«Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού...»: Η Αίγυπτος προχώρησε αιφνιδιαστικά σε αγορά από Ιταλία 2 φρεγατών FREMM!

Η έλλειψη ενδιαφέροντος από την κυβέρνηση για την εθνική άμυνα είναι πλέον χαρακτηριστική, σε σημείο που όλοι αναρωτούνται εάν θέλει πραγματικά να την ενισχύσει ή το αντίθετο.

Οι  ανέξοδες «επικές παραγγελίες» δεκάδων F-35 και φρεγατών Belharra που δεν κοστίζουν «ούτε ευρώ», καθώς πρόκειται για εξαγγελίες και τίποτα παραπάνω για μετά το 2025 (και βλέπουμε) δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Η πικρή πραγματικότητα που εκμεταλλεύεται στο έπακρο η Τουρκία είναι ότι οι δανειστές, με την συνυπογραφή της ελληνικής πολιτικής ελίτ στα τρία Μνημόνια, δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Τα παραμύθια ότι τάχα δεν υπάρχουν FREMM από το γαλλικό Ναυτικό ή κάποιο άλλο πλοίο για να προχωρήσουμε στην άμεση παραγγελία του, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πλήρη απραξία, καθώς το διάστημα μέχρι το 2025 θα είναι το πιο κρίσιμο για την Ελλάδα, είναι ακριβώς αυτό: Παραμύθια.

Αντίθετα η Αίγυπτος αποδεικνύει ότι όποιος ενδιαφέρεται ρωτά και κτυπά πόρτες.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο ιταλικός ειδικός Τύπος  και δημοσιεύματα εφημερίδων η Αιγυπτος έχει συμφωνήσει με την Ιταλία για την προμήθεια δύο μεταχειρισμένων φρεγατών FREMM από το ιταλικό Ναυτικό(!) των “Spartaco Schergat" και "Emilio Bianchi”!

Μάλιστα την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε ειδική σύσκεψη στο ιταλικό υπουργείο Οικονομικών με τη συμμετοχή τραπεζών (Sace, Intesa Sanpaolo, Bnp Paribas και Santander) στην οποία εξετάστηκε και αποφασίστηκε η χρηματοδότηση της αγοράς εκ μέρους της Αιγύπτου!

Μάλιστα το ποσό που αναφέρεται είναι 500 εκατ. € τουλάχιστον το μισό του συνολικού κόστους για τις δύο FREMM έναντι 1 δισ., όσο κάνει δηλαδή η μια Belarra!

Όπως επίσης αναφέρει ο ιταλικός Τύπος δεν πρόκειται να υπάρξει έλλειψη για το ιταλικό Ναυτικό και ο πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε έχει πει το «Ναι».

Να σημειωθεί πως η μια εκ των δύο FREMM η " Emilio Bianchi ", καθελκύστηκε την προηγούμενη εβδομάδα!

Τώρα σε ότι αφορά την μίζερη ελληνική πραγματικότητα, αυτή αναλίσκεται σε δικαιολογίες ότι τάχα δεν υπάρχουν πλοία τώρα διαθέσιμα μεταχειρισμένα για να προχωρήσουμε σε κάποια παραγγελία για αυτό πάμε στις «ψηφιακές» FDI για μετά το 2025-26 γιατί θέλουμε να κάνουμε «Ψηφιακό» πόλεμο και άλλες τέτοιες ανοησίες.

pronews.gr

Τζέφρι Πάιατ για την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης: «Δεν θα την έλεγα παράνομη» - «Μακρύς ο δρόμος για τα F-35»

Ο Τζέφρι Πάιατ, συνομίλησε με τους δημοσιογράφους που κάλυψαν την επίσκεψη του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, μιλώντας για την επίσκεψη, τα ελληνοτουρκικά, την συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης, την οποία απέφυγε να χαρακτηρίσει ως «παράνομη» ακόμη και τα εξοπλιστικά δίνοντας και γενικές… κατευθύνσεις λέγοντας  πως αυτό που προέχει είναι η αναβάθμιση των F-16…

Ο κ. Πάιατ πραγματικά αποθέωσε την παρουσία του πρωθυπουργού της Ελλάδος στην συνάντησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς την “φανταστικά επιτυχημένη”.

«Το κάνω χρόνια αυτό και σπάνια βλέπω αυτή την επιτυχία. Ο πρωθυπουργός εξήγησε αναλυτικά στις επαφές του τα θέματα που αφορούν την Ελλάδα. Έχουμε καλές ειδήσεις και για την παιδεία και για τις επενδύσεις.

Έφερε στο προσκήνιο τις προοπτικές που ανοίγονται στην Ελλάδα σε ενέργεια, ναυτιλία, τουρισμό και τεχνολογία. Ήταν μια υποδειγματική παρουσίαση επιπέδου masterclass», τόνισε χαρακτηριστικά.

Για να συνεχίσει: «Είναι πολύ σημαντικές οι προσωπικές σχέσεις στη διπλωματία. Μας έδωσε την αίσθηση ο Μητσοτάκης ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε και ότι μπορεί να δώσει λύσεις. Είναι ένας άνθρωπος που προωθεί τις μεταρρυθμίσεις».

Ο Πάιατ για τα  ελληνοτουρκικά

Στην συνέχεια, ο Αμερικανός πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα ήταν αποκαλυπτικός σε ό, τι αφορά την στάση που θα τηρήσουν οι ΗΠΑ σχετικά με την προκλητικότητα της γειτονικής Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.

Τόνισε συγκεκριμένα ο Τζέφρι Πάιατ:

 «Είπαμε ξεκάθαρα ότι η Ανατολική Μεσόγειος πρέπει να είναι και ζώνη ειρήνης, ασφαλείας και σταθερότητας.

Για μας τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα στη θάλασσα με την ξηρά και δεν στηρίζουμε τις μονομερείς ενέργειες.

Ο πρωθυπουργός έθεσε τις κόκκινες γραμμές της Ελλάδας και τις ελληνικές ανησυχίες, αλλά σημείωσε ότι δεν θέλει να διακοπεί ο διάλογος και η Τουρκία να απομακρυνθεί από τη Δύση.

 Από τα πιο πετυχημένα σημεία της επίσκεψης του πρωθυπουργού  ήταν που παρά το θορυβώδες περιβάλλον στο Οβάλ Γραφείο ήταν αποτελεσματικός και παρουσίασε ξεκάθαρα τις ελληνικές θέσεις.»

Για την αμερικανική διαμεσολάβηση

«Ανόητη η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάει, φυσικά και θα εμπλακούμε.

Φυσικά και δεν θέλουμε να ξεσπάσει κάποια κρίση. Δεν θέλουμε Ελλάδα και Τουρκία να φτάσουν σε κρίσιμο σημείο κι έχουμε επέμβει ξανά στο παρελθόν.

Η Ουάσιγκτον λέει ένα ξεκάθαρο ναι, θα συνεχίσει να είναι ενεργή και θα βοηθάει Ελλάδα και Τουρκία να επιλύσουν τις διάφορες τους.

Δεν θα έλεγα ότι είναι μια συνηθισμένη κατάσταση, οι συνθήκες στην περιοχή αλλάζουν από την πλευρά των ΗΠΑ.

