Από που παίρνει "γραμμή" ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;

του Δημήτρη Καζάκη

Σε ομιλία του στην Σύρο (24/7), ο κ. Κουτσούμπας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη μ' εκείνη των πιο χυδαίων υπερασπιστών του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα γεράκια της ευρωζώνης δανείζεται μέχρι και την τελευταία τελεία των επιχειρημάτων του εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Ας δούμε συγκεκριμένα. Ο κ. Κουτσούμπας αφού έκανε τη συνήθη λιτανεία εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, μας ξεκαθαρίζει επίσης το εξής: "Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα."

Ο Κουτσούμπας φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.

Εδώ είναι δυό τα ζητήματα: Ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, αν ταυτόχρονα παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, όπως θέλει το Grexit ο Σόιμπλε; Ή είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, για όσο υπάρχει καπιταλισμός γενικά;

Ο κ. Κουτσούμπας σκόπιμα τα συγχέει, γιατί είναι τελείως διαφορετική η περίπτωση ενός....
υποτιθέμενου Grexit, σαν κι αυτό που πρότεινε ο Σόιμπλε, όπου το χρέος δεν διαγράφεται, απλά ρυθμίζεται και η οικονομία παραμένει υπό τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ και άλλο ζήτημα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ παραμένοντας στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Όποιος μπλέκει τα δυό, το κάνει μόνο για έναν σκοπό: για να υιοθετήσει με το πρόσχημα ενός ανώδυνου αντικαπιταλισμού τη χυδαιότητα της επίσημης προπαγάνδας εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Πού το βρήκε λοιπόν ο Κουτσούμπας ότι "εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα." Από που αντλεί τέτοιο συμπέρασμα; Ποιος του το σφύριξε στο αυτί; Οι πληρωμένοι από τις τράπεζες καλαμαράδες, πολιτευτές και λοιποί δημοσιοκάφροι; Μόνο αυτοί το ισχυρίζονται.

Ο Κουτσούμπας, όπως και κάθε επαγγελματίας απολογητής του ευρώ, μιλά γενικά και αφηρημένα. Ποτέ συγκεκριμένα. Κι ο λόγος είναι γιατί δεν θέλει να εκτεθεί με επιχειρήματα, αλλά να αφήσει εντυπώσεις, να ενισχύσει την τρομοκρατία εναντίον του λαού που ασκείται από το καθεστώς και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Απ' αυτήν άλλωστε δανείζεται όλους τους ισχυρισμούς του. Παπαγαλίζει χωρίς καν δεύτερη σκέψη.

Τι σημαίνει χρεοκοπία κράτους;

Για τον Κουτσούμπα δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας που κήρυξε χρεοστάσιο με δικό της νόμισμα και να πήγε χειρότερα. Γιατί; Διότι πολύ απλά χρεοστάσιο σημαίνει κατ' ελάχιστο αναστολή πληρωμών του χρέους κι επομένως περισσότερα διαθέσιμα για την οικονομία και την κοινωνία. Το που θα πάνε αυτά είναι υπόθεση της ταξικής πάλης. Τα διαθέσιμα αυτά εκ των πραγμάτων πυροδοτούν τις κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις προκειμένου να καθοριστεί το πώς θα μοιραστούν κι έτσι οι συσχετισμοί δύναμης τείνουν ν' αλλάξουν υπέρ των εργαζόμενων τάξεων.

Να γιατί ποτέ και καμιά άρχουσα τάξη δεν θέλησε από μόνη της να προχωρήσει σε χρεοστάσιο. Γινόταν πάντα υπό συθήκες κρίσης και βαθύτατου κλονισμού του συστήματος εξουσίας της. Διότι ήξερε κάτι που δεν θέλει να ξέρει ο κ. Κουτσούμπας. Ότι το χρεοστάσιο δεν έρχεται ποτέ μόνο του. Συνεπάγεται μια τεράστια όξυνση όλων των κοινωνικών και ταξικών αναμετρήσεων. Γι' αυτό και όπως είναι φυσικό δεν υπήρξε ποτέ αυθεντικά εργατικό και λαϊκό κίνημα που να εναντιώθηκε στην κήρυξη χρεοστασίου. Οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα ήξεραν ανέκαθεν πολύ καλά αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Κουτσούμπας, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες και όρους αμοιβής. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να κατακτήσουν δικαιώματα.

Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του 1932.

Θέλει πολύ σκέψη να το αντιληφθεί κανείς; Μόνο αν είσαι Κουτσούμπας. Τον Απρίλιο του 1932 η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το χρυσό κανόνα, δηλαδή τη χρυσή δραχμή. Η δημοσιονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας μαζί με το παγκόσμιο κραχ του 1929, επέβαλλε στον πολιτικό κόσμο να καταργήσει ένα τόσο πολύτιμον νόμισμα, όπως το χαρακτήριζαν και το λάτρευε η αργόσχολη τάξη της εποχής. Ακριβώς όπως το ευρώ σήμερα. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Βενιζέλος κηρύσσει επίσης χρεοστάσιο, αφού είχε εξαντλήσει κάθε μέσο και τρόπο αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να υποστηρίξει τη χρυσή δραχμή και να εξυπηρετήσει σε χρυσό τα χρέη.

Να πώς περιγράφει ο Μπελογιάννης το δια ταύτα της απόφασης του Βενιζέλου: "Επόμενο ήταν κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού." (Ν. Μπελογιάννης, Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Άγρα, 2010, σ. 290).

Φυσικά, ο επίσημος πολιτικός κόσμος της εποχής με κανένα τρόπο δεν ήθελε να διαγράψει το χρέος και να στερήσει τα πλούσια κέρδη από τους δανειστές της Ελλάδας. Από τα οποία άλλωστε είχαν να λαμβάνουν και μεγάλα ονόματα της εγχώριας οικονομίας και πολιτικής μαζί με το παλάτι. Κι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων και εξευτελισμών του ελληνικού κράτους με τους ομολογιούχους δανειστές. Σαν αυτές περίπου που υποστήκαμε τον τελευταίο καιρό.

Όσο κρατούσαν οι συνεννοήσεις και οι εξευτελισμοί, είχαμε το ίδιο βιολί με σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των "ειδικών" της εποχής, καθηγητάδες και μη, συμμετείχαν σε μια πρωτοφανή εκστρατεία το μαύρο να γίνει άσπρο και υποστήριζαν ότι το να μην πληρώσεις τα χρέη, είναι πολύ χειρότερο από το να πληρώσεις. Να τι έλεγε ο Μπελογιάννης: "Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις." (Ό. Π., σ. 293).

Βέβαια ο Μπελογιάνης δεν ήταν Κουτσούμπας. Ούτε την εποχή εκείνη το ΚΚΕ διέθετε Κουτσούμπα. Γιατί αν διέθετε, είναι σίγουρο ότι το καθεστώς και η προπαγάνδα του θα τον είχε πείσει. Κι έτσι το ΚΚΕ θα είχε μετεξελιχθεί σε φερέφωνο της επίσημης προπαγάνδας. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Ο Κουτσούμπας θεωρεί το αποικιοκρατικό μνημόνιο καλύτερο.

Όμως του κ. Κουτσούμπα δεν του αρκεί η υιοθέτηση της επίσημης κινδυνολογία. Προχωρεί ακόμη παραπέρα: "Μπορεί να είναι και χειρότερες [από εκείνες του μνημονίου] για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν."

Εδώ πραγματικά βγάζει μάτι η απολογητική ακόμη και του μνημονίου που επιχειρεί ο κ. Κουτσούμπας. Προσέξτε τι λέει. Τι σημαίνει μνημόνιο; Κατάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και εργατικού δικαιώματος, διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, ολόκληρου του συστήματος κοινωνικών παροχών και ασφάλισης, επί τούτου κατάρρευση της παιδείας, της υγείας, μεταφορά των κέντρων απόφασης για τη χώρα σε ξένα κέντρα χωρίς καν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, κοκ.

Υπάρχει κανείς που να αρνείται ότι αυτό σημαίνει μνημόνιο; Μόνο ο κ. Κουτσούμπας, για τον οποίο μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μέτρα μείωσης για μισθούς, συντάξεις, του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά! Υποβαθμίζει έτσι το ρόλο και τη σημασία του μνημονίου από την σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, για να ισχυριστεί το πρωτοφανές. Ό,τι η τυχόν μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, θα έχει χειρότερες συνέπειες!

Νεοφιλελέ παραμύθια δια χειρός Κουτσούμπα

Αφήνουμε το γεγονός ότι ταυτίζει το ποσοστό υποτίμησης του νομίσματος με το ποσοστό μείωσης του λαϊκού εισοδήματος. Αυτό δείχνει πόσο αγράμματος είναι και πόσο εμποτισμένος με τα παραμύθια της επίσημης προπαγάνδας. Κατά τ' άλλα έχει το θράσος να ασκεί κριτική στους οικονομολόγους που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, όταν ο κ. Κουτσούμπας δεν γνωρίζει καν ότι μια ενδεχόμενη υποτίμηση δεν είναι ούτε καν αναγκαίο να περάσει στο λαϊκό εισόδημα.

Αυτό που κάνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι -κάτω από προϋποθέσεις- να μειώσει την τιμή του προϊόντος σε συνάλλαγμα, για τις εξαγωγές. Το αν η υποτίμηση θα πυροδοτήσει εγχώριο πληθωρισμό ώστε να μειωθεί και μάλιστα αντίστοιχα το εργατικό εισόδημα, εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό ολιγοπώλησης του εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, υποκατάστασης των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, αλλά και από το επίπεδο των ποσοστών κέρδους ανά προϊόν ή υπηρεσία.

Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η αντίστοιχη υποτίμηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Στην μεταπολίτευση η μείωση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων δεν είχε ως πηγή την υποτίμηση της παλιάς δραχμής, αλλά τον πληθωρισμό κερδών ειδικά από τις μονοπωλιακές καταστάσεις που κυριαρχούσαν στην οικονομία. Η υποτίμηση της δραχμής είχε ελάχιστη επίδραση στο επίπεδο των μισθών και των συντάξεων.

