Powered By Blogger
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα AIPAC. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα AIPAC. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2020

Η Τεχεράνη ενώπιον στρατηγικού διλήμματος άξιου μιας τραγωδίας του Σαίξπηρ:


Η Τεχεράνη ενώπιον στρατηγικού διλήμματος άξιου μιας τραγωδίας του Σαίξπηρ:

Άμλετ. Νά ‘ναι κανείς ή να μην είναι, αυτό ‘ναι το ζήτημα:

Το αν δηλαδή είναι για το πνεύμα ευγενέστερο να υποφέρει
τα χτυπήματα και τα βέλη μιας μοίρας εξωφρενικής,
ή, τα όπλα παίρνοντας ενάντια σ’ ένα πέλαγο από βάσανα,
να τα λήξεις αντιπαλεύοντάς τα. Να πεθάνεις, να κοιμηθείς’
και πια τίποτα’ και με το να κοιμηθείς να πεις πως πάει, τελειώνει πια
ο πόνος της καρδιάς και τα χίλια τόσα χτυπήματα της φύσης που
υπόκειται η σάρκα. Αυτή ‘ναι μια ολοκλήρωση
που με θέρμη θα επιθυμούσαμε. Να πεθάνεις, να κοιμηθείς’
να κοιμηθείς, πιθανά να ονειρευτείς: ε, να ο κόμπος!
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Άμλετ, 3.1.
Λίγες ώρες μετά την αεροπορική επίθεση που σκότωσε δέκα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή της δύναμης Qods του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης και ενός υποδιοικητή της ιρακινής λαϊκής κινητοποίησης, οι Ιρανοί υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων αντιμετωπίζουν σήμερα ένα δίλημμα:
Μια απάντηση αντιποίνων θα έπαιζε το παιγνίδι του Ισραήλ, κύριου χορηγού της επιδρομής και κύριου υποκινητή μιας πιθανής μεγάλης παγκόσμιας αντιπαράθεσης.
Μια μη-απόκριση θα ήταν σαφής ένδειξη αδυναμίας ικανής ακόμα να ενθαρρύνει όλους τους εχθρούς της Τεχεράνης να ακολουθήσουν έναν υβριδικό πόλεμο σε συνδυασμό με πιθανές προσπάθειες αλλαγής του καθεστώτος.
Στις δύο αναφερθείσες υποθέσεις, οι Ιρανοί στρατηγικοί φαίνονται παγιδευμένοι σε μια κίνηση που θυμίζει ορισμένα στοιχεία του παιχνιδιού του σκακιού.
Η στόχευση στο Ιράκ του υποστράτηγου Qassem Sulaimani πολύ σύντομα μετά την επιστροφή του από το Λίβανο με ένα πολιτικό αεροσκάφος μοιάζει επομένως σ’ ένα κτύπημα-αριστούργημα από την άποψη της βραχυπρόθεσμης στρατηγικής, αλλά σ’ ένα μακροπρόθεσμο φιάσκο.
Προς το παρόν οι Ισραηλινοί φαίνεται ότι έχουν πάρει όλα τα πιθανά οφέλη, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από τις στρατηγικές ικανότητες της Ιρανικής Ισλαμικής Δημοκρατίας να χειριστεί σφιχτά και εξαιρετικά σφιχτά, επειδή ένας άμεσος πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν θα ήταν το δώρο που τόσο ονειρεύεται το Τελ Αβίβ .
Ο τρόπος λειτουργίας (modus operandi) της επιχείρησης  δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Ο υποστράτηγος Sulaimani σκοτώθηκε σύμφωνα με μια καλά δοκιμασμένη ισραηλινή μέθοδο, καλά λιπασμένη και πολύ γνωστή. Ο Ιρανός ανώτερος αξιωματικός ήταν φιλοξενούμενος του Ιράκ και η κυβέρνηση της Βαγδάτης, που αμφισβητείται έντονα στο εσωτερικό, θα δυσκολευτεί πολύ να επιβιώσει τις άμεσα επόμενες εβδομάδες  αν ένας πόλεμος μεγάλης έντασης δεν πυρπολήσει όλη τη Μέση Ανατολή σε αυτή τη σύντομη προθεσμία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε να ξεφύγει από τη καθαίρεση του, υποχωρώντας σε μία από τις πιο ζωντανές επιθυμίες της AIPAC, του πολύ ισχυρού λόμπι υπέρ του Ισραήλ που κρατά τόσο το Δημοκρατικό Κόμμα όσο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, καθώς και το διθάλαμο νομοθετικό σύστημα υπό την άμεση επιρροή του, αλλά το τρελό στοίχημα του Τραμπ του είναι ήδη μοιραίο: οι Ισραηλινοί όχι μόνο τον έθαψαν ζωντανό, αλλά χωρίς να χρειάστηκε να καταφύγουν σε δεύτερη σκοποβολή στο Ντάλας.
Η ανταπάντηση του Ιράν θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα για πολλούς λόγους. Μετά από όλα, αυτή είναι η χώρα από την οποία μεταδόθηκε το σκάκι στον κόσμο όλο. Το ενδιαφέρον αυτής της απάντησης θα είναι καθοριστικό για να μετρηθεί  το βάθος της στρατηγικής σκέψης του Ιράν.
Εκτός αν οι Ιρανοί επιφυλάσσουν μια τόσο στρατηγική όσο και τακτική έκπληξη, επειδή όλα θα διαδραματίζονται στο Ιράκ, όντως, ασθενής κρίκος του λεγόμενου Άξονα της Αντίστασης, αν υπάρχει πραγματικά. Αυτή η αγωνία είναι εξαιρετικά συναρπαστική για κάθε ενθουσιασμένο για το θέμα, επειδή τα παιχνίδια που ήταν μηδενικού αθροίσματος αρχίζουν να μετατρέπονται. Το διακύβευμα  είναι τεράστιο, διότι οποιοσδήποτε λανθασμένος υπολογισμός από τη μία πλευρά όπως και από την άλλη, θα οδήγησε σίγουρα σε έναν ζεστό παγκόσμιο πόλεμο χωρίς καμία πιθανότητα να γυρίσει πίσω.
Προς το παρόν, οι τιμές του αργού πετρελαίου εκτοξεύονται και κινδυνεύουν να απογειώνονται σε περίπτωση σύγκρουσης στον Κόλπο. Οι κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους χωρίς να συνειδητοποιούν την εξαιρετική βαρύτητα της στιγμής. Δεν γνωρίζουμε σε ποιο πόλεμο επιβιβαστήκαμε, αλλά γνωρίζουμε ότι θα μας φάει όλους αυτή τη φορά και ότι δεν θα υπάρξει ούτε νικητής ούτε νικημένος.
Και πάλι, η απάντηση του Ιράν σε μία από τις μεγαλύτερες υπαρξιακές απειλές κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας από του 1979, θα καθορίσει την πραγματική φύση του Μεγάλου Παιχνιδιού που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Μετάφραση Κ.Α.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2016

ΗΠΑ: “Get Trump!” Ο απίστευτος πόλεμος κατά του Ντόναλντ Τραμπ

 του Richard Wolstencroft (AltRight) / ΚΟ

Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έχω δει να διεξάγεται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μια τόσο αρνητική εκστρατεία, όπως αυτή που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες κατά του Donald Trump.