Δεν θα κάνω προβλέψεις για θερμό επεισόδιο. Η Τουρκία δεν θέλει να μείνει μόνη της με τη Ρωσία και το Ιράν και είναι ένα θέμα στο οποίο Ελλάδα και ΗΠΑ εργάζονται μαζί και η Ελλάδα είναι ένας παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή».

Για  την συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης: «Δεν την λέω παράνομη»

Ερωτηθείς αν οι ΗΠΑ χαρακτηρίζουν παράνομη τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, τόνισε πως

«Δεν έχουμε αποδώσει ακόμα αυτό το χαρακτηρισμό, μένουμε στο ότι είναι αντιπαραγωγική και προκλητική.

Ο κατάλληλος τρόπος για χάραξη ΑΟΖ είναι αυτός που ακολουθούν Ελλάδα και Ιταλία, ο οποίος βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και δεν δυναμιτίζει την κατάσταση στην περιοχή. Ο Μητσοτάκης έστειλε μήνυμα ότι οι διαφορές δεν θα λυθούν με στρατιωτικά μέσα αλλά με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το διάλογο».

Σε ό, τι αφορά τα F35, ο κ. Πάιατ τόνισε πως έχει ξεκινήσει ο διάλογος και θα είναι μακρύς.

«Αυτό που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή είναι η αναβάθμιση των F16, διότι αυτό θα είναι το πρώτο βήμα».

pronews.gr

Αγορά Α/Φ F-35: Αυταπάτη, μεγάλο παραμύθι ή τεράστιο λάθος;

Αντώνης Μυλωνάκης

Παρακολουθώ τα δύο τελευταία χρόνια την προσπάθεια ορισμένων πολιτικών κυρίως κύκλων να προσπαθούν να περάσουν με το πρόσχημα της Τουρκικής απειλής που ούτως ή άλλως υπάρχει, ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ με την αγορά και ενσωμάτωση στην Πολεμική μας Αεροπορία έναν νέο τύπο Α/Φ 5ης γενεάς το Αμερικανικό πολεμικό F-35.

Μάλιστα στη τελευταία επίσκεψη και πρώτη για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στις ΗΠΑ μπροστά στις κάμερες ακούστηκε από τα χείλη του ότι η χώρα μας είναι έτοιμη στο προσεχές μέλλον (από 2024) να μπει στη διαδικασία συμπαραγωγής του F-35, με την αμερικανική Lockheed Martin, αφού έχει αποφασιστεί (πότε;) ,να είναι το νέο Α/Φ 5ης γενιάς το οποίο θα αποτελέσει το κορμό της πολεμικής μας Αεροπορίας για τα επόμενα 30 χρόνια.

Δυστυχώς η κάθετη απομείωση των αμυντικών δαπανών τα τελευταία 10 χρόνια για τη χώρα μας και η τεράστια αύξηση των αντίστοιχων της Τουρκίας στο ίδιο διάστημα (περίπου 12 δισ δολάρια εξοπλιστικό πρόγραμμα), φέρνει μια φρενίτιδα, η οποία είναι απόρροια της σχετικής μαχητικής ισχύος μεταξύ των δύο χωρών σε περίπτωση θερμού επεισοδίου ή συρράξεως.

Όμως αυτό είναι ένα θέμα που όπως έχουμε υποστηρίξει εδώ και χρόνια ευθύνονται οι κυβερνήσεις των μνημονίων και η ψευτοπροοδευτική κουλτούρα των κυβερνήσεων της ΝΔ , του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και όχι η ποιότητα προσωπικού και μέσων των Ενόπλων δυνάμεων.

Επίσης ένα άλλο θέμα που δεν καταλαβαίνουμε όσοι ασχολούμαστε χρόνια με τους εξοπλισμούς και τη Γεωπολιτική είναι πως μια κυβέρνηση αποφασίζει να εντάξει έναν τύπο πολεμικού Α/Φ στη πολεμική μας Αεροπορία και μάλιστα στο κορμό της, χωρίς να ρωτήσει του ειδικούς που δεν είναι άλλοι από τους ιπτάμενους χειριστές της.

Είναι αδύνατον να πιστέψει κάποιος ότι η ηγεσία της πολεμικής μας αεροπορίας έδωσε το πράσινο φως για παραλαβή τέτοιου είδους Α/Φ αφού γνωρίζει πολύ καλά πως το F-35 δεν είναι σχεδιασμένο για αερομαχίες, αναχαιτίσεις και εμπλοκές αλλά για το πρώτο «ΑΘΟΡΥΒΟ» πλήγμα και άρα δεν είναι συμβατό με τους στόχους της Πολεμικής μας Αεροπορίας.

Είναι σίγουρο ότι απέφυγα μέχρι τώρα να γράψω οτιδήποτε για το εξοπλιστικό πρόγραμμα των Α/Φ γιατί πίστευα ότι καμιά Ελληνική κυβέρνηση δεν θα έφθανε στο σημείο να ικετεύει βοήθεια των ΗΠΑ πριμοδοτώντας τους Αμερικανούς από τα χρήματα του ήδη τσακισμένου Ελληνικού λαού χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Γιατί πράγματι, όποιον πιλότο ή γνώστη των εξοπλιστικών και της Γεωπολιτικής  κι αν ρωτήσεις θα σου πει ότι η πατρίδα μας διαθέτει δύο κύριους τύπους πολεμικών Α/Φ που κάνουν τη διαφορά εάν βέβαια τα καταστήσουμε επιχειρησιακά για τα επόμενα δέκα με δεκαπέντε χρόνια με ελάχιστα  χρήματα και τα συντηρούμε όπως προβλέπεται.

Πρέπει αυτοί που λαμβάνουν τέτοιες αποφάσεις να καταλάβουν ότι το Αιγαίο και η Αν. Μεσόγειος που θα κληθούν να επιχειρήσουν και να εμπλακούν τα Αεροσκάφη μας είναι κλειστές θάλασσες και ΟΧΙ Ατλαντικός Ωκεανός ή Σιέρα Νεβάδα και να προσγειωθούν στη πραγματικότητα.

Και εξηγούμε.

Δύο τύποι πολεμικών Α/Φ διαθέτει στο κορμό της  η  Π.Α. Τα F-16 BLOCK 52 +/ F-16 BLOCK 52ADV και τα MIRAGE 2000-5 MK2 τα οποία είναι ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων πιλότων καθότι δεν διαθέτουν παρόμοια.

Είναι λοιπόν τα πράγματα πολύ απλά .Με την αναβάθμισή τους τα F-16 BLOCK 52+/BLOCK 52ADV και τη  μετατροπή τους σε F-16 VIPER γίνονται από τα ελάχιστα Α/Φ στο κόσμο που μπορούν να καταρρίψουν τα πολυδιαφημισμένα και πανάκριβα F-35 (100 εκ.δολ. χωρίς οπλισμό έκαστο και 44.000 δολ./ώρα πτήσης).

Το σίγουρο είναι ότι το μόνο πολεμικό Α/Φ που μπορεί να αντιμετωπίσει το F-35 αυτή τη στιγμή είναι το SUKHOI 35 και κανένα άλλο.

