15 Μαΐου 1911: Παραδίδεται στην Ελλάδα το νέο θωρηκτό «Αβέρωφ», ένα πλοίο θρύλος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού!

 

Έλληνες  15/05/2022  

Το θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ» είναι ένα πλοίο – θρύλος του Πολεμικού μας Ναυτικού. 

Είναι ζήτημα αν στην παγκόσμια ναυτική ιστορία θα συναντήσουμε άλλο πολεμικό πλοίο 

που να συνδέθηκε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με την ιστορία ενός έθνους. 

Η φήμη και ο σεβασμός που απολαμβάνει απ’ όλους τους Έλληνες φθάνει ως τις μέρες μας.

Το πλοίο ναυπηγήθηκε στο Λιβόρνο της Ιταλίας, αρχικά για τις ανάγκες 

του πολεμικού ναυτικού της Ιταλίας. Όμως, η ακύρωση της παραγγελίας ώθησε

 την κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη να ενδιαφερθεί για την αγορά του

 στα τέλη του 1909 (12 Νοεμβρίου) και να προλάβει τους Τούρκους που

 προς στιγμήν το διεκδίκησαν. Ήταν η εποχή που η χώρας μας είχε επιδοθεί 

σ’ ένα εκτεταμένο εκσυγχρονισμό των ενόπλων της δυνάμεων, μετά την ατυχή 

έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Ειδικά στο Πολεμικό Ναυτικό, 

ο στόλος ήταν απαρχαιωμένος και η κυριαρχία στο Αιγαίο απαιτούσε την

 ένταξη νέων σύγχρονων μονάδων στη δύναμή του.

Η αγορά του θωρακισμένου καταδρομικού ή βαρέως ευδρόμου,

 σύμφωνα με τη στρατιωτική ορολογία, κόστισε 24.000.000 δραχμές 

και ήταν συμφέρουσα χάρις στη διαπραγματευτική ικανότητα του υπουργού Ναυτικών, 

Ιωάννη Δαμιανού. Το 1/3 του ποσού καταβλήθηκε από το κληροδότημα 

του ηπειρώτη επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ (1815-1899) 

και εξ αυτού του λόγου το πλοίο έλαβε το όνομά του.

Το θωρηκτό «Αβέρωφ» καθελκύστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1910 

και παραδόθηκε στη χώρα μας στις 15 Μαΐου 1911. 

Ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι στην Αγγλία με την ευκαιρία της στέψης

 του βασιλιά Γεωργίου Ε’, την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου κατέπλευσε

 στο Φάληρο κι έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τον ελληνικό λαό. 

Το πλοίο, από τα πιο σύγχρονα πολεμικά της εποχής του, 

ήταν ατμοκίνητο, έπλεε με ταχύτητα 24 κόμβων και είχε πλήρωμα 

20 αξιωματικών και 670 ναυτών. Αμέσως έγινε η ναυαρχίδα 

του απαρχαιωμένου ελληνικού στόλου.

Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» δόθηκε η ευκαιρία ήδη από την 

έναρξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου να επιβάλει την παρουσία τους

 και σε επιχειρησιακό επίπεδο να αλλάξει τις ισορροπίες στο Αιγαίο.

 Με κυβερνήτη τον ναύαρχο και μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας 

Παύλο Κουντουριώτη (1855-1935), ηγήθηκε των ελληνικών δυνάμεων 

στις νικηφόρες ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και 

της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913) κατά του τουρκικού στόλου, 

διαλύοντας τις προσδοκίες της Υψηλής Πύλης για τον έλεγχο του Αιγαίου.

Τον Οκτώβριο του 1918 το «Αβέρωφ» αγκυροβόλησε

 στην Κωνσταντινούπολη και ύψωσε την ελληνική σημαία απέναντι 

από το παλάτι του Σουλτάνου, καθώς η χώρα μας ήταν μία από 

τις νικήτριες δυνάμεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την κατάρρευση 

του Μικρασιατικού μετώπου το καλοκαίρι του 1922 βρέθηκε ξανά στα

 παράλια της Ιωνίας, για να βοηθήσει στη μεταφορά των στρατευμάτων 

και του ξεριζωμένου ελληνικού στοιχείου.

Αμέσως μετά υπέστη γενική επισκευή στη Γαλλία και το 1928 ανέλαβε

 και πάλι δράση. Την περίοδο του Μεσοπολέμου συνδέθηκε με θλιβερά 

επεισόδια, που είχαν μοιραίες συνέπειες για τις μετέπειτα εξελίξεις

 των εσωτερικών μας πραγμάτων. Το θλιβερότερο απ’ όλα ήταν 

η χρησιμοποίησή του από τους στασιαστές στο φιλοβενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και γερασμένο, παρέμεινε η ναυαρχίδα 

του ελληνικού στόλου. Μετά τη γερμανική εισβολή, τον Απρίλιο του 1941, 

επικράτησε προς στιγμήν η ιδέα να βυθισθεί για να μην παραδοθεί στον εχθρό, 

αλλά γρήγορα εγκαταλείφθηκε. Το «τυχερό καράβι», όπως είχε αποκληθεί, 

έφθασε τελικά σώο στην Αλεξάνδρεια και για το υπόλοιπο του πολέμου 

συμμετείχε σε νηοπομπές στον Ινδικό Ωκεανό.

Οι δύο τελευταίες του αποστολές – ειρηνικές αυτή τη φορά – ήταν η μεταφορά 

της κυβέρνησης της Απελευθέρωσης του Γεωργίου Παπανδρέου στον Πειραιά 

(17 Οκτωβρίου 1944) και το ταξίδι του στη Ρόδο (15 Μαΐου 1945), 

όπου έφερε το μήνυμα της προσάρτησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.

Το 1952 το «αήττητο πλοίο», που συνδέθηκε άρρηκτα με τον ναύαρχο Κουντουριώτη

 και την πολιτική πίστη του Ελευθερίου Βενιζέλου στη ναυτική ισχύ της Ελλάδος,

 παροπλίστηκε και σήμερα ναυλοχεί στο Φάληρο, όπου λειτουργεί ως Πολεμικό Μουσείο.

ellhnes.net

Επιφυλάξεις Μεταξά για τη Μικρασιατική Εκστρατεία – Τί είχε πει στον Βενιζέλο; (Ντοκιμαντέρ)

Ο επιτελάρχης και μετέπειτα δικτάτωρ Ιωάννης Μεταξάς σε υπόμνημά του προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τίτλο «Μικρά Ασία: δυνατότητες διανομής» προβάλλει ισχυρές επιφυλάξεις σχετικά με ενδεχόμενη εκστρατεία στο μικρασιατικό έδαφος.

Θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πώς ένας οξυδερκής και ικανός πολιτικός, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επέλεξε να εμπλακεί σε ένα τόσο ριψοκίνδυνο εγχείρημα, χωρίς την παραμικρή επίσημη διαβεβαίωση από τους συμμάχους για την εξασφαλισμένη έκβασή του, όταν μάλιστα ο σημαντικότερος στρατιωτικός παράγοντας της εποχής εκείνης, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ιωάννης Μεταξάς, τον οποίο ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε χρίσει αρχηγό λόγω των αδιαμφισβήτητων επιτελικών ικανοτήτων του, επέμεινε μέχρι παραιτήσεώς του από αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, ότι η Μικρασιατική Επιχείρηση δεν είχε καμμία απολύτως πιθανότητα επιτυχίας.

Στο ντοκιμαντέρ μιλούν –με σειρά εμφάνισης- οι: Άγγελος Συρίγος (αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Παντείου Πανεπιστημίου), Ευάνθης Χατζηβασιλείου (καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ), Νίκος Παπαναστασίου (λέκτορας Σύγχρονης Ιστορίας και Ιστορίας των Μέσων Ενημέρωσης στο ΕΚΠΑ), Νικόλαος Παπαδάκης (γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος «Ελευθέριος Βενιζέλος»), Σωτήρης Ριζάς (διευθυντής Ερευνών στην Ακαδημία Αθηνών), Τάσος Σακελλαρόπουλος (υπεύθυνος Ιστορικών Αρχείων Μουσείου Μπενάκη).

Ιδέα σειράς-σενάριο-σκηνοθεσία-εκτέλεση παραγωγής: Αλέξανδρος Κακαβάς.
Διεύθυνση φωτογραφίας: Μωρίς Γκορμεζάνος, Αδαμάντιος Πετρίτσης.
Ηχοληψία: Μωρίς Γκορμεζάνος.
Μουσική: Πέννυ Μπινιάρη.
Αφήγηση: Χρ. Σπανός, Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου.
Μοντάζ-τίτλοι αρχής: Αδαμάντιος Πετρίτσης.
Μουσική τίτλων-βοηθός παραγωγής: Κωνσταντίνος Καρδακάρης.
Παραγωγή: ΕΡΤ Α.Ε. 2018.

infognomonpolitics.gr

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΖΑΧΑΡΩΦ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΟΨΕΙΣ

Γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Μέχρι σήμερα, γι αυτές τις δύο προσωπικότητες που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα εγχώρια και διεθνή γεγονότα του 20ου αιώνα, ήταν  ευρέως γνωστές μόνον εκείνες οι πληροφορίες  που αφορούν τις δραστηριότητες  τους  στο πολιτικό και γεωπολιτικό πεδίο. Σε αυτό το άρθρο θα φανεί  ότι πίσω από αυτές τις δραστηριότητες, κρύβονταν και άλλες επιδιώξεις, πιο σύνθετες, πιο απόκρυφες  και  αινιγματικές.

Ιδιαίτερα σημαντικές πληροφορίες αντλούμαι από την αλληλογραφία του Γάλλου διανοούμενου και συγγραφέα René Guénon, με  τον Ρουμάνο κριτικό λογοτεχνίας και φιλόσοφο Vasile Lovinescu την περίοδο 1934-1940. Και οι δύο ήταν άτομα που είχαν στενές επαφές με τους μασονικούς και αποκρυφιστικούς κύκλους της Ευρώπης, οπότε ήταν σε θέση να γνωρίζουν πολλά  από όσα διαδραματίζονταν στα παρασκήνια της πολιτικής, και όχι μόνον, ζωής  της Ευρώπης.

Σε αυτές τις επιστολές, κατά αρχάς, αναφέρονται με ιδιαίτερο τρόπο ορισμένες προσωπικότητες της εποχής, ως σημαντικοί πράκτορες μιας σκοτεινής-μασονικής μεταφυσικής, η οποία συνδέεται  με πολιτικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις. Μερικά από αυτά τα ονόματα : Ο Agha Khan (1877-1957), που το 1937 γίνεται πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της Κοινωνίας των Εθνών. Ο Henri Deterding (1866-1939),ο ''Ναπολέοντας του πετρελαίου'', πρόεδρος της Royal Dutch - Shell Oil Company, που έλαβε  τον τίτλο του ''Sir''  διότι συνέβαλε στην νίκη των δυνάμεων της ''Συνεννόησης'' με τις προμήθειες των καυσίμων. Ο David Lloyd George (1863-1945),που υποστήριξε την βρετανική παρέμβαση στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν υπεύθυνος (μαζί με τον Wilson, Nitti και Clemenceau) για την μεταπολεμική παγκόσμια τάξη. Άλλο σημαντικό πρόσωπο που αναφέρεται είναι αυτό του Βρετανού πολιτικού Sir Philip Sassoon (1888-1939), εκπροσώπου μιας μεγάλης εβραϊκής οικογένειας, οι Sassoon, η οποία είχε συνδεθεί με έναν κλάδο των Rothschild.Ο Georges Benjamin Clemenceau (1841-1929) ο οποίος ήταν ένας από τους  πρωτεργάτες της συνθήκης των Βερσαλλιών. (ο Clemenceau ανήκε σε μία μασονική στοά της οποίας τα μέλη  θάβονταν σε όρθια στάση ). Τέλος, στην επιστολή αναφέρονται  και δύο άλλα ονόματα : ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Βασίλειος Ζαχάρωφ.

Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ, κρυφό στέλεχος της ''θεοσοφικής Εταιρείας'' (η αποκρυφιστική-γνωστική  οργάνωση που προετοίμασε το κίνημα της ''Νέας Εποχής'' )και πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, γεννήθηκε το 1849 στην Μούγλα, μεταξύ των βουνών της Ανατολίας, από μία οικογένεια που επισήμως έφερνε το επίθετο Ζαχαρίας και του είχαν δώσει το όνομα Βασίλειος. Σύμφωνα με ορισμένους βιογράφους του, επρόκειτο για ελληνοποιημένα επίθετα των οποίων η αρχική μορφή ήταν Σαχάρ ή Ζοχάρ: τα οποία είναι αυθεντικά εβραϊκά επίθετα. Όταν η οικογένεια μετανάστευσε στην Ρωσία πρόσθεσαν την κατάληξη –ωφ.(βέβαια δεν αποκλείεται να ήταν και έλληνας, από τέτοιους ''τύπους'' δεν υστερούμε…)Η καριέρα του άρχισε το 1877, όταν έπεισε την τουρκική κυβέρνηση να αγοράσει μία μεγάλη ποσότητα όπλων από την αγγλική εταιρεία Nordenfeldt. Αυτό το κατάφερε χάρη των σχέσεων του με τον υπεύθυνο υπουργό τον οποίο είχε γνωρίσει σε κάποιους κύκλους… Στην συνέχεια ο Ζαχάρωφ κατάφερε να πουλήσει όπλα σε όλες τις χώρες που βρίσκονταν σε πόλεμο: στην Ρωσία και την Ιαπωνία, στην Αργεντινή και την Χιλή, στην Βολιβία, στην Παραγουάη.

                          

Από αυτά τα γεγονότα εμπνεύστηκε ο ποιητής Ezra  Pound  ώστε σε ένα ποίημα του να αναφέρεται στον Ζαχάρωφ με το ψευδώνυμο Metevsky και να γράφει: «(…) οι άλλοι έχουν περισσότερα πυρομαχικά(…)- Μην αγοράζετε, θα σας εφοδιάσουμε εμείς- Μετά περνά τα σύνορα- και λέει στους άλλους- Εκείνοι έχουν περισσότερα πυρομαχικά. Μην αγοράζετε-θα σας εφοδιάσουμε εμείς (…)»    

                                                                                       

Η  Γαλλική εφημερίδα 'Crapouillot' έγραφε: Κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων ο Ζαχάρωφ όπλισε τις αντιμαχόμενες δυνάμεις. Υποστήριξε την Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας, την Τουρκία εναντίον της Σερβίας και, ένα χρόνο μετά την Σερβία εναντίον της Αυστρίας. Όπως προαναφέραμε , είναι ιδιαίτερα σημαντική η αποκάλυψη για τον ρόλο που είχε ο Ζαχάρωφ στην γνωστική –αποκρυφιστική  οργάνωση της Μαντάμ  Μπλαβάτσκυ, την ''Θεοσοφική εταιρεία'',  με το ψευδώνυμο ο ''Δάσκαλος  Ρ''. Σε μία επιστολή του Guenon με ημερομηνία 14 Απριλίου 1936, γίνεται λόγος για μία διαφωνία μεταξύ του Βενιζέλου και του Ζαχάρωφ, όσον αφορά κάποια σχέδια για την καταστροφή του Αγίου  Όρους,  αλλά δεν δίδονται περισσότερες διευκρινήσεις.

Ο Ζαχάρωφ διαδραμάτισε πολιτικό παρασκηνιακό ρόλο στην Αλβανία και την Ρουμανία. Όσον αφορά την Ελλάδα, οι Times είχαν γράψει ότι ξόδεψε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια στερλίνες για να την εντάξει στον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας δίπλα στην τριπλή Συνεννόηση. Ο Ζαχάρωφ καθοδηγούσε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και είχαν αναπτύξει στενές σχέσεις. 

Οι δεσμοί που ένωναν τον Βενιζέλο με το βαθέως βρετανικό κράτος είναι γνωστοί, όπως και το γεγονός ότι η πολιτική του ανέλιξη, εν πολλοίς, οφείλεται σε αυτούς τους δεσμούς . Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις αποκαλύψεις των προαναφερθέντων επιστολών, τότε  προκύπτουν σοβαρά ερωτηματικά : Ποιός πράγματι ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος; Ποιους σκοπούς εξυπηρετούσε; Ποια ήταν τα κίνητρά του; Εξυπηρετούσε μόνον την αγγλική γεωπολιτική ή ακολουθούσε και κάποια σκοτεινή μεταφυσική; Πάντως για να θεωρείται το όνομα του τόσο  σημαντικό σε κάποιους  απόκρυφους κύκλους , αυτό  προσδίδει μια ειδική σημασία .Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Βενιζέλος βοήθησε στην ίδρυση του προτεσταντικού Αμερικανικού  Κολλεγίου στην Αθήνα, κολλέγιο που εκπροσωπούσε το πνεύμα του αμερικανικού μεσσιανισμού, του οποίου η ''ψυχή'' ήταν ο αγγλικός πουριτανισμός (ήτοι  ο  γνωστικισμός). Ενδεικτική για τις θρησκευτικές του θέσεις ήταν και η στάση που τήρησε κατά την Συντακτική Συνέλευση των Κρητών το 1906: ο πληρεξούσιος Σφακίων Ι. Λεκανίδης είχε προτείνει στο πρώτο άρθρο του Συντάγματος να τεθεί ότι «επίσημος θρησκεία» είναι η Ανατολική Ορθόδοξη, εκτοξεύοντας την κατηγορία ότι το σχέδιο διαπνέεται από υλισμό και θρησκευτική αδιαφορία ή και εχθρότητα προς την Εκκλησία. 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του τόνισε:

«… Μας είπον, κύριοι πληρεξούσιοι, ότι το Σύνταγμα το διαπνέει πνεύμα υλισμού. Η κατηγορία θα ήτο δικαιοτέρα αν ο αξιότιμος βουλευτής Σφακίων έλεγεν ότι το Σύνταγμα δεν μεριμνά περί ουδενός άλλου παρά μόνον περί των εγκοσμίων, διότι πραγματικώς μόνον περί των εγκοσμίων εμεριμνήσαμεν, ενομίζομεν δε ότι μόνον περί των εγκοσμίων εκκαλούμεθα να μεριμνήσωμεν• ενομίσαμεν, κύριοι πληρεξούσιοι, ότι η εντολή, την οποίαν μας εδώκατε, ήτο να παρουσιάσωμεν σχέδιον πολιτικού Συντάγματος… 

 Ο κ. πληρεξούσιος Σφακίων ενόμισεν ότι θριαμβευτικώς θα επεξέλθη καθ’ ημών, ερωτών ημάς: Θέλετε λοιπόν να είσθε φιλελευθερώτεροι από τους Άγγλους, από τους Σουηδούς, τους Γερμανούς; Ναι, λέγομεν, και όχι μόνον θέλομεν, αλλ’ είμεθα τω όντι φιλελευθερώτεροι (…)» .Στην ερώτηση πληρεξουσίου: «Και τι ζημιοί η λέξις επικρατούσα θρησκεία;», ο Βενιζέλος απήντησε: «Και τι προσθέτει;», ενώ στην ανταπάντηση: «Δεν βλάπτει τίποτε. Και διά λόγους ευγνωμοσύνης να την θέσωμεν», ο Βενιζέλος ήταν σαρκαστικός(…).

1914-1918: Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, διάλυση της Αυστροουγγαρίας, εκδίωξη των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, το κράτος των ντονμέδων στην Τουρκία, η κομμουνιστική επανάσταση στην Ρωσία. Όλα αυτά είχαν πίσω τους μία θεολογία, μία θεολογία  που συνοψίζεται στον τρόπο ταφής  του Georges  Benjamin  Clemenceau: όρθιος, ώστε, συμβολικά,  να μην σχηματίζεται  ο σταυρός, δηλαδή, ο  Χριστός να μην μπορεί να κατέλθει  σε  αυτόν. Μία  θεολογία της  οίησης.

 Βιβλιογραφία:

1. C. Mutti, Fenomenologia della controiniziazione.                                                                  
2. Correspondance avec Vasile Lovinescu, René Guénon, non publié, 1934-1940
3. Δημήτρης Μιχαλόπoυλος, Ο Εθνικός Διχασμός: Η άλλη διάσταση, 2012                                  
4. Δημήτρης Μιχαλόπoυλος, Ο Ε. Βενιζέλος και το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, 2004       
5. Αναστάσιος  Γιαννάς, Τα παρασκήνια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, Θεόδοτος.            
6. Μ. Βασιλάκης, Η μάστιγα του Θεού, 2006 (σε αυτό το βιβλίο, που αποτελεί υπόδειγμα  αποδομητικής και αντιθρησκευτικής σκέψης,  βρήκαμε την ομιλία του Βενιζέλου στην Συντακτική Συνέλευση των Κρητών. Δεν θα ήταν ανώφελο να θυμηθούμε ποιοι ήταν οι παρουσιαστές αυτού του βιβλίου, έτσι για την ιστορία…. http://www.greekamericannewsagency.com/index.php/2010-01-19-17-50-12/2010-01-21-18-33-54/353-

Θεόδοτος

Από που παίρνει "γραμμή" ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;

του Δημήτρη Καζάκη

Σε ομιλία του στην Σύρο (24/7), ο κ. Κουτσούμπας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη μ' εκείνη των πιο χυδαίων υπερασπιστών του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα γεράκια της ευρωζώνης δανείζεται μέχρι και την τελευταία τελεία των επιχειρημάτων του εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Ας δούμε συγκεκριμένα. Ο κ. Κουτσούμπας αφού έκανε τη συνήθη λιτανεία εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, μας ξεκαθαρίζει επίσης το εξής: "Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα."

Ο Κουτσούμπας φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.

Εδώ είναι δυό τα ζητήματα: Ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, αν ταυτόχρονα παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, όπως θέλει το Grexit ο Σόιμπλε; Ή είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, για όσο υπάρχει καπιταλισμός γενικά;

Ο κ. Κουτσούμπας σκόπιμα τα συγχέει, γιατί είναι τελείως διαφορετική η περίπτωση ενός....
υποτιθέμενου Grexit, σαν κι αυτό που πρότεινε ο Σόιμπλε, όπου το χρέος δεν διαγράφεται, απλά ρυθμίζεται και η οικονομία παραμένει υπό τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ και άλλο ζήτημα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ παραμένοντας στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Όποιος μπλέκει τα δυό, το κάνει μόνο για έναν σκοπό: για να υιοθετήσει με το πρόσχημα ενός ανώδυνου αντικαπιταλισμού τη χυδαιότητα της επίσημης προπαγάνδας εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Πού το βρήκε λοιπόν ο Κουτσούμπας ότι "εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα." Από που αντλεί τέτοιο συμπέρασμα; Ποιος του το σφύριξε στο αυτί; Οι πληρωμένοι από τις τράπεζες καλαμαράδες, πολιτευτές και λοιποί δημοσιοκάφροι; Μόνο αυτοί το ισχυρίζονται.

Ο Κουτσούμπας, όπως και κάθε επαγγελματίας απολογητής του ευρώ, μιλά γενικά και αφηρημένα. Ποτέ συγκεκριμένα. Κι ο λόγος είναι γιατί δεν θέλει να εκτεθεί με επιχειρήματα, αλλά να αφήσει εντυπώσεις, να ενισχύσει την τρομοκρατία εναντίον του λαού που ασκείται από το καθεστώς και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Απ' αυτήν άλλωστε δανείζεται όλους τους ισχυρισμούς του. Παπαγαλίζει χωρίς καν δεύτερη σκέψη.

