεφάλι του» (για να θυμηθούμε και την περιβόητη φράση του Τρούμαν). Αποτελεί κάποιου είδους ιδιόμορφης ιεροσυλίας να αμφιβητήσει κάποιος αυτή τη θέση, ειδικά στην Ελλάδα όπου η συντηρητική παράταξη θεωρεί την αμερικανική βοήθεια στον Συμμοριτοπόλεμο ως θεόσταλτο δώρο κατά των κομμουνιστών.

Σε αυτό το κείμενο θα καταδείξουμε πως η ψυχροπολεμική πολιτική των ΗΠΑ πολύ απέχει από του να χαρακτηρισθεί ως αντικομμουνιστική «σταυροφορία». Όσον αφορά μάλιστα την ενίσχυση του ελληνικού στρατού κατά την περίοδο του Συμμοριτοπολέμου ήταν το αποτέλεσμα μιας γεωπολιτικής στρατηγικής η οποία δεν θέλει την κάθοδο της Ρωσίας στην ανατολική μεσόγειο. Μια στρατηγική την οποία οι Αμερικάνοι κληρονόμησαν από τους Βρεταννούς και η οποία, εάν επικρατούσαν οι κομμουνιστές το 1949, θα ματαιωνόταν, εφόσον η Ελλάδα θα γινόταν δορυφόρος της (σοβιετικής έστω) Ρωσίας.

Το να αναλύσουμε βέβαια όλη την ιστορία του Ψυχρού Πολέμου σαφώς είναι αδύνατον σε ένα άρθρο· μπορούμε όμως να ερευνήσουμε διάφορα περίεργα περιστατικά εκείνης της περιόδου που αμφισβητούν ευθέως την επίσημη ιστορία όπως μας την έμαθαν.

Ας δούμε λοιπόν τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις στις οποίες οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν προσπάθησαν να αναχαιτίσουν τον κομμουνισμό, αλλά συνειδητά βοήθησαν τις κομμουνιστικές δυνάμεις εναντίον των συντηρητικών ή εθνικιστών αντιπάλων τους.

Κίνα

Τσιάνγκ Κάι-σεκ

H Kίνα αποτελεί την πολυπληθέστερη χώρα στο κόσμο και διαθέτει ανεξάντλητες πηγές ενέργειας. Εκ πρώτης όψεως η θεωρία ότι η Κίνα μπορεί να παραδόθηκε συνειδητά στους κομμουνιστές από τις ΗΠΑ στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου ακούγεται σαφώς παρανοϊκή. Είναι όμως; Ας εξετάσουμε το θέμα.

Μεταξύ του 1927 και του 1950 η Κίνα βρισκόταν σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Οι αντίπαλοι ήταν η νόμιμη κυβέρνηση του εθνικιστικού κόμματος Κουόνμιτανγκ και από την άλλη πλευρά ήταν το Κομμουνιστικό κόμμα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πόλεμου επετεύχθη μία συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών για την από κοινού αντιμετώπιση των Ιαπώνων, αλλά με την παράδοση της Ιαπωνίας κατά το 1945 οι κομμουνιστές επέστρεψαν στις παραδοσιακές τους ασχολίες (σαμποτάζ, οικονομικός πόλεμος στη κυβέρνηση, στρατιωτικές επιθέσεις, απαγωγές κ.λπ). 