 Άρα το F-16 V που η βουλή πρόσφατα αποφάσισε την αναβάθμιση του, σε λίγα χρόνια που θα είναι έτοιμο, θα είναι το Α/Φ που θα τρέμουν τα F-35 όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο. Και αυτό γιατί θα μπορούν να το εντοπίσουν και να το καταρρίψουν εύκολα αφού το μεν F-35 είναι σχεδιασμένο για το πρώτο αθόρυβο χτύπημα και επιχειρήσεις μεγάλου βάθους, ενώ το F-16 V είναι ικανό για ελιγμούς στις εμπλοκές και για επιχειρήσεις σε μικρό εναέριο χώρο.

Και βέβαια δεν μιλάμε για το υπερόπλο που διαθέτει η Πολεμικής μας Αεροπορία και ακούει στο όνομα MIRAGE 2000-5 MK2 ,το καλύτερο πολεμικό για μικρά ύψη και μικρές ταχύτητες .Σε όλα τα παραπάνω προσθέστε ότι μπορούν και εκτοξεύουν τον φονικότερο υποστρατηγικό πύραυλο SCALP EG βεληνεκούς 500 χλμ.

Αντί λοιπόν να πέσουμε με τα μούτρα στη δουλειά να εκτελέσει η ΕΑΒ το πρόγραμμα της αναβάθμισης των F-16 και την υποστήριξη με ανταλλακτικά των MIRAGE στις μοίρες τους από τους αξιόλογους τεχνικούς της μιλάμε για F-35 και πράσινα άλογα.

Γιατί αν δεν είναι αυταπάτη ή μεγάλο παραμύθι το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για αυτό το Α/Φ, τότε σίγουρα είναι άλλο ένα εγκληματικό σφάλμα σε βάρος και του αξιόμαχου της πολεμικής μας αεροπορίας και της τσέπης του φτωχοποιημένου Ελληνικού λαού χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

*Ο Αντώνης Μυλωνάκης είναι Βουλευτής Α' Ανατολικής Αττικής

pronews.gr

Σχόλιο ενός Αεροπόρου: “Το F-35 μας μάρανε…”

skal 

Με αφορμή την πρόσφατη επανεμφάνιση της F-35/ολογίας, θα ήθελα να επισημάνω ότι η συζήτηση περί ενδεχόμενης προμήθειας ή όχι του εν λόγω αεροσκάφους (Α/Φ) εκτιμώ ότι είναι απλά εκτός θέματος στην παρούσα φάση, καθώς και στο προβλέψιμο μέλλον. Θεωρώ ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα, τα οποία θα πρέπει να τύχουν διαχείρισης με πολύ υψηλότερη προτεραιότητα σε σχέση με την προμήθεια οποιουδήποτε Νέου Μαχητικού Αεροσκάφους (ΝΜΑ).

Πιο συγκεκριμένα για την ΠΑ, σημειώνω τα ακόλουθα θέματα, εν πολλοίς γνωστά, χωρίς να επιβεβαιώνω ή να διαψεύδω τα σχετικά δημοσιεύματα που κυκλοφορούν ευρέως:
1. Χαμηλή διαθεσιμότητα εκπαιδευτικών Α/Φ Τ-6: δεν υπάρχει σύμβαση FOS (Follow On Support, ελληνιστί Εν Συνεχεία Υποστήριξης). Ως αποτέλεσμα, εμφανίζονται καθυστερήσεις στη ροή εκπαίδευσης των νέων Ιπταμένων.
2. Χαμηλή διαθεσιμότητα εκπαιδευτικών Α/Φ Τ-2: η ΠΑ αποτελεί τον τελευταίο χρήστη του τύπου. Η εύρεση λύσεως (η οποία μπορεί να μην είναι αντικατάσταση αλλά συμμετοχή σε κάποιο συνεργατικό σχήμα) αποτελεί επιτακτική ανάγκη.
3. Χαμηλή διαθεσιμότητα Α/Φ Mirage 2000/-5: ίσως το πιο γνωστό πρόβλημα της ΠΑ. Η πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας-πλαίσιο για τη FOS σηματοδοτεί απλά την αρχή του αγώνα. Πέραν των αεροπλάνων, ανάλογη κίνηση πρέπει να γίνει και για τα όπλα των Mirage.
4. Διαθεσιμότητα Α/Φ F-16: κυμαίνεται κάτω από τα επιθυμητά επίπεδα. Τουλάχιστον είναι εν εξελίξει το πρόγραμμα αναβάθμισης για τα Block 52+/Adv. Απομένουν βεβαίως τα Block 50 και 30, αν και για τα τελευταία ακούγονται διάφορα περίεργα… Πέραν της αναβάθμισης, εκτιμώ ότι θα πρέπει να εξετάσουμε την επαναπιστοποίηση – προμήθεια νέων όπλων, προμήθεια ατρακτιδίων Sniper, καθώς και συστημάτων IRST (InfraRed Search & Track), όταν είναι διαθέσιμα.
5. Χαμηλή διαθεσιμότητα C-130: δεν είναι ανάγκη να πούμε πόσα πετάνε. Όσοι πήγαν στο Athens Flying Week (και όχι μόνο το πρόσφατο), θαύμασαν πόσα C-130 λιάζονταν έξω από την ΕΑΒ ΑΕ… Προφανώς σε περίπτωση σύρραξης, θα δουλέψει το ελληνικό φιλότιμο και όλοι οι τεχνικοί της ΠΑ και της ΕΑΒ θα σπεύσουν και θα συνωστισθούν στα υπόστεγα της ΕΑΒ, αναμένοντας όλοι μαζί τα ανταλλακτικά από το εξωτερικό, ώστε να αποδώσουν τα Α/Φ το συντομότερο δυνατό και σίγουρα εντός της νέας δεκαετίας που μόλις ξεκίνησε, για την εφαρμογή των επιχειρησιακών σχεδίων και την κάλυψη των συναφών απαιτήσεων των ΕΔ….
6. Χαμηλή διαθεσιμότητα C-27: κατά τα γνωστά, δεν υπάρχει FOS. Θα πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα C-27 γενικώς θεωρούνται επιτυχημένα ως μεταγωγικά και με μεγάλη ζήτηση παγκοσμίως, ενώ εδώ, απλά, δεν πετάνε…
7. Χαμηλή διαθεσιμότητα ελικοπτέρων Super Puma: επίσης, δεν υπάρχει FOS. Επίσης παρατηρείται το φαινόμενο τα εν λόγω Ε/Π να πετούν νυχθημερόν… εκτός της χώρας… Μιλάμε για το πιο σημαντικό ελικόπτερο που διαθέτουμε για σκοπούς Έρευνας – Διάσωσης (SAR) καθώς και για Έρευνα – Διάσωση Μάχης (CSAR) σε καιρό πολέμου…
8. Ιπτάμενα ραντάρ Erieye EMB-145H: δεν υπάρχει FOS. Τα συμπεράσματα δικά σας…
9. Για τα πυροσβεστικά Α/Φ CL-215, να υπενθυμίσουμε ότι αρχίσαμε να τα παραλαμβάνουμε το 1975. Βεβαίως διαθέτουμε και τα υπερσύγχρονα PZL, τα οποία προμηθεύτηκε ο Ανδρέας το 1983 από τη χώρα του συντρόφου Λεχ Βαλέσα “με πολύ ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής” (πορτοκάλια;). Για τα ελικόπτερα A109 Power ας μην συζητήσουμε καθόλου. Επίσης, ας μην ανοίξουμε κουβέντα για τα επίγεια συστήματα Ηλεκτρονικού Πολέμου.
10. Last but not least, η απαίτηση για αναβάθμιση του Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου (ΣΑΕ), δηλαδή τα συστήματα ραντάρ επιτήρησης και τα αντιαεροπορικά συστήματα. Το θέμα αυτό θα έπρεπε να είναι σε πολύ υψηλή προτεραιότητα μεταξύ όλων των προγραμμάτων των ΕΔ.