Τι σημαίνει χρεοκοπία κράτους;

Για τον Κουτσούμπα δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας που κήρυξε χρεοστάσιο με δικό της νόμισμα και να πήγε χειρότερα. Γιατί; Διότι πολύ απλά χρεοστάσιο σημαίνει κατ' ελάχιστο αναστολή πληρωμών του χρέους κι επομένως περισσότερα διαθέσιμα για την οικονομία και την κοινωνία. Το που θα πάνε αυτά είναι υπόθεση της ταξικής πάλης. Τα διαθέσιμα αυτά εκ των πραγμάτων πυροδοτούν τις κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις προκειμένου να καθοριστεί το πώς θα μοιραστούν κι έτσι οι συσχετισμοί δύναμης τείνουν ν' αλλάξουν υπέρ των εργαζόμενων τάξεων.

Να γιατί ποτέ και καμιά άρχουσα τάξη δεν θέλησε από μόνη της να προχωρήσει σε χρεοστάσιο. Γινόταν πάντα υπό συθήκες κρίσης και βαθύτατου κλονισμού του συστήματος εξουσίας της. Διότι ήξερε κάτι που δεν θέλει να ξέρει ο κ. Κουτσούμπας. Ότι το χρεοστάσιο δεν έρχεται ποτέ μόνο του. Συνεπάγεται μια τεράστια όξυνση όλων των κοινωνικών και ταξικών αναμετρήσεων. Γι' αυτό και όπως είναι φυσικό δεν υπήρξε ποτέ αυθεντικά εργατικό και λαϊκό κίνημα που να εναντιώθηκε στην κήρυξη χρεοστασίου. Οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα ήξεραν ανέκαθεν πολύ καλά αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Κουτσούμπας, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες και όρους αμοιβής. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να κατακτήσουν δικαιώματα.

Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του 1932.

Θέλει πολύ σκέψη να το αντιληφθεί κανείς; Μόνο αν είσαι Κουτσούμπας. Τον Απρίλιο του 1932 η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το χρυσό κανόνα, δηλαδή τη χρυσή δραχμή. Η δημοσιονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας μαζί με το παγκόσμιο κραχ του 1929, επέβαλλε στον πολιτικό κόσμο να καταργήσει ένα τόσο πολύτιμον νόμισμα, όπως το χαρακτήριζαν και το λάτρευε η αργόσχολη τάξη της εποχής. Ακριβώς όπως το ευρώ σήμερα. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Βενιζέλος κηρύσσει επίσης χρεοστάσιο, αφού είχε εξαντλήσει κάθε μέσο και τρόπο αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να υποστηρίξει τη χρυσή δραχμή και να εξυπηρετήσει σε χρυσό τα χρέη.

Να πώς περιγράφει ο Μπελογιάννης το δια ταύτα της απόφασης του Βενιζέλου: "Επόμενο ήταν κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού." (Ν. Μπελογιάννης, Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Άγρα, 2010, σ. 290).

Φυσικά, ο επίσημος πολιτικός κόσμος της εποχής με κανένα τρόπο δεν ήθελε να διαγράψει το χρέος και να στερήσει τα πλούσια κέρδη από τους δανειστές της Ελλάδας. Από τα οποία άλλωστε είχαν να λαμβάνουν και μεγάλα ονόματα της εγχώριας οικονομίας και πολιτικής μαζί με το παλάτι. Κι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων και εξευτελισμών του ελληνικού κράτους με τους ομολογιούχους δανειστές. Σαν αυτές περίπου που υποστήκαμε τον τελευταίο καιρό.

Όσο κρατούσαν οι συνεννοήσεις και οι εξευτελισμοί, είχαμε το ίδιο βιολί με σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των "ειδικών" της εποχής, καθηγητάδες και μη, συμμετείχαν σε μια πρωτοφανή εκστρατεία το μαύρο να γίνει άσπρο και υποστήριζαν ότι το να μην πληρώσεις τα χρέη, είναι πολύ χειρότερο από το να πληρώσεις. Να τι έλεγε ο Μπελογιάννης: "Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις." (Ό. Π., σ. 293).

Βέβαια ο Μπελογιάνης δεν ήταν Κουτσούμπας. Ούτε την εποχή εκείνη το ΚΚΕ διέθετε Κουτσούμπα. Γιατί αν διέθετε, είναι σίγουρο ότι το καθεστώς και η προπαγάνδα του θα τον είχε πείσει. Κι έτσι το ΚΚΕ θα είχε μετεξελιχθεί σε φερέφωνο της επίσημης προπαγάνδας. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Ο Κουτσούμπας θεωρεί το αποικιοκρατικό μνημόνιο καλύτερο.

Όμως του κ. Κουτσούμπα δεν του αρκεί η υιοθέτηση της επίσημης κινδυνολογία. Προχωρεί ακόμη παραπέρα: "Μπορεί να είναι και χειρότερες [από εκείνες του μνημονίου] για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν."

Εδώ πραγματικά βγάζει μάτι η απολογητική ακόμη και του μνημονίου που επιχειρεί ο κ. Κουτσούμπας. Προσέξτε τι λέει. Τι σημαίνει μνημόνιο; Κατάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και εργατικού δικαιώματος, διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, ολόκληρου του συστήματος κοινωνικών παροχών και ασφάλισης, επί τούτου κατάρρευση της παιδείας, της υγείας, μεταφορά των κέντρων απόφασης για τη χώρα σε ξένα κέντρα χωρίς καν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, κοκ.

Υπάρχει κανείς που να αρνείται ότι αυτό σημαίνει μνημόνιο; Μόνο ο κ. Κουτσούμπας, για τον οποίο μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μέτρα μείωσης για μισθούς, συντάξεις, του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά! Υποβαθμίζει έτσι το ρόλο και τη σημασία του μνημονίου από την σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, για να ισχυριστεί το πρωτοφανές. Ό,τι η τυχόν μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, θα έχει χειρότερες συνέπειες!

Νεοφιλελέ παραμύθια δια χειρός Κουτσούμπα

Αφήνουμε το γεγονός ότι ταυτίζει το ποσοστό υποτίμησης του νομίσματος με το ποσοστό μείωσης του λαϊκού εισοδήματος. Αυτό δείχνει πόσο αγράμματος είναι και πόσο εμποτισμένος με τα παραμύθια της επίσημης προπαγάνδας. Κατά τ' άλλα έχει το θράσος να ασκεί κριτική στους οικονομολόγους που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, όταν ο κ. Κουτσούμπας δεν γνωρίζει καν ότι μια ενδεχόμενη υποτίμηση δεν είναι ούτε καν αναγκαίο να περάσει στο λαϊκό εισόδημα.

Αυτό που κάνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι -κάτω από προϋποθέσεις- να μειώσει την τιμή του προϊόντος σε συνάλλαγμα, για τις εξαγωγές. Το αν η υποτίμηση θα πυροδοτήσει εγχώριο πληθωρισμό ώστε να μειωθεί και μάλιστα αντίστοιχα το εργατικό εισόδημα, εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό ολιγοπώλησης του εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, υποκατάστασης των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, αλλά και από το επίπεδο των ποσοστών κέρδους ανά προϊόν ή υπηρεσία.

Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η αντίστοιχη υποτίμηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Στην μεταπολίτευση η μείωση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων δεν είχε ως πηγή την υποτίμηση της παλιάς δραχμής, αλλά τον πληθωρισμό κερδών ειδικά από τις μονοπωλιακές καταστάσεις που κυριαρχούσαν στην οικονομία. Η υποτίμηση της δραχμής είχε ελάχιστη επίδραση στο επίπεδο των μισθών και των συντάξεων.

Το 1982-1983 η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε σημαντικές για την εποχή πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του πληθωρισμού εφάρμοσε για πρώτη φορά Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή με βάση την οποία μισθοί και συντάξεις προσαρμόζονταν αυτόματα στο επίπεδο του ετήσιου πληθωρισμού.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η δραχμή συνέχιζε τις διολισθήσεις της. Μάλιστα, όσο κράτησαν τα μέτρα ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος (έως το 1984) ο πληθωρισμός δεν εκτινάχθηκε. Αντίθετα περιορίστηκε έστω οριακά. Από το 24,5% το 1981 στο 18,4% το 1984. Έστω κι αν η υποτίμηση της παλιάς δραχμής έναντι του δολαρίου ήταν περίπου 30% την ίδια χρονική περίοδο. Πού πήγε η συνταγή περί υποτίμησης του κ. Κουτσούμπα;

Αλήθεια, που το βρήκε ο κ. Κουτσούμπας αυτό το 50% υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος; Ποιος του το έδωσε; Ο Ντράγκι ή κάποιος άλλος σαν κι αυτόν; Και τι σημαίνει υποτίμηση κατά 50%; Σημαίνει ότι από 1:1 ευρώ προς νέα δραχμή, θα γίνει 1:2 ευρώ προς νέα δραχμή. Ξέρει καμιά οικονομία που να την κατέστρεψε μια τέτοια υποτίμηση;

Η Ισλανδία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται 400%, όταν το 2009 ο λαός παρά κι ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας δεν επέτρεψε να περάσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρέη των τραπεζών. Την ίδια χρονιά ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 19%. Αντί όμως να μειώνονται αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις, αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο πληθωρισμός. Μέσα σε δύο χρόνια έπεσε στο 3%.

Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να εξηγήσουμε ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητη μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, είναι μια επιλογή ανάγκης όταν όλα τα άλλα μέσα πολιτικής δεν έχουν αποδώσει. Πράγμα απίθανό. Ούτε είναι ανάγκη το εθνικό νόμισμα να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές FOREX για να γίνει αντικείμενο κερδοσκοπίας.

Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε. Είναι πολύ ψηλά γράμματα για τον κ. Κουτσούμπα. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις για μαθηματικά με μπαμπουίνο. Αν και πιστεύω ότι περισσότερα θα κατάφερνε κανείς, μιας και ο μπαμπουίνος δεν έχει τα κολλήματα, τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληψίες του Κουτσούμπα και της παρέας του.

Έχει εναλλακτική πρόταση ο κ. Κουτσούμπας;

Ο κ. Κουτσούμπας λοιπόν απεύχεται την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, γιατί έχει πειστεί πλήρως από την επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ότι θα έχει μέχρι και χειρότερες συνέπειες από το τωρινό μνημόνιο. Το ερώτημα βέβαια είναι, τότε γιατί καταγγέλλει τον Τσίπρα και τους άλλους δωσίλογους; Αυτό δεν λένε κι αυτοί;

Εδώ λοιπόν ο κ. Κουτσούμπας έχει έναν άσσο στο μανίκι του. Ή έτσι νομίζει:

"Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές - λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος - πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας."

Προσέξτε καλά τι λέει. Η δική του εναλλακτική λύση εντοπίζεται σε μια μόνη φράση: κοινωνικοποίηση. Φεύγουμε από ευρώ και ΕΕ για να κοινωνικοποιηθούν μέσα παραγωγής και ο πλούτος της χώρας. Ωραία. Όμως αυτή δεν είναι πρόταση. Είναι ευχή, ή έστω πρόθεση. Πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ χωρίς να πυροδοτηθεί υπερπληθωρισμός και χωρίς να καταρρεύσει το νέο σοσιαλιστικό, ή λαϊκό, ή όπως αλλιώς φαντασιώνεται το νόμισμα ο κ. Κουτσούμπας; Ή δεν χρειάζεται νόμισμα; Πώς θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος σε μια χώρα καθόλα ρημαγμένη και κατεστραμμένη; Κουβέντα. Λέξη. Τσιμουδιά.

Να θυμηθούμε μόνο ότι οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν να εισάγουν το 1922 τον χρυσό κανόνα, με τη μορφή του σεβρονέτς, μόνο και μόνο για απαλλαγούν από το υπερπληθωριστικό χάρτινο ρούβλι, που οι ίδιοι είχαν εισάγει το 1918. Μαζί με τον χρυσό κανόνα χρειάστηκε να εισάγουν και τον κρατικό καπιταλισμό στην οικονομία, προκειμένου να απαλλαγούν από τον πολεμικό κομμουνισμό, δηλαδή έναν ιδεοληπτικό κομμουνισμό του στρατώνα όπου όλα ήταν κοινωνικοποιημένα.