Ούτε τον Σαντάμ Χουσεΐν, ούτε ακόμη και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν παρουσίαζε με τόσο μελανά χρώματα ο Τύπος όσο τον Trump. Είναι τόσο μεγάλη η φρενίτιδα των media και τόσο έντονος ο πανικός της ελίτ της Ουάσιγκτον που γίνεται πλέον σαφές ότι ο Trump, είτε είναι ο καλύτερος προεδρικός υποψήφιος μετά από τον JFK, είτε είναι η Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού! Η μεγάλη οργανωμένη επίθεση εναντίον του είναι μια σαφής απόδειξη ότι δεν είναι «δικός τους» υποψήφιος, αλλά ένας κατεξοχήν αουτσάιντερ – και όχι μόνο αυτό, αλλά ένας υποψήφιος αουτσάιντερ που μπορεί να κερδίσει, σε αντίθεση με τον Δημοκρατικό υποψήφιο Bernie Sanders, ο οποίος φαίνεται να μένει πίσω από το γεράκι του συστήματος Χίλαρι. Έτσι, ας ρίξουμε μια ματιά στο «τι παίζεται».

Πρώτα - μια γρήγορη ματιά στον Bernie. Ο γηραιός γερουσιαστής (εβραϊκής  καταγωγής) δεν παίρνει πολύ προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για διάφορους προφανείς και κυνικούς λόγους, αλλά το παλιάς κοπής, σκαιό αριστερό μήνυμα που συνεχώς κοπανάει όπως ένα τύμπανο, περνάει και όχι χωρίς αποτέλεσμα. Χτυπώντας σκληρά την "οικονομική ανισότητα", ο Bernie έχει ωθήσει την Χίλαρι πολύ πιο αριστερά από ό, τι της αρέσει να είναι, έτσι ώστε, ακόμα κι αν κερδίσει, να έχει κολλήσει σε κάποιες από αυτές τις θέσεις.

Ο Bernie έχει πολλούς φανατικούς υποστηρικτές - ειδικά άτομα του διαδικτύου - συμπεριλαμβανομένων πολλών ενοχλητικών πολιτιστικών μαρξιστών και SJWs, όμως δεν είναι δυνατό να πάρει το χρίσμα. Είχε κάποια αρνητικά δημοσιεύματα - ως επί το πλείστον προκειμένου να ενισχυθεί η Hillary - αλλά όχι πολύ. Διότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν εστιάσει τα πυρομαχικά τους συντριπτικά κατά του Ντόναλντ, όπου βρίσκεται η πραγματική απειλή.

Στην αρχή, το σύστημα νόμιζε ότι πρόκειται για ένα αστείο, στη συνέχεια, όταν άρχισε το πράγμα να σοβαρεύει και να δείχνει ένα αντι- globalist προφίλ, άρχισαν να ανησυχούν, πολύ να ανησυχούν. Θα μπορούσε αυτός ο τύπος να νικήσει; Μετά το New Hampshire και μερικές νίκες σε διάφορες πολιτείες, τόσο στον Βορρά όσο και του Νότου, το σύστημα ξαφνικά συνειδητοποίησε – «Oh Shit! Δεν είναι πλάκα!». Και βγήκε το σύνθημα από την Ανώτατη Διοίκηση παγκόσμιας ελίτ : “GET TRUMP!”
Παρακολούθησα την Huffington Post για έναν ολόκληρο μήνα. Ήταν σε μια ασταμάτητη αντι-Trump λειτουργία. Ανήρτησαν πάνω από 100 αρνητικά άρθρα για τον Trump σε μόλις δύο εβδομάδες. Ήταν πραγματικά εξαιρετικό - καθαρή προπαγάνδα. Πρέπει να έχω δει πάνω από εκατό άρθρα στην ίδια και σε άλλες συστημικές και αριστερές φωνές, που επιτίθενται στα... μαλλιά του Donald Trump.

Στη συνέχεια βρήκαν το «Ο Trump είναι ο Χίτλερ». Κλασσική μέθοδος της αριστεράς. Εντάξει, είπε ο Trump μερικά σκληρά πράγματα για τους Μεξικανούς και έθεσε θέμα περιορισμού των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και έτσι έγινε επιτακτική ανάγκη το "Get Trump!"

Όμως, τους περισσότερους ανθρώπους δεν τους νοιάζει. Καταλαβαίνουν τι κάνει η ελίτ και έχουν δει αυτό το τέχνασμα να εφαρμόζεται εκατό φορές στο παρελθόν. Έτσι, το “Trump is Hitler” και τα περί «φασίστα» άρχισαν να πεθαίνουν.
Στη συνέχεια, υπάρχει ο παράγοντας Σόρος και η εμφάνιση της AIPAC (εβραϊκού λόμπι). Ο Σόρος, συναισθανόμενος τον κίνδυνο, αμόλησε τα κυνηγόσκυλα στην συγκέντρωση του Τραμπ στο Σικάγο, η οποία ακυρώθηκε (λόγω «ταραχών»). Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν η συγκέντρωση ακυρώθηκε όλοι σχεδόν στην Αριστερά - ακόμη και οι μετριοπαθείς - επευφημούσαν εγκρίνοντας τις σταλινικές μεθόδους του “shutting it down”. Μπορείτε να φανταστείτε την υστερία που θα ακολουθούσε εάν ακροδεξιοί διαδηλωτές είχαν ακυρώσει μια συγκέντρωση του Bernie; Τι θα ακούγαμε ασταμάτητα για «φασισμό» και τα λοιπά; Αλλά όταν εκείνοι το κάνουν, είναι ‘kosher’.
Μιλώντας για kosher, η εμφάνιση Τραμπ στην AIPAC, ήταν επίσης μια σημαντική απόκλιση από τους κανόνες της αμερικάνικης πολιτικής, καθώς ο ίδιος δήλωσε ότι θα είναι «ουδέτερος» προς το Ισραήλ - μια εξαιρετικά γενναία δημόσια δήλωση για υποψήφιο, ειδικά τον πρώτον στην κούρσα. Αλλά μετά από αυτό κάποιοι από την Αριστερά ζητούσαν  ή δεχόντουσαν την ιδέα της δολοφονίας του Trump.
Τα περιστατικά απειλών κατά της ζωής του Τραμπ είναι πάρα πολλά. Ο ράπερ "Rick Ross" ζήτησε (!) την δολοφονία του, ενώ πρόσφατα, η αστυνομία συνέλαβε έναν 20χρονο που απειλούσε ότι θα βάλει βόμβα σε συγκέντρωση του Τραμπ στο Waterbury του Κονέκτικατ. Τα media, γενικώς, σίγησαν..
Τώρα, μετά από όλη αυτή την αρνητικότητα, ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας ηρεμήσουμε λίγο. Θα ήθελα να πω ότι δεν νομίζω ότι ο Donald Trump είναι τέλειος ή πέραν κάθε κριτικής. Όπως κάθε υποψήφιος, ακόμη και ένας αρκετά καλός, έχει κάνει μερικά λάθη. Και όταν γίνει αυτό του επιτίθενται σαν πεινασμένα σκυλιά σε ωμό κρέας.