Από στρατιωτικής άποψης τα κυβερνητικά στρατεύματα υπερτερούσαν αλλά αυτό που ο ηγέτης τους Τσιάνγκ Κάι-σεκ δεν είχε υπολογίσει ήταν η προδοσία του φαινομενικά πιό πιστού του συμμάχου, των ΗΠΑ. Κάθε φορά που η νόμιμη κυβέρνηση ήταν έτοιμη να συντρίψει τους κομμουνιστές πιεζόταν έντονα από τις ΗΠΑ να προχωρήσει σε ανακωχές που ουσιαστικά εξυπηρετούσαν την ανασυγκρότηση των κομμουνιστών. Ως παράδειγμα μπορούμε να αναφέρουμε ότι μόνο κατά το 1946 οι Αμερικανοί ζήτησαν τρείς τέτοιες ανακωχές. Με το τέλος του πολέμου με την Ιαπωνία, χάρη στις δραστηριότητες της αμερικανικής πολιτικής και του Σταίητ Ντηπάρτμεντ χιλιάδες όπλα που κατευθύνονταν για να εξοπλίσουν τον κυβερνητικό στρατό καταστράφηκαν και ένα γενικό εμπάργκο επιβλήθηκε στην Κίνα. Ταυτόχρονα ο Τσιανγκ Κάι-σεκ δεχόταν πιέσεις από τις ΗΠΑ να βάλει τους κομμουνιστές στη κυβέρνηση.  Λίγο πριν, οι ΗΠΑ είχαν αρνηθεί να αντίδρασουν στην κατάληψη της Μαντζουρίας απο την ΕΣΣΔ, που επέφερε τον εξοπλισμό των Κινέζων κομμουνιστών με τις τεράστιες ποσότητες οπλισμού που είχαν αποθηκεύσει εκεί οι Ιάπωνες. Στην πράξη λοιπόν, ενώ τα νόμιμα κυβερνητικά στρατεύματα αφοπλίστηκαν, οι κομμουνιστές δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα στον εξοπλισμό τους. 

το επίσημο περιοδικό του IPR

Σας ακούγονται περίεργα όλα αυτά; Δεν θα έπρεπε. Εκείνη, πράγματι, την περίοδο στην Αμερική η κυρίαρχη άποψη μεταξύ των ειδικών στη Άπω Ανατολή ήταν πως ο Μάο και οι κομμουνιστές αποτελούσαν κάποιο είδος «ιδεαλιστών» και «δημοκρατών» που επιθυμούσαν απλά αγροτικές μεταρρυθμίσεις(...). Πράγματι το υπεύθυνο think tank για θέματα Άπω Ανατολής, το IPR (Institute of Pacific Relations), αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από αριστερούς με τεράστια επίδραση στο Στέϊτ Ντιπαρτμεντ.To ΙPR χρηματοδοτούνταν ασφαλώς από τους Rockefellers, οι οποίοι συνέχισαν να το χρηματοδοτούν ακόμα κι όταν το FBI απεκάλυψε ότι τοIPR είχε εμπλακεί σε σοβιετικό δίκτυο κατασκοπείας. 

Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω η κυβέρνηση του Τσιάνγκ Κάι-σεκ κατέρρευσε έπειτα απο την οικονομική κρίση του 1949 και αποσύρθηκε στη σημερινή Ταϊβάν. Οι κομμουνιστές του Μαο ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας με τα γνωστά αποτελέσματα: Παγίωσαν δηλαδή το καθεστώς  με τα περισσότερα ανθρώπινα θύματα στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Πριν ολοκληρώσουμε την αναφορά μας στη Κίνα είναι απαραίτητο να αναφερθούμε και σε μία λιγότερο γνωστή πλευρά της σύγκρουσης. Ο σκληρός πυρήνας των κομμουνιστικών δυνάμεων υπήρξαν οι δάσκαλοι και οι φοιτητές. Τώρα διαβάστε σύμπτωση που δίνει τροφή σε συνομωσιολόγους: για δύο γενιές πριν το τέλος του εμφύλιου κινεζικού πόλεμου η εκπαίδευση στην Κίνα είχε περιέλθει υπό τον απόλυτο έλεγχο του Rockefeller Foundation...