Θα μου πείτε. Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σιχαμεροί οπορτουνιστές, όπως ήταν οι μπολσεβίκοι του Λένιν, μ' έναν τέτοιο κολοφώνα της επανάστασης σαν τον Κουτσούμπα. Ειλικρινά, καμία.

Για τον Κουτσούμπα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα που γνώρισε η ιστορία του καπιταλισμού, είναι τόσο απλά. Όλα θα λυθούν δια μαγείας. Με το κόκκινο ραβδάκι του Περισσού. Par ordre du Mufti, με διάταγμα του Μουφτί.

Ο κ. Κουτσούμπας δεν έχει πρόταση. Ή μάλλον η πρότασή του δεν διαφέρει από εκείνη των παλιών ιερέων των αρχόντων του Μεσαίωνα που δίδασκαν στους καταπιεσμένους την υπομονή και την καρτερία εν αναμονή του βασιλείου εν τοις ουρανοίς. Δεν είναι παρά η αναβίωση του παλιού γερμανικού ή "αληθινού" σοσιαλισμού, που ο Μαρξ στο Μανιφέστο τον θεωρούσε εξίσου επικίνδυνο με την πιο μαύρη αντίδραση, γιατί αρνιόταν να παλέψει τα πιο άμεσα αστικοδημοκρατικά αιτήματα στο όνομα των σοσιαλιστικών διεκδικήσεων.

"Έτσι, στον "αληθινό" σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ' αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα... Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις."

Έτσι κι ο Κουτσούμπας με τους εκ Περισσού. Αποτελούν το "γλυκερό συμπλήρωμα" στην αγριότητα των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής κατοχής.


 ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

Η μυστηριώδης Νήσος Σάσων στα σύνορα Ελλάδος και Αλβανίας

Η μυστηριώδης Νήσος Σάσων στα σύνορα Ελλάδος και Αλβανίας, που στο παρελθόν ήταν μια σοβιετική στρατιωτική βάση και, ενδεχομένως και μια αποθήκη χημικών όπλων, αλλάζει όψη σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ.
Το νησί θα μετατραπεί λίαν συντόμως σε μια τουριστική ατραξιόν σύμφωνα με τον Τουριστικό Οργανισμό της Αλβανίας, ο οποίος αποκάλυψε τα σχέδια του για την μετατροπή της πρώην στρατιωτικής βάσης σε τουριστικό αξιοθέατο αυτό το καλοκαίρι.
Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα από την ιστοσελίδα himara.gr, το Νησί Σάσων βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία στο στενό του Οτράντο στη νότια Αλβανία, όπου συναντώνται η Αδριατική και το Ιόνιο. Το νησί αυτό στην ουσία το «χάρισε» η Ελλάδα στην Αλβανία.!
Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι ιστορικά η Σάσων, το Γιβραλτάρ της Αδριατικής, ανήκει στα Ιόνια νησιά. Από το 1696,  μετά από 125 χρόνια Τουρκικής κατοχής, το βρίσκουμε μαζί με τα υπόλοιπα Ιόνια νησιά κάτω από Ενετική επικυριαρχία, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε τη μοίρα των Ιονίων Νήσων σε όλες τις διεθνείς εξελίξεις.

Η παραχώρηση τῶν Ἰονίων Νήσων στήν Ἑλλάδα ἔγινε μέ τή Συνθήκη τοῦ Λονδίνου τόν Μάρτιο τοῦ 1864. Ἡ νῆσος Σάσων ἀκολουθοῦσα τή μοίρα τῶν Ἑπτανήσιων θά ἔπρεπε κανονικά νά ἐνσωματωθεῖ στήν Ἑλλάδα. Δυστυχῶς ὅμως δέν ὑψώθηκε ἡ Κυανόλευκος σ’ αὐτή τή νῆσο εἴτε «ἐξ ἀκατανοήτου μυωπίας καί ἀβλεψίας», εἴτε γιατί θεωρήθηκε «τελείως ἄχρηστη, διότι ἦταν τελείως ἄγονος». Οἱ Τοῦρκοι ὅμως ἀπό τή γειτονική Αὐλώνα καιροφυλακτοῦσαν! Ἐπωφελήθηκαν ἀπό τό ἀσυγχώρητο λάθος μας καί ἔσπευσαν νά κατοχυρώσουν τήν κυριαρχία τους σέ αὐτό τό «ἄγονο» νησί. Φρόντισαν μάλιστα νά ἐγκαταστήσουν φάρο πού λειτούργησε τό 1871.
Στή διάρκεια τοῦ Α’ Βαλκανικοῦ Πολέμου στίς 15 Νοεμβρίου τοῦ 1912, ὁ Διοικητής Ὁμάδας Ἀτμομυοδρομώνων τῆς Μοίρας Ἰονίου, Ἀντιπλοίαρχος Κωνσταντῖνος Γεωργαντᾶς, ἐπιβαίνων τοῦ Ἀτμομυοδρόμωνος ΠΗΝΕΙΟΣ ὅπου ἦταν Κυβερνήτης ὁ Πλωτάρχης Ἀναστάσιος Ἀνδρεάδης, ἀπελευθέρωσε τή νῆσο καί ὕψωσε τήν Ἑλληνική Σημαία. Ἡ ἀπελευθέρωση γιορτάσθηκε μέ μεγάλο ἐνθουσιασμό ἀπό τίς δεκαπέντε Ἑλληνικές Οἰκογένειες κτηνοτρόφων πού κατοικοῦσαν ἐκεῖ. Παντοῦ κυμάτιζε ἡ Ἑλληνική Σημαία! Μιά μεγάλη γιορτή εἶχε ἀρχίσει σ’ αὐτό τό ἀκριτικό Ἑλληνικό νησί. Ἀμέσως στίς 21 Νοεμβρίου ἄρχισε μέ τή φροντίδα τοῦ Ἀντιπλοιάρχου Γεωργαντᾶ νά λειτουργεῖ ξανά καί ὁ φάρος τοῦ νησιοῦ. Ὅλα ἔδειχναν πώς ἡ Ἑλληνική κυριαρχία εἶχε σκεπάσει στοργικά τό νησί. Δυστυχῶς ὅμως αὐτό δέν κράτησε γιά πολύ. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις εἶχαν ἄλλα σχέδια!!! Μετά ἀπό πιέσεις τῆς Ἰταλίας συμφώνησαν μεταξύ τους τήν παραχώρησή της στήν Ἀλβανία μέ τό Πρωτόκολλο τῆς Φλωρεντίας στίς 13 Φεβρουαρίου 1914. Στή συνέχεια καί ἐνῶ βρισκόταν στήν ἐξουσία ἡ Κυβέρνηση τοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου, ἡ Ἑλληνική Βουλή ἔκανε κάτι τό πρωτοφανές: μέ τό Νόμο 272 τῆς 5ης Ἰουνίου τοῦ 1914 παραχώρησε τή νῆσο Σάσωνα στήν Ἀλβανία!!! Στίς 2 Ἰουλίου, ἐκτελῶντας ἐντολή τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀπεχώρησε ἡ Ἑλληνική φρουρά, ὑποστέλλοντας τή Σημαία μας. Οἱ δυστυχεῖς κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἀφέθηκαν τελείως ἀπροστάτευτοι. Λίγες μέρες μετά τήν ἐγκληματική ἐγκατάλειψή τους, στίς 16 Ἰουλίου 1914, σφαγιάσθηκαν μέ τόν ἀγριότερο τρόπο!
Σύμφωνα με το άρθρο του διεθνούς τύπου , μέχρι πρότινος η αλβανική ναυτική βάση που υπήρχε στο Νησί αυτό, περιελάμβανε δύο ναύτες και ένα νυχτερινό καταφύγιο για περιπολίες για το αλβανικό ναυτικό, ενώ τις ημέρες της δόξας του, υπήρχαν 3.000 στρατεύματα που στάθμευαν νησί για έως και έξι μήνες το χρόνο. Υπάρχουν πληροφορίες ότι Αλβανοί λαθρέμποροι ναρκωτικών χρησιμοποιούσαν το νησί αυτό ως ορμητήριο για τις παράνομες δράσεις τους στα παράλια της δυτικής Ελλάδος.
Η ναυτική βάση στο νησί, κατασκευάσθηκε κατά την διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου του Εμβέρ Χότζα, όταν οι φόβοι των πυρηνικών επιθέσεων από την Δύση ήταν εφικτοί .
Ως εκ τούτου, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου το δύο τετραγωνικών μιλίων νησί , ήταν γεμάτο με 3.600 αποθήκες σχεδιασμένες για να αντέχουν σε εναέρια προσβολή».
Ο ιταλικός στρατός για πρώτη φορά στάθμευσε εκεί την δεκαετία του 1930, ενώ στη δεκαετία του 1950, η βάση χρησιμοποιούνταν για την παρακολούθηση ιταλικών και αμερικανικών πολεμικών πλοίων που έπλεαν στα στενά του Οτράντο.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι τα χαρακώματα και οι σήραγγες δείχνουν ακριβώς πόσα χρήματα δαπάνησε η αλβανική Κυβέρνηση , φοβούμενη μια πιθανή εισβολή από την δύση, ενώ οι τουρίστες σήμερα θα έρθουν για να απολαύουν στον Σάσων, τις πολλές κοντινές όμορφες παραλίες , τα πανύψηλα βουνά και την πλούσια ιστορία που χρονολογείται από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας.
Το δημοσίευμα δηλαδή, σύμφωνα με ανάλυση , επικαλείται την ιστορία του νησιού, αποδεικνύοντας ότι το νησί αυτό μας ανήκει από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδος.Αυτό που αναφέρεται ότι έπραξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με την παραχώρηση του Σάσων στην Ιταλία , ήταν ένα είδος σημερινού μνημονίου σαν και αυτά που μας ζητούν να υπογράψουμε οι ίδιες « Μεγάλες δυνάμεις». Το ίδιο ακριβώς μας υποχρέωσαν να πράξουμε οι « σύμμαχοι» και στους βαλκανικούς πολέμους με την παραχώρηση της δυτικής Θράκης στην Βουλγαρία, και έπρεπε να φτάσει το 1920 για να την πάρουμε πίσω .
Στην ουσία με τα σημερινά μνημόνια που εκβιάζουν να υπογράψουμε , αυτό επιδιώκουν οι «εταίροι» μας . Αλλά δεν πρόκειται να τους « περάσει» με τίποτα. Θέλουν να μας «μικρύνουν» , διότι ακόμη και έτσι πού είμαστε μας « φοβούνται», τέτοια είναι η δύναμη του ελληνισμού.
Έτσι η Νήσος Σάσων, θα « στέκεται» εκεί ακοίμητος φρουρός της Αδριατικής, υπενθυμίζοντας ποια είναι η αποστολή μας , και για να μας θυμίζει συνεχώς ότι είναι ελληνικό νησί , που κακώς δόθηκε « ως δώρο» στην Αλβανία, για χατίρι των Ιταλών , ενώ θα μπορούσαμε εμείς να το εκμεταλλευόμασταν σήμερα …
Το νησί είναι ένας επίγειος παράδεισος και «το σπίτι» για χιλιάδες σπάνια πουλιά και ερπετά, ενώ διαθέτει παράκτια ύδατα , αλλά και μια σταθερή θερμοκρασία 10-25 βαθμών Κελσίου όλο το χρόνο. Διαθέτει επίσης μια πραγματικά εκπληκτική θέα από το βραχώδες παραθαλάσσιο τοπίο του . Κάποια μέρα ελπίζουμε να κυματίζει στον Σάσων η γαλανόλευκη σημαία, όπως και στην Βόρειο ήπειρο όπως θα έπρεπε.