Το χειρότερο ατόπημά του ήταν αναμφίβολα αυτό για το δικαίωμα στην έκτρωση. Ο Trump δεν είναι υπέρ των αμβλώσεων, αλλά απρόθυμα δέχεται το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν αμβλώσεις – και μάλιστα στην συνέντευξη εκείνη, ο πονηρός Chris Matthews, τον ρώτησε αν οι γυναίκες πρέπει να "τιμωρούνται" αν κάνουν άμβλωση.

Ο Sanders και ιδιαίτερα η Hillary έχουν κάνει αμέτρητα ανόητα σχόλια και έχουν χαϊδέψει εξτρεμιστικές αριστερές ομάδες όπως τους ‘Black Lives Matter’, αλλά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ασχολούνται και επικεντρώνονται στην κύρια ανησυχία τους, στο πως θα... “Get Trump”.

Τώρα, ποια επίδραση έχουν όλα αυτά; Λοιπόν, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Trump έχει επιβιώσει όχι μόνο από την μεγαλύτερη αρνητική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης στη δυτική πολιτική ιστορία, αλλά οι αριθμοί του έχουν πραγματικά ανέβει! Φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από όλα τα ψέματα και τις ατελείωτες βλακείες. Είναι ο άρχοντας της ανα-γέννησης. Ακόμη και το σλόγκαν του “Let’s make America Great Again” ("Ας κάνουμε την Αμερική Μεγάλη Ξανά") δείχνει να αποδίδει, με αυτή την μυθική αίσθηση εξουσίας για την παλιγγενεσία της Αμερικής να χτυπά μια χορδή σε μια χώρα και έναν κόσμο που αισθάνεται ενστικτωδώς ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει την θεία εύνοια.

Το αποτέλεσμα αυτής της ομοβροντίας των μέσων ενημέρωσης πιθανώς θα είναι να κάνει τον Trump λίγο πιο προσεκτικό..

Και η εβραϊκή ADL και πρόσφατα, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, "ενοχλούνται" με αυτό το σύνθημα και με το γεγονός ότι ο Τραμπ βάζει την Αμερική "πρώτη", και αυτό γιατί ο κόσμος, λένε, έχει "αλλάξει". Οι Εβραίοι μάλιστα της Αμερικής, όπως ο δημοσιογράφος του Bloomberg, Eli Lake, λένε ότι το σύνθημα παραπέμπει στο "ναζισμό" (!), καθώς το σύνθημα "America First" το έλεγαν "αντισημίτες" Αμερικάνοι (όπως ο αεροπόρος Charles Lindbergh με τις "america fisrt committees" - φώτο - που έκανε εγκωμιαστικά σχόλια για τον Χίτλερ) που δεν ήθελαν να μπουν οι ΗΠΑ στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.  

Ο εβραϊκής καταγωγής Αμερικάνος δισεκατομμυριούχος "φιλάνθρωπος" James Simmons (φώτο), έδωσε 11 εκατομμύρια στον Κρουζ για να σταματήσει τον Τραμπ - παρόλο που ο Simmons φηφίζει Δημοκρατικούς και υποστηρίζει Χίλαρυ! 

Έτσι, γιατί αυτή η συντονισμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης έχει σαφώς αποτύχει; Το μήνυμα του Trump είναι δεξιό -λαϊκίστικο σαν του Bernie Sanders, αλλά αναμεμιγμένο με έναν ενοποιητικό εθνικισμό και επιστεγασμένο με αποφασιστικότητα και κοινή λογική.

Έξω από την Bern-ό-σφαιρα, ακόμη και ο πρύτανης της αριστεράς, ο Αυστραλός "διανοητής" John Pilger, βγήκε και είπε ότι ο Trump είναι καλύτερος υποψήφιος από την κακιά Shillary (κοροιδευτικό όνομα για την Χίλαρυ, shill = το δόλωμα, για να πέσουν οι αμερικάνοι στα δόντια των τραπεζών). Ο Julian Assange, επίσης, σημείωσε ότι η Χίλαρι είναι χειρότερη, και παρείχε διάφορες κρυφές αποδείξεις. 


Ταξιδεύοντας πρόσφατα στο Μπαλί, την Ταϊλάνδη, τη Σιγκαπούρη έμεινα κατάπληκτος με την αγάπη για τον Donald Trump στους ασιάτες και ακόμη και στον μουσουλμανικό κόσμο. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στη Σιγκαπούρη, και είχα πολλές θετικές συνομιλίες με ντόπιους στα βιβλιοπωλεία. Βλέπουν κάτι από το σοφό, σκληρό, επιχειρηματικό πνεύμα του πατριάρχη Lee Kuan Yew (πρώτου πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης) στον Donald. Ο Lee έκανε όντως, εντελώς μεγάλη την Σιγκαπούρη.

Ο Τραμπ έχει μεγάλη  συμπάθεια στην Ρωσία, αλλά και στην Κίνα!

Και εδώ, στην Αυστραλία, πολλοί αγαπούν τον Trump. Η απήχησή του φαίνεται ότι διαπερνά πολιτισμούς και γενιές σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είχαν υποψήφιο σαν αυτόν από την εποχή του Ronald Reagan!


Στο παρακάτω βίντεο οι διαδηλωτές σε πατριωτική - αντι-ισλαμιστική συγκέντρωση στην Σλοβενία φωνάζουν "Ντόναλντ Τραμπ! Ντόναλντ Τραμπ!"


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016

Ο υπουργός Άμυνας έσπευσε στην Ουάσινγκτον να δηλώσει υποταγή στους σιωνιστές του Ισραήλ.