Αυτά μόνο για την ΠΑ. Τα θεματάκια του ΣΞ και του ΠΝ τα “χαρίζω” σε πιο ειδικούς από εμένα.

Ρητορικά ερωτήματα:
Σε τι θα βοηθούσε τα ανωτέρω η ενδεχόμενη προμήθεια F-35;
Θεωρεί κανείς ότι η ενδεχόμενη προμήθεια F-35 ή οποιουδήποτε ΝΜΑ είναι υψηλότερης προτεραιότητας από τα ανωτέρω;
Θεωρεί κανείς ότι τα 500 εκ. € κατ’ έτος (μείον ~100 εκ. ετησίως για την αναβάθμιση των F-16), που προϋπολογίζονται για εξοπλιστικά για όλες τις ΕΔ τα τελευταία έτη, επαρκούν για ΝΜΑ; Περιμένει κανείς κατακόρυφη αύξηση εξοπλιστικών δαπανών; Εγώ πάντως το εύχομαι…
Περιμένει κανείς δώρα πέραν του Ατλαντικού; Να υπενθυμίσω ότι ο Ψυχρός Πόλεμος και οι ανάλογες παροχές έχουν τελειώσει εδώ και 3 δεκαετίες.
Έχουμε μελετήσει τις διαθεσιμότητες που εμφανίζει το εν λόγω Α/Φ; Σύμφωνα με πολλά αμερικανικά μέσα, οι διαθεσιμότητες των διαφόρων τύπων του F-35 να εκτελέσουν όλες τις αποστολές που τους έχουν ανατεθεί (“fully mission capable”) κυμαίνονται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα…

Για να έχουμε μία τάξη μεγέθους του κόστους, θα υπενθυμίσω ότι η προμήθεια 34 F-35A για το Βέλγιο έχει κοστολογηθεί στα 4 δισ. €, ενώ το συνολικό κόστος αξιοποίησης των υπόψη Α/Φ σε βάθος 40 ετών εκτιμάται σε 12,4 δισ. €. Με άλλα λόγια, σε ενδεχόμενη ανάλογη προμήθεια για την ΠΑ, το ετήσιο κόστος θα επιβάρυνε την ΠΑ κατά μέσο όρο με 310 εκατ. € ετησίως, για 40 χρόνια, εάν κάνουμε την απλή διαίρεση 12,4 δισ. € διά 40 έτη (αν και η κατανομή θα ήταν φυσικά εμπροσθοβαρής). Μέρος των χρημάτων αυτών αφορούν καύσιμα κ.λπ., οπότε καλύπτονται από τον λειτουργικό προϋπολογισμό της ΠΑ. Όμως, το μεγαλύτερο μέρος αφορά ανταλλακτικά – υποστήριξη και καλύπτεται από τον προϋπολογισμό εξοπλιστικών του ΥΠΕΘΑ, όπως τα προγράμματα FOS. Σε κάθε περίπτωση, διαπιστώνεται ότι το συνολικό κόστος είναι σοβαρότατο.

Τέλος, τίθεται θέμα σε ποια ακριβώς διαμόρφωση έχουν κοστολογηθεί τα F-35A του Βελγίου (Block 3F ή Block 4) και εάν θα απαιτηθεί να καταβληθεί επιπλέον κόστος αναβάθμισης σε Block 4 (δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς ισχύει). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το συνολικό κόστος του Block 4 δεν έχει “κλειδώσει”. Σύμφωνα με το GAO (Government Accountability Office των ΗΠΑ): «Το πρόγραμμα F-35 σχεδιάζει να αναθέσει αναπτυξιακές συμβάσεις για το Block 4 αρχής γενομένης από τον Μάιο του 2019, πριν ολοκληρώσει μια επιχειρηματική θέση – μια βάση κόστους και εκτίμηση κλίμακας για την παρακολούθηση της προόδου επίδοσης του προγράμματος. Πράττοντας αυτό, το πρόγραμμα θα αφιερώσει πόρους χωρίς επαρκή γνώση του πλήρους κόστους του Block 4, χρονοδιαγράμματος και ωριμότητας τεχνολογικού επιπέδου, θέτοντας το Block 4 στον κίνδυνο να γνωρίσει υπερβάσεις κόστους και χρονοδιαγράμματος παρόμοιες με αυτές που υπήρξαν κατά την ανάπτυξη του βασικού προγράμματος».
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το κόστος του Block 4 έχει ήδη τετραπλασιασθεί, ενώ μπορεί να αυξηθεί κι άλλο. Με άλλα λόγια, πάρε τώρα τ’ αεροπλάνο σε μία (φαινομενικά) καλή τιμή (χαμηλό flyaway cost) και θα πληρώνεις forevah αναβαθμίσεις… πέραν των εξόδων υποδομής – αρχικής υποστήριξης – χρήσης – εν συνεχεία υποστήριξης…

Και μια πρόσφατη είδηση: Σύμφωνα με κινεζική ιστοσελίδα, ένα κινεζικό ραντάρ αεράμυνας τύπου JYL-1 αποκάλυψε Α/Φ F-35 στη Μέση Ανατολή (Συρία ή Ιράκ). Η είδηση εμφανίσθηκε μόλις εχθές (4-1-2020) και αναφέρεται με επιφύλαξη, καθώς δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί από κάποιο “μεγάλο” μέσο (αν και κατά πάσα πιθανότητα δεν αναμένεται να επιβεβαιωθεί). Όμως, εάν ισχύει, το θέμα είναι σοβαρό…

Πηγή: Δούρειος Ίππος

infognomonpolitics.gr

Η ιστορική ευκαιρία είναι εκπληκτική για την Ελλάδα αλλά μένει να δούμε αν έχουμε και ικανή πολιτική ηγεσία για να την εκμεταλλευτεί.

Όποιος παρακολουθεί τη διπλωματική σύγκρουση Τουρκίας-ΗΠΑ 

σχετικά με την απόκτηση εκ μέρους των Τούρκων των ρωσικών

 πυραύλων εδάφους-αέρος S-400 και των αμερικανικών μαχητικών 

stealth F-35, δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται ένα πράγμα: ΓΙΑΤΙ

 ο Ερντογάν επιμένει τόσο πολύ στην αγορά των S-400, ενός

 κατ' εξοχήν αμυντικού όπλου, ρισκάροντας όχι μόνο να χάσει 

τα F-35 αλλά και να διαρρήξει τελείως τις σχέσεις της Τουρκίας

 με την αμερικανική υπερδύναμη, και να υποστούν οι τουρκικές 

ένοπλες δυνάμεις καθώς και η τουρκική πολεμική βιομηχανία 

ένα σοβαρότατο πλήγμα από πιθανές κυρώσεις; Τόσο ανόητος

 ή ξεροκέφαλος είναι ο Ερντογάν ώστε να επιμένει σ' αυτή τη 

γραμμή απλώς και μόνο για ένα πείσμα ή για λόγους 

γοήτρου; Ασφαλώς και όχι. Προφανώς ιεραρχεί ως την

 υπ' αριθμόν 1 μελλοντική απειλή για την Τουρκία

 το ενδεχόμενο μιας εχθρικής αεροπορικής ή πυραυλικής

 επίθεσης την οποία η τουρκική αεροπορία δεν θα 

μπορεί εκ των πραγμάτων να αναχαιτίσει. 

