Ξαναγράφουν την Ιστορία με ψεύδη - Bουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: «Ο εμφύλιος έδιωξε τους… ντόπιους "Μακεδόνες" από την Ελλάδα»

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναγράφει την Ιστορία με ψεύδη. Boυλευτές του κυβερνώντος κόμματος έχουν επιδοθεί σε ένα ξέφρενο μπαράζ δηλώσεων προσπαθώντας να μας πείσουν ότι "στον εμφύλιο οι ντόπιοι Μακεδόνες εκδιώχθηκαν από τη χώρα".

«Μην ξεχνάτε πως στον εμφύλιο οι ντόπιοι Μακεδόνες εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα», είπε συγκεκριμένα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παπαδόπουλος, κληθείς να σχολιάσει την προκλητική ανακοίνωση του σλαβόφωνου κόμματος «Ουράνιο Τόξο» με έδρα τη Φλώρινα.

Φυσικά, όταν λέει εμφύλιο, διαστρεβλώνει την δράση των εθνικών δυνάμεων εναντίον των Σλάβων που ήθελαν απόσπαση της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό και κράτος!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την ίδια γραμμή με τους Σκοπιανούς και με τους Γερμανούς. Τα ίδια έγραψε και η γερμανική FAZ όπως αποκάλυψε το pronews.gr.

Σημειώνεται, πως το «Ουράνιο Τόξο» καλούσε την ελληνική Πολιτεία «να ζητήσει συγγνώμη για τα οργανωμένα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον του μακεδονικού λαού».

Μάλιστα την απίστευτη δήλωση ο βουλευτής της κυβέρνησης κ. Παπαδόπουλος, την έκανε σε τηλεοπτική εκπομπή ενώ με την απάντησή του προκάλεσε αίσθηση και φυσικά τις αντιδράσεις και των υπόλοιπων προσκεκλημένων.

Δείτε το βίντεο:

---

Τί απαιτούσε το "Ουράνιο Τόξο" πριν λίγες ημέρες;

Σε ανακοίνωσή του κάλεσε την Ελλάδα να  «να ζητήσει συγγνώμη για τα οργανωμένα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον του μακεδονικού λαού»!

Στην ανακοίνωση του σλαβόφωνου πολιτικού φορέα, με τον τίτλο  «Αιδώς Αργείοι» μεταξύ άλλων, αναφέρεται:

«Θα θυμίζουμε σε όλους τους τόνους ότι είναι καιρός οι ίδιοι αλλά και η νεοελληνική πολιτεία να ζητήσουν συγνώμη.

Συγνώμη για τα οργανωμένα εγκλήματα που διέπραξαν εδώ και 120 σχεδόν χρόνια εναντίον του μακεδονικού λαού με στόχο τη φυσική του εξόντωση, τη βίαιη αφομοίωση του και τον πολιτιστικό του αφανισμό.

Συγνώμη από τους χιλιάδες αθώους που έφυγαν λόγω του Εμφυλίου και ένα βαθύτατα συμπλεγματικό & ρεβανσιστικό κράτος δεν τους άφησε να επιστρέψουν ποτέ».

Χτες, όπως αποκάλυψε το pronews.gr, ενας ακόμη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νάσος Αθανασίου, από το βήμα της Βουλής, με φόντο την Συμφωνία των Πρεσπών, είπε:

«Θεσσαλονίκη ξέρω πάντα σε πείραζε, πάντα σε αγκύλωνε στην καρδιά να σε αποκαλούν συμπρωτεύουσα.

Το συμπρωτεύουσα υπαινισσόταν ότι δεν μπορείς να είσαι πρωτεύουσα.

Πρωτεύουσα χωρίς αυτό το «συμ«. »

Κλείνοντας, έθεσε ένα ερώτημα:

«Θεσσαλονίκη, θα αρνηθείς τώρα να γίνεις πρωτεύουσα;

Πρωτεύουσα των Βαλκανίων;»

Πού το πάνε οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;

pronews.gr

Εγγραφα-σοκ της CIA: Θυσίαζαν την Ελλάδα για τον Τίτο - Ηθελαν μείωση Στρατού & διάλυση Σωμάτων Ασφαλείας

Στη δημοσιότητα ήρθαν νέα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA που δείχνουν την στάση των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι της Ελλάδας. Τα έγγραφα δείχνουν την πάγια αμερικανική εξωτερική πολιτική που υλοποιείται ακόμη και στις μέρες μας, πώς δηλαδή θυσίαζαν την Ελλάδα για να ικανοποιηθούν αλβανικά και γιουγκοσλαβικά συμφέροντα (σσ κάνουν λόγο για δύο Μακεδονίες!)

Η CIA είχε διαρκώς ανοικτά "μάτια και αυτιά" και έδινε οδηγίες στην Ελλάδα πως να "απαρνηθεί αξιώσεις, δικαιώματα και ζωτικά συμφέροντα".  Πρότεινε μάλιστα και την... διάλυση των Σωμάτων Ασφαλείας

Τα έγγραφα, που περιλαμβάνουν περιλήψεις διπλωματικών τηλεγραφημάτων και σχόλια της CIA, καταδεικνύουν πως ο Τίτο και πρεσβευτές της Ουάσιγκτον στα Βαλκάνια ήταν ανήσυχοι για το ενδεχόμενο ελληνικής στρατιωτικής επέμβασης στην Αλβανία.

Παράλληλα, από τα τηλεγραφήματα δεν προκύπτει πρόθεση των ΗΠΑ να πιέσουν τον γιουγκοσλάβο ηγέτη για ικανοποίηση των ελληνικών θέσεων σχετικά με την Μακεδονία, δεδομένου ότι σε πολλά τηλεγραφήματα αναλύεται η ζημιά που έχει προκαλέσει στην Σοβιετική Ένωση το σχίσμα Τίτο - Στάλιν.

Ενδεικτικό είναι πως η αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι εκτιμούσε πως η Μόσχα επιχειρούσε να στρέψει εναντίον του Τίτο την γιουγκοσλαβική προπαγάνδα περί «ενωμένης Μακεδονίας», κινητοποιώντας την έχθρα των γειτονικών βαλκανικών χωρών για αυτό το ζήτημα. 

Σε όλα τα κείμενα χρησιμοποιείται ο όρος «Μακεδονία».

Σε μία ανασκόπηση του «Μακεδονικού ζητήματος» γίνεται λόγος για «ελληνική Μακεδονία» και «γιουγκοσλαβική Μακεδονία».

Άλλωστε τον Ιούλιο του 1949 το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε εκφράσει την ικανοποίησή του με την δήλωση του Τίτο ότι κλείνει τα σύνορα και διακόπτει την παροχή βοήθειας στις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού, επισημαίνοντας συνάμα τα δυνητικά οφέλη επαναπροσέγγισης μεταξύ Αθήνας και Βελιγραδίου.

Το ενδεχόμενο εισβολής στην Αλβανία και τα σύνορα

Τον Μάρτιο ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Βελιγράδι εκτίμησε πως η Ελλάδα θα μπορούσε να προτείνει στα νεοσύστατα Ηνωμένα Έθνη να λειτουργήσουν ως εγγυητής για το αμετάβλητο των τότε συνόρων στα Βαλκάνια.

Εν συνεχεία, ανέφερε ο πρέσβης, η Αθήνα θα μπορούσε να απαρνηθεί τις αξιώσεις της στην νότια Αλβανία, με προϋπόθεση η Γιουγκοσλαβία, η Αλβανία και η Βουλγαρία να συναινέσουν στο τελεσίδικο των συνόρων τους.

Σε άλλο σημείο τα έγγραφα φανερώνουν πως το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ζήτησε από τον Αμερικανό πρέσβη στην Ελλάδα να καταστήσει απόλυτα σαφές στην κυβέρνηση ότι οι ΗΠΑ είναι απόλυτα αντίθετες σε ενδεχόμενη είσοδο του εθνικού στρατού στην Αλβανία, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων κατά των Ελλήνων κομμουνιστών ανταρτών.

Οπως έχει ήδη αναφέρει το pronews.gr, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ειδοποίησε την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα "ότι η Ελλάδα ακόμη έχει στα σχέδια της στρατιωτική επέμβαση στην Αλβανία"!

"Να γίνει ξεκάθαρο για μια ακόμη φορά στις ελληνικές αρχές ότι οι ΗΠΑ είναι αντίθετες σε οποιαδήποτε επέμβαση στην Αλβανία".

"Η CIA πιστεύει πως ο ελληνικός Στρατός μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις κατά μήκος των συνόρων"!

"Σκοπός των ελληνικών δυνάμεων ήταν η εξολόθρευση των αλβανικών απειλών"

Το ενδεχόμενο ελληνικής εισβολής στην Αλβανία προβλημάτιζε ιδιαίτερα και τον Τίτο, ο οποίος τον Σεπτέμβριο είπε στον Αμερικανό πρεσβευτή ότι τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε «την πιο δύσκολη» κατάσταση για την Γιουγκοσλαβία.

Κάλεσε τις ΗΠΑ να μεσολαβήσουν ώστε η Αθήνα να μην κινηθεί εναντίον των Τιράνων.

Η πιο επιθετική γραμμή της CIA φαίνεται και στο σχόλιο της υπηρεσίας για καταγγελίες περί μεγάλης συνοριακής σύγκρουσης ανάμεσα σε Έλληνες στρατιώτες και βουλγαρικές τακτικές δυνάμεις που υποστήριζαν διαφυγή ανταρτών, στις 23 Αυγούστου.

Η CIA δεν διατυπώνει προβληματισμό, αλλά απλώς σημειώνει ότι τέτοια περιστατικά είναι πιθανά καθώς οι αντάρτες προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή του εθνικού στρατού μακριά από τις μεγάλες επιχειρήσεις στα ελληνο-αλβανικά σύνορα.

Το μέγεθος του ελληνικού στρατού

Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει είναι η συστηματική άρνηση της Ουάσιγκτον να δώσει την συγκατάθεσή της στα αιτήματα της Αθήνας – πρωτίστως του στρατηγού Παπάγου – για διεύρυνση του εθνικού στρατού.

Σε τουλάχιστον τρία τηλεγραφήματα οι ΗΠΑ εκφράζουν την αντίθεσή τους στην πρόταση για αύξηση της ελληνικής δύναμης από τους 197.000 στους 250.000 άνδρες, επισημαίνοντας πως καθώς ο εμφύλιος οδεύει προς το τέλος του η κυβέρνηση πρέπει να εστιάσει στην οικονομική ανοικοδόμηση της χώρας.

Φαίνεται μάλιστα πως οι ΗΠΑ δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο μείωσης της ελληνικής δύναμης μέσω διάλυσης των Σωμάτων Ασφαλείας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει διακοπή του προγράμματος οικονομικο-στρατιωτικής στήριξης της χώρας μας.

Τέλος, παρά τις πολλές καταγγελίες για σοβιετική στρατιωτική στήριξη στον Δημοκρατικό Στρατό, η CIA αναφέρει επανειλημμένα πως δεν έχει αποδείξεις για τέτοια ανάμειξη του Κρεμλίνου στον ελληνικό εμφύλιο.

pronews.gr

«Πισώπλατη μαχαιριά» στην ιστορική αλήθεια και το Εθνος από το υπ. Παιδείας: Τα Σκόπια έγιναν «Μακεδονία» και ο Εμφύλιος «Επανάσταση»!

«Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΗΤΑΝ ΒΙΑΙΟΣ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ»!

Πραγματικό σοκ: Ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Πολυμέρης Βόγλης, ο οποίος ανέλαβε για λογαριασμό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής να υποβάλει μελέτη στον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου αναφορικά με τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη διδασκαλία της Ιστορίας, κατατάσσει τα Δεκεμβριανά στις «επαναστατικές στιγμές» των Ελλήνων αναφέρει τα Σκόπια ως Μακεδονία
«Ο ελληνικός εμφύλιος ήταν μία επανάσταση, η μοναδική στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, έστω και αν, έτσι όπως εξελίχθηκε, δεν θα μπορούσε να αποβεί νικηφόρα». Πρόκειται για την επιστημονική θέση του προέδρου της επιτροπής για την αναμόρφωση του μαθήματος της Ιστορίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ο οποίος θεωρεί ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να διδαχτούν τα Ελληνόπουλα εκτενώς τον Εμφύλιο. 
Στα όσα ενδιαφέροντα υποστηρίζει ο συγκεκριμένος πανεπιστημιακός συγκαταλέγεται και η άποψη που έχει εκφράσει δημοσίως περί «δυσανεξίας της ελληνικής κοινωνίας» να αναγνωρίσει τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία», με τον ίδιο να προαναγγέλλει ότι στα νέα βιβλία Ιστορίας δεν θα πρέπει να παραλειφθεί, εκτός των άλλων, και «η βία του Ελληνικού Στρατού κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία»!

Πρόσφατα παρουσίασε την περίπτωση του νέου συμβούλου του κ. Γαβρόγλου, με καθήκοντα την επιμόρφωση δασκάλων και καθηγητών, αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Χάρη Αθανασιάδη, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι «η Ρεπούση θα έπρεπε να γράψει στο βιβλίο της Ιστορίας και για τις σφαγές καθώς υποχωρούσε ο ελληνικός στρατός, που δεν άφηνε τίποτα όρθιο πίσω του στη Σμύρνη».