Πόσο συχνά βλέπεις εν ενεργεία υπουργό σε εκδήλωση ιδιωτικού λόμπι συμφερόντων; Και μάλιστα ξένης χώρας; Τι συμπέρασμα θα έβγαζες αν τον έβλεπες; Η κοινή λογική λέει ότι κατ' ελάχιστο είναι ταυτισμένος με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί αυτό το λόμπι.
Για ποιόν μιλάμε; Μα για ποιόν άλλον; Τον φερόμενο ως υπουργό Άμυνας της Ελλάδας, κ. Πάνο Καμμένο. Ο εν λόγω κύριος, που το όνομά του σαφώς έχει ξεπεράσει τη φήμη του ομοϊδεάτη του και ομογάλακτού του Νορβηγού Βίντκουν Κουίσλιγκ, έτρεξε να παραβρεθεί στην ετήσια σύνοδο της AIPAC στην Ουάσινγκτον. Για όσους δεν γνωρίζουν, η AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) είναι μια ομάδα πολιτικής πίεσης (lobby) για την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ.
Αρχικά ονομαζόταν American Zionist Committee for Public Affairs, δηλαδή Αμερικανική Σιωνιστική Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων και ήταν επίσημα παρακλάδι του Αμερικανικού Σιωνιστικού Συμβουλίου. Άλλαξε ονομασία το 1963, αλλά επί της ουσίας παραμένει το πιο ισχυρό lobby των σιωνιστών στις ΗΠΑ και παγκόσμια. Με μοναδικό σκοπό να υποστηρίζει το κράτος του Ισραήλ, η AIPAC θα έπρεπε να καταγράφεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως εκπρόσωπος ξένης δύναμης. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κωφεύει, ενώ η Επιτροπή αρνείται ότι λαμβάνει χρηματοδότηση από το Ισραήλ, έστω κι αν έχει αποδειχθεί πολλές φορές το αντίθετο.
Η ύπαρξη της AIPAC συνιστά εδώ και δεκαετίες ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαπλοκής και εξαγοράς υπέρ ξένων συμφερόντων στις ΗΠΑ. Το Fortune Magazine συνήθως βαθμολογεί την AIPAC ως το δεύτερο πιο ισχυρό λόμπι στις ΗΠΑ. Έχει ένα κληροδότημα που επίσημα ανέρχεται στα $100 εκατομμύρια και οι ετήσιες χορηγίες της περίπου στα $60 εκατομμύρια. Επίσημα φαίνεται να ξοδεύει περίπου 2 με 3.000.000 $ κάθε χρόνο για lobbying στο Κογκρέσο.
Η διαπλοκή είναι τόσο ισχυρή και ξεδιάντροπη, που λέγεται ότι όποιος δεν παραβρεθεί στην ετήσια συνάντηση της AIPAC δεν έχει μέλλον στην πολιτική. Και φυσικά οι σιωνιστές της AIPAC λατρεύουν κάθε χρόνο να επιδεικνύουν τη δύναμη και την επιρροή που ασκούν στην αμερικανική και κατά προέκταση στην παγκόσμια πολιτική, εμφανίζοντας ως "προσκεκλημένους" όλους εκείνους που έχουν εξαγοράσει.
Φέτος, όπως είναι φυσικό, πρωταγωνιστεί ο Νετανιάχου - ο σχιζοφρενής δολοφόνος που βρίσκεται στον πρωθυπουργικό θώκο του Ισραήλ - η Χίλαρι Κλίντον και ο Ντόναλντ Τραμπ. Μαζί με όλη την αφρόκρεμα της πολιτικής και των επενδύσεων, που υποστηρίζει με θέρμη τη νέα πολεμική ανάφλεξη σ' ολόκληρη την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Από την Τουρκία έως την Αραβική Χερσόνησο. Κι από το Ιράν έως την Αίγυπτο και την Λιβύη.
Η AIPAC βρίσκεται πίσω από όλους τους πολέμους της Μέσης Ανατολής. Από την εποχή του πολέμου των 6 ημερών το 1967 έως σήμερα. Ήταν η Επιτροπή που χρόνια τώρα ενίσχυσε με κάθε τρόπο και μέσο τον πόλεμο εναντίον της Συρίας. Είναι επίσης η Επιτροπή που συνεχίζει να υποστηρίζει με κάθε μέσο και τρόπο τον πόλεμο και εναντίον του Ιράν.
Ταυτόχρονα η AIPAC διεξάγει ολόκληρη εκστρατεία στα ΜΜΕ και διαμέσου του Χόλιγουντ ώστε να ταυτιστεί ο εβραϊσμός με το σιωνισμό. Κι έτσι να στιγματιστεί ο αντισιωνισμός και η αντίθεση με το σιωνιστικό Ισραήλ, με τον αντισημιτισμός. Δαπανά δεκάδες εκατομμύρια από ιδιώτες - όπως φαίνονται - χορηγούς για να φιμώσει την πλειοψηφία των εβραϊκών κοινοτήτων στις ΗΠΑ, ώστε να μην ακούγεται η φωνή διαμαρτυρίας τους εναντίον του σιωνισμού και του κράτους του, του Ισραήλ.
Επίσης, είναι φημισμένο για τη διαπλοκή του με τη βιομηχανία όπλων, αλλά και υπηρεσιών ασφαλείας - όπως αποκαλούνται τα τελευταία χρόνια οι εταιρείες μισθοφόρων - που κάνουν χρυσές δουλειές με τους πολέμους στην περιοχή πρωτογενούς ενδιαφέροντος της AIPAC και του Ισραήλ. Ειδικά φέτος που η συγκεκριμένη Επιτροπή πιέζει για τη γενίκευση του πολέμου στη Βόρεια Αφρική με στόχο τη Λιβύη και την Αίγυπτο. Όπως και στη Μέση Ανατολή.
Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει από μια τέτοια ετήσια σύνοδο ένας υπουργός σαν τον Καμμένο. Το υπουργείο Άμυνας έχει παραδοθεί άνευ όρων στους σιωνιστές από την εποχή που ο Σαμαράς ως Πρωθυπουργός βρέθηκε στις 30/9/2013 με τα μέλη της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (AJC) στην Ουάσινγκτον σε πρόγευμα εργασίας. Από τότε ο Ντέιβιντ Χάρις, επικεφαλής της εν λόγω οργάνωσης, προσωπικός φίλος του κ. Σαμαρά, γνωστός σιωνιστής, σεσημασμένος ρατσιστής και πολεμοκάπηλος, έκανε συχνές επισκέψεις στο υπουργείο Άμυνας.
Ο κ. Καμμένος τότε το έπαιζε αντιπολίτευση. Εύκολος στις καταγγελίες για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του φιλοθεάμονος εκλογικού κοινού. Όταν ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας, μια από τις πρώτες πράξεις του ήταν να κάνει εκχωρήσεις στο ΝΑΤΟ και το Ισραήλ ιδιαίτερα, που ούτε η χούντα δεν είχε τολμήσει να κάνει.
Τον Ιούλιο πέρυσι πέταξε αστραπή στο Τελ Αβίβ όπου υπέγραψε εν κρυπτώ με τον Μοσέ Γιαλόν, υπουργό άμυνας του Ισραήλ, συμφωνία για την εγκατάσταση δυνάμεων του Ισραήλ σε ελληνικό έδαφος. (The Jerusalem Post, 19/7/2015). Συμφωνία σαν κι αυτή, η οποία αποκαλείται SOFA (Status of Forces Accord), η Ελλάδα έχει υπογράψει μόνο με τις ΗΠΑ για να υπάρχουν οι βάσεις της στην εθνική επικράτεια. Με το Ισραήλ δεν έχει δεχθεί καμιά χώρα - πλην των ΗΠΑ - να υπογράψει τέτοια συμφωνία ώστε να δεχθεί δυνάμεις του στην επικράτειά της. Μόνο η Ελλάδα επί Καμμένου.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η συγκεκριμένη συμφωνία SOFA με το Ισραήλ, μπορεί να έχει τεθεί εν ισχύ και οι δυνάμεις του Ισραήλ να εγκαθίστανται μόνιμα στην Κρήτη, αλλά δεν έχει περάσει καν από την ελληνική Βουλή. Όπως έχει γίνει με την SOFA των ΗΠΑ. Όπως προβλέπει το Σύνταγμα άρθρο 27 παρ. 2.
Με την επίσκεψή του ο κ. Καμμένος στην ετήσια σύνοδο της AIPAC θέλησε να δηλώσει ότι είναι ο άνθρωπος του Ισραήλ στην Ελλάδα και φυσικά ότι είναι ταυτισμένος με τα συμφέροντα και τις πολεμικές επιδιώξεις των σιωνιστών στην ευρύτερη περιοχή, η οποία ήδη φλέγεται. Η εθνική επικράτεια της Ελλάδας έχει δοθεί ήδη στο Ισραήλ, προκειμένου να αποκτήσει στην επερχόμενη πολεμική ανάφλεξη "βάθος άμυνας" και βάσεις εξόρμησης.
Άλλωστε τι άλλο σημαίνει η δήλωση του εν λόγω κυρίου ότι «οι Ισραηλινές οργανώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής θα βοηθήσουν στη δυναμική προσπάθεια της Ελλάδος, βγαίνοντας από την κρίση, να περάσει στο αύριο, έχοντας τη δυνατότητα νέων επενδύσεων, σε ένα περιβάλλον το οποίο θα είναι ασφαλές. Ένα περιβάλλον το οποίο θα μπορέσει να δημιουργήσει τις συνθήκες για τη διαμόρφωση ενός τόξου ασφάλειας που θα αρχίζει από το Ισραήλ, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Ελλάδα και θα επεκτείνεται στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία».
Πότε το Ισραήλ - εξ ιδρύσεως - υπήρξε παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας για την ευρύτερη περιοχή; Φυσικά ο κ. Καμμένος χρησιμοποιεί την ορολογία των πολεμοκάπηλων και των σιωνιστών. Δεν μιλά για σταθερότητα, αλλά "τόξο ασφαλείας", το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζεται με τη σταθερότητα. Αντίθετα, ο όρος αυτός από την εποχή του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας ταυτίζεται με επιχειρήσεις αποσύνθεσης και διάλυσης κρατών στο όνομα της "ασφάλειας" από "ασύμμετρες απειλές".
Ο κ. Καμμένος πήγε στην Ουάσινγκτον για να διαβεβαιώσει τα πιο γεράκια απ' όλα τα γεράκια που κατοικοεδρεύουν εκεί, ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ορμητήριό τους. Τι χειρότερο έκανε ο Νορβηγός πρόγονός του, Βίντκουν Κουίσλιγκ; Αντί να παρομοιάζουμε τους δοσίλογους με Κουίσλινγκ θα πρέπει να μιλάμε για Καμμένους.
Εξάλλου, ο φερόμενος ως υπουργός 'Αμυνας εξέφρασε την ικανοποίηση του για το γεγονός ότι «η συμφωνία του ΝΑΤΟ γίνεται αποδεκτή από την πλευρά της Τουρκίας, παρότι είχε υπογραφεί αλλά δεν είχε εφαρμοστεί και πιστεύω ότι η εκ νέου κύρωση αυτής της συνθήκης στο πλαίσιο πλέον και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Ελλάδα και ουσιαστικά σταματούν να υπάρχουν εκείνες οι φωνές που ακούστηκαν στην αρχή και δημιουργήθηκαν ορισμένοι φόβοι για αυτή τη συμφωνία» όπως σχολίασε.
Προσέξτε αυτό το "συμφωνία του ΝΑΤΟ". Πότε πέρασε από τη Βουλή μια τέτοια συμφωνία; Ποτέ. Με βάση ποιές προβλέψεις των καταστατικών αρχών του ΝΑΤΟ έγινε αυτή η συμφωνία; Καμιά. Τι προβλέπει αυτή η συμφωνία; Κανείς δεν ξέρει, εκτός από αυτούς που την υπέγραψαν ερήμην του ελληνικού λαού με άλλοθι το προσφυγικό. Να γιατί δεν κατατέθηκε στη Βουλή ώστε να τεθει σε ισχύ με νόμο του κράτους, όπως απαιτεί το Σύνταγμα στο άρθρο 27, παρ. 2.
Δεν πρέπει να αντιληφθεί ο Έλληνας πολίτης ότι τη χώρα του την κυβερνάνε όχι απλά προδότες, ή δοσίλογοι, αλλά πράκτορες ξένων δυνάμεων. Με σκοπό τη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού, την διάλυση και τον διαμελισμό της εθνικής επικράτειας. Αλλά κι ως ορμητήριο για τη διάλυση της ευρύτερης περιοχής της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2016