Η Τουρκία έχει πάει πλέον σε πολύ υψηλότερο επίπεδο 

το γεωστρατηγικό παιγνίδι της από ό,τι υποθέτουν 

οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου.
 Η στρατηγική στόχευση του Ερντογάν είναι να 

εξελιχθεί η Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη, 

προστάτιδα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου

 με ισχύ που θα φτάνει έως τον Ινδικό ωκεανό και 

θα θυμίζει εκείνη της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Αναγκαία προϋπόθεση για να το πετύχει αυτό η Τουρκία 

είναι να γίνει πυρηνική δύναμη διότι μόνο έτσι θα μπορεί 

να πάρει τη θέση που της αξίζει στον σύγχρονο κόσμο.
 Στον Ερντογάν δεν αρκεί μια θέση στους G20 που ήδη έχει. 

Θέλει να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τις πυρηνικές δυνάμεις

 που είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
 Η ιστορική πείρα έχει δείξει ότι μόνο η κατοχή 

πυρηνικών όπλων μπορεί να εγγυηθεί πραγματικά

 την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας έναντι 

κάθε πιθανής απειλής.
 Αυτό είναι το συμπέρασμα που έβγαλαν οι Τούρκοι

 βλέποντας πώς αναβαθμίστηκε το διεθνές status 

του Ισραήλ, της Ινδίας, του Πακιστάν και της Βόρειας Κορέας 

από τη στιγμή που έκαναν την πρώτη πυρηνική δοκιμή τους 

και ότι δεν μπορεί να τους βάλει κανείς χέρι επειδή

 κατέχουν το απόλυτο όπλο αποτροπής.
Σίγουρα οι Τούρκοι θα ήθελαν να έχουν και τα 

μαχητικά stealth F-35 για να πραγματοποιήσουν 

τα ευρύτερα επεκτατικά σχέδιά τους στην περιοχή, 

αλλά βλέπουν πως ακόμα και μία πάμφτωχη χώρα 25 εκατομμυρίων

 κατοίκων όπως η Βόρεια Κορέα που έχει μία στρατιωτική μάζα

 εξοπλισμένη με ξεπερασμένα συμβατικά όπλα των δεκαετιών 

1960 και 1970, έχει κάνει την πανίσχυρη Αμερική να τρέχει

 πίσω της παρακαλώντας για συνομιλίες χάρη στο πυρηνικό

 και βαλλιστικό οπλοστάσιο που κατέχει. 

Η μόνη χώρα που ήταν πρόθυμη να δώσει στους Τούρκους 

την απαραίτητη τεχνογνωσία αξιοποίησης της πυρηνικής

 ενέργειας ήταν η Ρωσία του Πούτιν. Έτσι από το 2015 

έχει αρχίσει να κατασκευάζεται με ρωσική βοήθεια στο Ακουγιού 

στα παράλια της Κιλικίας ένας πυρηνικός αντιδραστήρας

 ισχύος 4.500 MW ο οποίος στοιχίζει 20 δις δολάρια 

και θα ξεκινήσει να λειτουργεί το 2023. Το γιατί η Ρωσία

 αποφάσισε να βοηθήσει έναν παραδοσιακό εχθρό της 

όπως η Τουρκία να γίνει πυρηνική δύναμη, έχει να κάνει 

με καθαρά γεωπολιτικά κριτήρια - ο Πούτιν επιδιώκει 

προφανώς να διασπάσει το ΝΑΤΟ αφαιρώντας

 τον ακρογωνιαίο λίθο του που είναι η Τουρκία. 

Υποτίθεται ότι οι Τούρκοι θέλουν τον πυρηνικό αντιδραστήρα 

για να παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα με το οποίο θα τροφοδοτούν

 την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Μαζί με το νερό που

 είναι επίσης έτοιμοι να δώσουν, φιλοδοξούν να αλλάξουν

 την όψη και την οικονομία της Κύπρου ώστε να πετύχουν 

την ήπια κατάκτησή της και την πλήρη εξάρτησή της από την Τουρκία.
Ωστόσο ένας πυρηνικός αντιδραστήρας κατά τη λειτουργία

 του παράγει πάντα πλουτώνιο, και αυτό αποτελεί την πρώτη 

ύλη για την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Το μεγάλο πρόβλημα

 των Τούρκων είναι ότι στην ευρύτερη στρατηγική αρένα 

της Ανατολικής Μεσογείου δεν υπάρχει χώρος παρά για έναν

 μόνο γενικό κουμανταδόρο, και αυτός είναι το Ισραήλ, 

για την εξασφάλιση της Ποιοτικής Στρατιωτικής Υπεροχής 

του οποίου έναντι κάθε πιθανού αντιπάλου οι ΗΠΑ δεσμεύονται

 με νόμο από το 2008 - γι' αυτό του δίνουν 3 δις δολάρια δωρεάν 

στρατιωτική βοήθεια κάθε χρόνο.

Το Ισραήλ παραδοσιακά δεν ανέχεται την ύπαρξη άλλης πυρηνικής

 δύναμης στην ευρύτερη γειτονιά του, ιδίως μάλιστα όταν αυτή διάκειται

 εχθρικά απέναντί του. Κι αυτό διότι λόγω μικρού γεωγραφικού 

και πληθυσμιακού μεγέθους είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε μία επίθεση

 με όπλα μαζικής καταστροφής.
Τρεις ατομικές βόμβες μεγάλης ισχύος να εκραγούν στο Τελ Αβίβ,

 στην Ιερουσαλήμ και στη Χάιφα, η χώρα τελείωσε,

 σβήστηκε κυριολεκτικά από τον χάρτη. Ο Ερντογάν το γνωρίζει

 φυσικά αυτό και φοβάται (δικαιολογημένα) πως οι Ισραηλινοί

 θα χτυπήσουν κάποια στιγμή τον τουρκικό αντιδραστήρα, 

ας μην λένε κάτι προς το παρόν κι ας μη δείχνουν ότι ενοχλούνται.
 Το έχουν ξανακάνει άλλωστε με τον γαλλικής κατασκευής πυρηνικό 

αντιδραστήρα του Ιράκ το 1981 και με τον βορειοκορεατικής 

κατασκευής πυρηνικό αντιδραστήρα της Συρίας το 2007,

 ενώ έχουν απειλήσει επανειλημμένα ότι θα κάνουν το ίδιο και 

σε βάρος των ρωσικής κατασκευής πυρηνικών εγκαταστάσεων 

του Ιράν στο Μπουσέρ, στη Νατάνζ, στο Αράκ, στο Φορντό και 

στο Ισφαχάν. 