πηγή

Αναρτήθηκε από ELLADA SHMERA

Όταν ο Σ.Βενιζέλος μπήκε στο Οσμάν Γκαζί: "Η Ελλάς αναγεννώμενη, η Τουρκία θνήσκουσα"

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ "ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΟΥΝ" ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ Α.ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ
Ιδού και οι φωτογραφίες πάνω στις οποίες ο Α.Νταβούτογλου "βεζίρις" της νέας "Οθωμανικής Αυτοκρατορίας", οπως θέλει να φαντάζεται την Τουρκία, κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, και μάλλιστα ιερό πόλεμο. Πρόκειται για την επίσκεψη του γιου του Ελευθέριου Βενιζέλου, Σοφοκλή, στην πόλη Προύσα, που οι Τούρκοι ονομάζουν Μπούρσα, όταν επισκέφθηκε τον τάφο του Οσμάν Γκαζί, το 1920.
Είναι τα οπτικά ντοκουμέντα της εποχής, όταν οι Έλληνες αν και πολύ φτωχότεροι απ'οτι σήμερα, και με περισσότερες δυσκολίες στις ζωές τους, είχαν διαφορετική άποψη για τον εαυτό τους και πίστευαν στην Μεγάλη Ιδέα της Πατρίδος, και ότι η χώρα θα μπορούσε να λάμψει ξανά, όπως έλαμπε κάποτε ο "φάρος" της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας.
Ο Σοφοκλής Βενιζέλος, σύμφωνα με τις Ελληνικές πηγές, έγραψε τότε: «Σοφοκλής Βενιζέλος, υιός Ελευθερίου ελευθερωτού».
Σύμφωνα με τις τουρκικές προφορικές παραδόσεις ο Σοφοκλής Βενιζέλος φέρεται να μπήκε στον τάφο κλωτσώντας την πόρτα και επίσης δεν έβγαλε τις μπότες του «βάζοντας μέσα στον τάφο την σκόνη από τις μπότες του», είχε πει χαρακτηριστικά στην ομιλία του προς την τουρκική εθνοσυνέλευση τον Νοέμβριο του 1922 ο υπουργός Οικονομικών, Μαχμούτ Εσάτ Μπέη.
«Ακούμπησε μάλιστα τις μπότες με τα σπιρούνια τους πάνω στην σαρκοφάγο του Οσμάν Γκεζί και φώναξε: Σήκω Οσμάν! Μπορεί να άργησα αλλά ήρθα να σε πυροβολήσω» συμπλήρωσε ο Τούρκος υπουργός.
Σύμφωνα με ένα άλλο ιστορικό κείμενο του Yazar Asım Ümit όπως αποκαλύπτει το πολύ καλό tribune.gr, το οποίο έκανε εξαιρετική δουλειά, ο Σοφοκλής Βενιζέλος πριν βγάλει την φωτογραφία φώναξε: «Σήκω Οσμάν! Σήκω και κοίτα το κράτος των απογόνων σου. Διαλύσαμε αυτό που ίδρυσες. Ήρθα εδώ για να σε σκοτώσω».
Σε άλλο τουρκικό κείμενο ο Σοφοκλής Βενιζέλος όταν μπήκε στο ταφικό μνημείο έβγαλε το σπαθί του και είπε «Ας βγάλουμε ένα σουβενίρ από την Προύσα» ενώ σε άλλο κείμενο του Ζεκέρια Γιλντίζ από το Πανεπιστήμιο Γκουμουσιουγιού «ο Σοφοκλής Βενιζέλος με στάση που θύμιζε Δον Κιχώτη είπε στον φωτογράφο ότι θα στείλει την φωτογραφία στην Αθήνα με την εξής λεζάντα: Ο στρατός μας νίκησε την Προύσα. Ο ιδρυτής της Οθωμανικής Δυναστείας είναι κάτω από τα πόδια μου. Πήρα την εκδίκηση για την πτώση του Βυζαντίου».
Κεντρικό σημείο όλων των κειμένων, που είναι διαφορετικά το ένα από το άλλο, είναι «η προσβολή των Ελλήνων απέναντι στους Τούρκους» που είχε εξαγριώσει τους Τούρκους τότε και εξακολουθεί σήμερα να εξαγριώνει τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, που κηρύττει τον πόλεμο την Ελλάδα με ιερό πόλεμο για αυτή την φωτογραφία.
Αυτή η φωτογραφία έγινε τεράστιο ζήτημα στην Τουρκία γιατί ο Οσμάν Γκαζί είναι ο ο πρώτος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδρυτής της δυναστείας των Οθωμανών Αυτοκρατόρων.
Όταν πέθανε κηδεύτηκε στην Προύσα που ήταν και η πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όταν την κατέλαβαν το 1326.
Από την Προύσα, όπως είναι το όνομα της πόλης από το 202 π.Χ, που την χάρισε ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Ε” στον Προύσιο Α΄ της Βιθυνίας ως δώρο για την βοήθεια που του είχε προσφέρει σε μια μάχη κατά της Περγάμου, ο Αχμέτ Νταβούτογλου είπε την Παρασκευή: «Όπως στα χρόνια της κατοχής (εννοεί οι Έλληνες κατά την Μικρασιατική εκστρατεία) μπήκαν μέσα στο ταφικό μνημείο του Οσμάν Γκαζί στην Μπούρσα με τις μπότες τους, έτσι τώρα και αυτοί (Ισραηλινοί) προσπάθησαν να μπουν στο ιερό τέμενος Αλ Ακσά με τις μπότες τους. Όπως τότε οι δυνάμεις μας στην Μπούρσα τους εμπόδισαν (τους Έλληνες) να μπουν μέσα, έτσι τώρα θα εμποδίσουν τις δυνάμεις κατοχής (το Ισραήλ) να μπουν μέσα, τόσο οι Παλαιστίνιοι όσο και όλοι οι μουσουλμάνοι θα εναντιωθούν».

Ουσιαστικά ο Αχμέτ Νταβούτογλου καλεί σε ιερό πόλεμο (τζιχάντ) κατά του Ισραήλ αλλά και κατά της Ελλάδας, αφού οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι βέβηλοι του Ισλάμ κατά τον Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η Τουρκία στρέφεται στον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό, καθώς βλέπει να χάνεται το παιχνίδι με το Κουρδιστάν, αλλά και να έχει αποκοπεί και απομονωθεί διπλωματικά απ'όλους. Αυτή τη στιγμή δεν λαμβάνει στήριξη ούτε και από τις ΗΠΑ.

Οπότε αποφασίζει να προχωρήσει στον δρόμο που ξέρει καλύτερα την ενίσχυση των απανταχού ισλαμιστών του πλανήτη για να εξυπηρετούν τα νεοοθωμανικά σχέδια της Άγκυρας

Ο Σοφοκλής Βενιζέλος που είχε γεννηθεί στα τουρκοκρατούμενα Χανιά στις 5 Νοεμβρίου του 1894, τον Μάιο του 1920 όταν ο ελληνικός στρατός ξεκινούσε μεγάλη επίθεση κατά των τουρκικών δυνάμεων στη Μικρά Ασία πήγε κατευθείαν στο μέτωπο. Ήταν μια εποχή που οι πολιτκοί και οι γιοι των πρωθυπουργών πηγαίναν πρώτοι στο μέτωπο, δεν έστελαν τους γιους αλλονών για να βγάλουν τα "κάστανα" από τη "φωτιά"

Η επιχείρηση διεξήχθη από τη Μεραρχία Αρχιπελάγους, την ταξιαρχία ιππικού και από μια μοίρα πεδινού πυροβολικού υπό την ηγεσία του.
Οι ελληνικές δυνάμεις εντός τριών ημερών κάλυψαν απόσταση 120 χιλιομέτρων και διέλυσαν στη κυριολεξία όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του κεμαλικού στρατού.
Ο Σοφοκλής από την Προύσα έγραψε, γεμάτος υπερηφάνεια, προς τη μνηστή του: «Προχθές ο ανταποκριτής τού Daily Mail με εφωτογράφισε πλησίον των πυροβόλων μου και εις την ανταπόκρισίν του προς την εφημερίδα του έγραψεν ότι ενώ ο πατέρας αγωνίζεται εις την Δύσιν ο υιός μάχεται εις την Ανατολήν».
Κάτω από τις συνθήκες αυτές βγήκε η άλλη φωτογραφία του Σοφοκλή Βενιζέλου στον τάφο του Οσμάν Γκαζί στην Προύσα, που έμελλε να σημαδέψει την σύγχρονη ιστορία.
Η φωτογραφία σώζεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο και φυσικά έχει μια άλλη λεζάντα, που διαφέρει από αυτό που γράφουν τόσο οι ελληνικές όσο και οι τούρκικες πηγές.
«Η Ελλάς αναγεννώμενη, η Τουρκία θνήσκουσα. Ο υιός του Προέδρου της Κυβερνήσεως ταγματάρχης Βενιζέλος παρά του τάφου του Οσμάν στην Προύσσα» είναι το κείμενο της φωτογραφίας.
Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή που δεν οδήγησε σε αίσιο τέλος, γιατί για άλλη μια φορά οι Έλληνες έφτασαν πολύ ψηλά, αλλά δεν είχαν αποφασίσει που θα σταματήσουν, και πόσο ήταν διαθέσιμοι να προχωρήσουν. Η προδοσία των τότε "συμμάχων" που τυγχάνει να είναι πάλι οι ίδιοι του σήμερα ήταν αναμενόμενη. Ακριβώς γιατί δεν είχαμε κατανοήσει ότι όταν ξαφνικά από μικρό κρατίδιο εξελίσσεσαι σε μια αναδυόμενη "βυζαντινή αυτοκρατορία" κάποιοι "φίλοι" θα έλεγαν "μέχρι εδώ".
Οι "σύμμαχοι" δεν ήθελαν ποτέ μια Ελλάδα πανίσχυρη, την ήθελαν "χρήσιμη".Το ίδιο ίσχυε και ισχύει και για την Τουρκία. Γι'αυτό και δεν θα αφήσουν να πραγματοποιηθούν οι σχεδιασμοί του διδύμου Ρ.Τ.Ερντογάν και Α.Νταβούτογλου. Η Τουρκία τείνει να περάσει το όριο που την καθορίζει από "χρήσιμη" σε "ανεξέλεγκτη" και "επιζήμια".
Πάντως απόλα αυτά προκύπτει κάτι. Οι Τούρκοι μας θεωρούν "ραγιάδες" και πιστεύουν ότι μορούμε να υπάρχουμε μόνο σαν δούλοι τους. Το ότι μας είδαν μέσα στην καρδιά του κράτους τους και ότι χρειάστηκαν την βοήθεια ΌΛΩΝ των ξένων για να μας κερδίσουν λίγο έξω από την Άγκυρα είναι κάτι που δεν ξεπέρασαν ποτέ. Τους έμεινε, για πάντα ο φόβος ότι αν και τόσο λιγοι, μπορέσαμε να φτάσουμε ένα βήμα πριν την κατάλυση του τουρκικού κράτους. 

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αυτή είναι η ιστορία που σου κρύβουν... Έτσι απελευθερώθηκε το Αμύνταιο πριν ακριβώς 100 χρόνια... Σαν σήμερα το 1912...!!!

Του Ευάγγελου Ιωαννίδη, Δικηγόρου_ (απόσπασμα από την ομιλία του πρώτου επίσημου εορτασμού της επετείου της απελευθέρωσης του Αμυνταίου στις 6 Νοεμβρίου 2008)

Το Φθινόπωρο λοιπόν του 1912 έχει γίνει σαφές στους υπόδουλους πληθυσμούς της Βαλκανικής, ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία βρίσκεται πλέον στη δύση της και ο άνεμος της ελευθερίας έχει, αρχίσει, να πνέει ούριος, ενώ η ώρα του πεπρωμένου τους έχει σημάνει. Ο Ά Βαλκανικός αρχίζει την στιγμή που η Ελλάδα η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Βουλγαρία κηρύσσουν από κοινού τον πόλεμο κατά των Οθωμανών. Ο ελληνικός στρατός στις 5 Οκτ. 1912 αναλαμβάνει δράση κατά των Τούρκων, ενώ στις 10 του ίδιου μήνα διασπά τις ισχυρές τουρκικές δυνάμεις στο στενό του Σαρανταπόρου και ξεχύνεται ασυγκράτητος αρχίζοντας, να απελευθερώνει τη μία μετά την άλλη τις ιστορικές πόλεις της μαρτυρικής Μακεδονίας μας. Μετά από πέντε (5) αιώνες σκλαβιάς σε έναν βάρβαρο δυνάστη αρχίζει και ανατέλει το φως της ελευθερίας για τους κατοίκους των υπόδουλων περιοχών, που είχαν υποστεί τα πάνδεινα. Είχε βέβαια προηγηθεί από το 1904-1908 ο Μακεδονικός Αγώνας υπό τους οπλαρχηγούς Παύλο Μελλά, Καπετάν Βαγγέλη Στρεμπενιώτη, Παύλο Κύρου, Δ. Νταλίπη, Καπετάν Κώττα και 1200 ακόμα Μακεδόνες ντόπιους μαχητές αλλά και 700 από την υπόλοιπη Ελλάδα, οι οποίοι με την θυσία τους απέτρεψαν την υποδούλωση της ιερής γης της Μακεδονίας στους Σλάβους. 