Το 1982-1983 η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε σημαντικές για την εποχή πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του πληθωρισμού εφάρμοσε για πρώτη φορά Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή με βάση την οποία μισθοί και συντάξεις προσαρμόζονταν αυτόματα στο επίπεδο του ετήσιου πληθωρισμού.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η δραχμή συνέχιζε τις διολισθήσεις της. Μάλιστα, όσο κράτησαν τα μέτρα ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος (έως το 1984) ο πληθωρισμός δεν εκτινάχθηκε. Αντίθετα περιορίστηκε έστω οριακά. Από το 24,5% το 1981 στο 18,4% το 1984. Έστω κι αν η υποτίμηση της παλιάς δραχμής έναντι του δολαρίου ήταν περίπου 30% την ίδια χρονική περίοδο. Πού πήγε η συνταγή περί υποτίμησης του κ. Κουτσούμπα;

Αλήθεια, που το βρήκε ο κ. Κουτσούμπας αυτό το 50% υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος; Ποιος του το έδωσε; Ο Ντράγκι ή κάποιος άλλος σαν κι αυτόν; Και τι σημαίνει υποτίμηση κατά 50%; Σημαίνει ότι από 1:1 ευρώ προς νέα δραχμή, θα γίνει 1:2 ευρώ προς νέα δραχμή. Ξέρει καμιά οικονομία που να την κατέστρεψε μια τέτοια υποτίμηση;

Η Ισλανδία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται 400%, όταν το 2009 ο λαός παρά κι ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας δεν επέτρεψε να περάσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρέη των τραπεζών. Την ίδια χρονιά ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 19%. Αντί όμως να μειώνονται αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις, αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο πληθωρισμός. Μέσα σε δύο χρόνια έπεσε στο 3%.

Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να εξηγήσουμε ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητη μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, είναι μια επιλογή ανάγκης όταν όλα τα άλλα μέσα πολιτικής δεν έχουν αποδώσει. Πράγμα απίθανό. Ούτε είναι ανάγκη το εθνικό νόμισμα να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές FOREX για να γίνει αντικείμενο κερδοσκοπίας.

Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε. Είναι πολύ ψηλά γράμματα για τον κ. Κουτσούμπα. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις για μαθηματικά με μπαμπουίνο. Αν και πιστεύω ότι περισσότερα θα κατάφερνε κανείς, μιας και ο μπαμπουίνος δεν έχει τα κολλήματα, τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληψίες του Κουτσούμπα και της παρέας του.

Έχει εναλλακτική πρόταση ο κ. Κουτσούμπας;

Ο κ. Κουτσούμπας λοιπόν απεύχεται την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, γιατί έχει πειστεί πλήρως από την επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ότι θα έχει μέχρι και χειρότερες συνέπειες από το τωρινό μνημόνιο. Το ερώτημα βέβαια είναι, τότε γιατί καταγγέλλει τον Τσίπρα και τους άλλους δωσίλογους; Αυτό δεν λένε κι αυτοί;

Εδώ λοιπόν ο κ. Κουτσούμπας έχει έναν άσσο στο μανίκι του. Ή έτσι νομίζει:

"Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές - λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος - πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας."

Προσέξτε καλά τι λέει. Η δική του εναλλακτική λύση εντοπίζεται σε μια μόνη φράση: κοινωνικοποίηση. Φεύγουμε από ευρώ και ΕΕ για να κοινωνικοποιηθούν μέσα παραγωγής και ο πλούτος της χώρας. Ωραία. Όμως αυτή δεν είναι πρόταση. Είναι ευχή, ή έστω πρόθεση. Πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ χωρίς να πυροδοτηθεί υπερπληθωρισμός και χωρίς να καταρρεύσει το νέο σοσιαλιστικό, ή λαϊκό, ή όπως αλλιώς φαντασιώνεται το νόμισμα ο κ. Κουτσούμπας; Ή δεν χρειάζεται νόμισμα; Πώς θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος σε μια χώρα καθόλα ρημαγμένη και κατεστραμμένη; Κουβέντα. Λέξη. Τσιμουδιά.

Να θυμηθούμε μόνο ότι οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν να εισάγουν το 1922 τον χρυσό κανόνα, με τη μορφή του σεβρονέτς, μόνο και μόνο για απαλλαγούν από το υπερπληθωριστικό χάρτινο ρούβλι, που οι ίδιοι είχαν εισάγει το 1918. Μαζί με τον χρυσό κανόνα χρειάστηκε να εισάγουν και τον κρατικό καπιταλισμό στην οικονομία, προκειμένου να απαλλαγούν από τον πολεμικό κομμουνισμό, δηλαδή έναν ιδεοληπτικό κομμουνισμό του στρατώνα όπου όλα ήταν κοινωνικοποιημένα.

Θα μου πείτε. Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σιχαμεροί οπορτουνιστές, όπως ήταν οι μπολσεβίκοι του Λένιν, μ' έναν τέτοιο κολοφώνα της επανάστασης σαν τον Κουτσούμπα. Ειλικρινά, καμία.

Για τον Κουτσούμπα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα που γνώρισε η ιστορία του καπιταλισμού, είναι τόσο απλά. Όλα θα λυθούν δια μαγείας. Με το κόκκινο ραβδάκι του Περισσού. Par ordre du Mufti, με διάταγμα του Μουφτί.

Ο κ. Κουτσούμπας δεν έχει πρόταση. Ή μάλλον η πρότασή του δεν διαφέρει από εκείνη των παλιών ιερέων των αρχόντων του Μεσαίωνα που δίδασκαν στους καταπιεσμένους την υπομονή και την καρτερία εν αναμονή του βασιλείου εν τοις ουρανοίς. Δεν είναι παρά η αναβίωση του παλιού γερμανικού ή "αληθινού" σοσιαλισμού, που ο Μαρξ στο Μανιφέστο τον θεωρούσε εξίσου επικίνδυνο με την πιο μαύρη αντίδραση, γιατί αρνιόταν να παλέψει τα πιο άμεσα αστικοδημοκρατικά αιτήματα στο όνομα των σοσιαλιστικών διεκδικήσεων.

"Έτσι, στον "αληθινό" σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ' αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα... Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις."

Έτσι κι ο Κουτσούμπας με τους εκ Περισσού. Αποτελούν το "γλυκερό συμπλήρωμα" στην αγριότητα των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής κατοχής.


 ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

Τι από τα δύο είναι ο κ. Βαρουφάκης;

του Δημήτρη Καζάκη

Ο κ. Βαρουφάκης είναι απ' εκείνους που μπορούν να σε γεμίζουν ψέματα, χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Και μάλιστα ψέματα που συχνά είναι αντικρουόμενα μεταξύ τους. Δεν κατέχει, που δεν κατέχει το άθλημα, θέλει και να συγκαλύψει τον ρόλο του στην πρόσφατη συνθηκολόγηση της Ελλάδας, άντε να βγάλεις άκρη μετά από τις ανοησίες που αμολάει με ταχύτητα πολυβόλου πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

"Οι Έλληνες, ορθώς, τρέμουν στη σκέψη της αποχώρησης από τη νομισματική ένωση. Η έξοδος από ένα κοινό νόμισμα δεν μοιάζει καθόλου με την εγκατάλειψη μιας σύνδεσης (peg) όπως έκανε η Βρετανία το 1992, εγκαταλείποντας τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών (ERM). Αλίμονο, η Ελλάδα δεν έχει ένα νόμισμα, η σύνδεση του οποίου με το ευρώ μπορεί να διακοπεί. Εχει το ευρώ, ένα ξένο νόμισμα υπό τη διαχείριση ενός πιστωτή εχθρικού προς το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του μη βιώσιμου χρέους μας. Για να αποχωρήσουμε, θα έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα νέο νόμισμα από το τίποτα. Στο κατεχόμενο Ιράκ, για να εισαχθεί νέο νόμισμα χρειάστηκε σχεδόν ένας χρόνος, 20 περίπου Boeing 747, η κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού, τρεις εταιρίες εκτυπώσεων και εκατοντάδες φορτηγά. Χωρίς τέτοια στήριξη, ένα Grexit θα αντιστοιχούσε με την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί: μια συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον." http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-giati-o-soimple-thelei-tin-eksodo-tis-elladas-apo-eyro

Τάδε έφη πρόσφατα ο κ. Βαρουφάκης. Τι να πει κανείς; Αν οι Έλληνες έτρεμαν την σκέψη της...
αποχώρησης από την νομισματική ένωση δεν θα ψήφιζαν κατά 61,3% ΟΧΙ στους ευρωλιγούρηδες και στην απίστευτη τρομοκρατία που άσκησαν. Αλλά αυτό είναι πταίσμα.

Ο Βαρουφάκης όχι μόνο δεν ξέρει, αλλά δεν μπορεί καν σκεφτεί λογικά. Πότε είναι πιο δύσκολο να γίνει νομισματική αλλαγή; Όταν υπάρχει ήδη εθνικό νόμισμα κλειδωμένο σε peg με ένα παγκόσμιο νόμισμα, σαν το δολάριο, το ευρώ, ή όταν πρέπει να εισάγεις εντελώς καινούργιο εθνικό νόμισμα;

Όποιος ξέρεις άλφα-βήτα από οικονομικά ξέρει ότι είναι πιο δύσκολη η αποσύνδεση από peg, παρά η εισαγωγή ενός ολοκαίνουργιου εθνικού νομίσματος. Γιατί; Διότι όταν έχεις ήδη εθνικό νόμισμα και το αποσυνδέεις από το peg, πρέπει να διαθέτεις πολύ μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα προκειμένου να αντιμετωπίσει η χώρα τις κερδοσκοπικές πιέσεις υποτίμησης στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Να γιατί η Αργεντινή έπρεπε και πρέπει να διατηρεί υψηλά συναλλαγματικά διαθέσιμα για να παρεμβαίνει στις διεθνείς αγορές forex κάθε φορά που επιτίθενται στο νόμισμά της. Να γιατί η Ισλανδία υπέστη 400% υποτίμηση του νομίσματός της, μόλις αποφάσισε να μην πληρώσει τα χρέη της. Για να μπορέσει να αντέξει εξαναγκάστηκε να ξοδέψει πολύτιμο συνάλλαγμα για να αποσύρει το νόμισμά της από τις διεθνείς forex κι έτσι να το θέσει υπό καθεστώς προστασίας.

Ευτυχώς η Ισλανδία είναι μικρή σε μέγεθος οικονομία και μπόρεσε να το κάνει, δηλαδή να το αποσύρει από τις διεθνείς αγορές forex. Η Αργεντινή δεν είναι σε θέση να το κάνει. Αν συνεχίσει να δέχεται μαζικές επιθέσεις το νόμισμά της, τότε θα έχει δυο επιλογές, ή να παραδοθεί στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, ή να εισάγει ένα ολοκαίνουργιο πέσο.