Με τον Ερντογάν και τις ηγεμονικές νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες 

του έχουν πρόβλημα οι Ισραηλινοί και όχι με τους Τούρκους 

εν γένει. Αν βρισκόταν τρόπος να βγει από τη μέση ο Ερντογάν 

(όπως λίγο έλειψε να συμβεί τον Ιούλιο του 2016 με το πραξικόπημα),

 κατά πάσα πιθανότητα  το Ισραήλ και η Τουρκία θα

 ξαναγίνονταν εν μία νυκτί οι στενοί σύμμαχοι και εταίροι που

 ήταν επί δεκαετίες. Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά του Ερντογάν 

είναι πολυμέτωπος και πολυεπίπεδος.
Προς το παρόν τον χτυπάει με τις περίφημες «αγορές» και

 τους τρεις αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης οι οποίοι 

δολοφονούν οικονομικά ολόκληρα κράτη. Η τουρκική

 οικονομία δέχεται τρομακτική επίθεση επί χρόνια

 τώρα αλλά αυτό που φοβάται πραγματικά ο Ερντογάν 

είναι το ενδεχόμενο αεροπορικής ή πυραυλικής προσβολής

 του τουρκικού πυρηνικού αντιδραστήρα στο Ακουγιού. 

Για να εξασφαλιστεί απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο

 που θα θρυμματίσει το πολιτικό του κύρος, όφειλε 

να βρει αντίδοτο στην ασύδοτη δράση της ισραηλινής αεροπορίας, 

και ιδίως των νέων μαχητικών stealth τύπου F-35 που ήδη 

έχει αρχίσει να παραλαμβάνει το Ισραήλ (με στόχο να αποκτήσει

 τελικά περίπου 100). Με μαχητικά αεροσκάφη είναι σχεδόν 

αδύνατον να αναχαιτιστεί η ισραηλινή αεροπορία διότι υπερέχει

 συντριπτικά έναντι της τουρκικής αεροπορίας σε ποιότητα,

 εκπαίδευση και πολεμική πείρα και επιπλέον διαθέτει δικά της

 συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Να εκφοβιστεί το Ισραήλ 

με αντίποινα είναι επίσης αδύνατον διότι εκτός του ότι διαθέτει μία 

πολύ εξελιγμένη τριπλή αντιπυραυλική ομπρέλα, έχει και 

ένα τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο το οποίο δεν θα διστάσει

 να χρησιμοποιήσει αν κινδυνεύσουν σοβαρά τα αστικά

 του κέντρα. Άρα ήταν μονόδρομοςγια την Τουρκία να 

αποκτήσει ένα αμυντικό όπλο άγνωστο στους Ισραηλινούς 

το οποίο να τους αποτρέψει να χτυπήσουν τον αντιδραστήρα 

στο Ακουγιού ή να τους τσακίσει αν επιχειρήσουν να το 

κάνουν τελικά, χωρίς να παραστεί ανάγκη κλιμάκωσης 

της σύρραξης με πλήγματα βαλλιστικών πυραύλων κατά του Ισραήλ.  

Τη λύση έδωσαν στον Ερντογάν και πάλι οι Ρώσοι οι οποίοι 

έχουν αναπτύξει κατάλληλα αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά όπλα 

«αντιπρόσβασης» (anti-access) που τους επιτρέπουν να επιβάλουν 

«άρνηση περιοχής» (area denial), δηλαδή να στερήσουν από 

τις δυτικές αεροπορίες την ελευθερία δράσης που συνήθως

 έχουν πάνω από μία εχθρική χώρα.
Οι S-400 είναι από τους πιο επίφοβους πυραύλους 

εδάφους-αέρος που υπάρχουν σήμερα στο

 παγκόσμιο οπλοστάσιο. Το σύστημα αυτό είναι κινητό

 (και συνεπώς πολύ δύσκολο να εντοπιστεί και να καταστραφεί), 

έχει τη δυνατότητα να ετοιμαστεί για βολή μέσα σε

 5 λεπτά από μόνο 3 άτομα, χρησιμοποιεί έξι διαφορετικούς

 τύπους ραντάρ τα οποία εκπέμπουν σε διαφορετικές 

μπάντες συχνοτήτων, αξιοποιεί ακόμη και συστήματα 

παθητικής ανίχνευσης εκπομπών στο ηλεκτρομαγνητικό

 φάσμα εντοπίζοντας στόχους χωρίς να εκπέμπει το ίδιο, 

μπορεί να εγκλωβίζει στόχους ακόμη και μεγέθους 

μπάλας ποδοσφαίρου, έχει χρόνο αντίδρασης 9-10 δευτερολέπτων

 από τη στιγμή του εγκλωβισμού, και εκτοξεύει 

τέσσερα διαφορετικά είδη πυραύλων ανάλογα με 

τις εκάστοτε επιχειρησιακές ανάγκες, με βεληνεκές

 που κυμαίνεται θεωρητικά από 40 km έως 400 km.
Για να έχει κανείς μία συγκριτική εικόνα στο μυαλό του 

αρκεί να ξέρει ότι το αμερικανικό σύστημα Patriot υποστηρίζει

 μόνο έναν τύπο βλήματος με βεληνεκές 96 km.
 Το σύστημα S-400 είναι ικανό να αντεπεξέρχεται 

ακόμη και σε μαζικές επιθέσεις κορεσμού. Οι πύραυλοί του

 πετούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα 14 Mach 

(δηλαδή περίπου 5.000 μέτρα το δευτερόλεπτο!), 

πράγμα που σημαίνει ότι είναι πρακτικά αόρατοι στον αέρα,

 και μπορούν να εμπλέξουν στόχους από ύψος 5 μέτρων 

από το έδαφος (ακόμα και αν αυτοί είναι πύραυλοι cruise) 

μέχρι ύψος 20 χιλιομέτρων.
 Λόγω των επιδόσεών τους οι S-400 δεν είναι απλώς

 σε θέση να πλήττουν μαχητικά αεροσκάφη και χαμηλά

 ιπτάμενους πυραύλους cruise αλλά και να απειλούν 

σοβαρά τους πολύτιμους πολλαπλασιαστές ισχύος 

του επιτιθέμενου όπως τα ιπτάμενα ραντάρ, τα ιπτάμενα τάνκερ

 και άλλους ευπαθείς στόχους οι οποίοι συνήθως 

παραμένουν μακριά από τη ζώνη των βομβαρδισμών

 για να υποστηρίζουν τα επιτιθέμενα αεροσκάφη.
Για τον λόγο αυτό οι S-400 αποτελούν ένα όπλο 

που μπορεί να ανατρέψει πλήρως τον σχεδιασμό

 μιας αντίπαλης αεροπορίας, ιδίως αν αποτελούν

 μέρος ενός αλληλοκαλυπτόμενου συστήματος αεράμυνας 

και επιχειρούν σε συνεργασία με άλλα όπλα εδάφους-αέρος 

μικρότερης εμβέλειας όπως οι Tor-M1 ή τα Pantsir.  