Δέκα στοιχεία τα οποία θα έπρεπε ο καθένας να ξέρει για το Ισραήλ

Anthony Bellchambers, Global Research (Καναδάς)
1. Από τα 14,2 εκατομμύρια Εβραίων στον κόσμο (το 2016), μια μειοψηφία του 43% ζει στο Ισραήλ.
2. Παρά το γεγονός ότι το 75% των Ισραηλινών είναι Εβραίοι, το 21% είναι γηγενείς Άραβες των οποίων τα πολιτικά δικαιώματα είναι περιορισμένα.
3. Το Ισραήλ έχει τα υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο, με μέσο όρο τρία παιδιά ανά γυναίκα.
4. Η κυβέρνηση Νετανιάχου λαμβάνει σήμερα πάνω από έξι δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από το Κογκρέσο των ΗΠΑ και την AIPAC (το ισχυρό φιλο-ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ), ήτοι το ισοδύναμο των $ 1.000 ετησίως για κάθε Ισραηλινό Εβραίο, με την ευγενική χορηγία των Αμερικανών φορολογουμένων.
5. Το Ισραήλ έχει οδηγήσει πάνω από 500.000 πολίτες του να εγκατασταθούν παράνομα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, σε μια προσπάθεια να εμποδίσει την προσπ’αθεια του ΟΗΕ να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος για πέντε εκατομμύρια αυτόχθονες Άραβες.

6. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με πυρηνικά όπλα που δεν έχουν δηλωθεί, του οποίου το μυστικό οπλοστάσιο φέρεται να περιλαμβάνει έως και 400 πυρηνικές κεφαλές. Δεν είναι συμβαλλόμενο κράτος στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT), στην οποία η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και ακόμη και το Ιράν υποχρεώνονται, η οποία προβλέπει επιθεωρήσεις από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) του ΟΗΕ.
7. Η Άνγκελα Μέρκελ παραχώρησε μονομερώς στο Ισραήλ, την πυρηνική ικανότητα για μια δεύτερη θανάσιμη επίθεση  υπό τη μορφή ενός στόλου γερμανικών υποβρυχίων της κλάσης Dolphin, ο οποίος είναι τώρα πιο ισχυρός από ό, τι διαθέτουν οι ένοπλες δυνάμεις της Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας ή της Γερμανίας, καθιστώντας το σύνολο της Ευρώπης επικίνδυνα ευάλωτο.
8. Ο Νετανιάχου προσέβαλε απευθείας την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αυτή την εβδομάδα εγκρίνοντας άλλη μια απαλλοτρίωση της γης στα κατεχόμενα εδάφη, η οποία παραβιάζει τις διατάξεις της συμφωνίας με την Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών, καλώντας έτσι την ΕΕ να επιβάλει δασμούς στις ισραηλινές εξαγωγές στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά.
9. Σύμφωνα με τις δημοσιευμένες στατιστικές, το Ισραήλ είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για να ζήσει ένας Εβραίος, σε σύγκριση με τη Βρετανία, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον Καναδά.
10. Ο πατέρας του σημερινού Ισραηλινού Πρωθυπουργού ήταν ο προσωπικός γραμματέας του Βλαντιμίρ Zhabotinsky, ιδρυτή της Irgun, μιας ρεβιζιονιστικής σιωνιστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης. Δύο από τις πιο γνωστές επιχειρήσεις του Irgun ήταν ο βομβαρδισμός του ξενοδοχείου King David στην Ιερουσαλήμ στις 22 Ιουλίου 1946 και η σφαγή του Deir Yassin, μαζί με το Λεχί, στις 9 Απριλίου 1948.