Κούβα

Φουλγκένσιο Μπατίστα

Ας περάσουμε τώρα στην Κούβα, τον παράδεισο των “Ελλήνων” κομμουνιστών, ξέρετε τώρα, Τσε Γκεβάρα,Guantanamera και Viva la Revolución…Βέβαια η επανάσταση στην Κούβα δεν θα είχε καταφέρει πρακτικά τίποτα χωρίς την έμμεση βοήθεια των ΗΠΑ προς τον Κάστρο και τις δυνάμεις του. Ας τα δούμε πιό αναλυτικά. Τον Ιούλιο του 1953 και ενώ η Κούβα βρισκόταν υπό το καθεστώς του Φουλγκένσιο Μπατίστα, ομάδες κομμουνιστών ανταρτών υπό τον Φιντέλ Κάστρο ξεκίνησαν αντάρτικο με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Μέσα στις τακτικές τους ήταν οι απαγωγές ξένων υπηκόων, η δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, το σαμποτάζ, οι βομβιστικές επιθέσεις κ.λπ. Όλα αυτά συνδιασμένα με μια έντονη προπαγανδιστική προσπάθεια που παρουσίαζε τους κομμουνιστές ως κάποιου είδους «δημοκρατών» και «μεταρρυθμιστών» που θα μετέτρεπαν την Κούβα σε επίγειο παράδεισο. 

Παρότι φαινομενικά οι ΗΠΑ θα έπρεπε να στηρίξουν τον Μπατίστα αφού πολεμούσε εναντίον της εξάπλωσης του κομμουνισμού και της σοβιετικής επιρροής στην Λατινική Αμερική, το Σταίητ Ντηπαρτμεντ φαινόταν πως είχε πεισθεί από την ρητορική του Κάστρο. Έτσι τα δύο τελευταία χρόνια της σύρραξης (1958-59) οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξή τους από τον Μπατίστα κάνοντας τελείως  εμφανή τη στάση τους αυτήν. Το 1958 το Σταίητ Ντηπαρτμεντ προχώρησε σε ένα γενικό εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Μπατίστα, ακυρώνοντας μάλιστα και την ήδη προπληρωμένη παραγγελία 1950 τουφεκιών Garand που θα εξόπλιζαν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Θεωρητικά οι ΗΠΑ ήταν ουδέτερες στη σύγκρουση όμως πρακτικά άφηναν ελεύθερο τον πρώην πρόεδρο της Κούβας Πριό ο οποίος από αμερικανικού εδάφους χρηματοδοτούσε και στήριζε τους αντάρτες.  Το Σταίητ Ντηπαρτμεντ συνέχιζε να πιέζει την κυβέρνηση Μπατίστα και να απαιτεί, υπό καθεστώς γενικευμένης σύρραξης, ο Μπατίστα να παραχωρήσει περισσότερες ελευθερίες στον τύπο (κάτι πρωτοφανές για χώρα σε κατάσταση πολέμου), ενώ ήταν ξεκάθαρο πως αυτό θα το εκμεταλλευόταν η ιδιαίτερα αποτελεσματική προπαγανδιστική μηχανή του Κάστρο. Άλλες πιέσεις από πλευράς ΗΠΑ ήρθαν μέσω μιας τεχνικής στρατιωτικής λεπτομέρειας. Τα πιό σύγχρονα όπλα που είχε στην διάθεση του ο κουβανικός στρατός είχαν παρασχεθεί από τις ΗΠΑ διαμέσου της MDAP (Military DefenceAssistance Programme) το 1952. Στα πλαίσια παροχής αυτής της  στρατιωτικής  βοήθειας όμως υπήρχε μια δέσμευση: Τα όπλα αυτά να χρησιμοποιηθούν μόνο σε περίπτωση «ημισφαιρικής άμυνας», δηλαδή μόνο  σε περίπτωση που η Κούβα δεχόταν επίθεση από άλλη δύναμη εκτός αμερικανικής ηπείρου. Όταν ο Μπατίστα τα χρησιμοποίησε κατά των κομμουνιστών ανταρτών, οι ΗΠΑ διαμαρτυρήθηκαν έντονα και απαίτησαν την απόσυρση από τις συγκρούσεις όλων των ένοπλων τμημάτων που χρησιμοποιούσαν τέτοιο οπλισμό. Παρά την έντονη δυσαρέσκεια του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, ο Μπατίστα αρνήθηκε να υπακούσει εξηγώντας πως η Κούβα βρισκόταν υπό κομμουνιστική επίθεση και οι όροι κάτω από τους οποίους έλαβε τα όπλα κάλυπταν την χρήση τους. Όταν όμως οι κυβερνητικές δυνάμεις προσπάθησαν να προμηθευτούν όπλα από άλλες χώρες, το Σταίητ Ντηπαρτμεντ φρόντισε να παρεμποδίσει την προμήθεια αυτήν. 