Αυτά ακριβώς τα τρομερά ρωσικά όπλα αντιπρόσβασης/άρνησης 

περιοχής (A2/AD) έχει σχεδιαστεί να αντιμετωπίζει το 

νέο αμερικανικό μαχητικό F-35. To αεροσκάφος 

αυτό ενσωματώνει μεταξύ άλλων την περίφημη

 τεχνολογία stealth που το καθιστά σχεδόν αόρατο

 στα ραντάρ υψηλής συχνότητας από τις περισσότερες 

γωνίες θέασης, εφόσον βέβαια δεν μεταφέρει εξωτερικά

 φορτία. Για τον λόγο αυτό όλα τα όπλα του F-35 έχουν 

σχεδιαστεί να φέρονται εντός της ατράκτου, και 

αυτό είχε ως τίμημα την κάπως ασουλούπωτη

 γεωμετρία του και την ελάττωση της μέγιστης ταχύτητας

 που μπορεί να αναπτύξει σε 1,6 Mach όταν σχεδόν όλα

 τα μαχητικά της προηγούμενης γενιάς μπορούν να υπερβούν τα 2 Mach.
 Η ιδιότητα stealth του F-35 όμως ισχύει υπό προϋποθέσεις.

 Το F-35 για να μείνει αόρατο στα ραντάρ βασίζεται περισσότερο

 στην απορροφητικότητα της ακτινοβολίας ραντάρ 

από το υλικό των επιφανειών του και λιγότερο

 στη γεωμετρία του. Μπορεί ωστόσο να πετάξει 

για περίπου 250 χιλιόμετρα με ταχύτητα 1,2 Mach 

χωρίς τη χρήση μετακαυστήρα, πράγμα ακατόρθωτο 

για μαχητικά προηγούμενης γενιάς.
Εκτός όμως από την τεχνολογία stealth το F-35 

αξιοποιεί ένα σύστημα 6 προηγμένων αισθητήρων (DAS)

 τοποθετημένων περιμετρικά που δίνουν στον χειριστή

 του εκπληκτική επίγνωση κατάστασης, δηλαδή πλήρη

 εικόνα του τι συμβαίνει γύρω του σε τόξο 360 μοιρών,

 όχι μόνο ποια βλήματα κινούνται εναντίον του 

αλλά και από ποιο σημείο έχουν εκτοξευτεί, ενώ

 παράλληλα έχει και τη δυνατότητα να ανταλλάσσει

 πληροφορίες και δεδομένα με άλλα αεροσκάφη

 ή με το έδαφος χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τους 

αισθητήρες του εχθρού. 

Οι πύραυλοι S-400 και τα αεροσκάφη F-35

 έχουν σχεδιαστεί ουσιαστικά για να αντιμετωπίσουν το ένα το άλλο. 

Μόνο που ΔΕΝ μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιο από

 τα δύο όπλα υπερισχύει σε πραγματική αναμέτρηση.
 Είναι τέτοια η φύση αυτών των προηγμένων όπλων ώστε 

για να μπορέσει κανείς να τα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά

 πρέπει υποχρεωτικά να ανακαλύψει τις αδυναμίες τους - 

και αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν τα διαθέτει και τα δύο και

 έχει άνεση χρόνου για να τα δοκιμάσει εξαντλητικά το ένα 

εναντίον του άλλου, διότι διαφορετικά θα διαπιστώσει

 την αλήθεια μόνο σε έναν πραγματικό πόλεμο, και αυτό 

μπορεί να αποβεί πολύ οδυνηρό έως καταστροφικό.
 Έτσι όπως πάνε μέχρι τώρα τα πράγματα, ούτε η Ρωσία 

μπορεί να είναι απολύτως βέβαιη για την αποτελεσματικότητα

 των S-400 αφού δεν έχει στη διάθεσή της τα F-35, 

αλλά ούτε και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορούν 

να είναι απολύτως βέβαιοι για την αποτελεσματικότητα 

του F-35 αφού δεν διαθέτουν τους S-400.  

Ο λόγος που η Τουρκία παρήγγειλε τους 

πυραύλους S-400 είναι κατά κύριο λόγο η προστασία

 του πυρηνικού αντιδραστήρα που κατασκευάζεται στο Ακουγιού.
 Γι' αυτό και η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη δηλώσει 

ότι θα αναπτύξει ένα μέρος των S-400 στα νότια παράλια 

της χώρας ώστε να ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο 

και να προστατεύει τα πλωτά γεωτρύπανά της, 

τον πυρηνικό αντιδραστήρα και τις αεροναυτικές

 της δυνάμεις από τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς.
 Βεβαίως οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι Ρώσοι 

είναι τελείως αναξιόπιστοι στην υποστήριξη των όπλων που πουλάνε,

 αλλά υπολογίζουν ότι οι S-400 εφόσον είναι ολοκαίνουργοι

 δεν θα έχουν σοβαρό πρόβλημα συντήρησης

 για τα επόμενα 5 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί ο πυρηνικός αντιδραστήρας.
Οι Ισραηλινοί θα πρέπει λογικά να 

χτυπήσουν πριν το 2023. Δεν έχει νόημα να χτυπήσουν τώρα,

 πριν αναπτυχθούν οι S-400, διότι στην τοποθεσία 

του αντιδραστήρα έχουν κατασκευαστεί μόνο οι τσιμεντένιες βάσεις 

και δεν έχει εγκατασταθεί ακόμα κανένα κρίσιμο εξάρτημα

 του μηχανολογικού εξοπλισμού. Άρα η ιδανική χρονική στιγμή 

για να χτυπήσουν θα είναι λίγο πριν ο αντιδραστήρας φορτωθεί

 με πυρηνικό καύσιμο και τεθεί σε λειτουργία, ώστε αφενός

 να προκληθεί η μέγιστη ζημιά, και αφετέρου να αποφευχθεί 

η έκλυση ραδιενέργειας στην ευρύτερη περιοχή. 

Η Τουρκία που έχει παραγγείλει και S-400 και F-35,

 αν τα παραλάβει θα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο 

που θα γνωρίζει επακριβώς σε λίγο καρό τις αδυναμίες

 και τις τακτικές επιτυχούς αντιμετώπισης και των 

δύο αυτών όπλων - και κάτι τέτοιο δεν μπορούν 

να το επιτρέψουν να συμβεί οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί 

διότι αυτή η γνώση θα αποτελεί τρομερό τακτικό 

πλεονέκτημα και διαπραγματευτικό ατού της Άγκυρας 

η οποία θα μπορεί να εκβιάζει ή να ζητά υπέρογκα ανταλλάγματα

 για να το μοιραστεί με άλλους.
 Γι' αυτό οι Αμερικανοί απειλούν την Τουρκία με ακύρωση 

της παράδοσης των F-35 εφόσον ξεκίνησε να παραλαμβάνει 

τους S-400. Διότι πολύ απλά δεν είναι δυνατόν 

μία μικρή περιφερειακή δύναμη όπως είναι η Τουρκία 

να κατέχει κρίσιμες και άκρως απόρρητες πληροφορίες

 για τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες των κορυφαίων 

όπλων παγκοσμίως, και να μην τις γνωρίζει η ισχυρότερη 

υπερδύναμη του πλανήτη - και κοντά σ' αυτή βέβαια 

και το Ισραήλ το οποίο κάποια στιγμή πιθανώς 

να αποφασίσει να κάνει τον τουρκικό πυρηνικό αντιδραστήρα στάχτη.
Για τους παλαιότερους τύπους ρωσικών αντιαεροπορικών 

πυραύλων όπως οι S-300 οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί

 δεν ανησυχούν διότι έχουν φροντίσει ήδη 

να τους «ξεψαχνίσουν» λεπτομερώς 

και γνωρίζουν πώς να τους αντιμετωπίσουν. 