* Όλα τα παραπάνω πραγματικά στοιχεία είναι επαληθεύσιμα και διατίθενται στο κοινό.

Μετάφραση από τα γαλλικά, Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά, 29.01.2016

Anthony Bellchambers


Σημειώσεις

Αρχικό άρθρο στα αγγλικά:  Ten Facts Everyone Needs To Know About Israel, δημοσιεύθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2015.
Μεταφράστηκε από τα αγγλικά στα γαλλικά από τον Daniel για τηMondialisation.ca

Η αρχική πηγή αυτού του άρθρου είναι Mondialisation.ca
Copyright © Anthony Bellchambers, Mondialisation.ca, 2016

Ινφογνώμων Πολιτικά

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

Βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος: η τελική ουτοπία -Αναδημοσίευση-

Αναδημοσίευση ανάρτησης της 19.9.2011, που παρά του χρόνου που κυλά παραμένει πιο επίκαιρη όσο ποτέ.

του καθηγητή Chems Eddine Chitour (Αλγέρι)
«Αν ήμουν Άραβας ηγέτης, ποτέ δεν θα υπόγραφα συμφωνία με το Ισραήλ. Είναι φυσιολογικό, έχουμε πάρει τη χώρα τους. Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους. Ζήσαμε τον αντισημιτισμό, τους Ναζί, τον Χίτλερ, το Άουσβιτς, αλλά ήταν δικό τους λάθος; 
Μόνο ένα πράγμα βλέπουν: κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;»
Δαβίδ Μπεν Γκουριόν (Το εβραϊκό Παράδοξο, σ. 121)

Μετά από έντεκα μήνες αδιεξόδων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοίνωσε, με την ελπίδα να βγει από το αδιέξοδο, ότι θα ζητήσει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναγνωριστεί η ανεξαρτησία της Παλαιστίνης εντός των συνόρων της 1967.
Μέχρι σήμερα, το κράτος της Παλαιστίνης, αναγνωρίζεται από 94 κράτη μέλη του ΟΗΕ επί συνόλου 192. Στο τέλος του 2010, πέντε νοτιοαμερικανικά κράτη, με επικεφαλής τη Βραζιλία, αναγνώρισαν το «Κράτος της Παλαιστίνης με τα σύνορα του 1967».

20 χρόνια διαπραγματεύσεων, για το τίποτα

Ο Jean-Claude Lefort, πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης Γαλλίας - Παλαιστίνης, συνοψίζει εύστοχα τη κατάσταση του παλαιστινιακού μαρτυρίου. 
Διαβάζουμε: «Τα μέλη του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή συγκεντρώθηκαν χθες στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τρόπους για την αναβίωση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Το συμπέρασμα αυτής της συνάντησης ήταν τελεσίδικο: πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, λόγω των ισραηλινών θέσεων που απορρίπτουν τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα που υποστηρίζονται «επίσημα» από όλους, δηλαδή, δημιουργία δύο κρατών με την βάση τα σύνορα του 1967. 
Ούτε δεν μπορεί να θεωρηθεί, όπως μόλις το έκανε το Κουαρτέτο, ότι από δω και στο εξής «πρέπει τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις». 
Πρόκειται για καθαρό και αρνητικό πολιτικό μήνυμα που σηματοδοτεί την παραίτηση από το Κουαρτέτο να δράσει και μια ομολογία ηθελημένης αποτυχίας. 

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στη Μαδρίτη που οδήγησαν στην «ανταλλαγή της γης έναντι της ειρήνης». 
Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από την υπογραφή στην Ουάσιγκτον της ισραηλοπαλαιστινιακής ενδιάμεσης συμφωνίας γνωστή ως συμφωνία του Όσλο. 

 Ας θυμηθούμε ότι διακήρυττε ότι «οι διαπραγματεύσεις για το μόνιμο καθεστώς θα οδηγήσουν στην εφαρμογή των ψηφισμάτων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας». 

Αυτό στηριζε ρητώς την διαπραγμάτευση στο διεθνές δίκαιο και όριζε ένα χρονοδιάγραμμα που θα επέτρεπε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου, παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα του 1967, το αργότερο εντός πέντε ετών .(...) 
Η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης αναβλήθηκε επ’ αορίστον. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τον «Οδικό Χάρτη» που θα οδηγούσε στη δημιουργία του εν λόγω κράτους το 2005. Τέσσερα χρόνια από την Ανάπολη που θα οδηγούσε στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους το 2008. (1)

Αναφερόμενος στο ισραηλινό πείσμα, ο κ. Lefort μας περιγράφει το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τον Νετανιάχου: «Τον περασμένο Μάιο, ο Βενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώπιο του Κογκρέσο, τους μεγάλους άξονες του σχεδίου του. Ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνεται με μια σειρά από αρνήσεις: άρνηση των συνόρων του 1967, άρνηση της διάλυσης των οικισμών –που είναι όμως παράνομοι-, άρνηση του παγώματος της οικοδόμησης αποικιακών οικισμών οποιουδήποτε είδους, άρνηση να μοιραστεί η Ιερουσαλήμ και άρνηση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει πράγματι ότι στηρίζει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αλλά με την απαράδεκτη προϋπόθεση να κατονομάσει «Κράτος» μια ακολουθία από μίνι-θύλακες που στερούνται κάθε δικαιώματος και κάθε βιωσιμότητας. (...) 

Μετά από τόσες δεκαετίες και εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την κατάτμηση του παλαιστινιακού προτεκτοράτου, το ανεξάρτητο Κράτος της Παλαιστίνης ανεξάρτητο και κυρίαρχο στα σύνορα του 1967 και με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, ανοίγοντας το δρόμο για την πλήρη και ολόκληρη εφαρμογή των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, είναι σήμερα ο μόνος τρόπος για να μετακινηθούν οι γραμμές και για δράση -επιτέλους πράξη- για να εγκατασταθούν δυο κράτη που θα ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια, το ένα δίπλα στο άλλο. Νομοθεσίες περί ειρήνης απαιτεί δράση. 
Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να αναγνωρίσει επισήμως το παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του 1967 τον Ιούλιο και τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, είναι ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη (1).

Κανένα σήμα δεν ήλθε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται και στέκεται πίσω από την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα. Πράγματι, ο Αμερικανός Πρόεδρος εκφώνησε την Κυριακή 22 Μαΐου, μια πολυαναμενόμενη ομιλία ενώπιο της AIPAC, το κυριότερο λόμπι υπέρ του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπαράκ Ομπάμα επανέλαβε την υποστήριξή του για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα προ του πόλεμου του 1967.