Όταν εισάγεις ένα εντελώς καινούργιο εθνικό νόμισμα, που θα το βρουν οι διεθνείς αγορές forex για να το υποτιμήσουν; Σε μια προστατευμένη οικονομία μόνο μια πηγή υπάρχει για να προμηθευτούν οι διεθνείς αγορές χρήματος, το νέο εθνικό νόμισμα, η κεντρική τράπεζα. Και γιατί να πουλήσει η κεντρική τράπεζα το νέο νόμισμα; Μόνο, αν έχεις μια οικονομία όπου κυριαρχούν οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες.

Η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα ότι θα εισάγει ένα εντελώς καινούργιο νόμισμα, μια εντελώς νέα δραχμή. Κι αυτή δεν θα είναι διαθέσιμη στις διεθνείς αγορές forex, γιατί πολύ απλά θα έχει απαγορευτεί στη νέα κεντρική τράπεζα, που θα έχει διαδεχθεί τη σημερινή ΤτΕ, να το πουλήσει σε ξένους επενδυτές νομίσματος. Θα είναι ως εκ τούτου προστατευμένο νόμισμα. Από που λοιπόν θα το βρουν οι κερδοσκόποι για να το υποτιμήσουν;

Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Βαρουφάκης μας λέει ότι είναι τρομακτικά δύσκολο να εκδώσουμε νόμισμα στην Ελλάδα. Όχι γιατί έχουμε καταστρέψει τις πρέσες του Χολαργού, όπως έχει ο ίδιος ισχυριστεί ανερυθρίαστα πριν λίγες βδομάδες, αλλά γιατί είναι πολύ δύσκολο έργο. Για έναν εκ φύσεως αργόσχολο, ίσως και να είναι. Πάντως όχι γιατί στο Ιράκ έκαναν έναν ολόκληρο χρόνο οι Αμερικανοί να εισάγουν νόμισμα. Αυτά είναι επιπέδου Cosmopolitan.

Η αλήθεια είναι ότι οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ ολοκλήρωσαν την κατάληψη της χώρας τον Ιούνιο-Ιούλιο 2003. Το νέο νόμισμα το εισήγαγαν την 1/1/2004, ρίχνοντας παρακαλώ στην αγορά γύρω στα 6 τρις νέα Ιρακινά δηνάρια. Προσέξατε το νούμερο; 6 τρις! Και το έκαναν μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες. Αυτή είναι η αλήθεια κι όχι οι μπαρούφες Βαρουφάκη.

Όσο για "την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί" ισχύει μόνο για όποιον θεωρεί ότι η υποτίμηση είναι ένα είδος μεταφυσικού φαινομένου, κάτι σαν την θέληση του Υψίστου. Ο μόνος λόγος για να υποτιμηθεί ένα προστατευμένο εθνικό νόμισμα, δηλαδή ένα νόμισμα που δεν είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές forex, είναι μόνο αν το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο πάει κατά διαόλου και με υπουργούς σαν τον Βαρουφάκη αδυνατούμε να θέσουμε σε παραγωγική άνοδο την οικονομία.

Όσο για την "συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον," το καταλαβαίνουμε. Όταν ο κ. Βαρουφάκης θεωρεί ως θέσφατο τις ανοιχτές αγορές κεφαλαίου του "φίλου Μάριο (Ντράγκι)" και του "φίλου Τζόρτζ (Σόρος)", είναι αυτονόητο να μην γνωρίζει ότι μια κυβέρνηση -ειδικά όταν περνά σε εθνικό κρατικό νόμισμα- εφαρμόζει έλεγχο κίνησης κεφαλαίου.

Αυτό σημαίνει ότι όποιος εξάγει χρήμα, ή πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία (χρυσός, assets όλων των ειδών, έργα τέχνης, κοκ) φορολογείται. Και μάλιστα με υψηλή φορολογία πάνω από 45% για το χρήμα και 90% για όλα τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία. Πέρασμα σε εθνικό κρατικό νόμισμα χωρίς φορολογία επί του εξαγόμενου κεφαλαίου και έλεγχο κίνησης, είναι αδιανόητο. Εκτός κι αν υπηρετείς συμφέροντα Σόρος.

Για τον κ. Βαρουφάκη όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα, terra incognita. Τα μόνα που ξέρει είναι ότι συμφέρει τις ανοιχτές αγορές και τους κερδοσκόπους. Να γιατί ενώ βρίσκει έργο ανυπέρβλητο την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος, δεν έχει κανένα πρόβλημα να υιοθετήσει το IOU (scrip) ως παράλληλο νόμισμα για την ελληνική οικονομία. Μόνο εγκληματικά άσχετος, ή υποχείριο του Σόιμπλε και των αγορών χρήματος, θα θεωρούσε ως εναλλακτική το διπλό ή παράλληλο νόμισμα έναντι του εθνικού κρατικού νομίσματος.

  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

H κατεστραμμένη Ισλανδία του 2008 επιστρέφει στις αγορές - Τι έκαναν αυτοί που δεν έκανε η Ελλάδα

ΠΑΥΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Το φωτεινό παράδειγμα μιας χώρας που αντιστάθηκε και νίκησε ενάντια στις Αγορές αποτελεί η Ισλανδία η οποία μετά την πλήρη αποκατάστασή της θα άρει τους κεφαλαιακούς ελέγχους που επιβλήθηκαν μετά την κατάρρευση των τραπεζών της το 2008!

 

Σταδιακή άρση των κεφαλαιακών ελέγχων που επιβλήθηκαν μετά την κατάρρευση των τραπεζών της το 2008 αναμένεται να προτείνει σήμερα η Ισλανδία, σε μια προσπάθεια να σηματοδοτήσει το τέλος της κρίσης.

 

Για την Ισλανδία, η άρση των κεφαλαιακών ελέγχων θα συμβολίζει την αποκατάστασή της μετά την κατάρρευση. Θα βοηθήσει ακόμη την αξιολόγηση της πιστοληπτικής της ικανότητας και στη μείωση του κόστους δανεισμού, ενώ θα ανοίξει τον δρόμο προς την ανάπτυξη και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης για τους 330.000 κατοίκους της. 

 

Μια τέτοια κίνηση, που ίσως περιλάβει την επιβολή φόρου σε κεφάλαια που μεταφέρονται εκτός χώρας, αναμένεται να προκαλέσει επικρίσεις από ξένους πιστωτές που έχουν περιουσιακά στοιχεία «παγιδευμένα» στις τράπεζες που κατέρρευσαν.

 

Tι έκανε όμως η Ισλανδία που δεν έκανε η ελληνική κυβέρνηση του Κ.Καραμανλή το 2008; Πολύ απλά κρατικοποίησε τις τράπεζες, αποφεύγοντας έτσι να "φορτώσει" τις ζημιές στις πλάτες των Ισλανδών, κάτι που έκανε η κυβέρνηση ΓΑΠ αμέσως μετά αφού η ανακαιφαλιοποίηση των 50 δισ.ευρώ με εγγυητές όλους τους Έλληνες πολίτες στην ουσία πήγε στα χέρια των ιδιωτών.

 

Εκεί εθνικοποίησαν τις τράπεζες και αφού τις εξυγίαναν, τις επιστρέφουν πίσω στον ιδιωτικό τομέα.

 

Φυσικά πολύτιμος αρωγός ήταν ο ίδιος ο ισλανδικός λαός ο οποίοις ξεσηκώθηκε και δεν επέτρεψε να τον "Αυτοκτονήσουν", κάτι που εδώ δεν έγινε καθώς ο Έλληνας προτίμησε να δεχθεί τις ιστορίες που διέδιδαν τα ελληνικά ΜΜΕ και να κάτσει στον καναπέ του το πιο πολύτιμο έπιπλο του ελληνικού νοικοκυριού όπως φάνηκε.

 

Σημειώνεται ότι τότε είχε προτείνει η Ρωσία τον δανεισμό της Ισλανδίας με 20 δισ.δολάρια καθώς πρόκειται για μια κομβική αγορά στον Β.Ατλαντικό και χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Η Ισλανδία το είχε αρνηθεί τότε γιατί φοβήθηκε να ανόιξει ένα ακόμα μέτωπο.

 

Πριν από επτά χρόνια, η χώρα επέβαλε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων μετά την κατάρρευση των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της -- Glitnir, Landsbanki και Kaupthing - υπό το βάρος των χρεών τους.

 

Το διακύβευμα, εκτός από την ανάκαμψη της χώρας, είναι δισεκατομμύρια δολάρια ξένων επενδύσεων και χρέους που ανακτήθηκαν από τις τράπεζες και τα οποία παραμένουν «παγωμένα» στην Ισλανδία.

 

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυβέρνησης τον Μάρτιο, τα ανακτηθέντα κεφάλαια, τα οποία οι πιστωτές των χρεοκοπημένων τραπεζών έχουν στα χέρια τους και ενδεχομένως θέλουν να επαναπατρίσουν, ανέρχονται περίπου σε 500 δισ. ισλανδικές κορώνες (3,75 δισ. δολάρια), περίπου το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της χώρας.

 

Παράλληλα, μπλοκαρισμένα παραμένουν και κεφάλαια ίσα με το 15% του ΑΕΠ της χώρας που επένδυσαν ξένοι σε ισλανδικά περιουσιακά στοιχεία και τίτλους, όπως κρατικά ομόλογα.

 

Η κυβέρνηση και η κεντρική τράπεζα έχουν υποστηρίξει ότι οι κεφαλαιακοί έλεγχοι πρέπει να αρθούν με τέτοιο τρόπο, που να μην προκαλέσουν μαζική εκροή επενδύσεων, καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγούσε το εθνικό νόμισμα σε κατάρρευση και την ισλανδική οικονομία σε αποσταθεροποίηση, άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που η χώρα επέβαλε των έλεγχο των κεφαλαίων την πτώτη φορά.

 

Προκειμένου να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, οι πολιτικοί έχουν μιλήσει για το ενδεχόμενο επιβολής φόρου «σταθερότητας» ή «εξόδου» έως 40% για τα χρήματα που μεταφέρονται εκτός Ισλανδίας από τους πιστωτές των χρεοκοπημένων τραπεζών.