Σε αυτήν εδώ την ηρωική γωνιά της Ελληνικής Μακεδονίας βρήκαν ίσως σε απόλυτο βαθμό ανταπόκριση και τα λόγια του Αλέξανδρου του Α΄ βασιλιά των Μακεδόνων, προγόνου του Μ. Αλεξάνδρου και γιού του Αμύντα, που έτρεξε κρυφά στους Αθηναίους και αποκάλυψε τις θέσεις των Περσικών στρατευμάτων τον 5ου αιώνα π.Χ. πριν την μάχη των Πλαταιών, όταν τους είπε: «Είμαι δε και ο ίδιος Έλληνας και δεν θα ήθελα να δώ την Ελλάδα απο ελεύθερη, να γίνεται υπόδουλη» όπως καταμαρτυρεί ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ (9, 45, 2). 

Σήμανε λοιπόν τον Οκτ. του 1912 η ώρα της απελευθέρωσης της ελληνικής από αρχαιότατων χρόνων - το μαρτυρούν άλλωστε τα ερείπια της αρχαίας ελληνιστικής πόλης των Πετρών – περιοχής Αμυνταίου. ΄Έμελλε όμως η απελευθέρωση αυτού του ιερού κομματιού γης, να γίνει με μεγάλες δυσκολίες, που είχαν ως αποτέλεσμα την μάχη του Σόροβιτς, τον αιφνιδιασμό της 5ης μεραρχίας και την ένδοξη τελική νίκη της 6ης Νοεμβρίου. Μετά την μάχη του Σαρανταπόρου ο Έλληνας αρχιστράτηγος διάδοχος Κωνσταντίνος βρέθηκε προ του διλήμματος, εάν έπρεπε, η στρατιά να προχωρήσει προς βορρά στο Μοναστήρι ή να στραφεί ανατολικά στη Θεσσαλονίκη. Το δίλημμα αυτό έγινε η αφορμή, να ξεσπάσει έντονη διαμάχη μεταξύ του διαδόχου Κωνσταντίνου και του τότε πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος επέμενε ορθά για στροφή της στρατιάς προς Θεσσαλονίκη και έτσι δόθηκε το έναυσμα για τον μετέπειτα επονομαζόμενο εθνικό διχασμό. Δυστυχώς το ελάττωμα της διχόνοιας των Ελλήνων, την κρίσιμη στιγμή κάνει πάντα την εμφάνιση του. 

Όταν τελικά η στρατιά κατευθύνθηκε προς Θεσσαλονίκη ανατέθηκε στην 5η μεραρχία, να καλύπτει το αριστερό πλευρό της και να αναλάβει την ευθύνη εκτιμώντας την κατάσταση, να προχωρήσει στην απελευθέρωση του Μοναστηρίου, το οποίο υπόψη είναι χτισμένο δίπλα στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής πόλης της Ηράκλειας και κατοικούνταν σε μεγάλο ποσοστό από Έλληνες. Η 5η μεραρχία λοιπόν ξεκινά από την Κοζάνη μαζί με την ταξιαρχία ιππικού και προελαύνει προς Πτολεμαίδα, την οποία απελευθερώνει στις 15 Οκτ. Συνεχίζοντας την προέλαση της απελευθερώνει στις 18 Οκτ 1912 για πρώτη φορά το Αμύνταιο και αναπτύσσεται στην γύρω περιοχή. Στις 19 Οκτ μετά από ολιγόωρη μάχη με τουρκικό τμήμα στα στενά του Κιρλί Δερβέν μπαίνει στην Βεύη, συνεχίζοντας την προέλαση της προς Μοναστήρι. Όμως δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση του τουρκικού στρατού και εξαναγκάστηκε μετά από μάχη, που κράτησε ολόκληρη την 21 Οκτ, να υποχωρήσει προς το Αμύνταιο, ενώ οι απώλειες της ήταν μεγάλες. 

Τα 16ο ,22ο και 23ο συντάγματα πήραν τότε θέση μεταξύ των χωριών Σωτήρα, Αμυνταίου, Ροδώνα και Φανού. 

Στις 22 του ίδιου μήνα στις 8 το πρωί μικρή τουρκική δύναμη κατέρχεται από το ύψωμα Ανεμόδαρτο προς το Ξινό-Νερό, η οποία όμως, αφού δέχτηκε δραστικά πυρά από το ελληνικό πυροβολικό, καθηλώθηκε. Το ίδιο συνέβη στις 2 το μεσημέρι με τουρκική δύναμη, που εμφανίστηκε στην καροποίητη οδό προς το χωριό Πέτρες. Ενώ όλη η υπόλοιπη μέρα πέρασε με μονομαχία μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού πυροβολικού μέχρι τις 5 το απόγευμα. Στις 23 Οκτ διεξάγεται η ιστορική μάχη του Σόροβιτς. Στις 9 το πρωί τουρκικό ορειβατικό πυροβολικό ταγμένο στο υψ. Ανεμόδαρτο άρχισε, να βάλει πάλι κατά των ελληνικών θέσεων, ενώ εναντίον του στράφηκε όλο το πυροβολικό της 5ης μεραρχίας και το εξανάγκασε, να σιγήσει. Όμως στις 3 το μεσημέρι εκδηλώθηκε μεγάλης κλίμακας επίθεση του ελληνικού στρατού με κατεύθυνση το χωρίο Πέτρες και σημείωσε απόλυτη επιτυχία, αναγκάζοντας τις δυνάμεις των Τούρκων, που πίεζαν το δεξιό πλευρό της 5ης μεραρχίας, να διακόψουν τον αγώνα τους και να συμπτυχθούν. Η τουρκική επίθεση στα δεξιά της μεραρχίας μπορεί, να αποκρούστηκε, αλλά το αριστερό πλευρό του 22ου συντάγματος της λόγω αντεπίθεσης των Τούρκων αντιμετώπισε έντονα προβλήματα, διότι ήταν ακάλυπτο και το σύνταγμα το βράδυ αναγκάστηκε, να υποχωρήσει. Το γεγονός όμως αυτό δεν εμπόδισε το 16ο σύνταγμα πεζικού, να προωθηθεί πέρα από το Αμύνταιο και της σιδηροδρομικές γραμμές ως το χωριό Πέτρες, επιτυγχάνοντας την νικηφόρα έκβαση της μάχης του Σόροβιτς. 

Φθάνουμε λοιπόν στην τραγική νύχτα της 23ης Οκτ. Το βράδυ ένας Τουρκαλβανός υπολοχαγός από τα Ιωάννινα ο Εσσάτ ζήτησε την άδεια από τον αρχηγό των τουρκικών δυνάμεων Τζαβίτ Πασά, να διενεργήσει επιχείρηση παράτολμη κατά των νώτων της 5ης μεραρχίας με δύναμη λίγων ανδρών και 4 πολυβόλα. Όπως έγινε αργότερα γνωστό επρόκειτο για την πολυβολαρχία του 49ου συντάγματος πεζικού της 17ης μεραρχίας του τουρκικού στρατού. Ο Τζαβίτ Πασάς με μεγάλη δυσκολία έδωσε την άδεια του, απειλώντας ωστόσο τον τολμηρό αξιωματικό, ότι αν έχανε τους άνδρες και τα πολυβόλα, θα διέταζε τον τουφεκισμό του. Εκείνη την νύχτα όμως ο Εσσάτ πέτυχε, ότι δεν είχαν πετύχει με σκληρό αγώνα οι μονάδες του Τσαβίτ τις προηγούμενες μέρες. Τις νυχτερινές ώρες ακούγονταν ασυνήθιστα έντονα γαυγίσματα σκύλων από το χωριό Ροδώνας, διότι οι Τούρκοι του Εσσάτ περνούσαν μέσα από αυτό. Το χωριό Ροδώνας εκείνη την εποχή όπως και άλλα χωριά της περιοχής ήταν αμιγώς τουρκικό. Ο θόρυβος αυτός επέσυρε την προσοχή του 5ου λόχου του 2ου τάγματος, που βρισκόταν εκεί σε προφυλακές. Ο λόχος απέστειλε περιπόλους και ανέφερε την πληροφορία στο τάγμα του, αλλά ο διοικητής του τάγματος δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια με την δικαιολογία, ότι οι προφυλακές δεν ήταν δική του ευθύνη και μάλιστα απάντησε απαράδεκτα, ότι << εσείς και στον ύπνο σας Τούρκους ονειρεύεστε>>. Αργότερα είπε, πως δεν έλαβε κανένα μέτρο, επειδή νόμιζε, ότι ο υπόψη λόχος υπαγόταν στις άμεσες διαταγές της Μεραρχίας και εκτελούσε συγκεκριμένη αποστολή, στην οποία δεν μπορούσε, να επέμβει. Τα ελαττώματα και η ευθυνοφοβία του νεοέλληνα αναφύονται εδώ σε όλο τους το μεγαλείο. 

Όμως για την καταστροφή, που ακολούθησε, δεν φταίει μόνο η τολμηρή ιδέα του Εσσάτ, ούτε η ανευθυνότητα του διοικητή του ελληνικού τάγματος. Μια τέτοια ενέργεια δεν θα μπορούσε, να επιτύχει, αν δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι οδηγοί. Πράγματι ένας μπέης των χωριών Ροδώνα - Φανού ο περιβόητος Ισίν Χασάν αναλαμβάνει, να συμμετάσχει στην αποστολή και να βρει τρόπο, να καθοδηγήσει το μικρό τουρκικό τμήμα στα νώτα του ελληνικού στρατού μέσα από τον βάλτο της περιοχής. Για τον σκοπό αυτό λοιπόν βρήκε έναν οδηγό, που δούλευε ως εργάτης στα χωράφια του και καταγόταν από το χωριό Πεδινό. Ο οδηγός αυτός δεν ήταν άλλος από τον διαβόητο κομιτατζή της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα τον επονομαζόμενο από τους Τούρκους Καρά Κομίτ ( Μαύρος κομιτατζής). Ο άνθρωπος αυτός, που δούλεψε με λύσσα υπέρ της βουλγαρικής εξαρχίας τα προηγούμενα χρόνια, ήταν γνωστός για τις φρικαλεότητες του εις βάρος και Ελλήνων πατριαρχικών κατοίκων του Ξινού-Νερού, το οποίο τότε ήταν το διοικητικό κέντρο και το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής. Ανάμεσα σε αυτούς, που είχε δολοφονήσει, ήταν ο Μακεδονομάχος Παπαπέτρου, τον οποίο κατακρεούργησε, μολονότι ήταν παλαιοί φίλοι, ο δημογέροντας και πρόεδρος του Ξινου-Νερού Γιάννης Γραμματικού και η γυναίκα του, τους οποίους κρέμασε, επειδή αρνούνταν, να προσχωρήσουν στην βουλγαρική προπαγάνδα και όργωσε το χωράφι, στο οποίο τους έθαψε, για να μη βρεθούν τα οστά τους καθώς και πολλοί άλλοι. Όλα αυτά τα εγκλήματα τα διέπραξε την ίδια περίοδο στα πλαίσια ενός φοβερού πογκρόμ κατά των πατριαρχικών κατοίκων του Ξινού Νερού. 