Ενώπιο της AIPAC, ο Ομπάμα –που χειροκροτήθηκε επανειλημμένα- έδωσε ωστόσο, εγγυήσεις στους Ισραηλινούς και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Υποστήριξε ότι «ακόμα κι αν μπορεί να διαφωνούμε μερικές φορές, όπως οι φίλοι μπορεί να είναι, οι δεσμοί μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι αναλλοίωτοι, και η στράτευση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ασφάλεια του Ισραήλ είναι αταλάντευτη». Ο Μπαράκ Ομπάμα υπογράμμισε ότι οι ανταλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε χάραξη των συνόρων διαφορετική από εκείνη που προέκυψε από τη σύγκρουση του 1967. Ο κ. Ομπάμα έκρινε ότι είχαν γίνει «ψευδείς παραστάσεις» από την ομιλία του. Η θέση του προέδρου «σημαίνει ότι τα ίδια τα μέρη, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα διαπραγματευθούν για σύνορα διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν στις 4 Ιουνίου 1967», που θα λάβουν υπόψη τις «δημογραφικές πραγματικότητες επί του εδάφους και τις ανάγκες των δύο μερών» (2).

Είναι πεντακάθαρο, πρόκειται για το 1967 με τα μετέπειτα τετελεσμένα γεγονότα. Θυμηθείτε, ο καθένας έχει στο μυαλό του το πανηγύρι των συζητήσεων το Σεπτέμβριο του 2010 που απέτυχαν τρεις εβδομάδες μετά:, το Ισραήλ έχοντας δηλώσει ότι δεν θα σταματήσει την επέκταση των εποικισμών, ο Ομπάμα δήλωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Ομπάμα εμπόδισε την έρευνα του ΟΗΕ για την ισραηλινή επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» (3).

Τι λέει το ψήφισμα της 22 Νοεμβρίου 1967;

Διαβάζουμε: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εκφράζοντας τη ανησυχία που συνεχίζει να του προκαλεί η σοβαρή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, δηλώνει ότι η ολοκλήρωση των αρχών του Χάρτη απαιτεί την δημιουργία μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στη Μέση Ανατολή, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή των δύο ακολούθων αρχών: 1) Απόσυρση των ένοπλων δυνάμεων του Ισραήλ από τα εδάφη που κατελήφθησαν στην πρόσφατη σύγκρουση, 2) Τερματισμός όλων των απαιτήσεων ή οποιαδήποτε εχθρικής στάσης, σεβασμός και αναγνώριση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας κάθε κράτους στην περιοχή και του δικαιώματος τους να ζει ειρηνικά μέσα σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα, απαλλαγμένο από απειλές ή πράξεις βίας». Η γαλλική ερμηνεία είναι «από όλα τα εδάφη», στα αγγλικά η ερμηνεία είναι διαφορετική. «Να θυμηθούμε, γράφει ο Πρέσβης Zvi Tenney, ότι το ψήφισμα 242 προβλέπει την απόσυρση των Ισραηλινών from territories, δηλαδή από ορισμένα κατεχόμενα εδάφη και όχι από όλα τα εδάφη που κατέλαβαν στη διάρκεια της σύγκρουσης του 1967». (4) 

Η θέση του Ισραήλ

Πρέπει να ξέρετε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ενάντια, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου προειδοποιεί τον Μαχμούτ Αμπάς και του ζητά να επιλέξει μεταξύ της ειρήνης με το Ισραήλ η της ειρήνης με τη Χαμάς. 
Η συμβολή του πρέσβη του Ισραήλ στο Παρίσι, είναι ένα μοντέλο της μπερδεμένης ρητορικής όπου τελικά διαπιστώνουμε ότι το Ισραήλ επιμένει και υπογράφει. Διαβάζουμε: «Σας υπόσχομαι ότι το Ισραήλ δεν θα είναι η τελευταία χώρα που θα δεχθεί το παλαιστινιακό κράτος στα Ηνωμένα Έθνη. Θα είναι η πρώτη». Αυτή η δήλωση του ισραηλινού πρωθυπουργού προς το αμερικανικό Κογκρέσο το Μάιο, για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους γεννημένο από συνομιλίες, αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της δέσμευσης του Ισραήλ για την ειρήνη. Το ερώτημα δεν είναι η αρχή, αλλά ο τρόπος για να επιτευχθεί. Το ζήτημα είναι προπαντός να ξέρουμε σε τι θα μοιάζει αυτό το κράτος». (5)

Ο Yossi Gal συνεχίζει: «Η ειρήνη δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων και διαλόγου μεταξύ των δύο μερών που έχουν αποφασίσει να συνδέσουν τη μοίρα τους και να οικοδομήσουν το μέλλον μαζί. Μια μονομερής δράση θα ήταν επίσης αντίθετη με τις αρχές που ορίζονται από το Κουαρτέτο. Έχουμε με τους Παλαιστίνιους ένα κοινό στόχο. Το Ισραήλ έχει αποφασίσει να αποδεχθεί την αρχή των δύο εθνών - κρατών για δύο λαούς. (...) Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν αποφασίσει να θέσουν τέλος στις χρόνιες διαπραγματεύσεις, διεκδικώντας το «δικαίωμα επιστροφής» των προσφύγων τους στο Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να μας εμπνεύσει περισσότερη αμφιβολία για την πραγματική θέληση τους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού. Το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να γίνει, ως το λογικότερο, στα σύνορα του νεοσύστατου παλαιστινιακού κράτους. Σύμφωνα με την παλαιστινιακή λογική, θα υπάρξει ένα νέο ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, αλλά με πρόσφυγες που θα εγκατασταθούν σε «αυτό το άλλο κράτος», το Ισραήλ; (...)»( 5)

Ο Πρέσβης ξέχασε να αναφέρει ότι οι Παλαιστίνιοι διαπραγματεύονται για 20 χρόνια για το τίποτα, σε αντίθεση, αυτό που παραμένει από την αρχική Παλαιστίνη γίνεται σταδιακά και αναπόφευκτα μια στάλα (λιγότερο από το 22%).

Παλαιστινιακό κράτος, τι να το κάνουμε;

Υπενθυμίζεται ότι το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1947, συνιστά χωρισμό της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό κράτος, ένα αραβικό κράτος και μια ζώνη «κάτω από ειδικό διεθνές καθεστώς». 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 558.000 Εβραίους και 405.000 Άραβες για το εβραϊκό κράτος, 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 804.000 Άραβες και 10.000 Εβραίους στο αραβικό κράτος, 106.000 Άραβες και 100.000 Εβραίοι στη διεθνή ζώνη που περιλαμβάνει τους Αγίους Τόπους, την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ. Μεταξύ των δύο κρατών έπρεπε να υπάρξει μια οικονομική, νομισματική και τελωνιακή ένωση.
Το ψήφισμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ και έξι μήνες μετά την ψηφοφορία, στις 15 Μαΐου 1948, ξεκινά ο πρώτος αραβοισραηλινός πόλεμος, μετά από πέντε μήνες παλαιστινοεβραϊκού πόλεμου.