 

Οι ίδιοι οι πιστωτές εναντιώνονται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και μια πιθανή αντιπαράθεση ίσως λάβει διαστάσεις νομικής διαμάχης που θα μπορούσε να διαρκέσει χρόνια και να καθυστερήσει την επιστροφή της Ισλανδίας στις διεθνείς οικονομικές προδιαγραφές, όμως είναι ήδη μια χώρα που βρίσκεται στο σωστό δρόμο, γιατί επέλεξε να πάρει την μοίρα της στα χέρια της.

 

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η Ισλανδία απέσυρε το αίτημα ένταξης στην ΕΕ: "Τα συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται καλύτερα χωρίς εσάς"

ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΕ

Αποσύρει το αίτημά της για ένταξη στην ΕΕ η Ισλανδία προτιμώντας να μείνει ελεύθερη και να εξυπηρετεί τα εθνικά της συμφέροντα!

Η Ισλανδία δεν θα ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την EE σχετικά με την ένταξη της στο μπλοκ των 28 κρατών μελών, ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών στο Ρέικιαβικ, επισημοποιώντας την προεκλογική υπόσχεση του κυβερνώντος κεντροδεξιού κόμματος από το 2013- όταν και ήρθε στην εξουσία- για πάγωμα των ενταξιακών συνομιλιών, ενω δήλωσε το ισλανδικό ΥΠΕΞ χαρακτηριστικά "Τα συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται καλύτερα εκτός ΕΕ".

Πρόκειται για μια χώρα υπόδειγμα που δεν επέτρεψε να μετατραπούν οι πολίτες της σε σύγχρονους δουλοπάροικους για να πληρώσουν χρέη που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι, αντίθετα με ότι συνέβη στην Ελλάδα που οι πολίτες της "έσωσαν" οι ίδιοι τις τράπεζες χωρίς να ρωτηθούν με λεφτά που τους έδωσαν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες.

Δηλαδή οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που λέγονται τράπεζες σώθηκαν με τα χρήματα και τον μόχθο όλων των Ευρωπαίων πολιτών, και τώρα οι Έλληνες έιναι υποχρεωμένοι (έτσι οτυς λένε ΕΕ και εγχώρια ΜΜΕ) να πεθάνουν στον "τροχό" στον οποίο θα "αλέσουν" τις δικές τους ζωές όπως και των παιδιών τους, και των εγγονών τους.

"Η κυβέρνηση θεωρεί ότι η Ισλανδία δεν είναι πλέον μια υποψήφια χώρα και ζητεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση να ενεργεί σύμφωνα με αυτό από τώρα και στο εξής" ανέφερε ανακοίνωση του ισλανδικού υπουργείου Εξωτερικών υπό τον Γκούναρ Μπράγκι Σβέινσον και μετά από σχετική επικοινωνία με την προεδρεύουσα  Λετονία. 

"Τα συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται καλύτερα εκτός ΕΕ", έγραψε σε μήνυμά του.

Η Ισλανδία είχε αρχίσει ενταξιακές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2009, αλλά μετά τις εκλογές και την άνοδο των ευρωσκεπτικιστών στην κυβέρνηση η λαϊκή υποστήριξη στο θέμα αυτό υποχώρησε.

Το νησιωτικό κράτος του βόρειου Ατλαντικού με τις 325.000 ψυχές βρέθηκε αντιμέτωπο με την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού του συστήματος το 2008, φέρνοντας τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας αφότου τρεις τράπεζες κατέρρευσαν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Η Ισλανδία τότε αρνήθηκε να "κρατικοποιήσει" τις τραπεζικές απώλειες, αρνούμενη να αποζημιώσει τους κατόχους ομολόγων και άλλους επενδυτές - οι οποίοι δεν έχουν αποζημιωθεί ακόμη - και βγήκε επιτυχώς από την κρίση υποτιμώντας το νόμισμά της και επιβάλλοντας περιορισμούς κεφαλαίων.  

Η Ισλανδία, η οποία είχε σχεδόν το ίδιο πρόβλημα με την Κύπρο, δυσανάλογο χρηματοπιστωτικό τομέα σε σχέση με την οικονομία της, προέβη και επαινέθηκε γι’ αυτό συχνά, στη ριζοσπαστική διαχείριση της τραπεζικής της κρίσης.

"Όταν όλοι οι άλλοι διάσωσαν τις τράπεζες και έκαναν τον κόσμο να πληρώσει, η Ισλανδία άφησε τις τράπεζες να καταρρεύσουν και ενίσχυσε το δίχτυ κοινωνικής προστασίας" έγραψε ο Πωλ Κρούγκμαν. 

  

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς ανέφερε σχετικά: "Αυτό που έκανε η Ισλανδία ήταν σωστό. Θα ήταν λάθος να φορτώσει κανείς τα λάθη του χρηματοπιστωτικού συστήματος στις επόμενες γενιές".

Πριν δύο χρόνια  δήλωσε στην Deutsche Welle o πρόεδρος της χώρας Όλαφουρ Γκρίμσον. «Η Ισλανδία κατάφερε να υπερβεί με επιτυχία την κρίση, επειδή την αντιμετώπισε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι χώρες της ευρωζώνης. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και δεν πληρώσαμε τους δανειστές που ευθύνονταν για την χρεοκοπία μας μέσω του άπληστου υπεραδανεισμού τους»

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ισλανδίας Όλαφουρ Γκρίμσον, η ανάκαμψη οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ισλανδοί αντιμετώπισαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την κρίση σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης. Και όπως επισήμανε στην Deutsche Welle ο πρόεδρος Όλαφουρ Γκρίμσον: «Κατ` αρχήν διαπιστώσαμε νωρίς πως δεν πρόκειται μόνο για μια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, αλλά για μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση. 

Και αυτό μας οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις στα εν λόγω πεδία. Η Ισλανδία δεν έσωσε τις προβληματικές της τράπεζες. Επιδιώξαμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη και παράλληλα να αλλάξουμε τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων. Ο δεύτερος λόγος της επιτυχίας είναι ότι δεν τηρήσαμε τις δυτικές συνταγές για την αντιμετώπιση της κρίσης».

Με λίγα λόγια η Ισλανδία δεν έκανε τίποτε για να διασώσεις τια τράπεζές της, όπως τονίζει ο Όλαφουρ Γκρίμσον, εξηγώντας τους λόγους. «Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό», εξηγεί ο ισλανδός πρόεδρος.

Στην Ισλανδία τα πάντα παίχτηκαν σε πολύ λίγο χρόνο. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, όταν πτώχευσε η Lehman Brothers, οι παγκόσμιες αγορές πάγωσαν τις πιστώσεις από τη μία ημέρα στην άλλη. Για τις τρεις μεγάλες ισλανδικές τράπεζες (Glitnir, Landsbanki, Kaupthing) η χρεοκοπία βρισκόταν προς των πυλών. Τα τρία ιδρύματα που είχαν χρηματοδοτήσει με δάνεια μία φρενήρη διεθνή επέκταση, είχαν απόλυτη ανάγκη τις αγορές.

Η κυβέρνηση επέλεξε τότε την δυναμική λύση και εξασφάλισε από το κοινοβούλιο την άδεια να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών, ένα μήνα μετά, στις 9 Οκτωβρίου.

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, πιστωτικά ιδρύματα που έχουν βαθμολογηθεί με τριπλό Α από τους οίκους αξιολόγησης χρεοκόπησαν και το λογαριασμό πλήρωσαν πιστωτές, μέτοχοι και ξένοι καταθέτες.

Το ισλανδικό κράτος επέλεξε να μην δανεισθεί για να διασώσει τα τραπεζικά μαμούθ.

"Η Ισλανδία αποτελεί προηγούμενο. Υιοθέτησε μία πολύ σκληρή γραμμή και ήταν απολύτως απομονωμένη, αντίθετα από την Κύπρο", σχολιάζει ο Νικολά Βερόν του κύκλου Bruegel των Βρυξελλών.

Μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βοήθησε την Ισλανδία. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι, η Ισλανδία του 2008, σκέφτονταν ακόμα και τον δανεισμό από την Μόσχα, αλλά τελικά προτίμησαν απλώς να αφήσουν τις τράπεζες να χρεωκοπήσουν και όπως αποδείχθηκε έπραξαν σωστά.

Τεσσεράμισι χρόνια αργότερα, αυτή η σφοδρή κρίση έχει αφήσει βαθιές ουλές στην οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ισλανδίας, που θα χρειασθεί καιρός για να επουλωθούν. Η χώρα έχει περάσει μία μακρά φάση αναδιάρθρωσης των ιδιωτικών χρεών, είτε αυτό αφορά τις επιχειρήσεις, είτε τα νοικοκυριά που είχαν δανεισθεί ελβετικά φράγκα για την αγορά κατοικίας. Πιστωτές και χρεώστες έχουν βαθιά σημάδια από τις υπερβολές της δεκαετίας του 2000.

Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι τράπεζες παραμένουν υπερβολικά εξαρτημένες από τις "αιχμάλωτες" καταθέσεις στην Ισλανδία. Οι έλεγχοι διακίνησης κεφαλαίων που θεσπίστηκαν από το 2008 τις περιορίζουν εκεί για μεγάλο διάστημα ακόμη. Τον Νοέμβριο, το ΔΝΤ προέβλεπε ότι θα παραμείνουν εκεί τουλάχιστον μέχρι το 2015.

Χωρίς αυτούς τους περιορισμούς, οι καταθέτες θα έβγαζαν τα χρήματά τους από την Ισλανδία, όπου οι ευκαιρίες .... είναι μηδαμινές, με την μαραζωμένη αγορά στέγης, το μικροσκοπικό χρηματιστήριο του Ρέικιαβικ και την εξαφάνιση των περίπλοκων και προσοδοφόρων τραπεζικών προϊόντων.

Η απομόνωση αυτή, που αποθαρρύνει τους ξένους, έχει συμβάλει στην μείωση της μερίδας των επενδύσεων στο ΑΕΠ στο 14% το 2012, στο ήμισυ σε σχέση με το 2007.

Μετά την ανάκαμψη κατά το διάστημα 2010-2011, η ανάπτυξη του 2012 ήταν ισχνή. Ωστόσο συνοδεύθηκε από ταχεία μείωση της ανεργίας, η οποία τον Φεβρουάριο έπεσε κάτω από το 5% για πρώτη φορά από το 2008.