Δέχτηκε λοιπόν την πρόταση του Ισίν Χασαν και καθοδήγησαν μαζί τους Τούρκους, περνώντας τους μέσα από στεγνά μονοπάτια του βάλτου αλλά και όπου χρειαζόταν, χρησιμοποιώντας βάρκες. Τον βάλτο τον γνώριζε καλά από τα γεγονότα της περιόδου 1903-1908. Με αυτόν τον τρόπο ενεργεί ως νέος Εφιάλτης και συνεργάζεται με αυτούς, που παλαιότερα ακόμη και ο ίδιος είχε πολεμήσει. Το τμήμα λοιπόν του Εσσάτ βρέθηκε ανενόχλητο Βόρεια της περιοχής ερείπια Νέας Κόμης στις 6 και 30 το πρωί της 24 Οκτ. κοντά στο ύψωμα 640, τον λόφο του αίματος και σε μικρή απόσταση από τις θέσεις του εκεί εγκατεστημένου λόχου μηχανικού της 5ης μεραρχίας. 

Αφού έταξε τα πολυβόλα, άνοιξε πύρ στα μετόπισθεν της ελληνικής μεραρχίας χωρίς οι σκοποί του λόχου μηχανικού, να προλάβουν, να καλέσουν σε συναγερμό, οι διπλοσκοποί του οποίου ούτε «στα όπλα» δεν κατόρθωσαν, να φωνάξουν. Τα αιφνιδιαστικά καταιγιστικά πυρά, οι πολλές απώλειες και οι φωνές των Τούρκων σκόρπισαν τον πανικό στον λόχο μηχανικού, του οποίου οι άντρες αναμίχθηκαν με τους άντρες του 1ου λόχου γεφυροποιών εγκαταλείποντας οπλισμό, εξάρτηση ακόμη και τα ενδύματα τους, φεύγοντας αλλόφρονες. Ο πανικός μεταδόθηκε γρήγορα, όπως μεταδίδεται η φωτιά στα ξερά χόρτα. Οι Τούρκοι μέσα στην σύγχυση, που δημιουργήθηκε, κινήθηκαν γρήγορα προς την 5η πυροβολαρχία. Την στιγμή εκείνη του γενικευμένου πανικού η πυροβολαρχία προσπαθεί ηρωικά, να αντιδράσει, αλλά δεν πρόλαβε, να ρίξει περισσότερα από 10 βλήματα. Οι απώλειες της πυροβολαρχίας, που αποτελεί φωτεινό παράδειγμα, αφού δεν πανικοβλήθηκε ήταν πολύ μεγάλες. Μεταξύ των νεκρών ήταν ο διοικητής της λοχαγός Δελαπόρτας Σπυρίδων, ο υπολοχαγός Δούκας Αθανάσιος και τρεις αρχηγοί στοιχείων. Σε μια ακόμη ηρωική ενέργεια ο διοικητής του τάγματος γεφυροποιών, που βρισκόταν και αυτός κοντά στην περιοχή των γεγονότων μόλις άκουσε τα πυρά το πρωί, διέταξε τον 2ο λόχο του, να σπεύσει στις θέσεις της 5ης πυροβολαρχίας. Πλησιάζοντας όμως ο λόχος αυτός το ύψωμα 640 βλήθηκε δραστικά από το τουρκικό τμήμα, που προσέβαλε την πυροβολαρχία και αναγκάστηκε, να καταλάβει άλλες θέσεις, στις οποίες με αυτοθυσία τα μέλη του κάλυψαν την σύμπτυξη του χειρουργείου και των άλλων μικρών μονάδων της μεραρχίας προς τον Νότο. Οι απώλειες του λόχου αυτού ήταν αρκετά σοβαρές και ο διοικητής του τάγματος τραυματίστηκε κατά την απαγκίστρωση του. 

Λαμπρό παράδειγμα αντίστασης μέσα σε αυτήν την κατάσταση χάους απετέλεσε και η 6η πυροβολαρχία, η οποία δεχόμενη επίθεση τουρκικού τμήματος, αιχμαλωτίστηκε μετά από μάχη. Ο διοικητής της λοχαγός Κοσκινάς Θεόδωρος αρνήθηκε, να εγκαταλείψει τα πυροβόλα του και οι Τούρκοι τον σκότωσαν μαζί με τους αξιωματικούς ανθυπολοχαγούς Καθίκουρα Κωνσταντίνο και Οικονομόπουλο Νικόλαο όπως και πολλούς άλλους πυροβολητές, πάνω σε αυτά. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι, ότι οι Τούρκοι μετέφεραν τα πυροβόλα αυτά αργότερα μέσω Κορυτσάς στην πολιορκία του Μπιζανίου και ο ελληνικός στρατός τα ξαναπήρε πίσω, όταν απελευθέρωσε τα Γιάννενα στις 21 Φεβρουαρίου 1913. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας Σχης Μηχανικού Ματθαιόπουλος Δημήτριος μην μπορώντας, να ελέγξει την κατάσταση, κινήθηκε και αυτός με το στρατηγείο του νότια προς το χωριό Φιλώτας. Η μεραρχία βρισκόταν ήδη σε γενική κι άτακτη σύμπτυξη. 

Στο σημείο αυτό θα ήθελα, να μνημονεύσω τον ηρωικό υπάλληλο του τηλεγραφείου Αμυνταίου, ο οποίος μέσα σε αυτό το χάος ενημέρωσε το τηλεγραφείο της Κοζάνης για την καταστροφή και εκείνο με την σειρά του ειδοποίησε την Αθήνα. Οι Τούρκοι εκείνη την αποφράδα ημέρα πυρπολούν τα χωριά Ξινό-Νερό, το οποίο κατέστρεψαν ολοσχερώς και Αμύνταιο το οποίο έκαψαν μερικώς. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ξινού-Νερού το είχαν εγκαταλείψει και είχαν βρεί καταφύγιο πολλοί από αυτούς στα Σέρβια και άλλες περιοχές, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι κάποιες γυναίκες φεύγοντας άφησαν σε κρυφά σημεία τα παιδία τους, γιατί δεν μπορούσαν, να τα κουβαλήσουν τρέχοντας και τα περιμάζεψαν οι επόμενοι κάτοικοι, που έφευγαν και αυτοί. Σαράντα όμως γέροντες που αρνήθηκαν, να το εγκαταλείψουν, συγκεντρώθηκαν από τους Τούρκους σε έναν στάβλο και τους έκαψαν ζωντανούς, ενώ τα οστά τους τάφηκαν αργότερα σε ομαδικό τάφο. Οι αγριότητες των Τούρκων ήταν απερίγραπτες και είναι χαρακτηριστικό, ότι από την μανία τους δεν γλίτωσαν ούτε τα ζώα, τα οποία κατέσφαξαν, το δε σχολείο του χωριού που πριν 3 χρόνια είχε, λειτουργήσει, πυρπολείται όπως και οι εκκλησίες του. 

Κατά τις επόμενες μέρες έγινε ανασύνταξη της μεραρχίας στην Κοζάνη, όμως χαρακτηριστικό του πανικού που είχε επικρατήσει, είναι, ότι ο φρούραρχος Κοζάνης χρειάστηκε, να συγκεντρώσει 400 οπλίτες και χωροφύλακες και να βρεί άλλους 400 πολίτες, που εξόπλισε, για να συγκρατήσουν τους υποχωρούντες στο χωριό Μαυροδέντρι. Μάταιος κόπος. Ο φόβος μεταδόθηκε στους κατοίκους της Κοζάνης από αφηγήσεις των στρατιωτών και όταν στις 26 Οκτ. στα υψώματα ΒΔ της Κοζάνης δέχθηκαν οι προφυλακές του στρατού επίθεση απο Τούρκους πολίτες των γύρω χωριών, οι μεν προφυλακές απέκρουσαν με ευχέρεια τους επιτιθέμενους , αλλά μέσα στην Κοζάνη τα ανασυγκροτούμενα τμήματα του 22ου και 23ου συντάγματος μόλις άκουσαν τους πυροβολισμούς, δημιούργησαν νέο πανικό, τράπηκαν πάλι σε φυγή και έτρεχαν προς την γέφυρα του Αλιάκμονα και τα Σέρβια. Ευτυχώς την γέφυρα είχε, καταλάβει ένας λόχος Μηχανικού της 3ης Μεραρχίας και ανέκοψε τους φυγάδες, αφού είχε σαφείς εντολές, να τους σταματήσει με οποιονδήποτε τρόπο. 

Είναι όμως σημαντικό, να αναφέρει κανείς, ότι τις μεγαλύτερες απώλειες προκάλεσαν στους Έλληνες στρατιώτες οι Τούρκοι χωρικοί, οι οποίοι χωρισμένοι σε ομάδες ατάκτων κατακρεούργησαν τους στρατιώτες, όταν υποχωρούσαν, περνώντας μέσα από τα τουρκικά χωριά. Ο διοικητής της 5ης Μεραρχίας αντικαταστάθηκε, όμως γλίτωσε το στρατοδικείο, διότι υπήρξε παλαιότερα δάσκαλος στην σχολή ευελπίδων του Κωνσταντίνου και ο αρχιστράτηγος δεν τον παρέπεμψε σε δίκη. Φαίνεται πως λειτούργησε ο δεσμός μεταξύ μαθητή και δασκάλου. Εξαιτίας των γεγονότων στην περιοχή μας η 5η Μεραρχία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες από όλες τις άλλες στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο. Ενδεικτικό είναι ότι επι συνόλου 81 νεκρών αξιωματικών και 682 οπλιτών σε όλη την διάρκεια του πολέμου και των 7 μεραρχιών, η μεραρχία αυτή είχε 26 νεκρούς αξιωματικούς και 273 οπλίτες. Τελικά δημιουργείται τμήμα Στρατιάς, το οποίο αποτελείται από την 5η Μεραρχία και αποσπάσματα Ευζώνων υπό την ηγεσία του Συνταγματάρχη Μηχανικού Στέφανου Γεννάδη και με τηλεγράφημα του διαδόχου στις 4 Νοεμβρίου 1912 ήταν σαφής η εντολή προς αυτόν, μετά από επιτυχή συμμετοχή της σε μάχες γύρω από τα χωριά Κόμανος και Μαυροπηγή, «Συγχαίρω 5η Μεραρχία δια την επιτυχή μάχη και το θάρρος το οποίο επέδειξε. Χαίρω, ότι ήρχισεν η απόπλυσις της κηλίδος και προσδοκώ τελείαν ταύτην». 

Έτσι φτάνουμε στην ιστορική ημέρα της 6ης Νοεμβ. 1912 και στην οριστική απελευθέρωση της περιοχής Αμυνταίου. Στις 11 το πρωί η 5η Μεραρχία υπο την νέα και άξια διοίκηση της προελαύνει μέσω της οδού Πτολεμαίδας- Βεύης, έχοντας ως εμπροσθοφυλακή το 13ο Σύνταγμα και μια πεδινή πυροβολαρχία. Η 4η Μεραρχία με διοικητή τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μοσχόπουλο, κινούνταν ήδη περίπου από τις 7 το πρωί από το χωριό Μανιάκι μέσω της οδού, που το συνέδεε με την Βεγόρα, προχωρώντας κοντά στην όχθη της λίμνης. Το ιππικό της προπορευόταν της εμπροσθοφυλακής και μετά από σκληρή μάχη κατέλαβε την γέφυρα της Βεγόρας. Λίγο πρίν το μεσημέρι συγκεντρώθηκε στα υψώματα μεταξύ Αμυνταίου και Βεγόρας, ενώ το ιππικό της 4ης μεραρχίας μαζί με το ιππικό της 5ης απώθησαν έφιππη τουρκική περίπολο. 