Να σημειώσουμε ότι στο εβραϊκό κράτος, ζούσαν 405.000 Άραβες πριν από τη βίαιη εκδίωξη τους, γεγονός που είναι σε αντίθεση με την εμμονή του Βενιαμίν Νετανιάχου να διαθέτει ένα εβραϊκό κράτος στειρωμένο από τους Άραβες, αρνούμενου το δικαίωμα της επιστροφής στους Άραβες οι οποίοι εκδιώχτηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου. 
Αν όντως συνέβη αυτό, οι Άραβες του Ισραήλ δεν προορίζονται πλέον να παραμείνουν στο εβραϊκό κράτος, και θα θα διογκωθεί ο αριθμός των κατοίκων στο παλαιστινιακό Μπαντουστάν. Στα ίδια πλαίσια της άρνησης, στις 25 Μαΐου, 2011, το Νομικό Φόρουμ του Ισραήλ και ο πρέσβης Alan Baker, απευθύνθηκαν στο Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν με επιστολή στην οποία ισχυρίζονται τη νομιμότητα του Ισραήλ στα σημερινά σύνορα του επικαλούμενοι ένα ψήφισμα της Κοινωνία των Εθνών του 1922, στο οποίο είχε αποφασιστεί ομόφωνα να δημιουργηθεί μια εθνική πατρίδα του εβραϊκού λαού στον ιστορικό χώρο της Γης του Ισραήλ. Επομένως, το παραπάνω ψήφισμα της Κοινωνίας των Εθνών εξακολουθεί να ισχύει, και οι 650.000 Εβραίοι που κατοικούν στις περιοχές της Ιουδαίας, Σαμάρειας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ζουν εκεί νόμιμα». (6)

Όπως έγραψε ο Ντάνιελ Vanhove, ο οποίος είναι δύσπιστος: «Μπορούμε να χαρούμε;» ακόμα και να υποστηρίξουμε την προσεχή αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους-παρία; Αυτό μου φαίνεται απίθανο. (...) 
Ως υπενθύμιση: από τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους και την απεχθή πρακτική του να επεκτείνει τα σύνορά του με ψευδείς ιδεολογίες και δικαιολογίες ασφάλειας, ο συστηματικός διαμελισμός των παλαιστινιακών εδαφών μέσω του αποικισμού θεωρείται «έγκλημα πολέμου» από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και από την Ιστορική Παλαιστίνη, παραμένει μόνο το κατακερματισμένο 15% του εδάφους της, όπως οι Μαντουστάν της Νότιας Αφρικής σε κάποια εποχή– χωρίς να αναφέρουμε το στρατόπεδο θανάτωσης της Γάζας, όπου ο συσσωρεμένος πληθυσμός ασφυκτιά από ένα από τους χειρότερους αποκλεισμούς που έχει επιβληθεί από κατακτητή και την πολεμική μηχανή του. 
Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτό το σχέδιο εγκαθίδρυσης κράτους προβλέπει ότι θα είναι εντός των συνόρων του 1967, το να υιοθετήσεις ένα παλαιστινιακό κράτος σήμερα είναι: 
-χωρίς να το λέμε, να συμμετάσχουμε σε μια απαράδεκτη πορεία των γεγονότων
- να εγκρίνουμε το διαχωριστικό τείχος που εισχωρεί βαθιά στο παλαιστινιακό έδαφος - να αναγνωρίσουμε ένα μέρος των εποικισμών, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία είναι μια ντε φάκτο προσάρτηση της πόλης, όμως δηλωμένη ως πρωτεύουσα του μελλοντικού κράτους 
- να δεχόμαστε ότι οι πρόσφυγες δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους, όπως κατοχύρωνε το Ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 1948 (...) 

θα ήταν ίσως πιο χρήσιμο να αναρωτηθούμε αν το πρώτο πράγμα να κάνουμε δεν θα ήταν να σταματήσει αυτή η απαίσια σφαγή της οποίας μετράμε τις μοιραίες συνέπειες κάθε μέρα για παραπάνω από 63 χρόνια. "(7)

Από την πλευρά του, στα ίδια απόνερα της ματαιότητας της διαδικασίας, ο Fadwa Nassar έγραψε: «Πολλοί είναι οι Παλαιστίνιοι που θέτουν ερωτήσεις σχετικά με την έννοια της διπλωματικής μάχης που ξεκίνησε η Παλαιστινιακή Αρχή για την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη. (...) 
Έπειτα, η ιδέα για τη "μονομερή" διακήρυξη ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, θεωρείται από το σιωνιστικό κράτος και τους συμμάχους του ως προσβολή. Είναι αυτονόητο ότι η προσφυγή της Παλαιστινιακής Αρχής για την ανακήρυξη «μονομερούς» ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης στο όργανα του ΟΗΕ, ακολουθεί την αποτυχία των δεκαοκτώ ετών διαπραγματεύσεων. (...) 
Το παλαιστινιακό κράτος που "προσφέρεται" από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και γίνεται αποδεκτό από τους Σιωνιστές, σίγουρα δεν είναι το ίδιο με αυτό που διεκδικεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ούτε α φορτιορι ο παλαιστινιακός λαός. (...) 

Για πολλές παλαιστινιακές δυνάμεις, είναι απαραίτητο να ενωθούν οι παλαιστινιακές τάξεις πριν από την προσφυγή στον ΟΗΕ, αλλά ο Μαχμούντ Αμπάς έλαβε διαφορετική απόφαση. (...) 
Όσο ο Μαχμούντ Αμπάς δεν λαβαίνει υπόψη τους πραγματικούς παράγοντες που του επιτρέπουν να δώσει αυτή τη μάχη στα Ηνωμένα Έθνη, η αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης, στο περίπου 22% της κατεχομένης Παλαιστίνης, θα εξακολουθήσει να αποτελεί μια αναγνώριση στο χαρτί και δεν μπορεί να είναι ένας μοχλός για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την επιστροφή των προσφύγων. Η αναγνώριση, ναι, αλλά τι να την κάνουμε; (8)
Πρώην Ευρωπαίοι ηγέτες, με επικεφαλής τον Hubert Vedrine, καλούν τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης, τον Σεπτέμβριο. (...) Σημειώνεται ότι σε αυτά τα καλέσματα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα σύνορα του 1967 και την εφαρμογή του Ψηφίσματος 242. Με καθαρά λόγια, κάνουν το ελάχιστο γνωρίζοντας ότι κατά βάθος, το πρόβλημα παραμένει.

Το βλέπουμε, τίποτα δεν κερδήθηκε.
Προφανώς, μια τέτοια διακήρυξη θα έχει κυρίως πολιτική αξία, δεδομένου ότι δεν θα έθετε τέλος στην ισραηλινή κατοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες οδηγούνται, εκτός από θαύμα, να θέτουν ένα βέτο για το οποίο μπορούμε να αναρωτηθούμε την ορθότητα, με το χρόνο και τις ταχείς μεταβολές στο κόσμο. 
Είναι ωστόσο μια μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον παλαιστινιακό λαό που δεν γνώρισε παρά μόνο τον πόλεμο για σχεδόν έναν αιώνα και που δέχεται να ζήσει σε λιγότερο από το 20% της αρχικής Παλαιστίνης.



2. Obama pour un Etat palestinien dans les frontières de 1967 LeMonde.fr 22.05.11

3. C.E.Chitour: Le rêve des peuples épris de justice: Un Etat palestinien. Lundi 2 mai 2011

4.  Dr Zvi Tenney: http://www.terredisrael.com/infos/?p=34379   28 avril 2011

5. Yossi Gal: Le Proche-Orient a besoin d'une paix sincère, Le Monde 27.07.11


7.  Daniel Vanhove, http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=24640, le 5 mai 2011. 
8. Fadwa Nassar, http://www.ism-france.org/analyses/Reconnaitre-l-Etat-palestinien-pour-faire-quoi--article-15906, le 4 août 2011.




Ινφογνώμων Πολιτικά