Η Ισλανδία εξασφαλίζει εισροή ξένου συναλλάγματος από την αλιεία και την αύξηση της τουριστικής κίνησης. Το 2012 το νησί υποδέχθηκε 672.000 ξένους επισκέπτες, 19% περισσότερους από το 2011, που ισοδυναμεί με το διπλάσιο του πληθυσμού τους.

Αυτό που απέδειξε η μικρή Ισλανδία είναι ότι μια χώρα που θέλει να σταθεί στα πόδια της μπορεί (με κόπο και ιδρώτα φυσικά) να πετύχει, και σίγουρα να μην εξαφανσιτεί από τον χάρτη. Παραδόξως τα ΜΜΕ δεν αναφέρονται ποτέ σε αυτήν. Πιο πιθανό είναι να ακουστούν σστις ειδήσεις τα Νησιά Φερόες ή η Ανδόρα.

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Γκρίζα ζώνη στο Αιγαίο;

του Π. Λιβανίδη

Η Τουρκία συνεχίζει τις προκλήσεις της στην Α.Ο.Ζ. της Κύπρου και της Ελλάδος, προσπαθώντας να δημιουργήσει τετελεσμένα συγκυριαρχίας στην εξόρυξη των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, ή να μας σύρει σε υποχρεωτικές διαπραγματεύσεις, λόγο θερμού επεισοδίου, πριν ολοκληρωθεί η οριοθέτηση τους με τις άλλες γείτονες χώρες.

Τούρκοι Κομάντος του Ναυτικού σε πρόσφατη Άσκηση!

Η Τουρκία οργανώνει για μια φορά ακόμα την αρπαγή του Ελληνικού πλούτου, με την βία. Ο Ελληνισμός θα κληθεί να πληρώσει για μια ακόμη φορά την εθνοκτόνα ολιγωρία, την απρονοησία και την ατολμία των σημερινών κυβερνήσεων του.

Προδοτική λογική

Για αρκετά χρόνια μετά την επικύρωση το 1994 από τα Ηνωμένα Έθνη, της Συνθήκης του Μοντεγκο Μπέϊ (Montego Bay, 1982 ), οι Ελληνικές κυβερνήσεις συνέχιζαν να διαπραγματεύονται για τα θαλάσσια όρια μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος με την ξεπερασμένη λογική της υφαλοκρηπίδας και όχι με τα νέα διεθνώς κατοχυρωμένα δεδομένα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (Α.Ο.Ζ.) που ευνοούν τα Ελληνικά δίκαια κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στο Αιγαίο.

Προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν με την αδηφάγο και επεκτατική Τουρκία, σε λάθος λογική βάση, που της έδινε πλεονεκτήματα διαπραγμάτευσης στην ιμπεριαλιστική και εχθρική προς την Ελλάδα λογική της.

Η δε κυβέρνηση Σημίτη με υπουργό Εξωτερικών τον κ. Γιώργο Παπανδρέου το 1997 με την Συνθήκη της Μαδρίτης υπέγραψαν ότι η Ελλάδα αποδέχεται την ύπαρξη «Ζωτικών Συμφερόντων » της Τουρκίας στο Ελληνικό Αιγαίο!

Όταν σε όλους ήταν γνωστή, η επιθετική πρόθεση της Τουρκίας – μετά την ανακάλυψη των πετρελαίων στη Θάσο το 1973 – για συνεκμετάλλευση στα Ελληνικά πετρέλαια και όταν οι δυο χώρες είχαμε φθάσει τρεις φορές ( 1976, 1987, 1996 ) στα πρόθυρα πολεμικής εμπλοκής.

Μια Τουρκία που το 1976, ακόμη και στη λογική βάση της υφαλοκρηπίδας αρνήθηκε να αποδεχθεί την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Εμείς παραχωρήσαμε στην Τουρκία το δικαίωμα για ύπαρξη « ζωτικών συμφερόντων της » στο Αιγαίο, όταν με την Συνθήκη του Montego Bay μας κατοχυρώνονταν τα 12 ν.μ. ως χωρικά μας ύδατα ( αντί για 6 ν.μ. ) και με το άρθρο 121 παράγραφος 1 και 2 της συνθήκης όλα τα νησιά με οικονομική δραστηριότητα αποκτούν Α.Ο.Ζ. Άρα νόμιμα δικαιώματα στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου.

Ο πόλεμος του μπακαλιάρου

Εμείς υποχωρούσαμε και υποχωρούμε συνεχώς στις τουρκικές διεκδικήσεις αφού δεν προβαίνουμε σε έντονες αντιδράσεις όταν μας καταπατούν την εθνική μας κυριαρχία. Δεν δείχνουμε αρκετά αποφασισμένοι να αγωνιστούμε.

Κάτι όμως που έκανε πολύ δυναμικά η πιο μικρή Ισλανδία ενάντια στην Μεγάλη Βρετανία, όχι για τον πλούτο των πετρελαίων, αλλά για την αλιεία του μπακαλιάρου.

Η μικρή Ισλανδία έφτασε μέχρι και σε εμβολισμούς ξένων πλοίων που ψάρευαν στη δική της ΑΟΖ, προκειμένου να προστατεύσει τους πλούσιους ψαρότοπους της. Το κάναμε μήπως εμείς για τους ψαράδες του Αιγαίου ;

Μια διένεξη που έγινε κυρίως ενάντια στην Αγγλία και έμεινε γνωστή με το όνομα ο « Πόλεμος του Μπακαλιάρου ». Δύο «φίλες » χώρες η Ισλανδία και η Αγγλία ήρθαν σχεδόν σε εμπόλεμο κατάσταση για χάρη της αλιείας.

Η Ισλανδία έκοβε τα δίχτυα και επετίθετο σε Βρετανικές τράτες που ψάρευαν μέσα στην ΑΟΖ της στον Βόρειο Ατλαντικό.

Το 1972 δε μια Ισλανδική κανονιοφόρος βυθίζει δύο βρετανικά ψαράδικα. Ακολούθησαν εμβολισμοί πολεμικών φρεγάτων και άλλων πλοίων πολεμικών και μη από τις δύο χώρες.

Η αδύνατη Ισλανδία απείλησε το 1976 ότι θα κλείσει τις βάσεις του ΝΑΤΟ εκεί, εάν δεν διευθετούσαν το όλο θέμα.

Η φτωχή Ισλανδία δεν δίστασε να τα βάλει με τη φοβερή πολεμική ναυτική δύναμη της Αγγλίας προκειμένου να υπερασπιστεί την εθνική της κυριαρχία για αλιεία στη δική της Α.Ο.Ζ.

Εμείς ;

Εμείς δείξαμε και πάλι υποχωρητικότητα όταν στη δεκαετία του 1990 με την νέα δομή του ΝΑΤΟ, αφήσαμε κενά για την επέκταση της Τουρκίας στο τομέα « έρευνας και διάσωσης » μέχρι το 25ο παράλληλο ( που Σάμος, Χίος, Ικαρία, Μυτιλήνη, Λήμνος, Σαμοθράκη και Δωδεκάνησα περιλαμβάνονται στην Τουρκική διεκδίκηση ), αφού κατήργησαν τα όρια ευθύνης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

« Γκρίζα ζώνη το Αιγαίο »

Στην Ελλάδα για περίεργους και ανεξήγητους λόγους όχι μόνο δεν υπερασπιζόμασταν την αλιεία του Αιγαίου και της « τσιπούρας » ( δηλαδή την ζωή στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ), αλλά δεν υπερασπιζόμαστε σωστά ούτε τον μεγάλο πλούτο των υδρογονανθράκων μας. Για χρόνια οι κυβερνήσεις μας αγνοούσαν ηθελημένα ή αθέλητα την Συνθήκη του Montego Bay και την κατοχυρωμένη διεθνώς ύπαρξη των Α.Ο.Ζ.

Ελάχιστοι δημοσιογράφοι γράφαμε για τα νέα δεδομένα που προέκυπταν από την νέα διεθνή Συνθήκη του Διεθνούς Δίκαιου της Θάλασσας και την κατοχύρωση των 12 ν.μ. ως χωρικά μας ύδατα και την Ελληνική Α.Ο.Ζ.

Ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που τόλμησε να μιλήσει στην Ελληνική Βουλή για την Ελληνική Α.Ο.Ζ. και τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα που δικαιούται η Ελλάδα από αυτόν τον θεσμό ήταν ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης επί κυβερνήσεως του Κώστα Καραμανλή.

Όπως και για τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων ( πετρέλαιο, φυσικό αέριο ) αντιμετωπίζοντας την ειρωνεία του τότε αντιπροέδρου της κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου.

Στην Ελλάδα εμείς απλά κουβεντιάζουμε και κάνουμε κοινά υπουργικά συμβούλια με αυτούς που θέλουν να υφαρπάξουν τον εθνικό μας πλούτο και να κατακερματίσουν την εθνική μας κυριαρχία.

Μετά τη δημιουργία των « γκρίζων ζωνών » με τα γεγονότα στα Ίμια, τώρα μεθοδεύουν το πως οι Τούρκοι να κάνουν ανενόχλητοι έρευνες στην Α.Ο.Ζ. της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμέσως μετά στην Ελληνική αρχίζοντας από την περιοχή του Καστελλορίζου.

Δηλαδή η Ελληνική και η Κυπριακή Α.Ο.Ζ. γίνονται « γκρίζες ζώνες » για συνεκμετάλλευση με τους Τούρκους!

Με αυτή την τακτική, τα Ίμια θα είναι ένα τίποτα στην απεμπόληση της εθνικής μας κυριαρχίας.

Θα τους αφήσουμε ;

πηγή
 elladasimera.blogspot.gr

Δείτε το..Στην Ισλανδία βίωσαν την … χρεοκοπία που φοβόμαστε!

Ας θυμηθούμε τι έγραψε το tromaktiko πριν μερικούς μήνες, συγκρίνοντας την Ελλάδα με την Ισλανδία
Στην Ελλάδα σήμερα όλη μέρα ΜΜΕ και πολιτικοί παρουσιάζουν εικόνες από εμπάργκο τροφίμων φαρμάκων και καυσίμων και το αποκαλούν χρεοκοπία.
Τερατολογούν για να στηρίξουν Σαμαρά ΓΑΠ και τραπεζίτες.

Ας δούμε τι συνέβη σε μια πραγματική πολύ πρόσφατη χρεοκοπία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Ας το διαβάσουμε το παρακάτω άρθρο σαν βιβλίο οδηγιών manual χρεοκοπίας….