Την ίδια άποψη, όμως, έχει και ο πρόεδρος της επιτροπής αναμόρφωσης του Προγράμματος Σπουδών του μαθήματος της Ιστορίας, Πολυμέρης Βόγλης, ο οποίος σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 18 Απριλίου, αναφερόμενος στις οδηγίες που θα δώσει σχετικά με τη διδασκαλία των εθνικών τραγωδιών, είπε: «Η διδασκαλία της Ιστορίας οφείλει να δείξει με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε ιστορικά η εθνική ταυτότητα, αλλά και γιατί κάποιοι αναγορεύονταν σε “εχθρούς”, σε “άλλους”.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει από την άλλη πλευρά την αποσιώπηση σφαγών ή διωγμών, όπως των σφαγών των Ελλήνων στη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής, ούτε όμως και τη βία του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας». Είχε προηγηθεί τη Μεγάλη Παρασκευή(14/4/2017) η κοινή παρουσία των κυρίων Αθανασιάδη και Βόγλη μαζί με την καθηγήτρια Ιστορίας Μαρία Ρεπούση στις σελίδες της «Αυγής» όπου ανέπτυσσαν τις απόψεις τους για το πώς θα πρέπει να διδάσκεται από εδώ και στο εξής η Ιστορία.

Για τα Σκόπια

 

 

Εναν χρόνο νωρίτερα, ο κ. Βόγλης, ο οποίος θεωρεί ότι ο ιστορικός «πρέπει να έχει δημόσια παρουσία και λόγο», είχε πάρει θέση πάλι μέσω συνέντευξής του σε ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα, αυτό της ονομασίας των Σκοπίων. Μιλώντας στην ιστοσελίδα popaganda.gr και τοποθετούμενος σχετικά με «τα αντιδραστικά, εθνικιστικά αντανακλαστικά μας που αναζωπυρώθηκαν» όταν ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας αποκάλεσε το γειτονικό κρατίδιο «Μακεδονία» σε συνέντευξη Τύπου, απάντησε:

 

«Αναδύθηκε εκ νέου το αδιέξοδο της εξωτερικής ελληνικής πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες. Μία χώρα η οποία έχει αναγνωριστεί από πάρα πολλές άλλες -117 αν δεν απατώμαι-  με το ακατονόμαστο όνομα η Ελλάδα επιμένει να την ονομάζει διαφορετικά, τηρώντας το γράμμα και όχι την ουσία». Εξηγώντας «τη δυσανεξία της ελληνικής κοινωνίας» για το θέμα αυτό, αναφέρθηκε στα αντανακλαστικά «που έχουν καλλιεργηθεί συστηματικά επί χρόνια και έχουν μετατρέψει μια σειρά από ζητήματα σε ταμπού.

 

Εχουμε δει τις αρνητικές συνέπειες σε αυτό το πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία και την εξωτερική πολιτική από το 1992. Παρ’ όλα αυτά, έχει παραμείνει ταμπού. Συγχρόνως παρατηρούνται γραφικά φαινόμενα, όπως η εξαφάνιση του ονόματος της χώρας στις αθλητικές συναντήσεις. Είναι, δηλαδή, σαν να εθελοτυφλούμε, να μην αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο». 

 

 

Ο κ. Βόγλης, μέλος της οργάνωσης πανεπιστημιακών ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με το ψηφοδέλτιο του κόμματος υπό τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές.

 

Η πρώην αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου τον τοποθέτησε κατά τη διάρκεια της θητείας της αντιπρόεδρο του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, ενώ στις αρχές του χρόνου τού ανατέθηκαν από το Ιδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής καθήκοντα προέδρου της επιτροπής ειδικών επιστημόνων για την εκπόνηση μελέτης για την αναμόρφωση του Προγράμματος Σπουδών της Ιστορίας.

 

Σύμφωνα με τη μελέτη που υποβλήθηκε προ ημερών, η διδασκαλία της Ιστορίας θα έχει πλέον ως κύριο στόχο να καλλιεργήσει «μια πλουραλιστική και ανεκτική εθνική ταυτότητα, η οποία θα είναι απαλλαγμένη από μισαλλοδοξία και ξενοφοβία». Η νέα αντίληψη δεν θα εστιάζει πλέον στην πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική δράση των μεγάλων προσωπικοτήτων, αλλά στην κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική ιστορία, την ιστορία τέχνης και την ιστορία περιβάλλοντος.

 

 Στο νέο πλαίσιο, με επανειλημμένες δημόσιες παρεμβάσεις του ο κ. Βόγλης έχει υπερθεματίσει για το πόσο σημαντικό είναι να διδαχτεί ο Εμφύλιος στα σχολεία, αφού, όπως έχει σημειώσει, «δεν είναι δυνατόν να υπάρχει μία μικρή αναφορά μισής περίπου σελίδας στο βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου γι’ αυτά τα δραματικά γεγονότα». 

«Αδύνατη επανάσταση» τα Δεκεμβριανά

 

 

 

Αλλωστε, το κύριο επιστημονικό πεδίο του αφορά στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, την οποία προσεγγίζει ως «επανάσταση» στο βιβλίο του με τίτλο «Η αδύνατη επανάσταση - Η κοινωνική δυναμική του εμφυλίου πολέμου».

 

Ευχαριστώντας αρχικά τον νυν υπουργό Περιβάλλοντος Γιώργο Σταθάκη για τη συνεισφορά του ως πανεπιστημιακού στην έρευνα του συγγραφέα αναφορικά με την οικονομική διάσταση του Εμφυλίου, ο κ. Βόγλης ολοκληρώνει το έργο του με τις ακόλουθες δύο προτάσεις, οι οποίες ορίζουν την ενδιαφέρουσα οπτική του για τα σκοτεινά γεγονότα που άφησαν πίσω τους περισσότερους από 40.000 νεκρούς και αβάσταχτο πόνο διχάζοντας την ελληνική κοινωνία για δεκαετίες:

 

«Ο ελληνικός εμφύλιος ήταν μία επανάσταση, η μοναδική στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, έστω και αν, έτσι όπως εξελίχθηκε, δεν θα μπορούσε να αποβεί νικηφόρα. Υπό αυτή την έννοια, ήταν μία αδύνατη επανάσταση». 

 

Ο πρόεδρος της επιτροπής για την αναμόρφωση του μαθήματος της Ιστορίας εστιάζει στο βιβλίο του στη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) και στις συνθήκες που οδήγησαν στην «επανάσταση». «Το εαμικό κίνημα, ριζοσπαστικοποιώντας την ελληνική κοινωνία, είχε δημιουργήσει δυναμική κοινωνικής επανάστασης στην Κατοχή. Αυτή η δυναμική μετασχηματίστηκε σε ολομέτωπη στρατιωτική και πολιτική σύγκρουση κατά τον Εμφύλιο». 

 

Σε αυτές τις συνθήκες «οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, αντί να προχωρήσουν στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ικανοποιούσαν τα αιτήματα εκδημοκρατισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης που είχε αναδείξει η κοινωνία στα χρόνια της Κατοχής, έθεσαν στόχο τη διάλυση των οργανωτικών δομών και τη συρρίκνωση των κοινωνικών ερεισμάτων του ΕΑΜ ώστε να ανακοπεί η δυναμική της επανάστασης». Επαναστατική είναι και η παρουσίαση των Δεκεμβριανών, που αποτελούν γεγονός-ορόσημο του Εμφυλίου.

 

«Τα Δεκεμβριανά ως επαναστατική στιγμή θα στοιχειώσουν το φαντασιακό του αστικού κόσμου. Η Ελλάδα ήταν μία χώρα χωρίς παρελθόν κοινωνικών επαναστάσεων και ο κίνδυνος του κομμουνισμού είχε διογκωθεί τεχνητά στην προπολεμική περίοδο. 

 

Τα Δεκεμβριανά θα φέρουν αντιμέτωπο τον αστικό κόσμο με την απειλή της επανάστασης». Ο συγγραφέας, αναφερόμενος στη Δεξιά της περιόδου εκείνης, γράφει ότι μέχρι τις εκλογές του 1946 «ο αντικομμουνισμός και η βία έγιναν καταστατικά στοιχεία τού υπό συγκρότηση κρατικού μηχανισμού αλλά και της δεξιάς παράταξης, η οποία αναδιπλώθηκε στην πιο συντηρητική και αντιδραστική εκδοχή της με την επικράτηση των βασιλόφρονων δυνάμεων.

 

Ακόμη, η βία ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός πλέγματος πολιτικών (όπως οι διώξεις, η εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους μη εθνικόφρονες, οι οικονομικές διακρίσεις στη διανομή της βοήθειας), που είχαν στόχο να τρομοκρατηθεί η κοινωνική βάση της εαμικής Αριστεράς και να διαλυθούν οι οργανωτικές δομές του ΚΚΕ στην ύπαιθρο.

 

Απέναντι στην εκστρατεία βίας και τρομοκρατίας, η ηγεσία του κόμματος παρέμεινε για αρκετούς μήνες προσηλωμένη στην πολιτική νομιμότητα, αποφασίζοντας να μην απαντήσει ένοπλα και άρα να μην προσδώσει δυναμική στην εμφύλια σύγκρουση». 

 

 

Οσον αφορά στη μετέπειτα στάση της Αριστεράς σε σχέση με τα γεγονότα του Εμφυλίου, ο κ. Βόγλης σημειώνει ότι «η Αριστερά αποσιώπησε την επαναστατική διάσταση του εμφυλίου πολέμου. Η ήττα και οι οδυνηρές συνέπειές της για χιλιάδες ανθρώπους την οδήγησαν στην απώθηση της ιδέας της επανάστασης.

 

Μετά τον Εμφύλιο προσανατολίστηκε σταθερά στην πολιτική νομιμότητα και τον κοινοβουλευτισμό και θέλησε να “ξεχάσει” το επαναστατικό παρελθόν, το οποίο λειτουργούσε απονομιμοποιητικά για την ενσωμάτωσή της στο πολιτικό σύστημα στο παρόν και δεν συνιστούσε προοπτική για το μέλλον.

 

Υποβάθμισε την επαναστατική διάσταση της εαμικής Αντίστασης προκειμένου να τονίσει τον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση, ενώ για τον Εμφύλιο επέλεξε να αναδείξει τη μνήμη των θυμάτων της κρατικής βίας και των διώξεων, παρά τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ. Μέχρι σχετικά πρόσφατα ο μνημονικός τόπος του Εμφυλίου για την Αριστερά δεν ήταν ο Γράμμος, αλλά η Μακρόνησος». 

 

Θα διδασκόμαστε λιγότερη Ελλάδα, ήρωες, μάχες...

 

Με πρόσχημα την αποφυγή επαναλήψεων, το ΙΕΠ προτείνει τη μετατόπιση του διδακτικού ενδιαφέροντος

 

 

Κάθε εβδομάδα το υπουργείο Παιδείας προαναγγέλλει αλλαγές και σε ένα άλλο μάθημα, με προφανέστατο στόχο τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής εθνικής ταυτότητας στους μαθητές. Η αρχή έγινε με τα Θρησκευτικά και ακολούθησε με την Ιστορία. Και όπως όλα δείχνουν, οι αλλαγές θα συνεχιστούν με το μάθημα της Λογοτεχνίας, με τους συνεργάτες του αρμόδιου υπουργού Κωνσταντίνου Γαβρόγλου να θέλουν να αλλάξουν όλη τη διδακτέα ύλη που επί δεκαετίες διαμορφώνει τον εθνικό χαρακτήρα των μαθητών.

 

Παρά τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που εξακολουθούν να προκαλούν οι αλλαγές στο μάθημα της Ιστορίας, αυτές προγραμματίζονται κανονικά να εφαρμοστούν από τη νέα χρονιά. Οι αλλαγές θα ξεκινήσουν από τη Γ’ Δημοτικού και θα αγγίξουν και την ύλη της Α’ Λυκείου, όπου οι μαθητές πλέον θα διδάσκονται γεγονότα της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας, όπως είναι ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας και οι επιχειρήσεις για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν.

 

Μεταξύ των προτάσεων του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) είναι η διδασκαλία του Ψυχρού Πολέμου και η πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, παραμερίζοντας κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, αλλά και της Μυθολογίας.

 

Προτείνεται επίσης ο περιορισμός της αναλυτικής παρουσίασης της Επανάστασης του 1821, παρότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν κεφάλαια από τον 15ο αιώνα έως και τη σύγχρονη εποχή. Στην ενότητα, όμως, για την Ελληνική Επανάσταση η διδασκαλία στρέφεται σε βασικά κοινωνικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, όπως ο εκσυγχρονισμός και η εκβιομηχάνιση και λιγότερο στους πρωταγωνιστές της Απελευθέρωσης.

 

Με πρόσχημα την αποφυγή επαναλήψεων των ιστορικών κύκλων, το ΙΕΠ προτείνει τη μετατόπιση του διδακτικού ενδιαφέροντος από τα στρατιωτικά γεγονότα στα  κοινωνικά, όπως θέματα που αφορούν τους πρόσφυγες και τη διάσπαση των γειτονικών κρατών.  

Ποιες θα είναι οι αλλαγές

 

 

 

Οι κυριότερες από τις αλλαγές που προτείνονται στο μάθημα της Ιστορίας είναι: 

■ Για την Α’ Λυκείου: Σήμερα διδάσκεται η περίοδος του αρχαίου κόσμου, που καλύπτει τη χρονική περίοδο από τους προϊστορικούς πολιτισμούς της Ανατολής έως την εποχή του Ιουστινιανού. Τώρα προτείνεται η συνολικότερη αναμόρφωση της διδακτέας ύλης που θα καλύπτει πλέον την περίοδο από το 1880 ως σήμερα.