Φιντέλ Κάστρο

Ενώ μενόταν η σύρραξη, στις ΗΠΑ ήταν ξεκάθαρο πως ο Κάστρο είχε κερδίσει με το μέρος του μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ που ενάντια σε κάθε λογική διεργασία τον παρουσίαζαν όχι ως όργανο του διεθνούς κομμουνισμού αλλά ως έναν «ιδεαλιστή» που μαχόταν εναντίον ενός παρωχημένου και διεφθαρμένου καθεστώτος.  Το 1957 για παράδειγμα οι New York Times δημοσίευσαν μια σειρά από άρθρα και συνεντεύξεις του Κάστρο που ουσιαστικά τον ηρωοποιούσαν. Αντίστοιχα, όπως προαναφέραμε, το Σταίητ Ντηπαρτμεντ έδειχνε να είχε πεισθεί για την γνησιότητα των λόγων του Κάστρο. Μάλιστα είχε απορρίψει και το ενδεχόμενο, προτεινόμενο τότε από τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Κούβα Ερλ Σμιθ, να γίνουν εκλογές υπό προσωρινή κυβέρνηση και την αποχώρηση του Μπατίστα. Ήταν ξεκάθαρο πως για το Σταίητ Ντηπαρτμεντ μόνο ο Κάστρο ήταν αποδεκτός ως μελλοντικός ηγέτης της Κούβας.

Και ασφαλώς ο Μπατίστα μετά από τις τόσες αμερικανικές πιέσεις και λόγω του  εμπάργκο προμήθειας όπλων κατέρρευσε. Ο Κάστρο έγινε λοιπόν ηγέτης της Κούβας, κάτι που τα υπερ του Κάστρο ΜΜΕ στις ΗΠΑ εόρτασαν ως «νίκη της δημοκρατίας» (...). Βέβαια ο Κάστρο ουδέποτε είχε σκοπό να επιβάλει κάποιου είδους δημοκρατία αλλά ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς βίαιης κομμουνιστοποίησης της χώρας. Έφτασε δε στο σημείο μερικά χρόνια αργότερα να εγκαταστήσει, με την βοήθεια της ΕΣΣΔ, πυρηνικούς πυραύλους στη Κούβα οδηγώντας την ανθρωπότητα στα όρια του πυρηνικού ολέθρου και δημιουργώντας την μεγαλύτερη κρίση του Ψυχρού Πολέμου.

Νικαράγουα

Αναστάσσιο Σομόζα-Ντεμπαγιέ

Αλήθεια θυμάστε την Νικαράγουα; Τους Σαντινίστας; Τέλη της δεκαετίας του 1970 κάθε αξιοπρεπής αριστερός αεροκέφαλος δεν αισθανόταν ολοκληρωμένος χωρίς κάποιο σύμβολο των Σαντινίστας να κοσμεί τα ρούχα του. Αλλά ας έρθουμε στο θέμα μας. Την δεκαετία του '60 ξέσπασε εμφύλιος στην Νικαράγουα μεταξύ της κυβέρνησης και των κομμουνιστών ανταρτών Σαντινίστας καθώς και άλλων αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Ο πόλεμος τελείωσε με την νίκη των κομμουνιστών ανταρτών και τον Αναστάσιο Σομόζα-Ντεμπαγιέ,  ηγέτη του προηγούμενου καθεστώτος, να δραπετεύει εκτός Νικαράγουας και εν συνεχεία να δολοφονείται από κομμουνιστές. 