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο.

Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε. Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».

Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι Μερκελοσαρκοζύ και τα τσιράκια τους ανά τον κόσμο είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες.

Ας δούμε γιατί.

Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών.

Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.

Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Στην Ελλάδα σήμερα είναι στο 160% Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα. Οι τρεις βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κρόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ.

Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της άμεσης δημοκρατίας, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.

Να πως έγινε αυτό.

Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια.

Η διεθνής οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.

Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις των δανειστών και έπρεπε -η Ισλανδία- να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ. Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μήνα. Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες. Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.

Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές. Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος.

Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών.

Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».

Στην Ελλάδα οι επιλογές είναι Ρουμανία στο ευρώ και Αργεντινή εκτός.

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως. Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜΕ, περιλαμβανομένου και του Euronews) δεν πτοήθηκε.

Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.

Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.

Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.

όσοι φοβούνται την χρεοκοπία ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία όπου μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος….

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.

Σήμερα η Ισλανδία των ψαράδων χωρίς τον ορυκτό πλούτο, την Βιομηχανία και τον Γεωργικό τομέα που έχουμε εμείς, έχει ανάπτυξη 3.1% και ανεργία 6.9% το 2011.
Η Ελλάδα έχει 7% ύφεση και 21% ανεργία.

Πηγή: http://www.to-mati.gr/2012/11/13956#ixzz2CnHwVQAv

ΚΥΠΡΟΣ, ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ: Η Κομισιόν, αφού απομόνωσε έντεχνα ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου από το διεθνή δανεισμό, με τη βοήθεια της Fitch και της ΕΚΤ, την υποχρέωσε να συνθηκολογήσει – προφανώς με γεωπολιτικές σκοπιμότητες

"Το 1960 η Κύπρος ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, από την κάποτε μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη - από τη Μ. Βρετανία. Μερικά χρόνια αργότερα, το νησί χωρίσθηκε de facto στα δύο, μετά την εισβολή της Τουρκίας - ενώ το 2004 εισήλθε, το ελεύθερο μέρος, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σχετικά γρήγορα, το 2008, το ευρώ αντικατέστησε την κυπριακή λίρα - με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν το ίδιο έτος τα προβλήματα, τα οποία ενδεχομένως θα οδηγήσουν ξανά την Κύπρο στην ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής της ανεξαρτησίας. Δυστυχώς, η σημερινή κρίση μπορεί να την μεταβάλει σε ένα είδος προτεκτοράτου της Ευρωζώνης, σε μία χώρα της Γερμανικής Κοινοπολιτείας καλύτερα, όπως και την Ελλάδα".

Ανάλυση

Οι αιτίες της κυπριακής κρίσης δανεισμού μοιάζουν να είναι κάτι ενδιάμεσο, μεταξύ των προβλημάτων της Ισπανίας ή/και της Ιρλανδίας, καθώς επίσης της Ελλάδας. Από τη μία πλευρά θεωρείται ότι, η έντονη οικοδομική δραστηριότητα δημιούργησε μία φούσκα στην αγορά ακινήτων, το σπάσιμο της οποίας οδήγησε στην πτώση των τιμών - η οποία έφερε στην επιφάνεια, σε συνδυασμό με την ελληνική κρίση, τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού της τομέα.

Από την άλλη πλευρά, κατηγορείται ο διογκωμένος δημόσιος τομέας της (αριθμός δημοσίων υπαλλήλων, μεγάλες αμοιβές) ο οποίος, σε συνδυασμό με τις υψηλές συντάξεις, λέγεται πως ευθύνεται για τα σχετικά υψηλά ελλείμματα στον προϋπολογισμό της.

Ο συνδυασμός τώρα των παραπάνω «γεγονότων», φαίνεται πως οδήγησε στην απομόνωση της Κύπρου από τις χρηματαγορές -από τις οποίες αδυνατούσε πλέον να δανεισθεί με βιώσιμα επιτόκια. Κατά τους οικονομολόγους του νησιού, πρόκειται για μία κρίση ρευστότητας - σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία, σύμφωνα βέβαια με τους ίδιους, χαρακτηρίζεται από μία κρίση βιωσιμότητας του χρέους.

Στα πλαίσια αυτά, η κυβέρνηση της Κύπρου επέλεξε αρχικά να καταφύγει στο δανεισμό 2,5 δις € από τη Ρωσία, με επιτόκιο 4,5% - έτσι ώστε να αποφύγει τη «βοήθεια» της Ευρώπης και ειδικά την εισβολή του ΔΝΤ στην επικράτεια της, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται (υφεσιακά προγράμματα λιτότητας, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας κοκ.).

Ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν η ενδεχόμενη επιβολή της αύξησης του φόρου εισοδήματος (10%), η οποία θα ανάγκαζε πολλές ξένες επιχειρήσεις να «μεταναστεύσουν» - αφού η εγκατάσταση τους εκεί οφείλεται κυρίως στους χαμηλούς συντελεστές φορολόγησης τους (φορολογικός παράδεισος).

Περαιτέρω, κατά τη δική μας άποψη, η κυπριακή κρίση δανεισμού μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με την αντίστοιχη τηςΙσλανδίας - αφού το βασικό πρόβλημα και των δύο χωρών ήταν για την Ισλανδία (είναι ακόμη για την Κύπρο), το υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Και στις δύο χώρες, το ξέσπασμα της κρίσης έφερε στην επιφάνεια το τεράστιο αυτό πρόβλημα τους - όπου, στην περίπτωση της Κύπρου, η παράλληλη ελληνική κρίση, ιδιαίτερα η διαγραφή χρέους (PSI), επιδείνωσε κατά πολύ την ήδη άσχημη κατάσταση της.

Ο παρακάτω συγκριτικός Πίνακας Ι, ο οποίος αποτυπώνει τα μεγέθη των δύο χωρών σε δολάρια το 2011, θα μας βοηθήσει στην περαιτέρω ανάλυση μας:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οικονομικοί δείκτες της Κύπρου και της Ισλανδίας το 2011 (προβλέψεις), σε δις $

Δείκτες	Κύπρος	Ισλανδία
ΑΕΠ	24,95	14,05
Ρυθμός ανάπτυξης	0,5%	3,1%
Γεωργία/ΑΕΠ	2,4%	5,4%
Βιομηχανία/ΑΕΠ	16,5%	24,7%
Υπηρεσίες/ΑΕΠ	81,1%	69,9%
Εργαζόμενοι	414.100	175.700
Ανεργία	7,71%	7,4%
Έλλειμμα προϋπολογισμού	-6,5%	-4,4%
Δημόσιο χρέος/ΑΕΠ	65,8%	128,3%
Εξαγωγές	2,16	5,3
Εισαγωγές	8,03	4,5
Εμπορικό έλλειμμα/πλεόνασμα	-5,87	0,80
Εμπορικό έλλειμμα/ΑΕΠ	-23,53%	5,69%
Εξωτερικό χρέος	35,87	124,5
Εξωτερικό χρέος/ΑΕΠ	143,7%	886,1%

Πηγή: CIA World Factbook

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου είναι το εμπορικό έλλειμμα (πλεόνασμα η Ισλανδία), σε σχέση με το ΑΕΠ – με τη γεωμετρική αύξηση του δημοσίου και εξωτερικού χρέους της Ισλανδίας, λόγω της υπερχρέωσης των τραπεζών της, να δείχνει το δρόμο που θα οδηγηθεί η Κύπρος, η οποία πάσχει (επί πλέον) από την ίδια ασθένεια.    

Η «ειδοποιός» διαφορά φυσικά μεταξύ των δύο χωρών, η οποία ίσως αποδειχθεί μοιραία για την Κύπρο, είναι αφενός μεν το νόμισμα, αφετέρου η συμμετοχή της στην Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με τη «γεωπολιτική» της θέση - αφού η Ισλανδία, σε μία σχετικά ουδέτερη γεωγραφική ζώνη, είχε την (επώδυνη) δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της, καθώς επίσης την ανεξαρτησία, αλλά και το θάρρος, να αρνηθεί την ανάληψη των τραπεζικών χρεών από τους Πολίτες της (αν και συνυπολογίζονται ακόμη στα εξωτερικά χρέη της).     

Σε κάθε περίπτωση, τόσο η Κύπρος, όσο η Ισπανία και η Ιρλανδία, δεν είχαν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, αλλά ούτε και υψηλό δημόσιο χρέος, πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η Κύπρος δε το 2008 είχε ένα πλεόνασμα της τάξης του 0,9% και δημόσιο χρέος χαμηλότερο από το 50% του ΑΕΠ της - πολύ λιγότερο δηλαδή, από αυτό που απαιτείται από τη συμφωνία του Μάαστριχτ.  

Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ

"Λίγο μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, τον Οκτώβριο του 2008, το 85% του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ισλανδίας κατέρρευσε – με αποτέλεσμα να αλλάξουν τα πάντα στη χώρα, μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι τρεις μεγάλες τράπεζες, οι οποίες τελικά χρεοκόπησαν, είχαν αποκτήσει το δεκαπλάσιο μέγεθος του ΑΕΠ της Ισλανδίας, παρά το ότι είχαν ιδιωτικοποιηθεί μόλις το 2002 – ενώ μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα είχαν εξαγοράσει, με τη βοήθεια της άμετρης μόχλευσης, πολυάριθμες επιχειρήσεις στη Σκανδιναβία, στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία". 

Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος της Κύπρου έχει συνολικό ισολογισμό της τάξης των 152 δις € - γεγονός που σημαίνει ότι,υπερβαίνει το ΑΕΠ της χώρας κατά περίπου οκτώ φορές. Τέτοιες τρομακτικές διαστάσεις γνωρίζουμε μόνο από την Ιρλανδίακαι την Ισλανδία – χώρες οι οποίες οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία, από τον τραπεζικό τους τομέα (όπως και η Ουρουγουάη). Εν τούτοις, δεν είναι μόνο το μέγεθος ανησυχητικό για την Κύπρο - αλλά και η μεγάλη εξάρτηση των τραπεζών της από την Ελλάδα (όπου φυσικά οι κυπριακές τράπεζες κέρδισαν πάρα πολλά χρήματα τα τελευταία χρόνια).