 

■ Για τη Γ’ Δημοτικού:  Σήμερα διδάσκονται βασικά στοιχεία από την ελληνική µυθολογία (η δηµιουργία του κόσµου, η Τιτανοµαχία, οι θεοί και οι θεές του Ολύµπου, ο Προµηθέας, η Πανδώρα, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, οι Αθλοι του Ηρακλή, ο Θησέας, η Αργοναυτική εκστρατεία και ο Τρωικός πόλεµος). Προτείνεται πλέον η διδασκαλία των αρχαιοελληνικών µύθων µε αναφορές και συνδέσεις µε µύθους άλλων λαών και η ερµηνευτική τους αποδέσµευση από τις πολιτικές, στρατιωτικές, ιδεολογικές και πολιτισµικές διαδικασίες των προϊστορικών κοινωνιών.

 

■ Για τη Δ’ Δημοτικού: Σήμερα διδάσκεται η Αρχαία Ελληνική Ιστορία από τη Γεωµετρική Εποχή ως την άνοδο της Ρώµης (η Αθηναϊκή Δηµοκρατία, η Αθήνα και η Σπάρτη, οι Περσικοί πόλεµοι, ο Πελοποννησιακός πόλεµος, ο Χρυσός Αιώνας του Περικλή, τα έργα στην Ακρόπολη, η άνοδος της Μακεδονίας, ο Μέγας Αλέξανδρος και η κατάκτηση της Ανατολής). Το ΙΕΠ προτείνει τη διδασκαλία της οικογενειακής, της προφορικής και της τοπικής Ιστορίας, όπως επίσης και των στοιχείων της θεµατικής Ιστορίας.

 

■ Για την Ε’ Δημοτικού: Σήμερα οι μαθητές διδάσκονται την άνοδο της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας και τις σχέσεις των Ρωμαίων µε τους Ελληνες, τη µετάβαση από τη Ρωµαϊκή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Κωνσταντινούπολη και την ιστορία του βυζαντινού κράτους και την Αλωση. Η καινούρια πρόταση είναι να διδαχθούν την ιστορική εξέλιξη από την Προϊστορία έως την οθωµανική κατάκτηση. Λόγω του µεγάλου χρονικού εύρους της περιόδου, όμως, το μάθημα θα εστιάζει στις σηµαντικές κοινωνικές και πολιτισµικές αλλαγές που συντελούνται στο πέρασµα των αιώνων και λιγότερο στην εξέταση συγκεκριµένων προσώπων ή γεγονότων.

 

■ Για τη ΣΤ’ Δημοτικού:  Η σημερινή διδακτέα ύλη περιλαμβάνει τις εξελίξεις στην Ευρώπη κατά τους νεότερους χρόνους (Αναγέννηση, Ανακαλύψεις, Διαφωτισµός, οι Δάσκαλοι του Γένους, Επανάσταση του 1821). Πλέον προτείνεται η ιστορική εξέλιξη από τον 15ο αιώνα έως τη σύγχρονη εποχή, με έµφαση στις σηµαντικές τεχνολογικές, κοινωνικές και πολιτισµικές αλλαγές και λιγότερο στην εξέταση συγκεκριµένων προσώπων ή γεγονότων, µε την εξαίρεση της ίδρυσης του ελληνικού κράτους και των δύο Παγκοσµίων Πολέµων. 

 