Σκοπός των Αμερικανών είναι να εξυπηρετήσουν 

τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ, που αυτή 

τη στιγμή έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με αυτά

 της Τουρκίας του Ερντογάν. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν 

να φέρουν την Τουρκία πίσω στο δυτικό μαντρί,

 να την εξουδετερώσουν ως δυνητική απειλή κατά του Ισραήλ, 

και να της ψαλιδίσουν τις φιλοδοξίες που έχει 

να γίνει ανεξάρτητη περιφερειακή πυρηνική υπερδύναμη.
Το σίγουρο όμως είναι ότι οι Αμερικανοί δεν σκοπεύουν

 να χαρίσουν την Τουρκία στους Ρώσους. Έχουν επενδύσει 

υπερβολικά πολύ χρήμα καθώς και διπλωματικό και στρατιωτικό 

κεφάλαιο στην Τουρκία επί 65 χρόνια για να κατοχυρώσουν 

αυτόν τον σύμμαχο ο οποίος ελέγχει παραδοσιακά

 τον μεγάλης στρατηγικής αξίας δίαυλο 

Βόσπορος - Προποντίδα - Δαρδανέλια 

που είχε καταστήσει το Βυζάντιο παγκόσμια υπερδύναμη επί 1.100 χρόνια.
Συνεπώς, δεν πρόκειται να στείλουν την Τουρκία 

στις αγκάλες του Πούτιν, του πιο επικίνδυνου εχθρού τους.

Δεν θέλουν με τίποτα να επαναληφθεί η απώλεια 

του φιλοδυτικού Ιράν που έγινε το 1979 με την ανατροπή

 του Σάχη από τον Χομεϊνί. 

Ούτε όμως οι Τούρκοι είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πως αν χαλάσουν 

τις σχέσεις τους με την Αμερική, τότε θα παραλύσει

 το 100% της αεροπορίας τους, το 70% του στρατού τους 

και το 50% του ναυτικού τους. Οι τουρκικές ένοπλες

 δυνάμεις μπορεί να τροφοδοτούνται όλο και περισσότερο

 από όπλα εγχώριας παραγωγής, αλλά δεν έχουν 

την πολυτέλεια να αποκοπούν πλήρως από τις ΗΠΑ. 

Μια τέτοια εξέλιξη θα απέβαινε καταστροφική για

 το αξιόμαχό τους. Επιπλέον, οι S-400 

(κόστος 2,5 δις δολάρια για την Τουρκία) δεν μπορούν

 σε καμία περίπτωση να μπουν στην ίδια ζυγαριά 

με τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 (κόστος 10 δις δολάρια 

για την Τουρκία), διότι οι πρώτοι είναι απλώς

 ένα καλό αμυντικό όπλο ενώ τα δεύτερα είναι η επιτομή 

του πιο εξελιγμένου επιθετικού όπλου που υπάρχει σήμερα.

 Και ως γνωστόν, ποτέ κανείς δεν κέρδισε 

πόλεμο παραμένοντας μόνο σε άμυνα. 
Η Τουρκία είναι σαφώς αναθεωρητικό κράτος 

και οι στόχοι της είναι καθαρά επεκτατικοί και επιθετικοί. 

Χρειάζεται οπωσδήποτε τα F-35 για 

να μπορεί να χτυπήσει κρατικές οντότητες

 που αποτελούν υποψήφια θύματά της (κυρίως την Ελλάδα)

 με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Επιπλέον,

 η πιθανή ακύρωση της παραλαβής των F-35

 θα οδηγήσει σε ναυάγιο και την απόκτηση

 των δύο μίνι αεροπλανοφόρων 

που ναυπηγεί τώρα η Τουρκία, αφού έχουν σχεδιαστεί

 για χρήση από την ειδική έκδοση F-35B 

που είναι ικανή για κάθετη αποπροσνήωση,

 και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πουθενά

 διεθνώς κάποιος αντικαταστάτης τους. 

Αλλά ακόμη κι αν πάρει τελικά τα F-35 η Τουρκία 

(κατασκευάζει ήδη με πλειάδα δικών της εταιρειών

 937 μέρη και εξαρτήματα του αεροσκάφους)

 δεν σημαίνει ότι ξεμπέρδεψε με την Αμερική

 και ότι θα μπορεί μετά να της βγάζει γλώσσα.
 Η ένταξη του F-35 στο οπλοστάσιο μιας χώρας 

σημαίνει στενή και πλήρη δέσμευση της χώρας 

αυτής στο αμερικανικό άρμα επί δεκαετίες,

 διότι αν το F-35 δεν υποστηριχθεί όπως πρέπει

 από πλευράς συντήρησης (που είναι πολύ 

δαπανηρή και εξειδικευμένη) θα καταστεί άχρηστο

 ως προς την ιδιότητα stealth μέσα σε μικρό χρονικό 

διάστημα - λόγω αυτών των αναγκών εξειδικευμένης συντήρησης

 το κόστος μιας ώρας πτήσης του F-35 ανέρχεται 

σε 35.000 δολάρια όταν του F-16 δεν ξεπερνά τα 8.000 δολάρια.
Συνεπώς αν η Τουρκία θέλει πραγματικά τα F-35, τότε

 δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει να διατηρεί σταθερά

 καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ προκειμένου τα μαχητικά της 

αυτού του τύπου να παραμένουν επιχειρησιακά 

και να μην πάνε πεταμένα τα δισεκατομμύρια που θα 

δαπανήσει για την απόκτησή τους. 

Λογικά η κατάληξη του αμερικανοτουρκικού παζαριού δεν

 μπορεί να είναι άλλη από τη συμφωνία, αφού καμία 

από τις δύο πλευρές δεν έχει συμφέρον να τεντώσει 

τόσο πολύ το σχοινί ώστε αυτό να σπάσει.
 Το Ισραήλ βεβαίως είναι ανελέητο και δεν αστειεύεται.

 Παράλληλα με τις διπλωματικές και στρατιωτικές 

πιέσεις μέσω ΗΠΑ, ασκεί στην Τουρκία και αφόρητη 

πίεση με επίθεση στην οικονομία της προκαλώντας

 ραγδαία πτώση της ισοτιμίας της τουρκικής λίρας 

και άνοδο των επιτοκίων δανεισμού της χώρας. 

Έχει στριμώξει στα σχοινιά του ρινγκ τον Ερντογάν 

και τον γρονθοκοπεί ανελέητα μέχρι να τον αναγκάσει

 να ρίξει λευκή πετσέτα και να εγκαταλείψει τις πυρηνικές του φιλοδοξίες.
 Η ιστορική ευκαιρία είναι εκπληκτική για την Ελλάδα 

αλλά μένει να δούμε αν έχουμε και ικανή πολιτική ηγεσία 

για να την εκμεταλλευτεί.

Stirlitz