Ειδικότερα, από τη μία πλευρά έχουμε τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία κατέχουν κυπριακές τράπεζες – με την Τράπεζα Κύπρου να διαθέτει ομόλογα αξίας 2,4 δις €, καθώς επίσης την μικρότερη της, την Κυπριακή Λαϊκή Τράπεζα, να έχει στα βιβλία της ομόλογα αξίας 3,4 δις €. Η διαγραφή χρέους της Ελλάδας (PSI) υποχρέωσε τις δύο αυτές τράπεζες να «αποσβέσουν» περί τα 3 δις € (4,2 δις € οι τρεις μεγαλύτερες) - ποσόν που αντιστοιχεί με το 17% περίπου του κυπριακού ΑΕΠ (σε μία εποχή, το Μάρτιο του 2012, όπου η Κύπρος θα έπρεπε να πληρώσει τόκους άνω του 10%, εάν ήθελε να δανεισθεί από τις διεθνείς αγορές).

Περαιτέρω, ο χρηματοπιστωτικός κλάδος της Κύπρου κατέχει, συνολικά, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας περίπου 14 δις €- αν και σε αυτό το ποσόν συμπεριλαμβάνονται επίσης οι απαιτήσεις των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες είναι εγκατεστημένες στη Κύπρο και δεν υπάρχει λόγος να ανακεφαλαιοποιηθούν από το νησί (επειδή οι ελληνικές τράπεζες και εκεί έχουν πρόσβαση στο μηχανισμό ELA, ο οποίος χρηματοδοτείται από την ΕΚΤ).  

Από την άλλη πλευρά βέβαια, οι κυπριακές τράπεζες δεν έχουν μόνο χρεόγραφα του ελληνικού δημοσίου στην κατοχή τους, αλλά και τραπεζικά ομόλογα, αξίας 5 δις € - καθώς επίσης δάνεια στον ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας, συνολικής αξίας περί τα 22 δις €.

Στην περίπτωση τώρα που η Ελλάδα δεν θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει την  Ευρωζώνη (κάτι για το οποίο συνεχίζουν να αμφιβάλλουν οι αγορές), η ενδεχόμενη διαγραφή ομολόγων και απαιτήσεων εκ μέρους των κυπριακών τραπεζών θα παρέμενε σε ελεγχόμενα επίπεδα. Εάν όμως η Ελλάδα επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα, το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου θα ήταν αδύνατον να διασωθεί – αφού, σε μία τέτοια περίπτωση, οι ζημίες υπολογίζονται πως θα ήταν της τάξης των 19 δις € ή πάνω από το 100% του ΑΕΠ της Κύπρου.

Ολοκληρώνοντας, τα μικρά σχετικά ελλείμματα του προϋπολογισμού της Κύπρου, τα οποία εμφανίσθηκαν μετά το 2008, δεν οφείλονται (ακόμη) στο κόστος διάσωσης των τραπεζών της – αλλά στην πολιτική λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, η οποία είναι ο σημαντικότερος εμπορικός της εταίρος (Πίνακας ΙΙ). Ειδικότερα, η μείωση της ζήτησης στην Ελλάδα είχε σαν συνέπεια τον περιορισμό του ρυθμού ανάπτυξης της Κύπρου – με αποτέλεσμα να αυξηθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού της, η ανεργία κλπ.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Σημαντικότεροι εμπορικοί εταίροι της Κύπρου το 2011

Χώρα	Εξαγωγές	Εισαγωγές
Ελλάδα	26,2%	21,5%
Μ. Βρετανία	10,2%	9,2%
Γερμανία	5,6%	8,1%
Ισραήλ		10,4%
Ιταλία		8,3%

Πηγή: CIA

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος 

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η κρίση στην πραγματική οικονομία της Κύπρου, οφείλεται αφενός μεν στον περιορισμό της ζήτησης στην Ελλάδα, αφετέρου στο μειωμένο δανεισμό των επιχειρήσεων της από τις τράπεζες – ενώ η ενδεχόμενη χρηματοπιστωτική της καταστροφή θα ήταν το αποτέλεσμα της υπερδιόγκωσης του τραπεζικού της κλάδου, η οποία ήλθε στην επιφάνεια, μετά το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης.

Ο ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Κύπρος δανείσθηκε 2,5 δις € από τη Ρωσία, με επιτόκιο 4,5% - έτσι ώστε να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τα προβλήματα των τραπεζών της. Κατά τους πλέον συντηρητικούς υπολογισμούς και με την προϋπόθεση ότι, δεν θα συμβεί το «μοιραίο» στην Ελλάδα (κάτι που είναι περισσότερο επικίνδυνο από ποτέ, με φόντο το 2013, κατά την άποψη μας), απαιτούνται τουλάχιστον τα τετραπλάσια, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αν και η Κύπρος θα μπορούσε αναμφίβολα να δανεισθεί περαιτέρω ένα τέτοιο ποσόν από τη Ρωσία, η Ευρώπη είναι αντίθετη – επειδή θέλει να εμποδίσει την αύξηση της επιρροής της Ρωσίας στο νησί. Ειδικότερα, η Κύπρος είναι παραδοσιακά φιλικά προσκείμενη προς τη Ρωσία, έχοντας όχι μόνο «πολιτιστικούς δεσμούς» αλλά και οικονομικούς - αφού είναι το χρηματοπιστωτικό κέντρο πολλών ρωσικών επιχειρήσεων, οι οποίες έχουν ιδρύσει εκεί υπεράκτιες εταιρείες (offshore).

Παράλληλα, λόγω των πολύ χαμηλών συντελεστών φορολόγησης, σε συνδυασμό με ένα εξαιρετικά φιλελεύθερο επιχειρηματικό πλαίσιο, η χώρα αποτελεί το αγαπημένο κέντρο εγκατάστασης πολλών διεθνών επενδυτών – οι οποίοι «τοποθετούνται» από εκεί στη Ρωσία, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τη χαμηλή φορολόγηση και τη νομική σιγουριά ενός κράτους-μέλους της Ευρωζώνης.

Δεν είναι όμως μόνο οι «νομοταγείς» επενδυτές αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιούν την Κύπρο ως κέντρο των δραστηριοτήτων τους στη ρωσική αγορά – αφού την ίδια στιγμή είναι ο τόπος εγκατάστασης «παράνομων ομάδων» οι οποίες, μέσω των υπεράκτιων εταιριών που διαθέτουν στο νησί, έχουν τη δυνατότητα ξεπλύματος μαύρου χρήματος κοκ.

Για όλες τις παραπάνω αιτίες, η Κύπρος είναι πολύ συνδεδεμένη με τη Ρωσία – ενώ μένουν εκεί περί τους 40.000 Ρώσους (το 5% του συνολικού πληθυσμού), διατίθενται ρωσικές εφημερίδες, λειτουργούν ρωσικά σχολεία, ραδιοφωνικοί σταθμοί, καταστήματα ένδυσης, εστιατόρια στα οποία ομιλούνται ρωσικά κλπ. Εκτός αυτού, περίπου το 25% των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες προέρχεται από τη Ρωσία - ενώ, παρά το ότι η Κύπρος την ζημιώνει περί το 1 δις € ετησίως (διαφυγόντα φορολογικά έσοδα από το ρωσικό δημόσιο), παραμένει συμπαθής, λόγω της σημαντικότατης γεωπολιτικής θέσης της.     

Αναλυτικότερα, επειδή στη Συρία, στο μοναδικό δηλαδή λιμάνι του ρωσικού πολεμικού ναυτικού στη Μεσόγειο, η κατάσταση είναι εντελώς αβέβαιη και εκρηκτική, η ενδεχόμενη «προσάρτηση» της Κύπρου ως συμμάχου θα ήταν, από γεωπολιτικής πλευράς, αποφασιστικής σημασίας για τη Ρωσία – αφού θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μεσοπρόθεσμα ένα κυπριακό λιμάνι για το πολεμικό ναυτικό της.

Παράλληλα, τα δικαιώματα εξόρυξης φυσικού αερίου, μεγάλες ποσότητες του οποίου φαίνεται πως έχουν ανακαλυφθεί στο θαλάσσιο υπέδαφος της Κύπρου, ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες της Ρωσίας – όπως επίσης τις ευρωπαϊκές, τις αμερικανικές και τις κινεζικές.

Επειδή λοιπόν η Κύπρος αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως έναν δυνητικό στρατηγικό εταίρο, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά ενδιαφέροντα (συμφέροντα), η Κομισιόν προσπάθησε, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, να την υποχρεώσει να υπαχθεί στο μηχανισμό στήριξης – αρχικά με τη βοήθεια της ανάγκης ανακεφαλαιοποίησης της Κυπριακής Λαϊκής Τράπεζας, ύψους 1,8 δις €. Φυσικά τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να εξασφαλισθούν από τη Ρωσία, δια μέσου μίας διακρατικής συμφωνίας δανεισμού – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά η Ευρώπη.

Εν τούτοις, η ΕΕ είχε ένα δεύτερο, πολύ πιο δυνατό και «σκληρό» χαρτί στα χέρια της, έτσι ώστε να αναγκάσει την Κύπρο να συνθηκολογήσει. Στα πλαίσια αυτά, κάνοντας χρήση δηλαδή του δεύτερου χαρτιού της, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι, λόγω της υποτίμησης των ομολόγων του κυπριακού δημοσίου εκ μέρους της Fitch, δεν θα τα έκανε πλέον αποδεκτά ως εγγύηση στο Ευρωσύστημα - μία απόφαση, η οποία είναι επιτρεπτή από τους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία της ΕΚΤ.

Όμως, δεν εφαρμόσθηκε κάτι ανάλογο, σε σχέση με τις υπόλοιπες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, εκ μέρους της ΕΚΤ – αφού ακόμη και τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου ήταν αποδεκτά ως εγγύηση. Επομένως, εάν φυσικά είναι σωστές οι πηγές και η πληροφόρηση μας, επρόκειτο για μία εμφανώς «εχθρική ενέργεια», η οποία είχε διαφορετικό σκοπό, από αυτόν που τυπικά ανακοινώθηκε.  

Ειδικότερα, με τον τρόπο αυτό η ΕΚΤ απομόνωσε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, από έναν ενδεχόμενο διεθνή δανεισμό – φυσικά δε από το δανεισμό της εκ μέρους της Ρωσίας, η οποία θα ήταν πολύ δύσκολο να αναλάβει πλέον τη διάσωση ενός διογκωμένου τραπεζικού συστήματος, με συνολικό ισολογισμό της τάξης των 152 δις €.