Οποιοσδήποτε φοιτητής πολιτικών επιστημών ή σύγχρονης ιστορίας θα σας πει πως οι ΗΠΑ λογικά θα βοήθησαν τον αντι-κομμουνιστή σύμμαχο τους Σομόσα λόγω του Δόγματος Μονρόε που αποτελεί (υποτίθεται) βασικό πυλώνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Και σύμφωνα με το Δόγμα Μονρόε ουδέποτε οι ΗΠΑ θα άφηναν κάποια χώρα (πόσο μάλλον κομμουνιστική) εκτός αμερικανικού ημισφαιρίου να αναμειχθεί  στην «πίσω αυλή» της στην αμερικανική ήπειρο.  Τα πράγματα βέβαια έγιναν κάπως διαφορετικά. Ας τα δούμε...

διαδήλωση Σαντινίστας

 Σε αντίθεση με τις κυβερνητικές δυνάμεις, οι κομμουνιστές αντάρτες είχαν πληθώρα υποστηρικτών: με τις ευλογίες της ΕΣΣΔ λοιπόν, η Κούβα έστελνε όπλα, άνδρες και εξοπλισμό, η Βενεζουέλα στήριζε οικονομικά τους αντάρτες και η Κόστα Ρίκα παραχωρούσε εδάφη της για τις επιχειρήσεις των ανταρτών. Στις αρχές του 1977 ο Δημοκρατικός και μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (ή καλύτερα δημιούργημα αυτής της τελευταίας) Τζίμμυ Κάρτερ εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ.  Ενώ μαινόταν ο εμφύλιος, ο Κάρτερ αποφασίσε να, κυριολεκτικά, στραγγαλίσει οικονομικά και στρατιωτικά το καθεστώς Σομόζα στο όνομα των...ανθρωπίνων δικαιωμάτων (βλέπετε το παραμύθι με αυτά δεν είναι καινούριο).  Έτσι οι ΗΠΑ επέβαλαν ένα γενικό εμπάργκο όπλων στη Νικαράγουα που πρακτικά σημαίνει την διάλυση των κυβερνητικών δυνάμεων, ενώ άφηνε ανεπηρέαστους τους κομμουνιστές  αφού οι τελευταίοι είχαν άλλες πηγές παροχής οπλισμού. Οι ΗΠΑ όμως δεν σταμάτησαν εκεί, ο Αμερικανός πρέσβης στη Νικαράγουα διατάχθηκε να αρχίσει επαφές με τους Σαντινίστας και να απομακρύνει κάθε βοήθεια από τον Σομόζα. Οι εξαγωγές καφέ και βοδινού κρέατος που κρατούσαν ζωντανή την οικονομία της Νικαράγουας μπλοκαρίσθηκαν από τις ΗΠΑ. Όταν η Νικαράγουα δύο φορές ζήτησε οικονομική βοήθεια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο αντιπρόσωπος των ΗΠΑ φρόντισε να τη σταματήσει (και τις δύο φορές). Φιλικά προς τη Νικαράγουα κράτη πιέστηκαν έντονα από τις ΗΠΑ να διακόψουν κάθε βοήθεια προς τη χώρα. Και τα αντίστοιχα περιστατικά τις φιλοκομμουνιστικής δράσης των ΗΠΑ στη Νικαράγουα είναι δεκάδες, όμως αναφέραμε εδώ μόνο κάποια ενδεικτικά. Ως αποτέλεσμα ο Σομόζα ηττήθηκε και στη Νικαράγουα επιβλήθηκε το καθεστώς των κομμουνιστών Σαντινίστας προς τέρψη του Τζίμυ Κάρτερ και των καθοδηγητών του στη Τριμερή Επιτροπή.