pronews.gr
 

Οραματικός μηδενισμός, εθνομηδενισμός, εμφύλιος

  by diaxeiristis

ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ, ΕΜΦΥΛΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ
του Γιώργου Καραμπελιά
Εάν η υπόθεση δεν ήταν τραγική, η διακυβέρνηση έξι μηνών των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ήταν η μεγαλύτερη opera buffa που παίχτηκε ποτέ στην Ελλάδα. Και το τραγικότερο ή κωμικότερο είναι πως οι θεατές το εκλάμβαναν ως σοβαρή πρόζα ή ίσως και τραγωδία. Πρόκειται για τον ορισμό του κωμικοτραγικού. Μια σειρά από αστείες προσωπικότητες, κομπάρσοι και καμποτίνοι, παίζουν σε ένα σοβαρό, τραγικό έργο και προκαλούν, αθέλητα, γέλωτα (μαζί με κλάματα) στους θεατές, παρά την τραγικότητα του έργου.
Μια ομάδα, η οποία εκτινάχθηκε στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας πριν από τρία χρόνια ακριβώς, τον Μάιο-Ιούνιο 2012, εξαιτίας της κατάρρευσης του μεγάλου αδελφού της, του ΠΑΣΟΚ, έπεισε σταδιακώς τους Έλληνες αλλά και την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινή γνώμη, πως εκπροσωπεί μια πολύ σοβαρή και αξιόλογη πρόταση για την «ευρωπαϊκή αριστερά» στο σύνολό της. Και γιατί όχι, άλλωστε. Εδώ ο Σλαβόι Ζίζεκ, ένας κλόουν της φιλοσοφίας, έχει πείσει ολόκληρο τον πλανήτη πως αποτελεί τον διάδοχο του… Ζαν Πωλ Σαρτρ, γιατί λοιπόν ο Τσίπρας να μην αποτελέσει τον διάδοχο του… Κον Μπεντίτ; Καθόλου τυχαία, εξάλλου, αυτοί οι δύο, Τσίπρας και Ζίζεκ, συνέδεσαν σφικτά τις τύχες τους τα τελευταία χρόνια.
Πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς και στοχαστές έχουν περιγράψει την καταστροφή του Λόγου και της σκέψης που έχει προκαλέσει η λεγόμενη μεταμοντέρνα κατάσταση, δηλαδή ο συμφυρμός των πάντων σε ένα άθροισμα όπου κουμάντο κάνουν εν τέλει τα ΜΜΕ και όσοι κρατάνε τα ηνία πίσω τους.
Πολλοί έχουν επισημάνει την ανάδυση του εφήμερου και του ασήμαντου στο προσκήνιο, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρου του δυτικού κόσμου, την εποχή της βαθύτερης παρακμής του. Εξάλλου, ο γνωστότερος Έλληνας καθηγητής «φιλοσοφίας», ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, φίλος και αυτός του Αλέξη Τσίπρα, διακρίνεται για τις θεατρικές επιδόσεις του στον… Άμλετ, ως κωμωδία!
Το συνολικό πλαίσιο της ανάδυσης αυτού του μορφώματος το έχουμε περιγράψει σε αναρίθμητες ευκαιρίες, τα προηγούμενα χρόνια, μήνες και ημέρες, ώστε να μη χρειάζεται να επανέλθουμε αναλυτικά. Ωστόσο, αξίζει να εμβαθύνουμε λίγο στα ιδεολογικά και πολιτικά του χαρακτηριστικά.
Ο οραματικός και εθνικός μηδενισμός
Η κεντρική ιδεολογική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί από τον μηδενισμό, σε όλες του τις εκφάνσεις.
Αφετηρία του υπήρξε το τέλος και η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 –αρχικώς του σοβιετικού και εν συνεχεία και του κινεζικού –, γεγονός που άφησε την αριστερά «ορφανή» από οράματα και στόχους. Ακόμα και το ΚΚΕ, για πάρα πολλά χρόνια, δεν τολμούσε να διατυπώσει κάποια συγκεκριμένη πρόταση επιστροφής στον χαμένο σοσιαλιστικό παράδεισο. Ιδιαίτερα στον χώρο της εκτός ΚΚΕ αριστεράς, από τον Συνασπισμό έως τον Αριστερισμό, αναπτύσσεται και αποκτά κεντρικό χαρακτήρα υποκατάστατου του ελλείποντος οράματος, η ιδεολογία των δικαιωμάτων, η οποία δεν εντάσσεται σε ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό πρόταγμα, αλλά επιδιώκει τη διεύρυνση των κάθε είδους δικαιωμάτων (ατομικών, μειονοτικών, φύλου και φυλής, δικαιωμάτων της φύσης κ.λπ. κ.λπ.), μέσα σε ένα συνολικά καπιταλιστικό, εν τέλει, αλλά περισσότερο φιλελεύθερο μόρφωμα. Προκειται δηλαδή για μια ιδεολογία καταναλωτικού και όχι παραγωγικού χαρακτήρα. Δηλαδή, δεν θέτουμε ένα πρόταγμα αλλαγής της κοινωνίας, επί τη βάσει της οποίας πραγματοποιούνται ως φυσική συνέπεια και αλλαγές στο συνολικό «εποικοδόμημα», αλλά επιζητούμε αλλαγές στη διανομή και τη διαχείριση, διατηρώντας αλώβητη τη “βάση”, δηλαδή την κοινωνική μορφή. Εκεί εξάλλου βρίσκεται και η πηγή του κωμικοτραγικού χαρακτήρα του εγχειρήματος, όλα διεξάγονται στο επίπεδο της επικοινωνιακής επιφάνειας, εξ ού η Ραχήλ Μακρή, ο Λεουτσάκος και ο Τσίπρας. Εξ ου και η υποκατάσταση του πολιτικού ριζοσπαστισμού με τον… ενδυματολογικό ψευδοριζοσπαστισμό βορείων προαστείων, τον αγραβάτωτο Τσίπρα και τις αθλιότητες του Βερναρδάκη, που πήγε να ορκιστεί υπουργός με τζιν και αθλητικά παπούτσια!
Η ιδεολογία του μεταμοντερνισμού, μέσα στην οποία χάνεται η ενότητα των επί μέρους στοιχείων και οι ίδιοι οι άνθρωποι μετασχηματίζονται σε ένα patchwork χωρίς κεντρικό άξονα, μεταβάλλεται στον θρεπτικό πολτό μέσα στον οποίο αναπτύσσεται αυτή η νέα αριστερά των «κινημάτων» και κατ’ εξοχήν των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, διότι το σύστημα χρηματοδοτεί αδρά αυτή τη μετεξέλιξη των παλιών κοινωνικών κινημάτων.
Παράλληλα και οι κοινωνικές εξελίξεις ευνοούν μια τέτοια μετεξέλιξη. Η μαζική είσοδος των μεταναστών, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η αποβιομηχάνιση και η παρασιτική μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας μετασχηματίζουν και το κοινωνικό υποκείμενο στο οποίο αναφέρεται αυτή η νέα αριστερά. Πλέον, χάνει οποιαδήποτε σχέση με την εργατική τάξη και μετατοπίζεται προς τον χώρο των σύγχρονων μεσοστρωμάτων, στους τομείς της διασκέδασης, του πολιτισμού, των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας, κατ’ εξοχήν δε του Δημοσίου και της Εκπαίδευσης, όπου συμπλέει, για πολλά χρόνια, στις αντίστοιχες συνδικαλιστικές ενώσεις, με το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, αν το ΠΑΣΟΚ ήταν ριζωμένο κυρίως στον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, τις Τράπεζες, η Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις, κατακτά ως προνομιακό χώρο παρέμβασής της την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς.
Εδώ μάλιστα, στην εκπαίδευση, αναπαράγεται σε ευρεία κλίμακα η δεύτερη αποφασιστική έκφανση του μηδενισμού της, ο εθνομηδενισμός. Η εκπορευόμενη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το σημιτικό στρατόπεδο εθνομηδενιστική ιδεολογία θα βρει τους κυριότερους εκφραστές της αρχικώς στους πανεπιστημιακούς και εν συνεχεία τους εκπαιδευτικούς, σε όλες τις κλίμακες του εκπαιδευτικού συτήματος. Εξ άλλου ο πασοκικός εθνομηδενισμός, στο επίπεδο των διανοουμένων, συγκροτεί ένα continuum με τον αριστερό εθνομηδενισμό. Φιγούρες όπως ο Βέλτσος, ο Τσουκαλάς, ο Λιάκος, ο Κούλογλου, και αναρίθμητοι, κυριολεκτικά χιλιάδες, άλλοι, θα μετακινούνται διαρκώς στις διαφορετικές πτέρυγες αυτού του ενιαίου μηδενιστικού και εθνομηδενιστικού στρατοπέδου, ανάλογα με τη συγκυρία. Την εποχή των «παχιών αγελάδων» του εκσυγχρονισμού, θα στεγάζονται κάτω από τη σημιτική κυβέρνηση των «καθηγητών», ενώ όταν το εκκρεμές θα μετακινηθεί αριστερότερα, ως συνέπεια της κρίσης, και το ΠΑΣΟΚ αποσυντεθεί, θα το ακολουθήσουν και θα προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, κάποτε ακόμα και στην Ανταρσύα και τους Αντιεξουσιαστές!
Η έλλειψη κοινωνικού και εθνικού οράματος αποτελεί λοιπόν το υπόβαθρο των ιδεολογικών εξελίξεων πάνω τις οποίες θα οικοδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη δεκαετία του 2000 και σταδιακώς θα ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος της εκτός ΚΚΕ αριστεράς. Το υποκατάστατο δε της έλλειψης οραμάτων θα ανευρεθεί, εκτός από μια νεφελώδη αντιπαγκοσμιοποιητική και δικαιωματική ιδεολογία, και σε μια φαντασιακή και εν τέλει εμφυλιοπολεμική αναφορά στην «Αριστερά και τις αξίες της», στην οποία, λυσσωδώς, κυριολεκτικά, επέμενε ο αρχικός μέντορας του Τσίπρα, Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος, σε κάθε τρεις λέξεις, επαναλάμβανε τη λέξη «αριστερά». Αυτή η μυθική επίκληση στην Αριστερά και το «μίσος» για τη Δεξιά συναντούσε εν τοις πράγμασι τη διάχυτη αντιεξουσιαστική ιδεολογία του μίσους για την «εξουσία» και τους «μπάτσους». Ιδεολογία που είχε καταστεί κυρίαρχη στο μεγαλύτερο μέρος των αριστερών νεολαιών και του αριστερισμού, μετά από δύο ή τρεις δεκαετίες ηγεμονίας του αντιεξουσιαστικού αναρχισμού στο melting pot της πλατείας Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Εξάλλου, θα μπορούσε άνετα να συναντηθεί, από την άλλη πλευρά του φάσματος, με το «αντιδεξιό» μίσος των Πασόκων, όπως και έγινε εν τέλει όταν αυτοί επλήγησαν οικονομικά.
Προς την ίδια ρηχή εμφυλιοπολεμική ιδεολογία θα συμβάλει και μια μυθοποιητική «επιστροφή» στο Αντάρτικο, τον Άρη Βελουχιώτη και προ παντός τον εμφύλιο. Ο Άρης δεν προβάλλεται πλέον ως ο πατριώτης ηγέτης ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που προερχόταν από το ΚΚΕ, αλλά, πριν απ’ όλα, ως ο εχθρός της «δεξιάς» και ο αυτουργός του «Μελιγαλά». Κεντρικά συνθήματα των αριστεριστών του Πολυτεχνείου, κατ’ εξοχήν γόνων των Βορείων Προαστείων, θα γίνουν τα «ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ-Μελιγαλάς», «μίσος ταξικό» και άλλα ηχηρά παρόμοια – παρότι, εάν υπήρχε κάποιο «ταξικό μίσος», θα ήταν μάλλον εκείνο που ένιωθαν εναντίον τους οι λούμπεν πληβείοι της Χρυσής Αυγής. Έτσι κατασκευάστηκε μια νέα «ταξική σύγκρουση» η οποία έπαψε να έχει οποιοδήποτε αυθεντικό ταξικό περιεχόμενο και διοχετευόταν ενάντια στα «βοθροκάναλα», και κυρίως τον Άδωνι Γεωργιάδη (που συστηματικά του έκαιγαν το βιβλιοπωλείο τα «οργισμένα παιδιά» των πενηντάρηδων συριζαίων), τον «ακροδεξιό Σαμαρά», κ.λπ.
Δηλαδή, αυτή η νέα ψευδοταξική σύγκρουση είχε απολέσει –ελλείψει κοινωνικού και εθνικού οράματος– κάθε στόχο αυθεντικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και της πατρίδας και είχε μεταβληθεί σε ένα απλό όχημα κοινωνικού ή ηλικιακού φθόνου.
Οι «Αριστεροί πατριώτες» δημιούργησαν έναν εθνομηδενιστικό ΣΥΡΙΖΑ!
Αποφασιστικό ρόλο στην πολιτική συγκρότηση της νέας Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, που εξέφρασε πολιτικά αυτό το νέο ιδεολόγημα, διαδραμάτισαν, παραδόξως από πρώτη άποψη, μορφές της Αριστεράς, όπως ο Μανόλης Γλέζος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλέκος Αλαβάνος, οι οποίοι, στην προηγούμενη περίοδο, της δεκαετίας του 1990, έδειχναν να απορρίπτουν τις κυρίαρχες στην Αριστερά εθνομηδενιστικές τάσεις. Γι’ αυτό και εξάλλου είχαμε συνεργαστεί αρκετές φορές, αρθρογραφούσαν στο Άρδην ή παρευρίσκονταν συχνά σε εκδηλώσεις που οργανώναμε.
Και οι τρεις τους έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτος απ’ όλους ο Μανόλης Γλέζος ο οποίος συμμετείχε σε μια ομάδα, αποκαλούμενη «Χώρος Διαλόγου για την Ενότητα και Κοινή Δράση της Αριστεράς», που δημιουργήθηκε το 2001, με τη συμμετοχή αρχικώς λίγων ομάδων και ανένταχτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ενώ ο Συνασπισμός, υπό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, απλώς παρακολουθούσε με ανησυχία τα τεκταινόμενα. Εγώ προσωπικώς και το Άρδην αρνηθήκαμε την εμπλοκή μας σε αυτό το εγχείρημα, διότι θεωρούσαμε πως δεν θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας χώρος διαλόγου για την «Κοινή Δράση της Αριστεράς», αλλά αντίθετα ένας «χώρος διαλόγου» για την «Κοινή Δράση των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων». Αρνούμενοι να εγκλωβιστούμε στη λογική μιας ψευδεπίγραφης πλέον «Αριστεράς», προσπαθήσαμε να πείσουμε τον Μανόλη Γλέζο –με τον όποιο συμμεριζόμαστε κοινές κοινωνικές, οικολογικές, αμεσοδημοκρατικές και προπαντός πατριωτικές θέσεις– πως θα έπρεπε να πρωτοστατήσει σε έναν πατριωτικό κοινωνικό και δημοκρατικό «χώρο διαλόγου», και θα μπορούσε να αποτελέσει με το κύρος του, τον καταλύτη για μια τέτοια κίνηση.
Όμως, δεν θέλησε να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία και αντίθετα μεταβλήθηκε στον καταλύτη της μετεξέλιξης του «χώρου διαλόγου» στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάλογο ρόλο στο εσωτερικό του σημιτικών αποκλίσεων Συνασπισμού της περιόδου, με ηγεσία τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, διαδραμάτισαν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλέκος Αλαβάνος, που ενίσχυαν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, για να ξεφύγουν από τον «συντηρητισμό» του Συνασπισμού και του Κωνσταντόπουλου. Και πράγματι, η κρίση του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, μετά το φιάσκο του Χρηματιστηρίου, επιτάχυνε τη ριζοσπαστικοποίηση του Συνασπισμού, την εκλογή του Αλαβάνου στην ηγεσία του και τη σταδιακή υποκατάστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εμείς επιμέναμε, αντίθετα, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα δεν έπρεπε να επιμένει στην ξεπερασμένη πλέον αντίθεση Αριστερά-Δεξιά αλλά στην πρόταξη ενός εναλλακτικού προγράμματος: πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, πολιτιστική αναγέννηση, ενδογενής ανασυγκρότηση, δημοκρατία, γύρω από τα οποία θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας νέος πλειοψηφικός πολιτικός πόλος, ο οποίος και θα κατόρθωνε, υπερβαίνοντας τις παλιές ξεπερασμένες πλέον διαιρέσεις και τα προτάγματα του 20ού αιώνα, να εκφράσει την ανάγκη μιας δημιουργικής υπέρβασης της μεταπολίτευσης και του παρασιτικού εκσυγχρονισμού.
Η εμμονή του Γλέζου, κυρίως, αλλά και των Αλαβάνου, Λαφαζάνη στη διαμόρφωση ενός πολιτικού σχήματος που δεν αυτο-ορίζεται επί τη βάσει του προγράμματος που προτείνει στον ελληνικό λαό, αλλά επί τη βάσει της παλιάς διαίρεσης Αριστερά-Δεξιά, οδηγούσε, αναπόφευκτα, εν τέλει, σε μια εμφυλιοπολεμικού τύπου εξέλιξη.
Από τη μία πλευρά, η «Αριστερά» ανέλαβε να εκφράσει τα «δικαιώματα» και την «αμφισβήτηση» κάθε είδους, ενώ ο πατριωτισμός έτεινε να παραχωρηθεί στη Δεξιά, ανασυσταίνοντας ένα ξεπερασμένο διχαστικό κλίμα και οδηγώντας στα άκρα τις αντιθέσεις που είχαν διαιρέσει την ελληνική κοινωνία σε όλη τη μετεμφυλιακή περίοδο: Κατά την πρώτη φάση, μέχρι τη δικτατορία (1949-1974), με ηγεμονική δύναμη τη Δεξιά και στο τέλος, ως έσχατη εκδοχή της, τη φασιστική ακροδεξιά των συνταγματαρχών. Κατά τη δεύτερη περίοδο, ηγεμονική δύναμη υπήρξε η αριστερά, αρχικώς στην πασοκική της εκδοχή, και στην τελευταία της φάση η «πούρα» αριστερή εκδοχή της.
Κατά συνέπεια, η επιλογή της συγκρότησης του εναλλακτικού πόλου υπό την αιγίδα της αριστεράς επανέφερε στο τραπέζι αυτή την ξεπερασμένη πλέον διαίρεση  και της προσέδιδε κατ’ εξοχήν εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά, ελλείψει κοινωνικού προτάγματος, κατά τον ίδιο τρόπο που οι χουνταίοι είχαν προσδώσει ανάλογα χαρακτηριστικά στην ηγεμονία της δεξιάς, στην έσχατη φάση της.
Και αυτό ήταν αναπόφευκτο, δεδομένου ότι, στην πραγματικότητα, η Αριστερά είχε ήδη δοκιμαστεί στην εξουσία, όχι μόνο παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Πράγματι, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ανέβει στην εξουσία με την ανοικτή και απροκάλυπτη διεκδίκηση του «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού» (και ο Μανόλης Γλέζος χρημάτισε, σε όλη τη δεκαετία του 1980, βουλευτής και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ) ενώ η πρόσκαιρη πτώση του, το 1988-1993, συμβάδισε με εκείνη του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ο μηδενισμός ως πρελούδιο του εμφυλίου
Κατά συνέπεια, μια οποιαδήποτε «επιστροφή» θα προσελάμβανε καθαρά ρεβανσιστικά χαρακτηριστικά. Και αυτό τεκμαίρεται πρωτίστως από την εγκατάλειψη της πατριωτικής διάστασης, συστατικό στοιχείο της παλιάς Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, διάσταση η οποία τη συνέδεε με το έθνος στην ολότητά του. Η εγκατάλειψη του πατριωτισμού, για τον οποίο αγωνίζονταν με τόση επιμονή σημιτικοί, συριζαίοι και αντιεξουσιαστές, ενείχε την πορεία προς μια εμφύλια διαμάχη, δεδομένου ότι τα εθνικά ζητήματα είναι όχι μόνο υπαρκτά στην Ελλάδα αλλά και καθοριστικής σημασίας γι’ αυτήν και συγκροτούν το μόνο πραγματικό υπόστρωμα της όποιας πατριωτικής ενότητας. Κατά συνέπεια,η εγκατάλειψή τους αποτελούσε και το πρελούδιο της συγκρότησης και ενός αντίπαλου εμφυλιακού πόλου. Και ο χαμηλής έντασης εμφύλιος μεταξύ αναρχικών και φασιστικών ομάδων, με αφορμή κυρίως το μεταναστευτικό, είχε αποτελέσει το προανάκρουσμα για τις νέες εξελίξεις: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εμφανιστεί ως η ναυαρχίδα του εθνομηδενισμού και η Χρυσή Αυγή του «πατριωτισμού» .