Στη 1 το μεσημέρι η 4η μεραρχία μπαίνει στο Αμύνταιο και προωθεί τμήματα της προς την στενωπό Κλειδίου. Η ώρα της οριστικής λευτεριάς του Αμυνταίου είχε, φτάσει! Στην στενωπό Κλειδίου από τις 14.30 η μεραρχία δέχεται πυρά τουρκικών πολυβόλων, που κατείχαν τα εκατέρωθεν υψώματα. Επακολούθησε αποφασιστική επίθεση της με δύο τάγματα σε πρώτη γραμμή, υποστηριζόμενα από δύο πυροβολαρχίες. Οι Τούρκοι προέβαλαν ασθενή αντίσταση και μετά απο σύντομο αγώνα συμπτύχθηκαν στο εσωτερικό των στενών Κλειδίου. Η 5η μεραρχία, αφού προέλασε, έφτασε στις 3 το μεσημέρι η κεφαλή της κύριας φάλαγγας της, στην διακλάδωση της οδού προς το Αμύνταιο, όπου δέχτηκε αραιά πυρά πυροβολικού. Μετά από αυτά τα γεγονότα η μεραρχία συγκεντρώθηκε στο Ξινο-Νερο και στον Σωτήρα, όπου και στάθμευσε ,απελευθερώνοντας τα 2 αυτά χωριά. Απο το πρωί εξάλλου η 6η μεραρχία ενεργούσε προς το χωριό Κέλλη με δυνάμεις ιππικού και τάγματα ευζώνων, έχοντας εμπλακεί σε σκληρή μάχη με τουρκικές δυνάμεις εκεί. Τελικά μέχρι το βράδυ έτρεψε τους Τούρκους σε άτακτη φυγή και απελευθέρωσε την Κέλλη, όπου και εγκαταστάθηκε, γράφοντας άλλη μια εποποιία, που έμεινε γνωστή ως μάχη της Κέλλης. 

Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά την 6η Νεομβ. 1912 η αιματοβαμμένη ηρωική γή του Αμυνταίου και συνεχίστηκε η προέλαση του στρατού προς Φλώρινα. Αν μάλιστα δεν είχε συμβεί η προδοσία και το ατύχημα της 24 Οκτ., ο ελληνικός στρατός θα είχε προλάβει, να απελευθερώσει και το Μοναστήρι, το οποίο έπεσε σε αλλόφυλα χέρια αν και σε αυτό ζούσαν τότε συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί. Στις θυσίες τις οποίες έκανε ο ελληνικός στρατός, θα ήταν παράλειψη, να μην προσθέσει κανείς και τους αγώνες αμέτρητων εθελοντών, που πήραν μέρος στην μάχη, στελεχώνοντας τις μονάδες του στρατού και οι οποίοι κατάγονταν από άλλες υπόδουλες και αλύτρωτες τότε περιοχές όπως η Κύπρος, η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου.

Ορισμένοι ημιμαθείς και αγνώμονες ίσως αναρωτηθούν, γιατί σήμερα εκτός από την απελευθέρωση της περιοχής μας τιμούμε τους πεσόντες της 24 Οκτ. 1912, η οποία αποτελεί αποφράδα ημέρα για τον ελληνικό στρατό αλλά και την περιοχή μας. Έχουμε μία απάντηση όμως, να τους δώσουμε. Ένα έθνος αναδεικνύεται αντάξιο της ιστορίας του, όταν τιμά τους νεκρούς πολεμιστές του, που θυσιάστηκαν σε νίκες, αλλά πολύ περισσότερο αυτούς, που θυσιάστηκαν σε ήττες. Τα παραδείγματα, που μας παρέχει η ιστορία μας για τον εορτασμό τέτοιων γεγονότων είναι πολυάριθμα. Θυμηθείτε μόνο την έξοδο του Μεσολογγίου, που κατέληξε σε σφαγή, το Σούλι και το Ζάλογγο, την Αραπίτσα στην Νάουσα, όλα γεγονότα που συνοδεύτηκαν από ήττες. Η πατρίδα μας τιμά τους νεκρούς, που θυσιάστηκαν για αυτήν ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δεν πρέπει όμως, να ξεχνούμε, ότι καθιερώνεται ο εορτασμός της τελικής νίκης και της θριαμβευτικής επανόδου του ελληνικού στρατού στην ιερή γή του Αμυνταίου, το οποίο σαν σήμερα απελευθερώθηκε για δεύτερη φορά. Αυτό είναι το ύψιστο γεγονός, που τιμούμε με τις σημερινές τελετές και αποτελεί το κεντρικό θέμα των εκδηλώσεων για τα Ελευθέρια της περιοχής, υπερκαλύπτοντας τις θλιβερές σελίδες και τις περιπέτειες, που προηγήθηκαν. 

Στην εποχή μας που σαρώνονται δυστυχώς ιδανικά και αξίες, που υπηρετούν πολλοί τον υλισμό με το αζημίωτο, οι σειρήνες της Νέας Τάξης απαιτούν απο τους λαούς, να ξεχάσουν την ιστορία τους, να την αλλοιώσουν με την τεχνητή και ανεδαφική απάλειψη πραγματικών γεγονότων, χάριν μιας ιδιόμορφης και επιφανειακής ηρεμίας μεταξύ των κρατών, που στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Στόχος μεγάλων και υπερευλογημένων δυνάμεων είναι η δημιουργία μίας εύπλαστης μάζας, που δεν θα μπορεί, να αντιστέκεται στα συμφέροντα τους. Λαοί όμως, που ξεχνούν την ιστορία τους, που παθαίνουν συλλογική αμνησία, είναι, σαν να αρνούνται την εξέλιξη τους και καταδικάζονται, να επαναλαμβάνουν τα ίδια τραγικά λάθη, που είχαν κάνει παλαιότερα. Η ειρήνη μεταξύ των λαών είναι όμως πραγματική και διαρκής μόνον, όταν στηρίζεται στην ιστορική εξέλιξη των σχέσεων τους και στην αυτογνωσία τους. Έτσι αυτή πρέπει, να γίνει κύριο μέλημα μας. 

Ιδιαίτερα σε περιόδους που η κρίση των θεσμών παίρνει τεράστιες διαστάσεις, χρειάζεται, να καταβάλλουμε όλοι προσπάθεια, για να προφυλάξουμε την ιστορική μας μνήμη ως κόρη οφθαλμού. Η κατανόηση της ιστορίας μας, θα μας δώσει πολύτιμες λύσεις στα αδιέξοδα της κοινωνίας, που γιγαντώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου. Θυμίζω τα σοφά λόγια του Μακαριωτάτου Αρχιεπ. Αθηνών κ. Ιερωνύμου «Όταν αρρωσταίνουν οι άνθρωποι, αρρωσταίνουν και οι θεσμοί» είπε. Αυτό βέβαια αφορά όλους τους θεσμούς! Όταν όμως αρρωσταίνουν οι θεσμοί, η κοινωνία πορεύεται χωρίς πυξίδα και τότε ένα απο τα ασφαλή καταφύγια είναι η συλλογική μνήμη, θα τολμούσα, να προσθέσω, ιδίως όταν ο λαός μας δυστυχώς έχει, αποδειχθεί, ότι ξεχνά εύκολα και τους χθεσινούς ενόχους μπορεί, να τους μετατρέψει σε σημερινούς τιμητές. Οι Ελληνες άν έχουμε κάποιον θησαυρό, να προστατέψουμε, αυτός είναι ο πολιτισμός και η ιστορία μας. Με αυτόν τον θησαυρό η πατρίδα μας, που είναι η κοιτίδα και το λίκνο της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και των τεχνών μεταλαμπάδευσε το αιώνιο φως της στους άλλους λαούς και αποτελεί την βάση και το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Πώς θα ήταν λοιπόν δυνατόν οι απόγονοι τέτοιων προγόνων, να παραδώσουμε την ιστορία μας χωρίς μάλιστα αντίσταση σε αλλόφυλους. Βλέπετε η ιστορία μας είναι μεγάλη και ορισμένοι θα ήθελαν, να κλέψουν ένα κομμάτι απο την δόξα της, για να λύσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα. 

Στην προσπάθεια τους αυτή, βρήκαν δυστυχώς αρωγούς παλαιούς και μεγάλους συμμάχους, των οποίων οι ηγεσίες, είναι ιστορικά αναλφάβητες. Αν την είχαν μελετήσει με σεβασμό, θα είχαν διδαχθεί, πως όσο και να προσπαθήσουν, ούτε τεχνητά έθνη, ούτε γλώσσες του δοκιμαστικού σωλήνα, ούτε ανύπαρκτες μειονότητες, θα μπορέσουν ποτέ, να δημιουργήσουν. Μπορεί, να αποτελούν τους ισχυρούς της γής, αλλά όμως σήμερα όλη η ανθρωπότητα διαπιστώνει, ότι καταστρέφονται από την αλαζονεία τους, την πλεονεξία τους και την αμάθεια τους, βυθίζοντας σε κρίση ολόκληρο τον πλανήτη. 

Άραγε το μέλλον, που μας επιφυλάσσουν ορισμένοι, είναι αυτό της μιζέριας, της οικονομίστικης λογιστικής ανάπτυξης του τόπου και του εφησυχασμού εις βάρος όλων των άλλων κοινωνικών προτεραιοτήτων; Μα ακριβώς αυτή η λογική δεν είναι το θεμέλιο της κρίσης, που περνούν οι θεσμοί και η κοινωνία; Μήπως δεν είναι όλες αυτές οι συνέπειες αποτέλεσμα μετανεωτερικών, δήθεν εκσυγχρονιστικών θεωριών, που οι διάφοροι εθνομηδενιστές αποπειρώνται, να εισαγάγουν με το αζημίωτο στην χώρα μας; Σε λίγο θα φτάσουν να ζητήσουν, να αναθεωρήσουμε την ιστορική αλήθεια ακόμη και για τον ναζισμό, τον φασισμό και τα εγκλήματα τους, χάριν δήθεν της φιλίας των λαών, αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς, να μας πείσουν, ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία είναι ιστορικά παρεξηγημένη. 

Δείτε λοιπόν, πού οδήγησαν τέτοιες ανιστόρητες επιλογές κράτη μεγαθήρια του πλανήτη μας, που αποχαύνωσαν τους πολίτες τους και κατέστρεψαν την κοινωνική συνοχή τους. Αυτό το μέλλον δεν ταιριάζει στην πατρίδα μας. Έχουν το θράσος μάλιστα, να προσποιούνται τους ελεγκτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φευ, οι δυνάμεις εκείνες, που κάνουν μέχρι σήμερα πρωταθλητισμό στην παραβίαση τους και έχουν κουρελιάσει το διεθνές δίκαιο. Ότι και να κάνουν όμως, την αλήθεια που μαρτυρούν ακόμη και οι πέτρες αυτής της μαρτυρικής γής, δεν θα μπορέσουν, να την παραποιήσουν. 

Οι Μακεδόνες είναι αρχαίο ελληνικό φύλο με ένδοξη ιστορία και δεν έχουν σχέση με μεταγενέστερους εποίκους της Βαλκανικής, οι οποίοι κατήλθαν σε αυτήν μόλις τον 6ο μ.χ. αιώνα. Αυτό πρέπει, να έχουν πάντα κατά νού οι ανιστόρητοι κακοποιοί της αλήθειας. 

Κλείνοντας, αντί για τετριμμένα διδάγματα θα ήθελα, να θυμίσω τους στίχους του μεγάλου μας ποιητή Κ. Παλαμά, οι οποίοι πιστεύω εκφράζουν απόλυτα το νόημα της σημερινής επετείου. «Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». 

Τιμή και δόξα στους πολεμιστές που έπεσαν, για την ελευθερία μας, αποτινάσσοντας το ζυγό του φοβερού Τυρράνου!

Ζήτω η ακριτική περιοχή Αμυνταίου!

Ζήτω η ελληνική Μακεδονία μας! 

Η ομιλία στηρίχτηκε σε στοιχεία από προσωπική οκταετή έρευνα του Ευάγγελου Ιωαννίδη, που βρίσκονται στο αρχείο του. Ανάμεσα στις άλλες πηγές του είναι μαρτυρίες κατοίκων του Ξινού Νερού και της περιοχής Αμυνταίου, όπως και η ιστορία ΓΕΣ/ΔΙΣ.
elnewsgr
stoxos.gr