    Ειδήσεις της εποχής με μικρή συνέντευξη του Σομόζα,

      αναφορά στην προδοσία των ΗΠΑ

Συμπεράσματα

Αναφερθήκαμε σε τρεις περιπτώσεις από τον Ψυχρό Πόλεμο, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και στην αντιμετώπιση που είχε η Ροδεσία από τις ΗΠΑ ή, κατά τη δεκαετία του ’90, η Νότιος Αφρική.  Η φιλοκομμουνιστική κληρονομιά των ΗΠΑ βέβαια δεν περιορίζεται στον Ψυχρό Πόλεμο και έπειτα. Όσοι έχουν διαβάσει το άρθρο μας με τίτλο Η WALL STREET ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ έχουν πάρει μια ιδέα για την δράση της πραγματικής εξουσίας πίσω από τις ΗΠΑ και πώς αυτή δημιούργησε και στήριξε την ΕΣΣΔ. Η πραγματικότητα με λίγα λόγια είναι αντίθετη με αυτή που μας έμαθαν και νομίζουμε.  Η πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ που προαναφέραμε δεν είναι άλλη από το τραπεζιτικό σύστημα και οι διάφορες επιτροπές που επιβάλλουν την πολιτική του όπως:  το Council on Foreign Relations, η λέσχη Bilderberg, η Τριμερής Επιτροπή κ.λπ που ελέγχουν πλήρως όλες τις δομές των ΗΠΑ. Tο τραπεζιτικό σύστημα όχι μόνο δεν είδε με κακό μάτι την επέκταση του κομμουνισμού αλλά και την στήριξε όπως εξηγήσαμε. Οι σκοποί του ασφαλώς έρχονται σε αντίθεση με τα πραγματικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Στη πραγματικότητα εκμεταλλεύεται τις ΗΠΑ όπως προηγουμένως είχε χρησιμοποιήσει τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες και ειδικά την Βρετανική για να επεκτείνει τα σχέδιά του. Αλλά για να μην σας λέμε εμείς για «μυστικές δομές εξουσίας» στις ΗΠΑ και κατηγορηθούμε για…συνομωσιολογία, ας αφήσουμε έναν γνήσια προοδευτικό ιστορικό, σύμβουλο αμερικανικών κυβερνήσεων και καθηγητή του Βill Clinton, τον prof. Carroll Quigley να μας τα εξηγήσει από το βιβλίο του Tragedy and Hope: “Υπάρχει μια αληθινή δομή εξουσίας...Είναι αυτή η δομή εξουσίας εναντίον της οποίας η Ριζοσπαστική Δεξιά στις ΗΠΑ επιτίθεται εδώ και χρόνια, με την πεποίθηση ότι έτσι χτυπάει τους κομμουνιστές... [Αυτή η δομή εξουσίας] λειτουργεί, τουλάχιστον μέχρις ένα βαθμό, με τρόπο όπως η Ριζοσπαστική Δεξιά πιστεύει πως δρουν οι κομμουνιστές και [αυτή η δομή εξουσίας] δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα στο να συνεργαστεί με τους κομμουνιστές -  και συχνά το κάνει.” Eίπατε τίποτα;


Eνδεικτική Βιβλιογραφία:

1. BOLTON, R.K. (1990) A Dubious "Ally": How America Dumped on its Conservative Friends & Used Communism. New Zealand: Renessaince Press
2. CROCKATT, R. (1995) The Fifty Years War: The United States and the Soviet Union in World Politics, 1941-1991. London: Routledge
3. QUIGLEY, C. (1974) Tragedy and Hope. Calif: Angriff Press
4. WELCH, R. (1971) Again May God Forgive Us. Massachusetts: Belmont Publishing Company

Θεόδοτος