Προς επίρρωση και επιβεβαίωση αυτής της άποψής μας, αρκεί να δούμε πώς και οι τρεις αυτοί γενάρχες του ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψαν με τον πιο θεαματικό τρόπο τις πατριωτικές τους απόψεις (ο Αλαβάνος θα ταχθεί υπέρ της Ρεπούση ανοικτά, ο υπερπατριώτης Λαφαζάνης θα υπογράψει, φαρδιά πλατιά, κείμενο υποστήριξής της και θα συγκροτήσει κοινή τάση με τους ακραίους εθνομηδενιστές του Νταβανέλου και της ΔΕΑ, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και το ίδιο το αρχέτυπο του αριστερού πατριωτισμού, ο Μανόλης Γλέζος, θα συνταχθεί με τους εθνομηδενιστές και θα πάψει να παρεμβαίνει ενεργά στα εθνικά θέματα). Η πρόταξη της «ανασυγκρότησης της Αριστεράς» έναντι της διαμόρφωσης ενός νέου κοινωνικού οράματος καθιστούσε υποχρεωτικό τον εθνομηδενισμό, διότι προϋπέθετε τη ρήξη της εθνικής ενότητας.
[Εξάλλου, το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια των πέντε χρόνων της οικονομικής κρίσης, τα εθνικά θέματα εξέλιπαν σχεδόν ολοκληρωτικά από τη δημόσια συζήτηση εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πώς και το γιατί πολλοί «αντιμνημονιακοί πατριώτες» μεταβλήθηκαν εσχάτως σε θιασώτες του εθνομηδενιστικού ΣΥΡΙΖΑ και παρασύρθηκαν, συχνά με φανατικό μηδενιστικό τρόπο, στο ψευδεπίγραφο και καταστροφικό δημοψήφισμα. Εξηγεί πώς Κύπριοι πατριώτες υποστήριξαν με φανατισμό το ψευδεπίγραφο ΟΧΙ του Τσίπρα, αγνοώντας πως η αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα στην ήδη εξασθενημένη σχέση Ελλάδας-Κύπρου. Και σήμερα βέβαια εισπράττουν τη Σία Αναγνωστοπούλου στο υπουργείο Εξωτερικών! Δεν κατανοούν πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί διχαστικό και εθνομηδενιστικό όχημα εκ γενετής, άσχετα με την «πατριωτική» φρασεολογία του ενός ή άλλου στελέχους του. Ο Μανόλης Γλέζος, το αρχέτυπο της πατριωτικής αριστεράς, και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μεταβλήθηκαν σε εθνομηδενιστές, εκόντες ή άκοντες. Η ΚΟΕ του Ρούντι Ρινάλντι και άλλοι «αριστεροί πατριώτες», που συνωθούνται γύρω της, συμπαρατάσσονται με τους εθνομηδενιστές του Νταβανέλου, στο Κοινοβούλιο και την Κεντρική Επιτροπή, για να μην αναφερθώ στα υπολείμματα του ΔΗΚΚΙ. Και αυτό καταδεικνύει και η σημερινή τους στάση: Αντί, προτάσσοντας το συμφέρον της χώρας, να αναζητήσουν λύσεις ενότητας του ελληνικού λαού και δημιουργίας ενός κοινωνικού κινήματος ανασυγκρότησης της χώρας, τον οδηγούν σε ακόμα βαθύτερο διχασμό, εμμένοντας σε μια «επανάσταση της πιτζάμας», με επικεφαλής τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη Ραχήλ Μακρή και τον Στάθη Λεουτσάκο!].
Η επιλογή λοιπόν της δημιουργίας ενός νέου αριστερού σχήματος, τη στιγμή που η Αριστερά είχε ιστορικά αποτύχει σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ και η εγχώρια κυβερνητική έκφρασή του, το ΠΑΣΟΚ, είχε κλείσει τον κύκλο του, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε μια χωριστική εμφυλιοπολεμική «ρεβάνς». Ρεβάνς για τη Βάρκιζα(!), όπως επαναλαμβάνουν αρκετοί Συριζαίοι.
Γι’ αυτό και εμείς του Άρδην υπήρξαμε οι μόνοι που αρνηθήκαμε, παρά τις προσκλήσεις του Μανόλη Γλέζου και του Παναγιώτη Λαφαζάνη, να συμμετάσχουμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί θεωρούσαμε πως η επιστροφή στην «Αριστερά», τη στιγμή που αυτή είχε κλείσει την ιστορική διαδρομή της, και θα έπρεπε να επανοριστούν τα κοινωνικά και πολιτικά προτάγματα του 21ου αιώνα, αποτελούσε μια κεφαλαιώδη οπισθοδρόμηση. Και συνεχίσαμε μια μοναχική διαδρομή για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και κοινωνικής πατριωτικής πρότασης που, έχοντας υπερβεί τις παλιές διαιρέσεις, θα μετέθετε το πεδίο της αντιπαράθεσης στη σύγκρουση με τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό, τον νεο-οθωμανισμό και την αποικιακή κατάσταση της χώρας, θέτοντας ως πρόταγμα τον «εκσυγχρονισμό της παράδοσης», ως βασική προϋπόθεση για την οικονομική και πνευματική μας χειραφέτηση.
Όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως αυτό το εγχείρημα, που το θεωρούσαμε απολύτως αναχρονιστικό και βαθύτατα αντιδραστικό, θα κατόρθωνε εν τέλει να μεταβληθεί σε κεφαλαιώδη απειλή για τη χώρα, και να ανοίξει τον δρόμο σε μια καταστροφικού χαρακτήρα εξάντληση της μεταπολίτευσης. Και αυτό παρότι είχαμε εντοπίσει τον μηδενιστικό χαρακτήρα που προσελάμβανε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία, αρχικώς, του Αλέκου Αλαβάνου, και εν συνεχεία του Αλέξη Τσίπρα – πράγμα που κατεδείχθη περίτρανα στη διάρκεια του Δεκέμβρη του 2008.
Πράγματι, στις εκλογές του 2009, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει το 4,6% των ψήφων και μπορούσαμε βάσιμα να ελπίζουμε πως οι αντιφάσεις ανάμεσα στις διαφορετικές συνιστώσες του, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούσαν στην αποδόμησή του και στο κλείσιμο μιας ρεβανσιστικής –και αστείας εν πολλοίς– απόπειρας των Εξαρχείων και των γόνων των Βορείων Προαστίων· πως θα αποδεικνυόταν απλώς μια ιλαροτραγωδία και χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που προσέλαβε εξ αιτίας της κρίσης και των διαστάσεων της.Τωόντι, η κρίση είναι που προσέδωσε στο εξαρχειώτικο, κολωνακιώτικο και ακαδημαϊκό εμφυλιοπολεμικό αφήγημα νέες διαστάσεις, το γιγάντωσε και το μετέβαλε σε απόπειρα κατάληψης της εξουσίας!
Η προσπάθειά μας, από την αρχή της μεγάλης κρίσης, ήταν, συμμετέχοντας στο κίνημα των Αγανακτισμένων, σε όλη του τη διαδρομή, να εμποδίσουμε μια αρνητική εξέλιξή του, έτσι ώστε να μετασχηματίσουμε το μίσος που αναδύθηκε από την καταστροφή σε δημιουργικό φορέα μιας αλλαγής της κοινωνίας μας και όχι στο όργανο μιας βαθειάς διαίρεσης. Βασικό μας μέλημα ήταν να επανενώσουμε την κοινωνική και την πατριωτική διάσταση του κινήματος, επανένωση η οποία θα εμπόδιζε τη διαίρεση της κοινωνίας και θα συγκροτούσε ένα πλειοψηφικό ρεύμα απέναντι στους εκφραστές των γερμανικών συμφερόντων και ενάντια στη μεταβολή της χώρας σε αποικία χρέους. Και γι’ αυτό συνεργαστήκαμε με τους πάντες, από τον Μίκη Θεοδωράκη στη Σπίθα έως την «πατριωτική πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, έτσι ώστε να μη διαχωριστούν με ένα τείχος αυτές οι δύο διαστάσεις. Και είχαμε κάποια αποτελέσματα, όχι όμως αρκετά για να ανατρέψουν την κυρίαρχη πόλωση. Εμποδίσαμε για παράδειγμα την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και τουλάχιστον σπρώξαμε προς τη συγκρότηση μιας συγκυβέρνησης ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ, διότι μια μονοκομματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα επισώρευε μεγαλύτερα δεινά στη χώρα αλλά θα έσπρωχνε στα άκρα την αντίθεση μεταξύ πατριωτικού και αριστερού χώρου.
Το αναπόφευκτο τέλος του παιγνιδιού
Αυτή η ιστορικά ετεροχρονισμένη αντίθεση Αριστεράς-Δεξιάς ή, με τρέχοντες όρους, αντιμνημονιακών και «Σαμαροβενιζέλων», απεδείχθη κυριολεκτικά θανατηφόρα από τη στιγμή και πέρα που κυριάρχησε. Και δείξαμε ήδη γιατί. Η νέα Αριστερά δεν στρατεύεται σε ένα όραμα μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά σε μια μηδενιστικού τύπου «επικράτηση». Εξ ου και η σταδιακή προσέγγιση τα προηγούμενα χρόνια ανάμεσα στα «Εξάρχεια» και το «Κολωνάκι», και η υιοθέτηση από την παλαιά ρεφορμιστική Αριστερά της φρασεολογίας και της βαθύτερης ιδεολογίας του αντιεξουσιαστικού χώρου.
Σε αυτά τα πλαίσια και μόνο μπορούμε να κατανοήσουμε και την ανάδειξη μορφών όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη λενινιστική πρεμούρα του Αριστερού Ρεύματος και τα παιγνίδια του πρωθυπουργού με τον Βαρουφάκη και τη δραχμή. Μια μεταμοντέρνα Αριστερά, χωρίς κανένα σχέδιο, ανασύρει από το παρελθόν όλο το τελετουργικό των παρελθόντων αγώνων και τη φρασεολογία μιας άλλης εποχής (το «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» του Διαμαντόπουλου και της Ραχήλ Μακρή) και βαδίζει αμέριμνη πάνω στην καταστροφή της ίδιας της χώρας, πράγμα για το οποίο εξάλλου ελάχιστα ενδιαφέρεται. Το μοναδικό της μέλημα ήταν να κατακτήσει την εξουσία και, σήμερα, να μην ηττηθεί «η αριστερή διακυβέρνηση». Γι’ αυτό και θα αποκρούσει όλες τις συμβουλές που πάρα πολλοί τους έδιναν να «αναβάλουν» την άνοδό τους στην εξουσία, μέχρι τον Νοέμβρη του 2015, όταν τόσο οι διεθνείς (εκλογές σε Ισπανία, Ιρλανδία και ποσοτική χαλάρωση) όσο και οι εσωτερικές (ολοκλήρωση του μνημονίου) συνθήκες θα ήταν σχεδόν ιδανικές γι’ αυτούς. Γι’ αυτό και βιάστηκαν να συνάψουν ανίερες συμμαχίες με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους ταυτόχρονα, καθώς και με διάφορα υπερατλαντικά λόμπι. Γι αυτό και μετήλθαν όλες τις βρώμικες μεθόδους (Κουβέλης, Χαϊκάλης, ο οποίος και αντεμείφθη εσχάτως) για να εμποδίσουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την προηγούμενη Βουλή, παρότι αυτή ήταν η βούληση της πλειοψηφίας. Διότι το ισχυρότερο ένστικτο που τους καθοδηγεί είναι το μηδενιστικό ένστικτο του θανάτου.
Διέλυσαν συστηματικά όλες τις συνομιλίες, κατέστρεψαν κάθε διεθνή εμπιστοσύνη στην Ελλάδα, επανεισάγοντας το στερεότυπο του «ψεύτη, κλέφτη και επαίτη» Έλληνα, μας οδήγησαν σε νέα βαθύτατη ύφεση, που θα επιφέρει εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, αυτοκτονίες και συμφορές, υπογράφοντας θηριώδη μέτρα, και όμως φρόντισαν στο μεταξύ να διχάσουν τους Έλληνες με ένα ψευδεπίγραφο και διχαστικό δημοψήφισμα που κατέστρεψε τις τράπεζες, με κόστος δεκάδες δισεκατομμύρια (και την αδυναμία τους για πολλά χρόνια να λειτουργήσουν εξ αιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης που προκάλεσε το bank run), και, παρ’ όλα ταύτα, το μόνο τους μέλημα είναι πάντα το πώς θα διατηρήσουν την εξουσία. Έτσι, συνεχίζουν, κατεξευτελίζοντας θεσμούς και αξιοπρέπεια – ο Λαφαζάνης παρέμενε στο υπουργείο του μέχρι να τον διώξουν, η Κωνσταντοπούλου αγκιστρωμένη πάντα στην προεδρία της Βουλής, και ο σφετεριστής της εμπιστοσύνης του λαού πρωθυπουργός προσπαθεί με «νέα κόλπα» να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, συνεχίζει δε να αρνείται να κυβερνήσει (έτσι αναβάλλει διαρκώς την υποβολή φορολογικών δηλώσεων μήπως και στο μεταξύ κάνει νέες εκλογές και υφαρπάξει εκ νέου την ψήφο των Ελλήνων, πριν αρχίσουν «να πληρώνουν», άσχετα με το εάν η χώρα, σε δυο τρεις μήνες, κινδυνεύσει να εκπληρώσει τον διακαή πόθο του Σόιμπλε).
[Και παρόλα τα σημεία και τέρατα που διαπράττει η μηδενιστική κυβέρνηση, από όλους τους εκλεκτούς αντιπροσώπους του έθνους, δεν βρέθηκε κανένας που να έχει την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί, εκτός από τον Κώστα Δαμαβολίτη, ένα νέο άνθρωπο που διέθετε ένα βασικό πλεονέκτημα: δεν ήταν πολιτικός και πίστευε αυτά που έλεγε. Η «καλή ρωσίδα Κνίτισσα», Βαλαβάνη, πήρε πίσω την αναγγελθείσα παραίτησή της από τη βουλευτική έδρα – από τη θέση της βουλευτού, εξάλλου, θα αντιμετωπίσει πιο εύκολα την κατακραυγή και τις πιθανές ποινικές ευθύνες για τα 200.000 ευρώ που απέσυρε η «μητέρα» της, μία μέρα πριν κλείσουν οι τράπεζες και ενώ η ίδια ετοίμαζε το “ντου” στις θυρίδες των υπολοίπων Ελλήνων. Ο Δ. Κοδέλας και οι λοιποί της ΚΟΕ, υπό την καθοδήγηση του Ρινάλντι, ελπίζω να μη θέλουν να συνδυάσουν την πιθανή παραίτησή τους με κάποιο νέο πολιτικό τερτίπι – δηλαδή, και να παραμείνουν ως «αντιπολίτευση» στον ΣΥΡΙΖΑ και να μην ακολουθήσουν τον Λαφαζάνη, υποκαθιστώντας τον στον ρόλο της αριστερής αντιπολίτευσης– αλλά να διαχωρίσουν τις τύχες τους από το τυχοδιωκτικό εγχείρημα του Τσίπρα.]
Όμως, το Βατερλώ του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα είναι πραγματικό και όχι επικοινωνιακό γεγονός, δεν χωράει αναστροφή. Το κομματικό πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται και, στο τέλος, αυτό το μόρφωμα θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη:
Η εμπιστοσύνη του κόσμου στον ίδιο τον Τσίπρα (παρ’ όλα τα τερτίπια της επίρριψης των ευθυνών αποκλειστικά στον Λαφαζάνη, τον Βαρουφάκη ή τη Ζωή) διαβρώνεται καθημερινά.
Οι εσωτερικοί σύμμαχοί του στρέφονται ανοικτά εναντίον του, όπως συνέβη ήδη με τον Καραμανλή, τον ΓΑΠ, τον Μπόμπολα ή τον Ψυχάρη. Χαρακτηριστικό είναι πως κανένας, ούτε καν ο Θεοδωράκης, δεν είναι διατεθειμένος, παρά την τραγική κατάσταση της χώρας, να συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό την ηγεσία του, όπως διακήρυσσε παλαιότερα.
ΟΙ μεγάλες δυνάμεις, με τις οποίες πίστευε ότι μπορεί να παίζει, τον εγκαταλείπουν η μία μετά την άλλη και ήδη το ρωσικό κόμμα, με τον Λαφαζάνη και τη Βαλαβάνη, εξέρχεται από την κυβέρνηση, αφού, την τελευταία στιγμή, ο Πούτιν, το βράδυ του δημοψηφίσματος, αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την σχεδόν έτοιμη έξοδο από την ευρωζώνη. Οι ΠΟΔΕΜΟΣ τον εγκαταλείπουν και σύντομα θα κάνουν το ίδιο και οι άλλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, και κατ’ εξοχήν οι σοβαρές όπως το Σιν Φέιν, αλλά ακόμα και καραγκιόζηδες, όπως ο Μελανσόν.
Στο κόμμα του είναι ήδη μειοψηφία, σε επίπεδο στελεχών, κατά συνέπεια δεν μπορεί να διαγράψει κανέναν διότι του το απαγορεύει το ίδιο το καταστατικό του και η κατρακύλα δεν μπορεί να αναστραφεί.
Όσες πράξεις και αν έχει ακόμα αυτή η κωμωδία της «πρώτης φοράς Αριστερά», αυτές θα διαδεχτούν η μία την άλλη με αστραπιαία ταχύτητα και το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, είναι η οριστική απώλεια της εξουσίας. Και αυτό παρότι όλοι θα θέλαμε, στις τραγικές ώρες που περνάει η πατρίδα, έστω την ύστατη στιγμή, να αναλάμβανε ο πρωθυπουργός τις ευθύνες του και να σταθεροποιούσε την πολιτική κατάσταση, ακόμα και με μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» ή «εθνικής ενότητας», για ορισμένους μήνες τουλάχιστον. Όμως, δυστυχώς, «δεν το έχει», «δεν το έχει» ούτε το κόμμα του, «δεν το έχει» δυστυχώς και ένα μέρος των ψηφοφόρων του, που τους έβγαλε στα κεραμίδια με το δημοψήφισμα. Κινδυνεύουν επομένως να ολοκληρώσουν την καταστροφή, την οποία άρχισαν στις 25 Ιανουαρίου του ενεστώτος έτους.
Αν τους το επιτρέψουμε! Διότι πια η σωτηρία της πατρίδας εξαρτάται κυριολεκτικά από τους πολίτες της, που θα πρέπει να θάψουν το τσεκούρι του εμφυλίου πολέμου, να θεραπεύσουν την τερατώδη ευπιστία και αφέλειά τους και να επιβάλουν έναν δρόμο ανασυγκρότησης ο οποίος προϋποθέτει την επανένωση του πατριωτισμού και της κοινωνικής ευαισθησίας. Οι πολίτες της χώρας πρέπει αναδημιουργήσουν έναν νέο κίνημα «Αγανακτισμένων». Όχι όμως των αγανακτισμένων που ονειρεύονται στο διχαστικό τους παραλήρημα ο Λαφαζάνης, η Ζωή, ο αδιόρθωτος Αλαβάνος –ελπίζω, την ύστατη στιγμή, να ανακρούσει πρύμναν ο διχαστικός, εσχάτως, Γλέζος των Βρυξελλών και να ξαναγίνει ο πατριώτης νέος της Ακρόπολης– που κινδυνεύουν να μεταβάλουν το εμφυλιοπολεμικό κλίμα σε πραγματικό εμφύλιο. Κάποιων νέων «Αγανακτισμένων» όχι μόνο ενάντια στον Σόιμπλε αλλά και τους Βαρουφάκηδες, και οι οποίοι και θα απαιτήσουν ένα πανεθνικό κίνημα σωτηρίας της πατρίδας. Επειδή δεν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, που μέχρι τώρα λειτούργησαν και συνεχίζουν να λειτουργούν διχαστικά, «αγανακτισμένοι» απέναντί τους, να συγκροτήσουν μια νέα κοινωνική συμμαχία σωτηρίας και ανασυγκρότησης της, καθημαγμένης από τους Τεύτονες και τους Έλληνες πολιτικούς, πατρίδας μας.

  Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα

Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς
 «Αν βουληθείς να μαρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν», Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες. Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των. Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβαινε. Εν μια νυκτί, βρήκαν εαυτούς να συγκατοικούν στο ίδιο τους το σπίτι με αλλά πενήντα άγνωστα σε αυτούς άτομα, ενώ οι τυχεροί που τα σπίτια τους δεν είχαν ακόμη επιταχθεί ζούσαν με την αγωνιά της εμφάνισης των στρατιωτών στην εξώπορτα που θα θυροκολλούσαν το χαρτί της επίταξης. Στα επόμενα είκοσι χρόνια οι Ελληνικοί προσφυγικοί πληθυσμοί, θα απωθηθούν στις παραγκουπόλεις της Κοκκινιάς και θα είναι η πληθυσμιακή ομάδα που θα βιώσει πλήρως την φρίκη και τις συνέπειες της κατοχής. Ενώ παρακολουθούν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από την πείνα, ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι η κοινωνική ρήξη και ο πολίτικος ριζοσπαστισμός. Ο Δεκέμβρης του 1944 και ο εμφύλιος ήταν το φυσιολογικό επακόλουθο της μικρασιατικής καταστροφής και της προσφυγιάς. Τρία χρόνια αργότερα, το 1947 κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, ο στρατός άρχισε συστηματικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εκκενώσεως εκατοντάδων χωριών στην Μακεδονία και την Ήπειρο, με σκοπό να αποκόψει τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού από τον τοπικό εφοδιασμό και ταυτόχρονα να τους στερήσει την δυνατότητα στρατολόγησης νέων μαχητών. Οκτακόσιες χιλιάδες εσωτερικοί πρόσφυγες από τα εκκενούμενα Ελληνικά χωριά, οι λεγόμενοι «ανταρτόπληκτοι», μεταφέρονται βιαίως στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εκ νέου όπως και το 1922 μια αφάνταστη εσωτερική προσφυγική τραγωδία, ελάχιστα γνωστή σήμερα, με απελπισμένους ανθρώπους στερουμένων βασικών εφοδίων επιβίωσης να περιφέρονται ρακένδυτοι στις παρυφές των πόλεων και να πεθαίνουν από ασιτία . Μέσα σε 25 χρόνια ο κοινωνικός ιστός της χώρας θα διαρραγεί ανεπανόρθωτα δυο φόρες. Η μικρασιατική καταστροφή και ο εμφύλιος πόλεμος, θα είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας των πολιτικών ελίτ που αδυνατούν να κατανοούσουν τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής τους λόγω της μικρόνοιας τους, των προσωπικών τους συμφερόντων, του ανύπαρκτου μορφωτικού τους επίπεδου και των ιδεοληπτικών εμμονών τους. Η εισροή αλλοεθνών πληθυσμών σήμερα στην Ελλάδα ομοιάζει φυσικά με το 1922 μόνο ως προς την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να χειρισθεί τα «νέα δεδομένα» και να αντιληφθεί τις μελλοντικές συνέπειες και το βάρος των πράξεων του επειδή προσποιείται ότι δεν κατανοεί την καλοσχεδιασμένη εποίκιση της χώρας από τις ορδές των ανθρώπων με διαφορετικά εθνολογικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που μετασχηματίζουν σταδιακά την Ελλάδα σε χαλιφάτο μέσω ενός καλά γεωπολιτικού οργανωμένου σχεδίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ και την Τουρκία. Τελικός στόχος: να εποικίσουν με μουσουλμάνους τα Βαλκάνια ώστε να εξουδετερωθούν οι φιλορωσικοί ορθόδοξοι πληθυσμοί στα πλαίσια των γεωπολιτικών σχεδιασμών της νέας τάξης πραγμάτων. Η Γερμανική προτεσταντική ηθική βασίζεται στην εκδίκηση και την τιμωρία των εχθρών. Το Γερμανικό «αίσθημα αποκατάστασης δικαιοσύνης» ικανοποιήθηκε μόνο στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ διατηρεί ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ρωσία που κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουν με τον «θρίαμβο της Γερμανικής πολίτικης» στην Ευρώπη. Τα πολιτικό έργο της σφαγής των Αρμενίων και των Ελλήνων από τους Τούρκους, σχεδιάστηκε το 1915 από τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμο Κάιζερ με σκοπό να διακοπεί η ρωσική διείσδυση προς τον Καύκασο και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Η ίδια η πολιτική ολοκληρώνεται σήμερα, μετά 100 χρόνια με την σφαγή 15 εκατομμυρίων ορθοδόξων στην Συρία και το Ιράκ, μέσα από την ανιαρή συμμαχία των σουνιτών ισλαμιστών με την Δύση. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αυτές τις γενικές πολιτικές γραμμές σχεδιάστηκε από τους Γερμανούς η πρωτοφανούς αγριότητας για τα δεδομένα της κατοχής σφαγή του Διστόμου, η οποία υλοποιήθηκε από τους μουσουλμάνους του Παλαιστινιακού τάγματος του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χουσεΐν, που στρατοπέδευε στο Λαύριο, οι στρατιώτες του οποίου εχρησιμοποιούντο από την Βέρμαχτ για τις «σκληρές» Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις αντιποίνων στην Στερεά Ελλάδα, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούσαν τους Γερμανοντυμένους και Ιταλοντυμένους μουσουλμάνους Τσάμηδες στην Θεσπρωτία. Ο σημερινός μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας άρχισε και εντατικοποιήθηκε από τα φιλογερμανικά πολιτικά συστήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, μέσω της συνειδητής επιλογής του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης «εισαγόμενης εργασίας και δανεισμού». Ταυτόχρονα, όλοι μαζί διαρρήγνυαν τα ιμάτια των υπέρ της ανάγκης δημιουργίας τεμένους στον ιερό χώρο του Βοτανικού, πράξη βέβαια που νομιμοποιεί πολιτικά την εισβολή των παρανόμως εισερχόμενων. Η πολιτική επιρροή της Τουρκίας στους πληθυσμούς των μουσουλμάνων της Ελλάδος, οι πρόωρες διακηρύξεις της περί «προστασίας» ως αιτίας μελλοντικής εισβολής στην Ελλάδα, ίσως να ενεργοποιήσει θετικά τα πολιτικά αντανακλαστικά του Πρωθυπουργού που φαίνεται να διαθέτει επαρκώς παρά το νεαρό της ηλικίας του, εν αντιθέσει βεβαίως με τα ανύπαρκτα κάποιων μελών της κυβέρνησης του, τρίτης ηλικίας. Οι δηλώσεις περί «εκθέσεως εις τον Ελληνικόν ήλιον» και περί «εισαγωγής στην χώρα μελαψών νέων εξαίρετου κάλλους», είτε υποτιμούν την νοημοσύνη του λαού είτε άπτονται εξειδικευμένων αναλύσεων. Ταυτόχρονα, οι προηγούμενοι διαχειριστές της εξουσίας σείουν υποκριτικώς το μεσαίο δάκτυλο των στην κυβέρνηση «για ανικανότητα». Δεν θα αναφερθώ βεβαίως στις πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την μετανάστευση, διότι αυτές έχουν απαξιωθεί λόγο της γνωστής πρακτικής διαχείρισης του χρήματος και της εξουσίας. Επίσης, είναι αδύνατο σε αυτές τις γραμμές να περιγράφει η πνευματική και ηθική εξαθλίωση που οδήγησε την χώρα η ΝΔ, ώστε σήμερα ούτε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας να μην διαθέτει στοιχειωδώς τα ιδεολογικά όπλα αντιμετώπισης της εισβολής των επηλύδων. Χαρακτηριστικό των προθέσεων τους στο θέμα αυτό υπήρξαν οι δηλώσεις των πολιτικών τους ταγών όταν ευρίσκοντο εις την εξουσία, ένθα ευχαριστούσαν τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως τόπο εγκατάστασης των, παραχωρούσαν το δικαίωμα σε γηγενείς και αλλοεθνείς να καίνε τα εθνικά σύμβολα ή ψήφιζαν στην βουλή το εθνοκτόνο Δουβλίνο ΙΙ. Δεν διανοήθηκαν ποτέ οι πολιτικές «ιδιοφυΐες» της ΝΔ για τα μηνύματα που εξέπεμπαν προς την απύθμενη πληθυσμιακή δεξαμενή των κολασμένων του κόσμου τούτου; Στην ανώριμη Ελληνική κοινωνία, η ρηχή και υπερφίαλη πολιτική τάξη των τηλεοπτικών παραθύρων είναι ανίκανη να αποκαταστήσει μελλοντικά τις κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες αναίμακτα. Οι νεοεισερχόμενοι πληθυσμοί στην Ελλάδα θα διεκδικήσουν το μερίδιο τους στην διανομή της οικονομικής και πολιτισμικής «πίτας» στην χώρα μας που διαθέτει παραγωγική και πνευματική βάση «μηδενικού αθροίσματος». Τα αποτέλεσμα θα είναι μόνο αίμα, δάκρυα και ερείπια. Ο « Ήλιος του Αλλάχ και της Δύσης» στην Συρία, στο Ιράκ, στην Βοσνία, στον Λίβανο και στην Αφρική φωτίζουν στους Έλληνες πολιτικούς τον δρόμο.
 Ο Αλκιβιάδης-Κωνσταντίνος Κεφάλας είναι Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστήμιου του Manchester, UK, Δντης Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας.

 dimokratianews.gr

Φ Ι Λ Ο Τ Ι Μ Ι Α

Οι ΗΠΑ ετοιμάζουν κοινή στρατιωτική επέμβαση Τουρκίας – Σ.Αραβίας στη Συρία για την ανατροπή του προέδρου Μ.Άσαντ

ΤΟ ΙΡΑΝ ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΛΟΚΗ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΡ

Σε κοινή επέμβαση Τουρκίας-Σ.Αραβίας, κατά του Σύρου προέδρου Μ.Άσαντ "σπρώχνουν" οι ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν την γεωπόλιτική κατάσταση στη Μ.Ανατολή, και να "απελευθερώσουν" το δρόο για το καταριανό φυσικό αέριο.