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Το κυπριακό φορολογικό σύστημα είναι σε τέτοιο βαθμό φιλελεύθερο, ώστε δεν μπορεί κανείς να το «απελευθερώσει» περισσότερο, μέσω ενδεχόμενων διαρθρωτικών αλλαγών – παρά το ότι (θεωρητικά) κυβερνάται από ένα σοσιαλιστικό κόμμα και έναν πρόεδρο, ο οποίος αυτοαποκαλείται «το κόκκινο πρόβατο» της Ευρώπης (σοσιαλισμός και «νόμιμη φοροδιαφυγή», είναι μάλλον ασύμβατες μεταξύ τους έννοιες). Ακόμη περισσότερο, τόσο το φορολογικό, όσο και το νομικό σύστημα της Κύπρου, λέγεται πως δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, ακόμη και από τα πλέον νεοφιλελεύθερα καθεστώτα. 

Περαιτέρω, οι δύο σημαντικότεροι πυλώνες της κυπριακής οικονομίας είναι ο τουρισμός και η χρηματοπιστωτική βιομηχανία – με την τελευταία να στηρίζεται κυρίως στο χαμηλό συντελεστή φορολόγησης των κερδών (10%) ο οποίος, σε συνδυασμό με άλλες μεθόδους αποφυγής της φορολογίας, είναι παγκοσμίως ασυναγώνιστος.

Εάν τώρα η Κύπρος αύξανε το συντελεστή φορολόγησης, τότε το δημόσιο της δεν θα εισέπραττε λιγότερα χρήματα, αλλά ενδεχομένως σχεδόν καθόλου. Τα «μοντέλα εξοικονόμησης φόρων», με τα οποία προσελκύονται επιχειρήσεις και επενδυτές από όλο τον πλανήτη, στηρίζονται κυρίως στο συγκεκριμένο συντελεστή – με αποτέλεσμα, η οποιαδήποτε αλλαγή του (κάτι ανάλογο ισχύει και στην Ιρλανδία), να κατάστρεφε εντελώς την οικονομία της χώρας.

Επομένως, εάν η Ευρώπη απαιτούσε, με αντάλλαγμα τη «διάσωση» της Κύπρου, την αύξηση του συντελεστή, η κατάρρευση του νησιού θα ήταν δεδομένη – παράλληλα φυσικά με την καταβαράθρωση του σχετικά υψηλού βιοτικού επιπέδου των κατοίκων του.

Από την άλλη πλευρά, το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων του στενού δημοσίου τομέα της χώρας οι οποίοι, όπως και στην Ελλάδα, ενοχοποιούνται για τη «χρεοκοπία» της πατρίδας τους (υψηλό κόστος κλπ.) είναι της τάξης των 52.000 – έναντι 414.100 συνολικά εργαζομένων.

Αποτελούν δηλαδή το 12,5% του συνόλου, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι περίπου 14,6%. Επομένως, δεν πρόκειται για ένα υπερβολικά διογκωμένο δημόσιο, όσο και αν επιχειρείται να εμφανιστεί ως τέτοιο, από τους συνδίκους των δανειστών της Κύπρου (Τρόικα).

Ολοκληρώνοντας, οι ενοποιημένοι λογαριασμοί της κεντρικής κυβέρνησης (προϋπολογισμός) και των υπό διαχείριση ταμείων της Κύπρου (σε χρηματική βάση το 2011) απεικονίζονται στον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Ενοποιημένοι λογαριασμοί σε χιλιάδες ευρώ, το 2011

Λογαριασμός	Ποσόν	Ποσοστό επί του ΑΕΠ
Δημόσια έσοδα και χορηγίες	6.589.531	37,10%
Δημόσιες Δαπάνες	7.674.110	43,21%
Δημοσιονομικό Έλλειμμα	-1.084.579	-6,01%
Πρωτογενές Ισοζύγιο	-549.260
Μισθοί και ημερομίσθια (δαπάνες)	1.947.811	10,97%
Συντάξεις και φιλοδωρήματα	549.345	3,09%
Πληρωμές ταμείων κοινωνικών ασφαλίσεων	1.367.881	7,79%

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών Κύπρου

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα συνολικά έσοδα της Κύπρου το 2011 καταγράφονται από τη Eurostat στο 39,8% του ΑΕΠ της (40,9% της Ελλάδας, 35,1% της Ισπανίας, 35,3% της Ιρλανδίας), ενώ οι συνολικές δαπάνες στο 46,1% του ΑΕΠ της (50,1% της Ελλάδας, 43,6% της Ισπανίας και 48,1% της Ιρλανδίας).    

Από τον Πίνακα ΙΙΙ συμπεραίνουμε ότι, εφόσον βέβαια ο αριθμός των ΔΥ που πληρώνονται από το δημόσιο είναι πράγματι 52.000,ο μέσος καθαρός μισθός είναι εξαιρετικά υψηλός – της τάξης των 3.120 € (37.442 ετησίως), όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, πριν από την εισβολή του ΔΝΤ. Επομένως, μία ενδεχόμενη μείωση του κατά 1.000 € μηνιαία (στα 2.100 € καθαρά, μείωση 35%), θα εξοικονομούσε περί τα 600 εκ. € καθαρά ή περί το 1 δις € μικτά – οπότε θα μηδενιζόταν εντελώς το έλλειμμα της Κύπρου.  

Εν τούτοις, το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι το έλλειμμα – ο μηδενισμός του οποίου θεωρείται κάτι περισσότερο από εφικτός, είτε μέσω της μείωσης των δαπανών, είτε μέσω της αύξησης των εσόδων. Επίσης δεν είναι το δημόσιο χρέος, αφού πρόκειται για ένα από τα χαμηλότερα της Ευρώπης – όπως κάποτε της Ιρλανδίας και της Ισλανδίας.

Το μεγάλο πρόβλημα του νησιού είναι το υπερβολικά διογκωμένο και εξαιρετικά επικίνδυνο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο πρέπει με κάθε θυσία να περιορισθεί «εξυγιαινόμενο» – ενώ χρησιμοποιείται «εκβιαστικά» από την Κομισιόν, με στόχο την πλήρη υποταγή της Κύπρου στη «Γερμανική Κοινοπολιτεία».

Δυστυχώς για την Κύπρο, ο μηδενισμός του ελλείμματος, ακόμη και η επίτευξη μεγάλων πλεονασμάτων, είναι αδύνατον ποτέ να αντισταθμίσει τους κινδύνους του τραπεζικού της συστήματος – αφού το μέγεθος του υπερβαίνει πάνω από οκτώ φορές το ΑΕΠ της. Επομένως, η όποια πολιτική λιτότητας αποφασισθεί και εφαρμοσθεί, απλά θα επιδεινώσει περαιτέρω τα προβλήματα της, αντί να τα επιλύσει – ενώ αποκλειστικά και μόνο η εισβολή του ΔΝΤ και της Γερμανίας, ίσως αποδειχθεί μοιραία για το νησί.

Ειδικότερα, μία τέτοια εισβολή θα εκφοβίσει πιθανότατα τους επενδυτές και λοιπούς «καταθέτες», από τους οποίους ουσιαστικά ζει η Κύπρος – με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν ξαφνικά και μαζικά, αναζητώντας σε άλλα κράτη το κέντρο εγκατάστασης των δραστηριοτήτων τους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο υπουργός οικονομικών του νησιού ήταν στέλεχος της Τράπεζας Κύπρου από το 1985, μέχρι το 2010 διεύθυνε το διοικητικό της συμβούλιο, ταυτόχρονα δε ήταν πρόεδρος της ένωσης τραπεζιτών της Κύπρου. Είναι μάλλον δύσκολο λοιπόν να απαιτήσει σήμερα, ως υπουργός οικονομικών, τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας του από την Ευρώπη, όταν ο ίδιος συνέβαλλε τα μέγιστα στην υπερδιόγκωση του – η οποία πιθανότατα θα κοστίσει στην πατρίδα του την εθνική της ανεξαρτησία, τη λεηλασία του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου της κοκ. (η τράπεζα Κύπρου χρειάστηκε 500 εκ. € από το δημόσιο για να μην χρεοκοπήσει – ενώ η Λαϊκή 1,8 δις €).

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, εάν οι πολίτες της Κύπρου υποχρεωθούν να αναλάβουν τα χρέη των τραπεζών τους (όπως οι Ιρλανδοί στο παρελθόν και οι Ισπανοί σύντομα), το μέλλον τους διαγράφεται εξαιρετικά σκοτεινό – σε πλήρη αντίθεση με την Ελλάδα, στην οποία απλά απαιτείται μία ικανή, επαρκής και θαρραλέα κυβέρνηση, για να ξεφύγει εντελώς από την οικονομική κρίση (υπενθυμίζουμε πως στην Οικονομία το πρόβλημα του δημοσίου χρέους είναι κατά πολύ πιο εύκολο στην επίλυση του, σε σχέση με το ιδιωτικό χρέος).   

Κατά την άποψη μας λοιπόν (μετά τη συγκεκριμενοποίηση των προβλημάτων των τραπεζών και εφόσον το ύψος των κεφαλαίων που απαιτούνται για την ολοκληρωτική διάσωση τους είναι μεγαλύτερο του 50% του ΑΕΠ της χώρας), η μοναδική λύση της Κύπρου είναι να «επιτρέψει» άμεσα στις όποιες υπερχρεωμένες τράπεζες της να χρεοκοπήσουν. Στη συνέχεια βέβαια να τις κρατικοποιήσει – κατά το παράδειγμα της Ισλανδίας, όπου όμως δεν μπορούμε να «μετρήσουμε» τους «γεωπολιτικούς κινδύνους», αφού η Κύπρος ευρίσκεται, δυστυχώς ή ευτυχώς, σε μία εντελώς διαφορετική γεωγραφική θέση.    

Ολοκληρώνοντας, από την «εγκληματική» αντιμετώπιση της μικρής, πολύπαθης αυτής χώρας της Μεσογείου, φαίνεται δυστυχώς το σκοτεινό πρόσωπο της ηγεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης αυτών που την κατευθύνουν από το παρασκήνιο – ένα πρόσωπο που, μέχρι στιγμής, δεν έχουν συνειδητοποιήσει οι ελεύθεροι πολίτες της Ευρώπης.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 21. Οκτωβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com     

Facebook   Twitter    e-shop

                                          

    Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.