 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας Huffington Post, που επικαλείται απόρρητες "πηγές" και τα οποία έχουν πάρει μεγάλη έκταση στον τουρκικό τύπο, ετοιμάζεται με την στήριξη των ΗΠΑ κοινή συνδυασμένη στρατιωτική επέμβαση Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας στην Συρία, για την ανατροπή του προέδρου Μ.Άσαντ το οποίο επέζησε μέχρι σήμερα μετά από τέσσερα χρόνια αιματηρού εμφυλίου πολέμου. 

 

Η συνδυασμένη δράση των δυο αυτών χωρών, θα γίνει με χερσαία επίθεση της Τουρκίας συνδυαζόμενη με αεροπορικές επιθέσεις της Σαουδικής πολεμικής αεροπορίας. Για την επίτευξη της συνεργασίας των δυο χωρών στο κοινό αυτό σχέδιο επεμβάσεως, μεσολάβησε το Κατάρ που θεωρείται σαν ο μεγαλύτερος εχθρός του προέδρου Άσαντ και ο μεγαλύτερος φίλος της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

 

Το Κατάρ θέλει την πτώση Μ.Άσαντ για να μπορεί να περάσει αγωγό φυσικού αερίου από τη Συρία και να εξοβελίσει το ρωσικό αέριο από την Ευρώπη με τις ευχές των ΗΠΑ. Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκε το ISIL από Αμερικανούς,Καταριανούς,Τουρκους και Σαουδάραβες. Δεν περίμεναν όμως ότι ο πρόεδρος Μ.Άσαντ θα αποδεικνύονταν τόσο ανθεκτικός, και τώρα βλέποντας τον ρωσικό South Stream προ των πυλών βιάζονται να ανατρέψουν τάχιστα τον πρόεδρο Άσαντ.

 

Η συνέχιση της παρουσίας του ISIL εκθέτει τους Αμερικανούς και τώρα βιάζονται για μια ουσιαστική επέμβαση που όμως δεν πρέπει να τους εμπλέκει άμεσα για να μην έρεθι σε σύγκρουση με την Ρωσία, αλλά και την Κίνα, που στηρίζει τις επιλογές της Μόσχας και δεν επιθυμεί την περαιτέρω ισχυροποίηση των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή.

 

Όπως θα είναι επόμενο μια τέτοια επιχείρηση θα βάλει «μπουρλότο» σε όλη την Μέση Ανατολή. Κατά πρώτο το Ιράν δεν θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια καθώς υπάρχει και στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Συρίας και Ιράν σε περίπτωση που η Συρία δεχτεί οργανωμένη εξωτερική στρατιωτική εισβολή.

 

Ήδη τα σύνορα Τουρκίας Ιράν βρίσκονται σε αναταραχή μετά την πρόσφατη αιματηρή επίθεση Κούρδων στην περιοχή του Αγρί και τις κατηγορίες της Τουρκίας ότι πίσω από την επίθεση αυτή κρύβεται το Ιράν. 

 

Στο Ιράκ παράλληλα θα αναζωπυρωθεί η στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Σιϊτών που είναι η πλειοψηφία και υποστηρίζουν το Ιράν και τον Άσαντ και των Σουνιτών που κατευθύνονται από την Σαουδική Αραβία ενώ η λιβανέζικη Χετζμπολάχ θα ξεσηκωθεί για να στηρίξει τον Άσαντ όπως το έχει ήδη κάνει στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, απειλώντας ακόμα και με επιθέσεις στο ίδιο το έδαφος της Σαουδικής Αραβίας αλλά και της Τουρκίας. 

 

Εδώ σημαντικό ρόλο θα παίξουν και οι Αλεβίτες της Τουρκίας που έχουν ταχτεί ανοιχτά υπέρ του Αλαουϊτη Μ.Άσαντ και υπολογίζονται στα δεκαπέντε εκατομμύρια. Ερώτημα παραμένει τι στάση θα κρατήσει η Αίγυπτος, η οποία μέχρι τώρα προσπαθεί να παίξει ηγεμονικό και μεσολαβητικό ρόλο στην Μέση Ανατολή αλλά είναι δεδηλωμένη εχθρός της Τουρκίας και του Ερντογάν, για τον οποίο τρέφει απέχθεια.

 

Το ερώτημα είναι αν οι Αμερικανοί θα προχωρήσουν σε αυτό το τρελό σχέδιο ή απλά πρόκειται για εκφοβιστικές "φανφάρες" άλλωστε οι Αμερικανοί έχουν αποδειχθεί "μάστορες" στην προπαγάνδα και στην παραπληροφόρηση. Παρ'όλα αυτά στο βαθύ αμερικανικό κράτος κρύβονται πολλοί παλαβοί χαμηλής διανοητικής στάθμης, σαν τον άλλοτε χρηματοδοτούμενο Πολωνό πράκτορά τους Λεχ Βαλέσα που είπε το αμίμητο προ ημερών "να φοβίσουμε τους Ρώσους με τα πυρηνικά μας, είναι καλύτερα από τα δικά του"!.

 

Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ.

 

Ανεξάρτητα πάντως των πιθανών εξελίξεων, αντιλαμβάνεται κάνεις ότι η ανακοίνωση της υπογραφής του αγωγού μεταφοράς του ρωσικού φυσικού αερίου μέσα στην εβδομάδα από τον Π.Λαφαζάνη πυροδοτεί ραγδαίες εξελίξεις. Πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να είναι έτοιμη για παν ενδεχόμενον.

 

 

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Προελαύνουν οι σιίτες Χούτι στην Υεμένη παρά τους βομβαρδισμούς του Ριάντ - Μπήκαν στα προάστια του Άντεν (vid)

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΝΙΚΗ ΙΡΑΝ-ΜΟΣΧΑΣ

Οι σιίτες Χούτι, οι οποίοι θεωρούνται και είναι σύμμαχοι του Ιράν, συνέχισαν την προέλαση στα βορειοανατολικά προάστια του Άντεν σήμερα, δίνοντας σκληρές μάχες με δυνάμεις πιστές στον σουνίτη και υποστηρικτή της Αλ Κάιντα και του ISIL, πρόεδρο Αμπντ Ράμπο Μανσούρ Χάντι, όπως δήλωσαν πηγές προσκείμενες και στις δύο πλευρές.

Πρόκειται για μια μεγάλη αποτυχία του σουνιτικού συνασπισμού ο οποίος φιλοδοξούσε να σταματήσει την νικηφόρα πορεία των σιιτών.

Στο μεταξύ ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) ανακοίνωσε ότι οι νεκροί από τον αεροπορικό βομβαρδισμό που έπληξε έναν καταυλισμό εσωτερικά εκτοπισμένων στην επαρχία Χάτζα, στο βορειοδυτικό τμήμα της Υεμένης, ανήλθαν σε τουλάχιστον 45, ενώ οι τραυματίες είναι άλλοι 65.

Παράλληλα, οι κινεζικές αρχές απομάκρυναν 449 Κινέζους υπηκόους και έξι υπηκόους άλλων κρατών από την Υεμένη, όπως μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα. Χθες Κυριακή, 122 Κινέζοι είχαν ήδη απομακρυνθεί και μεταφερθεί στο Τζιμπουτί.

Το Άντεν αποτελεί το έσχατο προπύργιο του Χάντι και συνεχίζει να πολιορκείται, παρά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς που διεξήγαγε για πέμπτη ημέρα η συμμαχία σουνιτικών αραβικών κρατών υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που άρχισε την περασμένη Πέμπτη στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη.

Βόρεια του Άντεν, κάτοικοι της πόλης Νταλεά είπαν ότι μαχητές των Χούτι, με την υποστήριξη μονάδων του στρατού που είναι πιστές στον πρώην πρόεδρο Άλι Αμπντάλα Σάλεχ, βομβάρδισαν με πυροβολικό και με άρματα μάχης τους αντιπάλους τους, κάτι που δείχνει ότι αυτομολούν στους σιίτες Χούτι πιθανότατα διότι βλέπουν να μην έχει αίσιο τέλος ο αγώνας τους.

Επίσης στην ίδια περιοχή πέντε άμαχοι σκοτώθηκαν σε σφοδρές οδομαχίες, σύμφωνα με τους κατοίκους.

Ο Χάντι, υπέρ του οποίου επενέβησαν η Σαουδική Αραβία και κράτη-σύμμαχοί της, είχε εγκαταλείψει τον περασμένο μήνα την πρωτεύουσα Σαναά και είχε καταφύγει στο Άντεν. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα την περασμένη Πέμπτη και δεν έχει επιστρέψει.

Στην πρωτεύουσα Σαναά, η οποία ελέγχεται από τους Χούτι, αεροσκάφη έπληξαν περιοχές γύρω από το προεδρικό παλάτι, δίπλα στην διπλωματική συνοικία, καθώς και μια αποθήκη όπλων στο όρος Νούγκουμ, που δεσπόζει της πόλης. “Ήταν μια νύχτα βγαλμένη από την κόλαση”, είπε χαρακτηριστικά Υεμενίτης διπλωμάτης.

Μιλώντας στη Σύνοδο του Αραβικού Συνδέσμου προχθές Σάββατο, ο Χάντι κατήγγειλε πως το κίνημα των Χούτι αποτελεί μια «μαριονέτα του Ιράν». Ο πρόεδρος Χάντι αποχώρησε από τη σύνοδο με το αεροσκάφος του βασιλιά Σαλμάν και βρίσκεται πλέον στο Ριάντ, όπου θα παραμείνει έως ότου σταθεροποιηθεί- προφανώς υπέρ του- η κατάσταση στην Υεμένη, κάτι που δεν προβλέπεται. 

Οι Άραβες ηγέτες συμφώνησαν στη σύνοδό τους στην Αίγυπτο να σχηματιστεί μια κοινή αραβική στρατιωτική δύναμη για την αντιμετώπιση απειλών για την ασφάλεια της Μέσης Ανατολής, όπως είναι η σύγκρουση στην Υεμένη. Αλλά το να δημιουργηθεί η δύναμη αυτή θα χρειαστεί μια μακρά διαδικασία, ενώ η τραχιά γεωγραφία, οι εσωτερικές έριδες και η πρόσφατη ιστορία της Υεμένης αποτελούν μείζονες προκλήσεις σε ό,τι αφορά τους σχεδιασμούς για την αποστολή της εκεί.

Άλλωστε εάν γινόταν κάτι τέτοιο θεωρείται σίγουρο ότι το Ιράν θα έστελνε χιλιάδες Φρουρούς της Επανάστασης, προς βοήθεια των Χούτι.

Τη δεκαετία του 1960, η επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου —υπέρ αντίπαλων πλευρών— στον εμφύλιο πόλεμο στην τότε Βόρεια Υεμένη είχε οδηγήσει σε ένα μακρόχρονο και φθοροποιό στρατιωτικό αδιέξοδο.

Για την ώρα, το Ριάντ λέει ότι επικεντρώνεται στην αεροπορική εκστρατεία εναντίον των Χούτι. Έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη οκτώ ακόμη σουνιτικών αραβικών κρατών, καθώς και του Πακιστάν.

Το Ισλαμαμπάντ ανακοίνωσε σήμερα ότι θα στείλει στρατεύματα στη Σαουδική Αραβία για να ενταχθούν στη συμμαχία εναντίον των σιιτών ανταρτών, δια στόματος ενός ανώτερου κυβερνητικού στελέχους.

«Είχαμε ήδη δεσμευθεί να προσφέρουμε πλήρη υποστήριξη στη Σαουδική Αραβία στην επιχείρησή της εναντίον των ανταρτών (Χούτι) και θα ενταχθούμε στη συμμαχία», τόνισε το στέλεχος αυτό της κυβέρνησης.

Επίσημα δεν είναι σαφές πόσους στρατιωτικούς ή τι μέσα θα διαθέσει η κυβέρνηση του Πακιστάν.

Ο Λευκός Οίκος έχει ανακοινώσει ότι δεν θα συμμετάσχει άμεσα στις επιχειρήσεις, αλλά έχει δημιουργήσει ένα κλιμάκιο για να συντονίζει τη χορήγηση υποστήριξης σε ό,τι αφορά τη συλλογή πληροφοριών.

Δληαδή έχουμε χώρες όπως το Κατάρ,και η Σαουδική Αραβία οι οποίες στηρίζουν και εξοπλίζουν το σατανικό και αιμοσταγές ISIL να βοηθιούνται από τις ΗΠΑ με "έμμεσο" τρόπο, στη συλλογή πληροφοριών για τις οποίες υποτίθεται ότι οι εξτρεμιστές τρομοκράτες αποτελούν μέγιστο εχθρό τους. Προφανώς η γεωπολιτική έιναι ιδιαιτέρως πολύπλοκο αντικείμενο, και από τη σωστή "ανάγνωση" του εξαρτώνται χιλιάδες ζωές.

Οι Χούτι είναι η μόνη δύναμη στην περιοχή που πολεμά τους τρελούς του ISIL και της Αλ Κάιντα, αυτό στη Δύση προφανώς είναι αδιάφορο.

Κατοχή της Υεμένης σημαίνει έλεγχος του θαλάσιου δρόμου της Ερυθράς Θάλασσας και της σημασίας της Διώρυγας του Σουέζ.

Πάντως ως δείχνουν τα πράγματα το Άντεν θα πέσει εντός των ημερών και πολύ δύσκολα θα μπορέσουν οι δυτικοί μαζί με τους σουνίτες συμμάχους τους να αλλάξουν την εις βάρος τους κατάσταση στην περιοχή. Σιιτική νίκη, θεωρέιται νίκη του Ιράν, και κατ'επέκταση νίκη της Μόσχας.

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

NY Times: "Πώς ξεκίνησε και πού έχει φτάσει το Ισλαμικό Κράτος" - Αναλυτικά γραφήματα και χάρτες

Η "ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ" ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΘΡΕΨΕ Η ΔΥΣΗ

Oι ΝΥ Τimes παρουσιάζουν αναλυτικά την γέννηση και την μέρχι τώρα επέκταση του ISIL το οποίο όμως δημιουργήθηκε και εξοπλίσθηκε με δυτικά όπλα και κεφάλαια.

 

Η "Λερναία Ύδρα" έχει όμως μεγαλώσει και πια δείχνει ασταμάτητη και ανεξέλεγκτη. Οι υποτιθέμενοι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έχουν αποδειχθεί υπόπτως "τζούφιοι" και δεν έχουν καμια επίδραση πάνω στις δομές του ISIL.

 

Kαλύτερα απ'ολους το είπε ο Σύρος πρόεδρος Μ.Άσαντ στο Ria Novosti: "Η συριακή Αεροπορία είναι πάρα πολύ μικρή εν σχέση με την αεροπορική δύναμη των Αμερικανών και των συμμάχων τους, εν τέλει όμως πραγματοποιεί καθημερινά περισσότερες εξόδους από αυτούς, που σημαίνει ότι ακόμα οι ΗΠΑ δεν θέλουν να καταστραφεί το Ισλαμικό Κράτος"

Έχοντας καταλάβει κρίσιμα τμήματα της Συρίας το προηγούμενο έτος και πρόσφατα τεράστιες περιοχές του Ιράκ, το Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Συρία ελέγχει έδαφος που είναι μεγαλύτερο από ό, τι πολλές χώρες έχει ξεπεράσει πλέον την Αλ Κάιντα ως η πιο ισχυρή ομάδα τζιχάντ του κόσμου.

Την ίδια στιγμή η οργάνωση βρίσκεται πίσω από πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γαλλία και τη Δανία, ενώ έχει υπό τον έλεγχό της περιοχές στο Ιράκ, τη Συρία και πιο πρόσφατα τη Λιβύη. Την ίδια στιγμή δομές της εντοπίζονται στην Τουρκία, την Υεμένη, τη Σαουδική Αραβία, το Αφγανιστάν, την Τυνησία και την Αλγερία.

Η New York Times στην ιστοσελίδα της παρουσιάζει έναν οπτικό οδηγό για την κρίση στο Ιράκ και τη Συρία με αναλυτικούς χάρτες και γραφήματα από το ξεκίνημα της δράσης των τζιχαντιστών μέχρι σήμερα. 

Στο χάρτη που ακολουθεί φαίνεται ο αγώνας κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου. 



1. Φιλοκυβερνητικές δυνάμεις και συμμαχικοί πολιτοφύλακες μάχονται του μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στην πόλη Τικρίτ. 
2. Την ίδια στιγμή, οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εξαπολύουν επίθεση στην πόλη Ραμάντι, στο κεντρικό Ιράκ.
3. Κούρδοι και τζιχαντιστές συγκρούονται στο Κιρκούκ, το οποίο ελέγχεται από το Ισλαμικό Κράτος. 
4. Κάτοικοι της Hawija είπαν ότι οι τζιχαντιστές εκτέλεσαν κάποιους από τις δικούς τους μαχητές της στην προσπάθειά τους να διαφύγουν όταν η ομάδα τους δέχθηκε επίθεση από κουρδικές δυνάμεις.

Η επιχείρηση ανακατάληψης της Τικρίτ

Φιλοκυβερνητικές δυνάμεις συμμετέχουν στην επιχείρηση για την ανακατάληψη της πόλης Τικρίτ, στο βόρειο Ιράκ, τη γενέτειρα του Σαντάμ Χουσεΐν, από το Ισλαμικό Κράτος. Περισσότεροι από 30.000 μαχητές - στρατιώτες, σιίτες, σουνίτες και μέλη της ιρανικής «Επαναστατικής Φρουράς» συμμετέχουν στην μεγαλύτερη επιχείρηση κατά της ISIS.



Το Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Συρία ελέγχει έδαφος που είναι μεγαλύτερο από ό, τι πολλές χώρες

Παρά τις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές (οι οποίες είναι το λιγότερο και υπόπτως επιφανειακές), οι ελεγχόμενες από το Ισλαμικό Κράτος περιοχές δεν έχουν αλλάξει σημαντικά από το περασμένο καλοκαίρι, όταν κατέλαβαν μεγάλα τμήματα της Συρίας και του Ιράκ. 




Οι επιθέσεις των τζιχαντιστών εναντίον Ασσύριων χριστιανών

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν απαγάγει περίπου 300 άτομα από μία σειρά από χωριά κατά μήκος του ποταμού Khabur. Οι κάτοικοι των χωριών είναι κυρίως Ασσύριοι χριστιανοί και η περιοχή ελέγχεται εδώ και καιρό από κούρδους αντάρτες. Τα συγκεκριμένα χωριά έχουν αλλάξει χέρια αρκετές φορές τις τελευταίες εβδομάδες καθώς κουρδικές, αραβικές μουσουλμανικές και χριστιανικές ομάδες έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους ενάντια στις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους. 



Από πού προέρχονται οι ξένοι μαχητές στο Ιράκ και τη Συρία

Τουλάχιστον 20.000 επίδοξοι μαχητές έχουν ταξιδέψει στη Συρία και το Ιράκ κατά τη διάρκεια των πρόσφατων συγκρούσεων στις δύο χώρες, σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση από το Εθνικό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας, για να πολεμήσουν στο πλευρό των τζιχαντιστών με τον αριθμό τους συνεχώς να αυξάνεται.

Οι περισσότεροι προέρχονται από τη Τυνησία, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη. Οι θρησκευτικές διώξεις και οι εθνοτικές συγκρούσεις είναι οι κύριοι λόγοι για τη ροή των ξένων μαχητών από μετα-σοβιετικά κράτη όπως για παράδειγμα η Ρωσία, το Ουζμπεκιστάν και το Τατζικιστάν.

Την ίδια στιγμή δεν είναι λίγοι οι ξένοι μαχητές από ευρωπαϊκά κράτη, όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Βέλγιο που έχουν ενταχθεί στις τάξεις των ισλαμιστικών ενόπλων ομάδων. Αμερικανοί αξιωματούχοι παρακολουθούν στενά τα κοινωνικά δίκτυα και εκπαιδεύουν κρατικές και τοπικές αρχές για να εντοπίσουν τους επίδοξους ταξιδιώτες. 




Ό,τι απέμεινε από το Κομπάνι

Επιθέσεις και αεροπορικές επιδρομές οδήγησαν σε εκτεταμένες καταστροφές στην πόλη Κομπάνι, που βρίσκεται κατά μήκος των συνόρων της Συρίας. Η βία ανάγκασε πολλούς από τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πάνε στην Τουρκία. 



Σκληρές μάχες στην επαρχία Ανμπάρ

Από τον Αύγουστο, οι μάχες εξακολουθούν να μαίνονται σφοδρές και ασταμάτητες στην περιοχή Ανμπάρ του δυτικού Ιράκ.



Παρακολουθώντας τις επιθέσεις του ΙΚ

Δεκάδες Κούρδοι καθισμένοι στους γύρω λόφους παρακολουθούν την πολιορκία της πόλης Κομπάνι από τους τζιχαντιστές, αλλά και την εν εξελίξει αεροπορική επιχείρηση. Συχνά οι συγκεντρώσεις αυτές διαλύονται από την τουρκική αστυνομία. Στους ίδιους λόφους, δεκάδες άρματα του τουρκικού στρατού έχουν λάβει θέσεις μάχης αλλά παρακολουθούν αμέτοχα.



Μάχες τζιχαντιστών και κούρδων σε συνοριακή πόλη της Συρίας

Τα τουρκικά στρατεύματα παρακολουθούν από την κορυφή ενός λόφου κατά μήκος των συνόρων, τις μάχες που μαίνονταν μεταξύ του ισλαμικού κράτους και των Κούρδων στη συνοριακή πόλη Κομπάνι.



Αεροπορικές επιδρομές κατά του ΙΚ, πρόσφυγες εγκαταλείπουν τη Συρία

Πάνω από τρία εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν εγκαταλείψει τη Συρία από το 2012. Οι περισσότεροι έχουν διασχίσει τα σύνορα με την Τουρκία, τον Λίβανο και την Ιορδανία, ενώ μικρότερος αριθμός κατέφυγε στο Ιράκ και την Αίγυπτο. Μόνο το 12% από αυτούς ζει στα μεγάλα στρατόπεδα προσφύγων που έχουν κατασκευαστεί, ενώ ένας πολύ μεγάλος αριθμός ζει σε υποβαθμισμένα καταφύγια σε πόλεις και χωριά.



Αεροπορικές επιδρομές στο Ιράκ και τη Συρία μέρα με τη μέρα




Η αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους μετακινείται προς τη Συρία

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι άραβες σύμμαχοι της ξεκίνησαν τους βομβαρδισμούς εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, με στόχο να πλήξουν βάσεις, στρατόπεδα εκπαίδευσης και σημεία ελέγχου των τζιχαντιστών σε τουλάχιστον τέσσερις επαρχίες στην Συρία. 



Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν βάσεις των τζιχαντιστών στη Συρία 

Αμερικανοί αξιωματούχοι αναφέρουν ότι την πρώτη ημέρα των αεροπορικών επιδρομών στη Συρία καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές πολλές βάσεις των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους. 



Αμερικανικά αεροσκάφη πλήττουν βάσεις των τζιχαντιστών κοντά στο Ερμπίλ

Μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ έπληξαν με έξυπνες βόμβες θέσεις των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους κοντά στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν.



Δέκα χρόνια επιθέσεων του ΙΚ στο Ιράκ

Το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία, έχει τροφοδοτήσει τη θρησκευτική βία στην περιοχή για πολλά χρόνια. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι επιθέσεις που αποδίδονται στο Ισλαμικό Κράτος.



2004-2005
Η ομάδα πρωτοεμφανίζεται με την ονομασία «Αλ Κάιντα στο Ιράκ». Στόχος της είναι να προκαλέσει έναν εμφύλιο πόλεμο.

2006-2007
Η ομάδα βομβαρδίζει σιιτικό τέμενος στο Ιράκ. Στους κόλπους της συρρέουν εξεγερμένες ομάδες σουνιτών , κι έτσι αλλάζει το όνομά της σε Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ.

2008-2010
Το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ αναλαμβάνει την ευθύνη για περισσότερες από 200 επιθέσεις, οι περισσότερες σε πυκνοκατοικημένες περιοχές γύρω από τη Βαγδάτη. 

2011-2012
Η ομάδα «εξαφανίζεται» το 2011, αλλά κάνει την επανεμφάνισή της όταν τα αμερικανικά στρατεύματα αποσύρονται από το Ιράκ. 

2013
Βλέποντας νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ εισέρχεται σε εμφύλιο πόλεμο με τη Συρία και αλλάζει το όνομά της σε Ισλαμικό Κράτος αποκαλύπτοντας τον απώτερο στόχο της που είναι η ισλαμοποίηση του Ιράκ και της Συρίας. 

Τι συμβαίνει με τις πτήσεις στις εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη



Χαρακτηριστικό είναι ότι μετά και την κατάρριψη του επιβατικού αεροπλάνου των Μαλαισιανών Αερογραμμών πάνω από την Ανατολική Ουκρανία, άρχισε να τίθεται υπό αμφισβήτηση το κατά πόσο ασφαλείς είναι οι διαδρομές που οδηγούν μέσα από εμπόλεμες ζώνες.

 

Όπως φαίνεται και στον παρακάτω διαδραστικό χάρτη οι αεροπορικές εταιρείες αποφεύγουν συστηματικά τους αεροδιαδρόμους που περνούν πάνω από εμπόλεμες περιοχές. Ξεκάθαρη είναι δε και η εικόνα στους αιθέρες πάνω από τη Συρία και το Ιράκ με τα αεροπλάνα να επιλέγουν περιφερειακές διαδρομές για να καταλήξουν στον προορισμό τους. 

 

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr