Ο Παπανδρέου απαντά στις αποκαλύψεις Ιγνατίου: "Ψεύτης, συκοφάντης, πληρωμένος κονδυλοφόρος"

«Ψεύτες, συκοφάντες, πληρωμένοι κονδυλοφόροι, προπηλακισμοί, στημένα δημοσιεύματα και δήθεν αποκαλύψεις, δεν με αγγίζουν και το κυριότερο, δεν με πτοούν. Θα με βρίσκουν πάντα απέναντί τους» αναφέρει σε δήλωσή του ο Γ. Παπανδρέου.
Υποστηρίζει δε ότι «ο κ. Ιγνατίου, προστίθεται σε όσους προστατεύουν συγκεκριμένα πρόσωπα και τις εγκληματικές τους πολιτικές, που είχαν τεράστιες ευθύνες για την κρίση. Και συγκεκριμένα, τις κυβερνήσεις Καραμανλή».
Τι αποκαλύπτει ο Ιγνατίου
Υπενθυμιζεται ότι ο Μιχάλης Ιγνατίου αποκαλύπτει ότι προτάθηκε λύση στον Γ. Παπανδρέου το 2009, που δεν θα περιελάμβανε το ΔΝΤ και θα μπορούσε να τη γλιτώσει η χώρα με ένα μίνι-μνημόνιο, ωστόσο την απέρριψε.
Ο δημοσιογράγος, περιγράφει τι έγινε στη μυστική πενταμερή του Λουξεμβούργου για τη διάσωση της Ελλάδας το 2009, στην οποία συμμετείχαν και οι Γ. Παπακωνσταντίνου και Γ. Προβόπουλο. Σύμφωνα με τις διασταυρωμένες πηγές που επικαλείται ο δημοσιογράφος, στη συνάντηση εκείνη «επικρατούσε πολύ μεγάλη ανησυχία επειδή ο κ. Παπανδρέου λειτουργούσε ως η χώρα του να μην είχε κανένα πρόβλημα».
Του έστειλαν μάλιστα και ένα απόρρητο έγγραφο («μίνι-Μνημόνιο» το ονομάζουν) το οποίο ήταν συμφωνημένο από τις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη, το οποίο εγκρίθηκε από τη Γερμανία και τη Γαλλία, και το οποίο πρόσφερε λύσεις και απέκλειε εξωτερικούς παράγοντες, όπως είναι το ΔΝΤ, που προέκυψε αργότερα». Ωστόσο, ο Γ. Παπανδρέου δεν απάντησε ποτέ στο έγγραφο αυτό.
«Πιστεύουμε ότι εκείνη την ημέρα χάθηκε η παρτίδα. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η άρνηση απάντησης στο κείμενο του Λουξεμβούργου ήταν η αφετηρία του ναυαγίου της Ελλάδας. Πιστεύω ότι η χώρα σας έχασε μία μοναδική ευκαιρία και τολμώ να υποστηρίξω ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία να αποφύγει την κρίση χωρίς περιπέτειες» αναφέρει μια πηγή του Eurogroup στον Μιχάλη Ιγνατίου.
Αναλυτικά η δήλωση Παπανδρέου
Η άποψή μου για την άσκηση της πολιτικής είναι γνωστή. Πρώτα η χώρα και ο Ελληνικός λαός.
Αυτή μου η στάση επιβεβαιώνεται από την προσωπική μου διαδρομή σε κάθε δύσκολη στιγμή που πέρασε η Ελλάδα. Στο όνομα αυτής μου της άποψης, σιώπησα επί μακρόν.
Σήκωσα βάρος που δεν μου αναλογούσε με μοναδικό μέλημα να συμβάλλω σε ευρύτερες συνεννοήσεις για την υπέρβαση της κρίσης και την προστασία της χώρας.
Κάποιοι έκτισαν καριέρες και άλλοι κομματικά οφέλη πάνω στη λάσπη, τη συκοφαντία, τη συνωμοσιολογία και το ψέμμα, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και την οργή του Ελληνικού λαού.
Αρκετά όμως, ανέχτηκα αυτές τις συμπεριφορές.
Αρκετά, για όσους θέλουν πάνω στην πλάτη μου και σε βάρος της αλήθειας να κερδοσκοπούν.
Αρκετά, για τη συστηματική συσκότιση της αλήθειας, προκειμένου να προστατευτούν πρόσωπα, κατεστημένα και πολιτικές πρακτικές που έβλαψαν το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον.
Όσο συνεχίζεται αυτή η εύκολη συνωμοσιολογία, η λάσπη και η συκοφαντία, τόσο ο τόπος θα χάνει τον προσανατολισμό του και θα κρύβονται άνομα συμφέροντα πίσω από μυθοπλασίες, τόσο θα υποφέρει ο Ελληνικός λαός που θέλει ουσιαστικές αλλαγές στον τόπο.
Μια Ελλάδα χτισμένη πάνω στην αλήθεια και όχι σε δεκανίκια.
Ο κ. Ιγνατίου, προστίθεται σε όσους προστατεύουν συγκεκριμένα πρόσωπα και τις εγκληματικές τους πολιτικές, που είχαν τεράστιες ευθύνες για την κρίση. Και συγκεκριμένα, τις κυβερνήσεις Καραμανλή.
Ψεύτες, συκοφάντες, πληρωμένοι κονδυλοφόροι, προπηλακισμοί, στημένα δημοσιεύματα και δήθεν αποκαλύψεις, δεν με αγγίζουν και το κυριότερο, δεν με πτοούν. Θα με βρίσκουν πάντα απέναντί τους».
Επιβεβαιώνει τη συνάντηση, όχι το μίνι-μνημόνιο
Ο στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, Γιώργος Ελενόπουλος σε εκτενές σχόλιό του για τις «αποκαλύψεις» όπως λέει, του Μιχάλη Ιγνατίου
 Η κατάρρευση κάθε ΜΥΘΟΥ που καλλιεργήθηκε τα προηγούμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, σχετικά με την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης, είναι προφανές ότι, αναδεικνύει την πενία των επιχειρημάτων του πλυντηρίου που έχει στηθεί από γνωστά κέντρα, για το ξέπλυμα των εγκλημάτων της περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από τον κ. Κώστα Καραμανλή. Σε αυτήν την επιχείρηση, πρωτοστατεί με τακτικές δήθεν αποκαλυπτικές δημοσιεύσεις του, ο κ. Ιγνατίου.
 Μόνο που - όπως και όλες οι προηγούμενες δήθεν αποκαλύψεις του, και αυτή που έρχεται τώρα στη δημοσιότητα με το «αποκαλυπτικό» βιβλίο του, δεν είναι τίποτα περισσότερο από χάντρες και καθρεφτάκια για ιθαγενείς.
 Ας δούμε το γιατί:
1. Επί της συγκεκριμένης συνάντησης στην οποία αναφέρεται ο κ. Ιγνατίου στο βιβλίο του.
Η συνάντηση αυτή, πράγματι έγινε, στο διάστημα μεταξύ της κατάθεσης του προσχεδίου και του τελικού κειμένου του προϋπολογισμού για το έτος 2010, το Νοέμβριο του 2009.
Στη συνάντηση αυτή, η συζήτηση αφορούσε τη λήψη μέτρων για τον έλεγχο των ελλειμμάτων. Όπως έγινε φανερό στη συνάντηση, υπήρξε ταυτότητα απόψεων ως προς την αναγκαιότητα λήψης μέτρων, αλλά διαφορετική προσέγγιση επί του ύψους και του είδους των μέτρων. Η ελληνική πλευρά μιλούσε για μέτρα που θα περιέκοπταν το έλλειμμα κατά περίπου 3,3 μονάδες, όπως προέβλεπε και το προσχέδιο του προϋπολογισμού και οι εταίροι μιλούσαν για μέτρα που θα περιέκοπταν το έλλειμμα κατά περίπου 4-5 μονάδες. Τελικώς, ο προϋπολογισμός που κατετέθη - λαμβάνοντας υπόψη και το περιεχόμενο της συνάντησης εκείνης, προέβλεπε (μαζί με τα μέτρα που ανακοινώθηκαν στο Ζάππειο αρχές Δεκεμβρίου) τη μείωση του ελλείμματος κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες.
Για την ιστορία, με τα μέτρα που ελήφθησαν και στη συνέχεια, μόνον την πρώτη χρονιά της προσαρμογής, το έλλειμμα περιορίστηκε κατά περισσότερο από 5 ποσοστιαίες μονάδες.
Στη συνάντηση αυτή, δεν κατετέθη από τους εταίρους πακέτο - μίνι μνημόνιο, επί του οποίου ζητείτο η απάντηση της τότε Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου.
Και επίσης, δεν υπήρξε οποιαδήποτε πρόταση εκ μέρους των εταίρων, που να προβλέπει χρηματοδότηση της χώρας και επομένως να συνιστά μίνι μνημόνιο, καθώς τότε ουδείς μιλούσε για δανειοδότηση της χώρας, ούτε μπορούσε να υπάρξει δανεισμός από την ΕΕ αφού "μηχανισμός στήριξης" δεν υπήρχε ούτε στον ορίζοντα.
 Φαίνεται να ξέχασε ο κ. Ιγνατίου ότι το κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ πρέπει να συμμορφώνεται με τις προδιαγραφές του Συμφώνου Σταθερότητας - όπου το έλλειμμα δεν πρέπει να ξεπερνά το 3%.
 Δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητούσε το αυτονόητο. Την προσαρμογή της χώρας στο Σύμφωνο Σταθερότητας, που παραβίασε κατάφωρα η Κυβέρνηση Καραμανλή.
Κλήθηκε η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου να σηκώσει το βάρος της προσαρμογής, παρότι το δημοσιονομικό έλλειμμα το εκτίναξε η προηγούμενη κυβέρνηση.
Ας του θυμίσουμε ακόμη και την πρόσφατη Εκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για την κρίση στην Ελλάδα.
Ας του θυμίσουμε επίσης, ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή με τις αλχημείες της έπληξε καθοριστικά την αξιοπιστία της χώρας στις διεθνείς αγορές. Η Κυβέρνηση Καραμανλή κατέστησε την Ελλάδα αναξιόχρεη.
 Μέσα στη δίνη της κρίσης, ουδέποτε κατετέθη πρόταση που να αγνοήθηκε από τον τότε Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου.
Αντιθέτως, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, κατέθετε εναγωνίως προτάσεις για συνολικές λύσεις στην κρίση - όπως για παράδειγμα, αυτή για τα ευρωομόλογα.
 Και οι εταίροι μας χαρακτήριζαν το πρόβλημα ελληνικό και συνιστούσαν να το επιλύσουμε μόνοι μας.
Πολύ αργότερα, από τα τέλη Φεβρουαρίου του 2010 και μετά, άρχισαν κάπως να το συζητούν και ύστερα από σκληρότατες διαπραγματεύσεις να οδηγηθούν στην απόφαση να επιδείξουν την αλληλεγγύη τους, με την δημιουργία του μηχανισμού στήριξης.
 Πέραν όμως όλων αυτών, όπως και οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν, το πρόβλημα ήταν συστημικό - δηλαδή και πρόβλημα αρχιτεκτονικής του ΕΥΡΩ και η απάντησή του, δεν αφορούσε το αν θα γινόταν περικοπή 4 ή 5 μονάδων του ελλείμματος, κάτι που η τότε Ελληνική Κυβέρνηση υπογράμμιζε συνεχώς - δυστυχώς σε ώτα μη ακουόντων.
 Για την ιστορία επίσης, το τελικό μέγεθος του ελλείμματος του 2009, άνω του 15%, ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΗ, το Νοέμβριο του 2010. Γιατί; Γιατί τότε βγήκαν από τα ντουλάπια των ταμείων, όλοι οι "σκελετοί" της πολιτικής που άφησε πίσω της η Κυβέρνηση Καραμανλή.
 Κλείνοντας επ' αυτού, είναι κάτι περισσότερο από αστείο, να ισχυρίζεται και να πιστεύει κανείς ότι, μας έδωσαν πρόταση "μίνι-μνημονίου" με χρήματα και μάλιστα, χωρίς ΔΝΤ το Νοέμβριο 2009, όταν η ΕΕ δεν είχε ακόμα πειστεί και ούτε κουβέντιαζε για την ανάγκη μηχανισμού.
 2. Επί της σκοπιμότητας της δήθεν αποκάλυψης
 Ο κ. Ιγνατίου, όπως αναφέρει και στο βιβλίο του, ρώτησε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου για τη συνάντηση αυτή και έλαβε μια απάντηση την οποία και παραθέτει.
 Ωστόσο, σκοπίμως, δεν ρώτησε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου αν οι εταίροι παρέδωσαν πακέτο - μίνι μνημόνιο με τη σημείωση να υπάρξει απάντηση από τον τότε Πρωθυπουργό. Για το λόγο αυτό, αν και υπάρχει στο βιβλίο Ιγνατίου η επιβεβαίωση της συνάντησης καθώς και το περιεχόμενο της συζήτησης που αφορούσε τη λήψη μέτρων, δεν υπάρχει ερώτηση και απάντηση επί της δήθεν πρότασης για πακέτο - μίνι μνημόνιο.
 Γιατί; Γιατί ο κ. Ιγνατίου, δεν ήθελε να υπάρχει από τότε απάντηση από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου επί αυτού του σκέλους των δήθεν πληροφοριών που είχε από ΑΓΝΩΣΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ ΠΗΓΗ, ώστε να μπορεί σήμερα να "πουλήσει" με το βιβλίο του τη δήθεν αποκάλυψη.
 Μόνο που, με δήθεν αποκαλύψεις και πολλούς μύθους, όπως μάθαμε καλά πλέον τα τελευταία χρόνια, πολλοί έχτισαν καριέρες και περιουσίες. Και όλοι, στην πλάτη του Γιώργου Παπανδρέου.
 Και όπως πάνε, σε λίγο θα μας πουν, πως και για το αδιέξοδο της σημερινής διαπραγμάτευσης ευθύνεται ο Γιώργος Παπανδρέου.
 3. Και τέλος,
 Παρακαλείται, όποιος προαιρείται, να δώσει στη δημοσιότητα αυτό το δήθεν σούπερ ντούπερ «μίνι-μνημόνιο» που δήθεν αγνόησε ο Γιώργος Παπανδρέου και το οποίο θα επέλυε δήθεν το ελληνικό πρόβλημα άνετα κι ωραία, ήρεμα κι απλά, χωρίς κόπο, "με ένα πόνο".
 Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να δούμε, αυτό το δήθεν «μίνι-μνημόνιο», μήπως προέβλεπε άμεση κατάργηση των δεκάδων χιλιάδων stage στο δημόσιο; Μήπως προέβλεπε μείωση κατά 30% των συμβασιούχων; Κατάργηση όλων των αμειβόμενων επιτροπών; Υπαγωγή στο ΑΣΕΠ όλων των προσλήψεων στο δημόσιο; Σκληρή ρήτρα 1 πρόσληψη για κάθε 2 αποχωρήσεις; Αύξηση του Ενιαίου Φόρου Κατανάλωσης σε τσιγάρα και ποτά; Μείωση επιδομάτων στο δημόσιο κατά 10%; Πλαφόν και μείωση στις αμοιβές των διοικητικών στελεχών των ΔΕΚΟ κατά τουλάχιστον 10% και 50% μείωση στις αμοιβές των μελών Διοικητικών Συμβουλίων; Κατάργηση μέτρου απόσυρσης και νέα τέλη κυκλοφορίας;
 Γιατί όλα τα παραπάνω τα έκανε πράξη η κυβέρνηση Παπανδρέου, με δικές τις αποφάσεις, μέσα σε ένα-δύο μήνες μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009. Με προσδοκώμενη για το 2010 μείωση ελλείμματος που άγγιζε το πρωτοφανές τότε επίπεδο του 4% του ΑΕΠ και άμεσα μείωνε και το έλλειμμα του 2009 κατά 1 δισ. Όταν οι προηγούμενοι που χρεοκόπησαν τη χώρα, μετά - προεκλογικά - θυμήθηκαν να ανακοινώσουν μέτρα της πλάκας - κάτω της μιας ποσοστιαίας μονάδας. Εκείνο το δίμηνο, τότε που γεννήθηκε η καραμέλα «η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν παίρνει μέτρα», από αυτούς που αντιδρούσαν λυσσαλέα σε κάθε ένα από τα παραπάνω μέτρα. Αλήθεια, θυμάται κανείς άλλη κυβέρνηση να ξεκίνησε τη θητεία της διώχνοντας - δυστυχώς, κόσμο από το δημόσιο;
 Παρακαλούνται επίσης, οι στρατευμένοι αντιπαπανδρεϊκοί κονδυλοφόροι να επανέλθουν στην τάξη. Έχτισαν με τον "ιδρώτα τους" τόσα χρόνια παλάτι λάσπης και τώρα το παραμελούν και το γκρεμίζουν; Αν είναι δυνατόν! Γιατί καταφεύγουν πλέον ιστορίες δευτεροτρίτων παραγόντων και δεν μιλάνε πια για τα «σιγουράκια» της προδοσίας; Πού είναι το αντεθνικό παιχνίδι με τα CDS; Πού είναι η εθνική μειοδοσία με το φούσκωμα του ελλείμματος; Πού είναι τα πύρινα άρθρα ότι ο Παπανδρέου είχε κάθε δυνατότητα να διαγράψει χρέος εξαρχής και δεν το έκανε;
 Τι εννοείτε, δεν αποδείχθηκε τίποτα από όλα αυτά; Τι εννοείτε, δικαιώθηκε ο Παπανδρέου από την πραγματικότητα; Τόσο χειρότερο για την αλήθεια!
 Παρακαλείται επίσης, ο δημοσιογράφος κ. Ιγνατίου, να μεταβιβάσει στην «πηγή» του, που...  του διηγήθηκε αυτές τις ωραίες ιστοριούλες, ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα από την ελληνική κρίση. Γρι. Και η "πηγή" του,  να ρωτήσει αν θέλει τον πολιτικό της προϊστάμενο, κύριο Jean Claude Juncker, ποιον θεωρεί υπαίτιο της ελληνικής κρίσης, μπας και ξεστραβωθεί.
 Παρακαλείται επίσης, ο νεοκαραμανλικός εκδοτικός υπόκοσμος να ανανεώσει επιτέλους το λεξιλόγιο του αντιπαπανδρεϊκού του οχετού. «Προδότης»; Χιλιοειπωμένο. «Βλαξ»; Πολύ μπανάλ. Θα τους προτείναμε το «λιποτάχτης» και το «δειλός» αλλά είναι καπαρωμένα από το 2009. Και τα λιγδιασμένα χέρια του δειλού και λιποτάχτη δεν ξεπλένονται ποτέ. Συνεννοηθήκαμε;».
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τα ψέματα των «Εταίρων» και των Αγορών για το Ελληνικό χρέος

Η κατανομή του ελληνικού χρέους είναι σήμερα η εξής :
1) EFSF 141 δις, 2) άμεσος δανεισμός από τα κράτη-μέλη της ΕΕ 53 δις, 3) ΔΝΤ 28 δις, 4) διάφοροι ιδιώτες 50 δις, ΕΚΤ 25 δις, ΕΓΔ 15 Δις και ΤτΕ 5 δις.

Η δήθεν οφειλή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους στα κράτη, δηλαδή στους «φορολογούμενους πολίτες» και τους λαούς της Ευρωζώνης, τους οποίους δήθεν θα εξαπατήσουμε και θα ζημιώσουμε στην περίπτωση αναδιάρθρωσης, διαγραφής, ή κουρέματος (απομείωσης) του χρέους μας είναι μια επικοινωνιακή απάτη που στήθηκε από τους επιτήδειους των αγορών,!!! Το ελληνικό χρέος στους «λαούς» της Ευρώπης είναι μόνο τα 53 δις του άμεσου δανεισμού από τα κράτη-μέλη.
Τα 141 δις των ομολόγων του EFSF δεν συνιστούν διακρατικό χρέος, επειδή ο EFSF δεν είναι κράτος ή κοινωνία κρατών, αλλά ανώνυμη εταιρεία με έδρα στο Λουξεμβούργο.
Τα κράτη- μέλη, είναι μόνο ΜΕΤΟΧΟΙ του EFSF, στον οποίο έχουν εισφέρει μόνο τα 28,5 εκατομμύρια ευρώ του καταβεβλημένου μετοχικού του κεφαλαίου και, έτσι, δεν είναι άμεσοι δανειστές του ελληνικού δημοσίου. 
 (βλ. http://www.efsf.europa.eu/about/index.htm)  

Στην πραγματικότητα, ο EFSF δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια επενδυτική τράπεζα η οποία, εκδίδοντας δικά της ομόλογα, εγγυήθηκε και, έτσι, διευκόλυνε στην άντληση από τις ΑΓΟΡΕΣ των δανείων που χορηγήθηκαν στην Ελλάδα.
Τα 141 δις τα οφείλουμε στις ΑΓΟΡΕΣ, στις οποίες με τη σειρά της τα εγγυάται η ανώνυμη επενδυτική τράπεζα EFSF και, έτσι, η όποια ελληνική επισφάλεια συνεπεία κουρέματος, αναδιάρθρωσης ή ακόμη και μονομερών ενεργειών, όπως η άρνηση πληρωμής, να μεταφράζεται πρωτίστως σε ζημία των ΑΓΟΡΩΝ και δευτερευόντως μόνο σε ζημία της εγγυήτριας επενδυτικής τράπεζας EFSF, η οποία όμως, λειτουργούσα ως ανώνυμη εταιρεία και υπαγόμενη στο δίκαιο του Λουξεμβούργου, διαθέτει περιουσιακή αυτοτέλεια και περιορισμένη ευθύνη μέχρι του ποσού του καταβεβλημένου μετοχικού της κεφαλαίου, ήτοι μέχρι του ποσού των 28,5 εκατομμυρίων ευρώ που κατέβαλαν τα κράτη- μέλη κατά την ίδρυση της. Έτσι, η όποια άμεση ζημία των κρατών-μελών και των λαών της Ευρώπης από τα ελληνικά δάνεια του EFSF, δεν πρόκειται να ξεπεράσει τα 28,5 εκατομμύρια ευρώ !!!

Όμως, οι διακινητές του μύθου του δήθεν χρέους στους Λαούς της Ευρώπης, επιμένουν στην επικοινωνιακή τους αυτή απάτη, ισχυριζόμενοι ότι τελικά, επειδή τα κράτη-μέλη που είναι μέτοχοι της ανώνυμης επενδυτικής τράπεζας EFSF, ΕΧΟΥΝ ΕΓΓΥΗΘΕΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ την αποπληρωμή των συγκεκριμένων ομολόγων του ελληνικού χρέους, καθιστάμενα έτσι στην πράξη πρωτοφειλέτες, θα υποστούν τελικά ως εγγυητές την όποια επισφάλεια του ελληνικού χρέους, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν στη συνέχεια να τη μετακυλήσουν στους φορολογούμενους πολίτες τους.

Σήμερα λοιπόν καταδαφίζουμε και τον τελευταίο αυτό μύθο, αποκαλύπτοντας το επίσημο έγγραφο του EFSF από το οποίο αποδεικνύεται ότι τα συγκεκριμένα αυτά ομόλογα ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ, αφού καλύπτονται από CDS ειδικού τύπου, τα οποία προβλέπουν όλες τις περιπτώσεις πιστωτικού γεγονότος, ήτοι ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗΣ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΩΣΗ, ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ και ΜΟΡΑΤΟΡΙΟΥΜ !!!
Έτσι λοιπόν, την όποια ζημία από την οποιασδήποτε μορφής ΑΠΟΜΕΙΩΣΗ του ελληνικού χρέους, δεν θα την υποστούν οι Λαοί αλλά οι ΑΓΟΡΕΣ, δηλαδή οι ΕΚΔΟΤΕΣ των συγκεκριμένων CDS στα ομόλογα του EFSF, κατά την προβλεπόμενη διαδικασία από τον ISDA !!!
ΑΥΤΩΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ Η ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΩΝ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ !!!

Πηγή Κυριάκος Τόμπρας http://kinima-ypervasi.blogspot.gr

Δελτίο των 11

Αποζημίωση σε εταιρεία καλείται να καταβάλει ο Π.Καμμένος για τα CDS

Aπόφαση του Πρωτοδικείου

 

Κατά την κρίση του δικαστηρίου, όλοι οι ισχυρισμοί Καμμένου είναι ψευδείς και συκοφαντικοί, ενώ αποδίδει στον καταγγέλλοντα πολιτικό δόλο   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα

Αποζημίωση 100.000 ευρώ καλείται να καταβάλει ο Πάνος Καμμένος στην εταιρία IJ PARTNERS και τον πρόεδρο και εκπρόσωπό της, Θεόδωρο Μαργέλλο, με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Το δικαστήριο έκρινε αναληθείς τις καταγγελίες του πολιτικού σχετικά με «κερδοσκοπικές διαδικασίες» το 2009 από την αγοραπωλησία ασφαλίστρων πιστωτικού κινδύνου (CDS) επί ελληνικών ομολόγων, με εμπλοκή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου αλλά και του αδελφού του τότε πρωθυπουργού, Αντρίκου Παπανδρέου.

Με την απόφασή του (αριθμός 2284/2014) το δικαστήριο επιδικάζει στην ενάγουσα εταιρεία το ποσό των 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη που δέχεται ότι υπέστη από τις δημόσιες καταγγελίες του κ. Καμμένου περί επένδυσης που έκανε στη χρεοκοπία της Ελλάδας μέσω αγοράς και πώλησης ασφαλίστρων πιστωτικού κινδύνου.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο διατάζει επίσης την επιβολή προστίμου 500 ευρώ κάθε φορά που ο εναγόμενος πολιτικός επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς που κρίνονται «ψευδείς και συκοφαντικοί» τού επιδικάζει τα δικαστικά έξοδα ύψους 12.500 ευρώ, πλην όμως δεν κάνει δεκτό το αίτημα της εταιρίας να είναι άμεσα εκτελεστή η απόφασή του.

Αφορμή για την προσφυγή της IJ Partenrs, με έδρα την Ελβετία, αποτέλεσαν οι καταγγελίες Καμμένου, ο οποίος υποστήριζε ότι η εταιρία είχε «εσωτερική πληροφόρηση» για την υπαγωγή της Ελλάδας σε μηχανισμό οικονομικής στήριξης και «πόνταρε στη χρεοκοπία της χώρας». Ο εναγόμενος είχε ισχυριστεί πως η εταιρία αγόρασε ασφάλιστρα πιστωτικού κινδύνου (CDS) με βάση αναφοράς τα ελληνικά ομόλογα τα οποία πούλησε στο τέλος του 2009, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Κατά την κρίση του δικαστηρίου, όλοι οι ισχυρισμοί Καμμένου είναι ψευδείς και συκοφαντικοί, ενώ αποδίδει στον καταγγέλλοντα πολιτικό δόλο:

«Προς αποκατάσταση δε της ηθικής βλάβης που η ενάγουσα υπέστη, το δικαστήριο, ενόψει της εντάσεως της προσβολής και της ευρύτατης διάδοσης των συκοφαντικών ισχυρισμών που αποδείχτηκαν ψευδείς, του βαθμού υπαιτιότητας και της εντάσεως του δόλου του εναγομένου, που μιλούσε για στοιχεία που αποδείκνυαν τη επίδικη συναλλαγή σε CDS, τα οποία ήταν ανύπαρκτα και ουδέποτε προσκομίστηκαν, τις κατ΄επανάληψη δηλώσεις των επίδικων συκοφαντικών ισχυρισμών και μάλιστα παρά τη διάψευσή τους από την ενάγουσα, της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων, οι οποίοι αμφότεροι είναι οικονομικά εύρωστοι, κρίνει ότι πρέπει να επιδικαστεί στην ενάγουσα το πόσο των 100.000 ευρώ».

Στην πολυσέλιδη απόφασή του, το δικαστήριο, που επικαλείται τόσο επίσημες διαψεύσεις της ενάγουσας εταιρίας όσο και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, τονίζει ότι ο κ. Καμμένος δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος των αποδείξεων όσων ισχυρίστηκε: «Δεν προσκόμισε ουδεμία συναλλαγή της ενάγουσας σε CDS επί ελληνικών ομολόγων και ουδένα κωδικό αυτής στον διεθνή οργανισμό ISDA, κάτι που αποδεικνύει το ψευδές των καταγγελιών».

Σημειώνεται ότι για την ίδια υπόθεση έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη και ο Αντρίκος Παπανδρέου κατά του κ. Καμμένου και έχει εκδοθεί απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου που δικαίωσε τον ενάγοντα ως προς το σκέλος της εξύβρισης που είχε υποστεί από τον πολιτικό.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

in.gr

Τι γράφει είπαμε η Süddeutsche; Σκάνδαλο μαμούθ με πονταρίσματα στις ισοτιμίες; Για τον Παπανδρέου και την παρέα του έχει ακούσει;

Süddeutsche: Υποψία για τραπεζικό σκάνδαλο μεγατόνων με εμπλοκή και της Deutsche Bank

Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, οι τράπεζες φέρονται να πραγματοποιούσαν συναλλαγές με ξένα νομίσματα, με στόχο να επηρεάσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Ας διαβάσουν τώρα με προσοχή αυτό: Ο “καταστροφέας”, ο “κερδοσκόπος” και τα CDS…

Και ας δουν με προσοχή αυτό το βιντεο:

 

Και βέβαια αυτό: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ο Σόρος, τα ομόλογα της MF Global και το δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Ποιους πληρώνεις κύριε Στουρνάρα;
Αρκετοί τραπεζικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται διεθνώς φέρονται να έχουν χειραγωγήσει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, με σκοπό να αποκομίσουν τεράστια κέρδη. Σύμφωνα με την εφημερίδα Süddeutsche Zeitung του Μονάχου, που κάνει σήμερα στην διαδικτυακή της έκδοση τις σχετικές αποκαλύψεις, χρηματοπιστωτικές εποπτικές αρχές στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ασία πραγματοποιούν έρευνα προκειμένου να διαπιστώσουν αν ευσταθούν οι πληροφορίες. Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, οι τράπεζες φέρονται να πραγματοποιούσαν συναλλαγές με ξένα νομίσματα, με στόχο να επηρεάσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

www.olympia.gr

Δικαίωση του Δελτίου των 11

Έπειτα από τρία χρόνια , και αφού όλοι έκαναν την «Πάπια» πλην εμού,
 οι οικονομικοί εισαγγελείς συσχέτισαν πλέον υπόθεση των CDS με το Τ3-Τ10, δηλαδή την κοινή απόφαση Παπακωνσταντίνου-Προβόπουλου, για την επιμήκυνση του χρονικού διαστήματος αποπληρωμής των συναλλαγών σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου από τρεις σε δέκα ημέρες ώστε να διευκολυνθούν οι αεριτζήδες και οι κερδοσκόποι. 

Αυτό σημαίνει ότι οι οικονομικοί εισαγγελείς όχι απλώς ότι βλέπουν δόλο πίσω από τις δύο υποθέσεις, αλλά και πιθανότητα κοινών αυτουργών! Προσθέστε και την κακουργηματική δίωξη για το «έλλειμμα μαϊμού» της ΕΛΣΤΑΤ και θα καταλάβετε ότι οι αρχιτέκτονες της χρεοκοπίας, Σόρος, Αβάπτιστος, Προβόπουλος and Co είναι πλέον σε στη Σέντρα.

 ΣΠYΡΟΣ ΧΑΤΖΑΡΑΣ 

YΓ. Ο Καημένος –Walker,  ξέχασε σήμερα από πού το άκουσε το Τ3 –Τ10 για πρώτη φορά , και θυμήθηκε τη ...Βάσω. Ας γελάσω!

Δελτίο των 11

ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΚΑΜΜΕΝΟΥ - ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΟΙ "ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ" ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ - ΦΩΤΟ) 

Με αφορμή τις καταγγελίες του Πάνου Καμμένου, περί εμπλοκής του Αντρίκου Παπανδρέου σε αγοραπωλησίες ασφάλιστρων κινδύνου (CDS) ενδεχόμενης ελληνικής χρεοκοπίας. συζητήθηκαν σήμερα ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι αγωγές του κ. Παπανδρέου κατά του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων με τις οποίες ζητά 1.300.000 ευρώ για ηθική βλάβη.

Από νωρίς το πρωί βρέθηκαν στα δικαστήρια της Ευελπίδων και οι δύο αντίδικοι, ενώ στην δικαστική αίθουσα καθόντουσαν δίπλα δίπλα χωρίς ωστόσο να ανταλλάξουν ούτε μια ματιά.

Μετά την κατάθεση μαρτύρων, τον λόγο πήρε ο Πάνος Καμμένος μετά από αίτηση του δικηγόρου του Βασίλη Καπερνάρου.

Στην συνέχεια ο Αντρίκος Παπανδρέου μιλώντας προς τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου ανέφερε πως είναι δικαίωμα κάθε βουλευτή να θέτει ερωτήματα, ωστόσο αυτό που τον ενόχλησε είναι το γεγονός ότι ο Πάνος Καμμένος σύμφωνα με τα δημοσιεύματα τον έχει «καταδικάσει» για Εθνική προδοσία, ενώ τον έχει πει επανειλημμένα «λαμόγιο». Όσο για την ΜΚΟ ο Αντρίκος Παπανδρέου παραδέχτηκε ότι υπήρξε ΜΚΟ, ωστόσο όπως ανέφερε «αν είναι οικονομολόγος ο κ. Καμμένος γνωρίζει καλά ότι το ταχυδρομικό ταμιευτήριο δεν θα μπορούσε να βγάλει 60 δις»

Τέλος ο κ. Παπανδρέου ανέφερε ότι ο κ. Καμμένος με το να βάλλεται εναντίον εκείνου και της οικογένειας Παπανδρέου είχε ως στόχο να ωφεληθεί ψήφους.

Όταν ο κ. Παπανδρέου ρωτήθηκε αποκλειστικά από το Μακελειό για τα αν στην ουσία παραδέχτηκε τα όσα του καταλογή ο Πάνος Καμμένος, αρνήθηκε να απαντήσει... ΑΚΟΥΣΤΕ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ: 

Δείτε τι είπε στο Μακελειό και ο Πάνος Καμμένος λίγο μετά την έξοδό του από τα δικαστήρια.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ :  ΜΑΡΙΛΙΑ ΚΟΥΖΟΥ

makeleio.gr

Αποκάλυψη – βόμβα του Πάνου Καμμένου για τον σύμβουλο του πρωθυπουργού και νυν υπουργό, Δ. Σταμάτη.

Ο Πάνος Καμμένος, πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, σε μία ομιλία – κόλαφο, έκανε και μία αποκάλυψη που ενδέχεται να κρύβει μεγάλες προεκτάσεις, που μπορεί να εξηγούν ακόμα και το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Κατονόμασε τον νυν υπουργό επικρατείας, Δ. Σταμάτη ότι ήταν ο άνθρωπος που του έδωσε το όνομα της εταιρείας, IJ Partners, ως σχετιζόμενη με το θέμα των CDS, ώστε να “ψάξει” τι τρέχει με αυτή την εταιρεία.

Ο κύριος Σταμάτης στην ανταπάντηση του (βίντεο), παραδέχτηκε αυτή την καταγγελία, δίνοντας όμως μία άλλη διάσταση και το χειρότερο, προσπαθώντας να την λοιδωρήσει ως άλλος Σηφουνάκης. Ότι τυχαία κάλεσε τον Πάνο Καμμένο στο γραφείο του, όπου τυχαία είχε κάποια δημοσιεύματα για τα θέματα των CDS που τότε διερευνούσε η Ευρωπαϊκή ένωση. Και σε κάποιο δημοσίευμα blog, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, υπήρχε και το όνομα της IJ Partners!!! Έτσι, του έδωσε την εν λόγω εταιρεία για να την διερευνήσει…

Εδώ ο κύριος Σταμάτης κάνει κάποιο λάθος. Το πρώτο δημοσίευμα “Blog” που αφορούσε την εν λόγω εταιρεία και την σχέση της με τα CDS, ήταν στις 19 Μαΐου του 2011 στο συγκεκριμένο άρθρο του Ολυμπία: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ*! ΙΔΟΥ ΠΟΙΟΙ ΔΙΑΚΙΝΗΣΑΝ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ CDS. Οι βουλευτές της κυβέρνησης οφείλουν άμεσα να αποσύρουν την στήριξη στην κυβέρνηση.

Πριν από αυτό το δημοσίευμα, δεν υπήρχε καμμία αναφορά στην εν λόγω εταιρεία σε σχέση με τα CDS από “Blog”. Και η έρευνα μας έγινε μετά από την αντίστοιχη πληροφορία του Πάνου Καμμένου, από την οποία ξετυλίχθηκε όλο το κουβάρι, που πέρασε από τα πρόσωπα της Lehman Brothers και έφτασε στην Ελβετική εταιρεία του αδελφού του πρωθυπουργού αλλά και την σχέση του με την εταιρεία Unigestion!

Μετά από αυτό το δημοσίευμα μας, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κάποιος, υπήρξαν χιλιάδες άλλα δημοσιεύματα, με μεταγενέστερες ημερομηνίες. Και μάλιστα, δεν υπάρχει πιο τρανταχτή απόδειξη, από την “διάψευση” που έβγαλε η ίδια η εταιρεία, το ίδιο βράδυ! (κλικ στην φωτό). Άρα, άγνωστο γιατί, μπορεί να μπερδεύτηκε ο κύριος υπουργός, παραπέμπει σε δημοσίευμα blog αυτή την πληροφορία που δόθηκε από τα ίδια του τα χέρια στον Πάνο Καμμένο προς διερεύνηση.

Μία τέτοια πληροφορία που όπως αποδείχτηκε είναι “χρυσός”, θα έπρεπε να κάνει περήφανο τον κύριο Σταμάτη. Όμως, αντ’ αυτού, προτιμά να υποτιμά τις νοητικές του ικανότητες, λέγοντας ότι “όταν ο Καμμένος μου έφερε τον φάκελλο, δεν έβγαλα άκρη”!! Γιατί τέτοια αυτοταπείνωση; Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα…

Πως έβγαλε άκρη η Αριστέα Μπουγάτσου και έκανε το ιστορικό πλέον αφιέρωμα στην Ελευθεροτυπία;

Πως έβγαλε άκρη η εγκυρότατη Ελβετική εφημερίδα “LaLiberte”;

Πως έβγαλε άκρη ο εισαγγελέας Πεπόνης;

Πως έβγαλαν όμως και άκρη οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ… που πίεζαν τον Πεπόνη για να μην βγάλει άκρη;

Αλήθεια, πως έβγαλε άκρη ακόμα και ο κύριος Τσοχατζόπουλος, που ήθελε να εκμεταλλευθεί (όπως αποκαλύφθηκε από το ημερολόγιο του) την ίδια μεθοδολογία για να κουκουλωθεί η δική του υπόθεση με την ίδια μεθοδολογία με τα CDS;

Και αλήθεια κύριε Σταμάτη, εάν κάνετε μία αναζητηση, θα δείτε ότι σήμερα αυτή η εταιρεία είναι …άφαντη! Η περιβόητη ιστοσελίδα της που είχαμε αποκαλύψει και είχε όλες τις περσόνες, τους φίλους και συνεταίρους της οικογενείας Παπανδρέου, το “τσακάλι” Gabriel Andraos της Dexia, και όλοι οι άλλοι, δεν υπάρχει πλέον. Κάποιος κακόπιστος θα μπορούσε να πει ότι “δεν υπάρχει”, γιατί πλέον δεν έχει αντικείμενο. Η πληροφορία λοιπόν που δώσατε στον Πάνο Καμμένο, ήταν η αιτία που αποκαλύφθηκε τόσο το σκάνδαλο με τα CDS, όπως και το σκάνδαλο της “πράσινης ανάπτυξης”, το οποίο και αυτό φαίνεται να το ανέχεσθε.

Εδώ θα πρέπει πλέον να απαντήσετε γιατί δεν καταλάβατε τον φάκελλο με τις αποκαλύψεις που παραλάβατε και κυρίως, γιατί δεν θέλετε την εξεταστική μήπως και σας βοηθήσει να καταλάβετε.

Διαβάστε επίσης:

ΙΔΟΥ Η ΕΛΒΕΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ. ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ!

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ ΜΕ ΕΜΠΛΟΚΗ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟΣ ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ: ΕΛΒΕΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!

Σπάει η Ομερτά! Επερώτηση – βόμβα από τον Νίκο Νικολόπουλο για τον αδερφό του πρωθυπουργού

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: LEHMAN BROTHERS – ΕΛΛΗΝΙΚΑ CDS. Δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα…

Και την συνέχεια: Ο ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟΥΝΚΕΡ. Μάλλον άρχισε ο πόλεμος.

Και μία ενδιαφέρουσα λίστα: Εργάζομαι στα Goody’s αλλά δεν έχω καμμία σχέση με τα hamburgers. Ασχολούμαι αποκλειστικά με τα Chicky’s.

www.olympia.gr

Δέκα άνθρωποι που ευθύνονται για την παγκόσμια κρίση

Έχουν βάλει το χεράκι τους, σύμφωνα με άρθρο του περιοδικού Time...

Κακόβουλες προθέσεις, αισχροκέρδεια, πλημμελής διοίκηση και απληστία είναι τα κλειδιά πίσω από την κατάρρευση της διεθνούς οικονομίας...

Σε έναν κόσμο που βλέπει το οικονομικό του σύστημα να καταρρέει, συμπαρασύροντας αναπόφευκτα τον τρόπο ζωής του, ευθύνες μπορούν να αποδοθούν προς πάσα κατεύθυνση.

Η γενικευμένη οικονομική ύφεση πλήττει την οικουμένη και κάποιοι κρύβονται επιμελώς πίσω της, είτε εσκεμμένα είτε επειδή δεν είδαν το κακό να έρχεται.

Κι ενώ οι ευθύνες δεν περιορίζονται φυσικά στους 10 αυτούς ανθρώπους, είναι ωστόσο κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι αυτοί έχουν τη φωλιά τους λερωμένη.

Πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες δηλαδή, που συσκότισαν το τοπίο και έκαναν την οικονομική κρίση ακόμα πιο βαθιά...

Alan Greenspan

Ο διαβόητος νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος και πρόεδρος της Federal Reserve είχε ήδη δείξει τις χειριστικές αδυναμίες του κατά τη χρηματιστηριακή κρίση του 1987. Κατόπιν, στη δεκαετία του 1990, διαδραμάτισε ρόλο μοχλού στην οικονομική ευημερία της εποχής, γινόμενος κάτι σαν μάγος της οικονομίας. Ήταν ωστόσο η ακράδαντη πίστη του στους νόμους της αγοράς και η ακραία περιφρόνηση που έδειχνε σε κάθε μορφή κυβερνητικού ελέγχου, στις αρχές του 2000, που οδήγησαν την Αμερική στη στεγαστική κρίση, με τα γεράκια της αγοράς να μένουν αχαλίνωτα. Ο μαέστρος παραδέχτηκε πρόσφατα ότι έκανε λάθος στην υπόθεσή του ότι οι εταιρείες θα ρύθμιζαν μόνες τους τη λειτουργία τους, κατά τα πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού...

Hank Paulson

Όταν ο Paulson εγκατέλειπε τη διευθυντική του θέση στην Goldman Sachs το 2006 για να γίνει υπουργός Οικονομικών, η μεγαλύτερη ανησυχία του ήταν αν θα έκανε τη διαφορά στα νέα του καθήκοντα. Και την έκανε! Ο άνθρωπος που ανέλαβε εξ ολοκλήρου την οικονομική τύχη της χώρας του κατά τον τελευταίο χρόνο της διακυβέρνησης Bush μετρά τρεις αποτυχίες στο ενεργητικό του: άργησε χαρακτηριστικά να αναγνωρίσει τα σημάδια της επικείμενης κρίσης, άφησε τη Lehman Brothers να βουλιάξει αμετάκλητα, ενώ τα διορθωτικά μέτρα που πήρε κατόπιν εορτής αποδείχτηκαν ανεπαρκή μεν, εξαιρετικά κοστοβόρα για τον προϋπολογισμό της χώρας δε...

Joe Cassano

Πριν από την κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα, λίγοι άνθρωποι είχαν ακούσει για τα swaps (CDS). Πρόκειται για «συμβόλαια ασφάλειας» ή αν θέλετε για «στοιχήματα», ότι μια εταιρεία θα αποπληρώσει τα χρέη της. Ως ιδρυτικό μέλος των χρηματοοικονομικών προϊόντων της AIG, ο Cassano, υπεύθυνος για τη λειτουργία τους ως το 2008, τα γνώριζε βέβαια καλά: στα καλά τα χρόνια, τα τεράστια ποσά που διαχειριζόταν σε CDS η AIG έβγαζαν μπόλικο χρήμα για όλους. Ήταν ωστόσο τα ίδια swaps που γκρέμισαν την AIG και ανάγκασαν την αμερικανική κυβέρνηση να δαπανήσει 150 δισ. δολάρια για να την κρατήσει στη... μηχανική υποστήριξη.

Kathleen Corbet

Η «σιδηρά κυρία» της Standard & Poor's (κατά το μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης δεκαετίας) συνήθιζε να εγκρίνει με σφραγίδες ΑΑΑ ακόμα και τις πλέον ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές κινήσεις, την ίδια στιγμή που βοηθούσε αμφιβόλου επιχειρηματικής ηθικής εταιρείες στην προσπάθειά τους να δελεάσουν τους επενδυτές. Η Corbet, από κοινού με τους άλλους μεγάλους παίκτες της αγοράς, τη Moody's και τη Fitch, έκαναν ξεκάθαρα το δικό τους παιχνίδι: πώς μπορεί ένας οίκος αξιολόγησης να αποδίδει τον υψηλότερο βαθμό φερεγγυότητας σε φίρμες με τέτοιες επισφάλειες; Προφανώς, όταν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ή, αντιθέτως, όταν ο οίκος χαράσσει τη δική του πορεία...

Dick Fuld

Το «γεράκι της Wall Street», όπως είναι γνωστός ο Fuld, οδήγησε τη Lehman βαθιά στην αγορά των στεγαστικών δανείων, κάνοντας το τοπίο άνω κάτω: χρηματοδοτούσε τους δανειστές που σύναπταν περίεργα δάνεια με αμφισβητήσιμους δανειολήπτες σε όλη την επικράτεια. Έφτασε μέχρι το σημείο να κάνει τη Lehman να προσφέρει και δικά της δάνεια. Ένα μέρος του λεγόμενου «τοξικού χρέους» οφείλεται στον πρώην γενικό διευθυντή της Lehman, ο οποίος βούλιαξε ταυτόχρονα με τη φίρμα του...

Bill Clinton

Τα χρόνια της προεδρίας Clinton χαρακτηρίζονται εν πολλοίς από οικονομική ευημερία και... απορρύθμιση της αγοράς, η οποία και έθεσε τις βάσεις για τις οικονομικές υπερβολές των κατοπινών ετών. Ο αχαλιναγώγητος καπιταλισμός που προωθούσε ο Clinton αποθέωνε τους αυτορυθμιστικούς παράγοντες της ελεύθερης αγοράς, γεγονός που δεν επαληθεύτηκε βέβαια ποτέ. Μια σειρά από νομοθετήματα της διακυβέρνησής του διασφάλιζαν τον ολοένα και μικρότερο κρατικό παρεμβατισμό στην αγορά, όπως η διαβόητη «Commodity Futures Modernization Act», η οποία και εξαιρούσε τα swaps από οποιονδήποτε κυβερνητικό έλεγχο! Το 1995 ο Κλίντον χαλάρωσε τους αυστηρούς κανονισμούς για τη χορήγηση στεγαστικών δανείων, γεγονός που ανάγκασε τις τράπεζες να δανείζουν υψηλά ποσά σε πολίτες με χαμηλά εισοδήματα. Κι όσο κι αν το debate καλά κρατεί για το κατά πόσο ευθύνεται η διακυβέρνηση Clinton για τα τωρινά μας δεινά, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι έστρωσε το κόκκινο χαλί για την απορρύθμιση της αγοράς και την εταιρική ασυδοσία...

George W. Bush

Από τις αρχές της προεδρίας του, ο Bush αγκάλιασε ένα οικονομικό μοντέλο και μια κυβερνητική φιλοσοφία πλήρους απορρύθμισης. Αυτό πυροδότησε κυβερνητικές αβλεψίες σε εταιρείες-κολοσσούς και τη συνεπαγόμενη χαλάρωση ηθών στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Ο Μπους διείδε βέβαια το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούνταν με μαθηματική ακρίβεια η οικονομία, απέτυχε ωστόσο να προειδοποιήσει και να κινητοποιήσει το Κογκρέσο. Μετά το σκάνδαλο με την Enron βέβαια ο Bush πήρε σκληρότερα μέτρα, αποτυγχάνοντας παρόλα αυτά να ελέγξει την αγορά. Και δεν μπορεί να μην του χρεωθεί το γεγονός ότι η οικονομική ύφεση γιγαντώθηκε στα χρόνια της δικής του διακυβέρνησης...

Wen Jiabao

Μπορούμε να δούμε τον Jiabao ως τον πληρεξούσιο της κινεζικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα στο κομμάτι της πρωτοφανούς στα χρονικά πίστωσης που έδωσε στην Αμερική τα τελευταία 8 χρόνια. Αν ο φτηνός δανεισμός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής κρίσης που διανύουμε -και είναι!-, τότε η Κίνα είναι αναμφίβολα ένας από τους μοχλούς της και ο Jiabao ο αρχιτέκτονάς της. Η Κίνα είναι σήμερα ο μεγαλύτερος πιστωτής των ΗΠΑ, με το χρέος να ανέρχεται στο 1,7 τρισ. δολάρια. Αυτή η κολοσσιαία συσσώρευση χρέους συνδέεται ευθέως με την προσπάθεια της Κίνας να κρατήσει την αξία του νομίσματός της σε χαμηλά επίπεδα, καθώς το φτηνό χρήμα έκανε τις εξαγωγικές της δυνατότητες να ανθούν. Ο Jiabao ήταν ο πρωτεργάτης αυτής της πολιτικής.

Bernie Madoff

Ο Madoff κατάφερε να εκτελέσει μια από τις μεγαλύτερες απάτες στα οικονομικά χρονικά του πλανήτη κάτω από τις μύτες του κυβερνητικού ελέγχου, επενδυτική απάτη που θα οδηγούσε σε ζημίες 50 δισ. δολαρίων, κυρίως από ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Φαίνεται λοιπόν ότι οι τράπεζες και τα hedge funds δεν έδειξαν τη δέουσα επιμέλεια στις συναλλαγές, την ίδια στιγμή που οι μάνατζερ, οι οποίοι του παρέδιδαν το ζεστό χρήμα των επενδυτών, αποδείχτηκαν άπληστοι. Το να υποθέσει βέβαια κανείς ότι οι ρυθμιστικές Αρχές, τόσο της κυβέρνησης όσο και της αγοράς, ήταν απλώς ανεπαρκείς ή ανίκανες να ελέγξουν τις συναλλαγές είναι πολύ βολικό σχήμα. Θα ήταν ίσως σωστότερο να υποθέσουμε ότι η ελεύθερη ροή επενδυτικών κεφαλαίων ήταν το ζητούμενο μιας ολόκληρης αγοράς, διακύβευμα που εκμεταλλεύτηκε φυσικά ο δαιμόνιος Madoff...

Fred Goodwin

Ο πρώην ισχυρός άντρας της Royal Bank of Scotland (RBS) είχε το παρατσούκλι «Fred the Shred», λόγω της απαράμιλλης ικανότητάς του να κρύβει κόστη, την ίδια στιγμή που παράγοντες της αγοράς τον αποκαλούσαν «τον χειρότερο τραπεζίτη του κόσμου». Γιατί όλο αυτό το μένος; Γιατί το πρόσωπο που ενσάρκωσε ιδανικά το ρόλο του άπληστου τραπεζίτη κατάφερε με περισσότερες από 20 εξαγορές να μεταμορφώσει την RBS σε παγκόσμιο παίκτη, από το 2000 που ανέλαβε καθήκοντα. Η απληστία του ωστόσο δεν σταμάτησε εκεί: την ώρα που η κατήφεια ενθρονιζόταν στην αγορά το 2007 και οι τράπεζες βρίσκονταν μπροστά σε νέες προκλήσεις, ο Goodwin δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην εξαγορά της ανταγωνιστικής ολλανδικής τράπεζας ABN Amro -αξίας 100 δισ. δολαρίων-, λεηλατώντας τα αποθέματα της RBS. Το αποτέλεσμα; Η βρετανική κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να σώσει την RBS, ξαλάφρωσε τα ταμεία της από 30 δισ. δολάρια, σε μια υπόθεση που έμελλε να χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη ζημία στα επιχειρηματικά χρονικά της Αγγλίας...

Η λίστα βέβαια του Time δεν τελειώνει εδώ, καθώς το περιοδικό θεωρεί συνυπεύθυνους άλλους 15 ανθρώπους, που με τη δράση τους συνέβαλαν αποφασιστικά στη χειροτέρευση της κατάστασης. Αυτοί είναι οι: Angelo Mozilo, Phil Gramm, Chris Cox, Ian McCarthy, Frank Raines, Marion και Herb Sandler, Stan O'Neal, David Lereah, John Devaney, Lew Ranieri, Burton Jablin, Sandy Weill, David Oddsson, Jimmy Cayne και οι Αμερικανοί καταναλωτές εν γένει...

Περισσότερα: Δέκα άνθρωποι που ευθύνονται για την παγκόσμια κρίση | E-Radio.gr Blog 

ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ: Αποδεχόμενοι τη δυσκολία επιστροφής στον κανόνα του χρυσού, η μοναδική λύση είναι η κυκλοφορία 100% καλυμμένων χρημάτων – όπου οι τράπεζες θα υποχρεωθούν να έχουν εγγυήσεις στις κεντρικές, ίσες με το σύνολο των χρημάτων που δανείζουν

“Αυτό που απομένει σε μία «μικτή Οικονομία» ως η καλύτερη «λύση»,

 σε μία οικονομία δηλαδή που πιστεύει σε ένα όσο το δυνατόν μικρότερο

 κράτος (το οποίο όμως συνεχίζει να έχει στην κατοχή του τις κοινωφελείς,

 τις κερδοφόρες μονοπωλιακές και τις στρατηγικές επιχειρήσεις), καθώς

 επίσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία (στην οποία θα πρέπει να τοποθετούνται

 όρια διασφάλισης του ελεύθερου ανταγωνισμού, ενώ οφείλει να ελέγχεται),

 δεν είναι άλλο από την κρατικοποίηση των κεντρικών τραπεζών – 

με τις εμπορικές να παραμένουν μεν στον ιδιωτικό τομέα, αλλά να ελέγχονται

 αυστηρά από τις κεντρικές και κατ’ επέκταση από το κράτος

Οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιοι οργανισμοί, 

ανεξάρτητοι από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, από τους ιδιώτες επενδυτές, 

καθώς επίσης από τις κυβερνήσεις – αποτελώντας τον τέταρτο πυλώνα

 της κρατικής εξουσίας.Δίπλα στις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες,

 στην εκτελεστική (κυβέρνηση), στη νομοθετική (κοινοβούλιο) και στη 

δικαστική, οφείλει να προστεθεί η νομισματική εξουσία – ένας δημόσιος

 θεσμός δηλαδή, ο οποίος να έχει το προνόμιο, το αποκλειστικό δικαίωμα 

καλύτερα της δημιουργίας των νόμιμων και αποδεκτών μέσων 

ανταλλαγής: των εκάστοτε χρημάτων και νομισμάτων.

Με τον τρόπο αυτό θα είχε τη δυνατότητα το κράτος να δανείζεται άτοκα - 

με μέτρο φυσικά και υπό τον διαρκή έλεγχο των υπολοίπων τριών εξουσιών,

 καθώς επίσης των Πολιτών του. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα,

 όσον αφορά τις ανάγκες του συνόλου της κοινωνίας – ενώ θα είχε τη δυνατότητα 

να κατευθύνει ορθολογικότερα την ποσότητα χρήματος (επίσης τα βασικά

 επιτόκια κλπ.), χωρίς να δημιουργούνται οι κερδοσκοπικές φούσκες,

 οι  υφέσεις και οι  πληθωρισμοί από τις μανιοκαταθλιπτικές, αχόρταγες «αγορές»”.  

Άρθρο

Η χρηματοπιστωτική κρίση, τα οδυνηρά επακόλουθα της οποίας συνεχίζει

 δυστυχώς να βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης, έχει αναμφίβολα πολλές

 διαφορετικές αιτίες – μερικές από τις οποίες είναι η ασύμμετρη 

παγκοσμιοποίηση, οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, καθώς επίσης η παγκόσμια αναδιανομή των εισοδημάτων.

Οι δύο πρώτες οφείλονται κυρίως στην προβληματική συνύπαρξη 

των ελλειμματικών με τις πλεονασματικές οικονομίες, τόσο σε διεθνές,

 όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο – όπου δυστυχώς χώρες, όπως η Κίνα 

και η Γερμανία, απειλούν με τις εξαγωγικές τους «επιδόσεις», σε συνδυασμό

 με τον σκόπιμο περιορισμό της εσωτερικής τους ζήτησης, αφενός 

μεν ολόκληρο τον πλανήτη, αφετέρου την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα.    

Όσον αφορά την τελευταία, με βάση την οποία οι μισθοί των 

αναπτυσσομένων οικονομιών αυξάνονται, ενώ οι μισθοί των ανεπτυγμένων

 μειώνονται, «τείνοντας» σε ένα σημείο ισορροπίας μεταξύ τους, 

οι επιπτώσεις της στις ελλειμματικές, εξαρτημένες οικονομίες, στις οποίες ανήκει 

και η Ελλάδα, είναι εξαιρετικά επώδυνες (ειδικά όταν παράλληλα σχεδιάζεται

 η δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών κατάργησης της εργατικής και λοιπής

 νομοθεσίας – έτσι ώστε οι μισθοί της Ελλάδας, για παράδειγμα, να είναι 

ίσοι με τους μισθούς της Κίνας, συν το μεταφορικό κόστος).  

Περαιτέρω τα κράτη, στα πλαίσια των προσπαθειών τους 

να αντιμετωπισθεί η χρηματοπιστωτική κρίση, επεμβαίνουν μαζικά στις 

χρηματαγορές, με στόχο να διασώσουν τις υπερχρεωμένες τράπεζες 

και τον ίδιο τον εαυτό τους – αφού τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός

 τομέας των περισσοτέρων, έχει ξεπεράσει τα ανώτατα όρια του δανεισμού.

Ένα από τα βασικά όπλα τους, μία μέθοδος αντιμετώπισης της κρίσης

 καλύτερα, είναι η πολιτική της αύξησης της ποσότητας χρήματος – η οποία 

θεωρείται ως η πολιτική του μικρότερου κακού («το μη χείρων βέλτιστον»). 

Το αποτέλεσμα της είναι η συνέχιση της αύξησης των χρεών, η οποία όμως 

κάποια στιγμή φτάνει στα ανώτατα όρια της. Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, 

ειδικά στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η μοναδική λύση που θα 

απομείνει θα είναι η επέμβαση της ΕΚΤ – η οποία θα αναγκασθεί

 να επιλέξει το «μονεταρισμό» των χρεών, με την μαζική έκδοση νέων χρημάτων.

Το γεγονός αυτό θα μας οδηγήσει δυστυχώς σε έναν υψηλό 

πληθωρισμό, όπως τεκμηριώνεται από την ιστορία – όπου ο 

πληθωρισμός αποτελεί ουσιαστικά μία φορολογία, όπως όλες οι άλλες, 

η οποία όμως είναι εξαιρετικά ύπουλη, ενώ προκαλεί πολύ μεγάλες ζημίες 

στις οικονομίες των κρατών.

Ειδικότερα, αν και ο πληθωρισμός περιορίζει τα χρέη, δεν οδηγεί δυστυχώς

 σε ένα καλύτερο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στην καλύτερη περίπτωση,

 απλά επιτρέπει την περαιτέρω προβληματική επιβίωση των οικονομιών – 

ενώ θεωρείται ως μία πολύ ακριβή λύση, για να διατηρηθεί ένα 

χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο είναι αδύνατον 

να λειτουργήσει ως έχει μακροπρόθεσμα.

Βέβαια, οι κεντρικές τράπεζες (τα ίδια προβλήματα με την Ευρωζώνη 

έχουν οι Η.Π.Α., η Μ. Βρετανία, η Ιαπωνία και πολλές άλλες χώρες) 

τονίζουν κάθε φορά ότι, έχουν αρκετά μέσα στη διάθεση τους, 

με τα οποία μπορούν να απορροφήσουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα 

από τις αγορές, έτσι ώστε να αποφευχθεί ο πληθωρισμός – κάτι που 

τεχνικά είναι φυσικά εφικτό.

Εν τούτοις, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι η τεχνική της μείωσης

 της ποσότητας χρήματος, αλλά η δυνατότητα να αποφασισθεί κάτι τέτοιο

 από την πολιτική – κάτι που είναι πολύ δύσκολο, αφού ο πληθωρισμός 

μειώνει τα χρέη των νοικοκυριών, καθώς επίσης όλων των άλλων

 υπερχρεωμένων συντελεστών, ιδιαίτερα δε των τραπεζών. 

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΧΑΡΤΙΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Συνεχίζοντας, αν και ο κίνδυνος να εξελιχθεί ο πληθωρισμός σε 

υπερπληθωρισμό δεν φαίνεται σήμερα μεγάλος, παραμένει υπαρκτός.

 Σε μία τέτοια περίπτωση, όλοι οι συμμετέχοντες στην αγορά ανησυχούν, 

παρατηρώντας τη διαρκή αύξηση της ποσότητας χρήματος – 

με αποτέλεσμα να μην εμπιστεύονται πλέον τα χάρτινα χρήματα, τα οποία

 κατ’ επακόλουθο χάνουν ραγδαία, όσον αφορά την αγοραστική τους αξία.

Αν και ο κίνδυνος δεν φαίνεται σήμερα υπαρκτός, έχουμε την άποψη ότι,

 δεν είναι παράλογο να ασχοληθεί κανείς με ένα τέτοιο σενάριο, το οποίο 

έχει άμεση σχέση με το μέλλον του «ακάλυπτου», του μη

 εγγυημένου δηλαδή «χάρτινου» χρήματος, το οποίο επικράτησε στον

 πλανήτη μετά την κατάργηση του Bretton Woods.

Πολύ περισσότερο, επειδή η ευρωπαϊκή «πολιτική διασώσεων»

 (EFSF, ESM κλπ.), στα θεμέλια της οποίας «ελλοχεύει» μία

τραπεζική βόμβα μεγατόνων, ενώ στο δρόμο της έχει τοποθετηθεί

 μία θανατηφόρα γερμανική παγίδα, διορθώνει μόνο τα συμπτώματα

 της κρίσης – αφήνοντας ανέπαφες τις αιτίες της.  

 

Αναλυτικότερα «η αιτία των αιτιών», αυτή δηλαδή που «κρύβεται»

 στη βάση του προβλήματος, είναι η αρχιτεκτονική του σημερινού, 

χάρτινου νομισματικού συστήματος – της δημιουργίας χρημάτων 

από το πουθενά, μέσω κυρίως των εμπορικών τραπεζών.

Το γεγονός αυτό οδηγεί υποχρεωτικά σε συνεχώς αυξανόμενες

 και συχνότερες οικονομικές κρίσεις, οι οποίες αποτελούν ταυτόχρονα

 «την αιτία και το αιτιατό» της υπερχρέωσης. Για εκείνο το χρονικό διάστημα

 λοιπόν που δεν θα αποφασισθεί η αντιμετώπιση του κεντρικού προβλήματος 

της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, κυρίως εκ μέρους των εμπορικών

 τραπεζών, οι κρίσεις θα συνεχίζονται αυξανόμενες - μέχρι την τελική

 κατάρρευση του συστήματος.

Τα παραπάνω δεν αφορούν φυσικά μόνο την Ευρωζώνη, αλλά όλα εκείνες 

τις «νομισματικές ζώνες», οι οποίες χρησιμοποιούν ακάλυπτα, χάρτινα 

χρήματα – γεγονός που σημαίνει ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία 

παγκόσμια κρίση του συστήματος των χάρτινων χρημάτων.

 Οι προσπάθειες δε καταπολέμησης της κρίσης με την έκδοση νέων, «ακάλυπτων» 

χρημάτων, με τεχνητά χαμηλά επιτόκια δανεισμού (τα οποία 

διαστρεβλώνουν τις αξίες, δημιουργούν τεράστιες φούσκες και 

καταστρέφουν «το αόρατο χέρι της αγοράς»), είναι αδύνατον να έχουν

 αποτέλεσμα.

Κατά την άποψη μας, όπως επίσης πολλών άλλων οικονομολόγων, αποδεχόμενοι 

τη δυσκολία και τους κινδύνους της επιστροφής στον κανόνα του χρυσού, 

η μοναδική λύση είναι η κυκλοφορία χρημάτων, τα οποία θα είναι

 100% καλυμμένα (εγγυημένα) – γεγονός που είναι δυνατόν να συμβεί, 

εάν οι εμπορικές τράπεζες υποχρεωθούν να διαθέτουν εγγυήσεις στις εκάστοτε

 κεντρικές, ίσες με το 100% τω χρημάτων που δανείζουν (αντί μόλις 2% σήμερα). 

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Μετά τη μεγάλη ύφεση του 1929, πολλοί Αμερικανοί οικονομολόγοι τότε

 ήταν επίσης της άποψης ότι, οι εμπορικές τράπεζες θα έπρεπε να

 υποχρεωθούν να καλύπτουν όλα τα δάνεια που ενέκριναν, διατηρώντας 

100% εγγυήσεις στις εκάστοτε κεντρικές.

«Η βασική ιδέα είναι να ανεξαρτητοποιηθούν τα χρήματα από τις πιστώσεις», 

τεκμηρίωσε τότε τη θέση του ο οικονομολόγος I.Fisher 

ολοκληρώνοντας με το εξής: «Οφείλουμε να διαχωρίσουμε 

τη διαδικασία της δημιουργίας και της καταστροφής των χρημάτων, 

από τις τραπεζικές λειτουργίες».

Η πρόταση του κ. I. Fisher, γνωστή ως το «πλάνο του Σικάγου», 

εξετάσθηκε τότε πολύ σοβαρά από τον Αμερικανό πρόεδρο (F.Roosevelt), 

ο οποίος όμως δεν μπόρεσε να την εφαρμόσει στην πράξη – επειδή 

αντιστάθηκε με επιτυχία ο πανίσχυροςχρηματοπιστωτικός κλάδος, 

ο οποίος κερδίζει τεράστια ποσά, από το «βασιλικό» αυτό του προνόμιο.

Δύο οικονομολόγοι του ΔΝΤ τώρα ασχολήθηκαν με την ερώτηση, σχετικά 

με τα επακόλουθα της εφαρμογής αυτής της ιδέας στη σημερινή εποχή, 

προσπαθώντας να απαντήσουν με τη βοήθεια των μεθόδων της σύγχρονης 

μακροοικονομίας – δημιουργώντας ένα μοντέλο, το οποίο εμπλούτισαν 

με στοιχεία της αμερικανικής οικονομίας.

Τα αποτελέσματα των ερευνών τους ήταν εντυπωσιακά – αφού 

διαπιστώθηκε ότι, οι μελέτες των οικονομολόγων από το 1930 είναι εξ

 ολοκλήρου σωστές.

«Η εφαρμογή του πλάνου του Σικάγου σήμερα, θα μείωνε σημαντικά τις 

μανιοκαταθλιπτικές εξάρσεις των αγορών, οι οποίες είναι 

συνδεδεμένες με τους ρυθμούς ανάπτυξης-ύφεσης. Θα μπορούσε 

επί πλέον να εμποδίσει εντελώς τις τραπεζικές επιθέσεις (bank runs), καθώς 

επίσης να οδηγήσει στον περιορισμό των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών.

Εκτός αυτού, θα είχε σαν αποτέλεσμα την σημαντική καλυτέρευση 

του βιοτικού μας επιπέδου – ενώ θα προκαλούσε ανάπτυξη, η οποία θα 

πλησίαζε ακόμη και το 10% του ΑΕΠ», ήταν σε γενικές γραμμές 

τα συμπεράσματα των δύο οικονομολόγων.  

Ολοκληρώνοντας, από τη στιγμή εκείνη που τα κράτη παρέδωσαν

 το κυριαρχικό τους προνόμιο, σχετικά με τη δημιουργία χρημάτων, 

στις εμπορικές τράπεζες, καθώς επίσης τα κέρδη τους από αυτό 

(υπολογίζονται μεταξύ 5% και 10% επί των δημοσίων εσόδων), οι τράπεζες 

κατάφεραν να αναδειχθούν στον κυρίαρχο του παιχνιδιού – με αποτέλεσμα

 τα κράτη, οι πολίτες τους δηλαδή, να πληρώνουν ετήσια υπέρογκους

 τόκους (στην Ελλάδα σήμερα το κόστος δανεισμού του δημοσίου, 

οι τόκοι δηλαδή, ξεπερνούν το 25% των εσόδων από τη φορολογία).        

Ολοκληρώνοντας, σε σχέση με τη δημιουργία του χρήματος, είναι

 ίσως σκόπιμο να παραθέσουμε ξανά το παρακάτω κείμενο:  

Η ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Αναλυτικότερα, με τη διαδικασία της «δημιουργίας» χρήματος 

«κατασκευάζεται» ουσιαστικά το «λογιστικό χρήμα», το οποίο στη 

συνέχεια «διοχετεύεται» στο κυκλοφοριακό σύστημα της Οικονομίας. 

Το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει βέβαια με την εκτύπωση χρημάτων,

 αλλά με την λήψη δανείων εκ μέρους του δημοσίου, των επιχειρήσεων 

και των ιδιωτών, από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης, με τη δανειοδότηση 

των ιδιωτικών τραπεζών από τις εκάστοτε κεντρικές τους, ή από την

 αντίστοιχη μεταξύ τους, στη διατραπεζική αγορά.

Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία (ιδιώτης, δημόσιο) δανείζεται από μία 

εμπορική τράπεζα, «δημιουργούνται» αυτόματα νέα χρήματα – όπως

 και όταν η ιδιωτική τράπεζα δανείζει κάποια άλλη ή δανείζεται από την 

κεντρική. Εκτός αυτού, δημιουργούνται επίσης νέα χρήματα από τις ιδιωτικές 

τράπεζες, όταν αγοράζουν στοιχεία του Ενεργητικού τους (αξιόγραφα,

 ακίνητα κλπ.), ανοίγοντας πιστωτικό λογαριασμό (όψεως) στον πωλητή,

 με τον οποίο συναλλάσσονται.

Έτσι λοιπόν, η «δημιουργία» του νέου χρήματος είναι συνδεδεμένη 

με τη δημιουργία πιστώσεων, ενώ η εξόφληση των πάσης φύσεως δανείων, 

ή η πώληση των στοιχείων του ενεργητικού από τις τράπεζες

 «καταστρέφει», περιορίζει δηλαδή, την υφιστάμενη ποσότητα χρημάτων.

Τα «άϋλα» χρήματα δε που «παρασκευάζονται» ή «καταστρέφονται»

 με αυτόν τον τρόπο, ονομάζονται, σε αντίθεση με αυτά που προέρχονται 

από τα ευγενή μέταλλα, «Fiat Money» - από το λατινικό «fiat», το οποίο 

μεταφράζεται ως «δημιουργία» (στην προκειμένη περίπτωση, χρήματα

 που δημιουργούνται από το τίποτα).

Είναι ίσως σκόπιμο να προσθέσουμε εδώ ότι, τα χρήματα που

 δημιουργούνται με αυτή τη «μαγική» διαδικασία,αντιπροσωπεύουν

 πραγματικές αξίες (ΑΕΠ), εφόσον δανείζονται έναντι υλικών αξιών

 (ακίνητα, αξιόγραφα, μετοχές κλπ.), οι οποίες «δεσμεύονται» από τις τράπεζες 

σαν εγγυήσεις.

Όταν όμως οι υλικές αυτές αξίες είναι υπερτιμημένες, όπως στο παράδειγμα 

των Subprimes (Η.Π.Α., Ισπανία, Ιρλανδία κλπ.), όταν δηλαδή υπάρχουν

 «στρεβλώσεις» στις αγορές, τότε τα χρήματα που δημιουργούνται

 με το συγκεκριμένο αντίκρισμα είναι εντελώς αδικαιολόγητα – 

με αποτέλεσμα να «εκβάλλουν» στις γνωστές μας

 χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπου«καταστρέφονται» (διαγράφονται, 

καίγονται) στην πραγματικότητα οι υπερβάλλουσες ποσότητες.

Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης ότι, οι εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται

 να δανείζουν στους καταναλωτές (επιχειρήσεις και ιδιώτες), ένα 

συγκεκριμένο πολλαπλάσιο ποσόν των συναλλαγματικών αποθεμάτων

 τους (καταθέσεων), στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα.

Στην Ευρώπη (ΕΚΤ) είναι υποχρεωμένες να διαθέτουν ένα ελάχιστο

 απόθεμα καταθέσεων (ρεζέρβα) ύψους 2% - γεγονός που σημαίνει

 ότι μπορούν να δανείζουν το 50πλάσιο των καταθέσεων που διατηρούν

 στην κεντρική τράπεζα, με τη μορφή λογιστικών χρημάτων (θα αλλάξει

 στο 33πλάσιο, με βάση τη συνθήκη της Βασιλείας ΙΙΙ, αλλά από το 2018 – 

τόσος ήταν ο «πολλαπλασιαστής» κεφαλαίων στη Lehman Brothers, 

όταν χρεοκόπησε).

Σε ορισμένες χώρες (Καναδάς, Σουηδία, Μ. Βρετανία) δεν είναι 

υποχρεωμένες οι ιδιωτικές τράπεζες να διαθέτουν ελάχιστα αποθέματα στις

 κεντρικές. Φυσικά τηρούνται παράλληλα ορισμένοι άλλοι κανόνες,

 όπως το ύψος των καταθέσεων σε σχέση με την εκχώρηση δανείων,

 έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο για τις τράπεζες, η «διαχείριση» των 

αποταμιεύσεων και ιάφοροι άλλοι, στους οποίους θα αναφερθούμε

 εκτενέστερα στο μέλλον. Ειδικά όσον αφορά τα μετρητά χρήματα,

 η δημιουργία τους είναι αποκλειστικό «προνόμιο» της εκάστοτε

 κεντρικής τράπεζας – αν και αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος (περί το 3%), 

της συνολικής ποσότητας χρήματος, ενώ βαίνουν συνεχώς μειούμενα.

Η αιτία της μείωσης των μετρητών χρημάτων, ανεξάρτητα με τα όσα 

συνήθως λέγονται, είναι η περιορισμένη ωφέλεια (κερδοφορία) των 

τραπεζών, αφού δεν μπορούν να 50πλασιαστούν ανάλογα - 

παράλληλα με το ότι απαιτούνται ίσου ύψους καταθέσεις των εμπορικών, 

στις κεντρικές τράπεζες.

Αυτός είναι ουσιαστικά ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι συναλλαγές

 με μετρητά χρήματα περιορίζονται συνεχώς, ακόμη και νομοθετικά, 

αντικαθιστάμενες με το «πλαστικό χρήμα», με τη χρήση επιταγών ακόμη

 και για μικρά ποσά κλπ. Οι τράπεζες αντιπαθούν λοιπόν τις συναλλαγές

 με μετρητά, επειδή διαθέτουν συνήθως πολύ περιορισμένα αποθέματα 

πραγματικών χρημάτων – για κανέναν άλλο λόγο.     

Συνεχίζοντας, από τα παραπάνω τεκμηριώνεται με τον καλύτερο 

δυνατό τρόπο η «τοκογλυφική» λειτουργία των τραπεζών, η οποία δεν είναι

 «σχήμα λόγου», αλλά απτή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν μία 

τράπεζα διαθέτει καταθέσεις ενός εκατομμυρίου στην κεντρική μπορεί,

 σύμφωνα με όσα έχουμε αναφέρει, να δανείζει 50 εκατομμύρια –

 δηλαδή, 49.000.000 περισσότερα από αυτά που διαθέτει. Εάν χρεώνει 

λοιπόν επιτόκιο 5%, κερδίζει ετήσια 2.500.000, διαθέτοντας καταθέσεις

 ύψους 1.000.000. Επομένως, κερδίζει 250% ετησίως στο ποσόν 

που πραγματικά «επενδύει» - ένα εξόφθαλμα τοκογλυφικό επιτόκιο, 

άνω του 20% μηνιαία (οι τοκογλύφοι κερδίζουν πολύ λιγότερα).

Εάν συμπληρώσουμε δε ότι οι τράπεζες, με διάφορα τεχνάσματα, 

πολλαπλασιάζουν ακόμη περισσότερο τον «αέρα» που δανείζουν 

(για παράδειγμα, όταν ασφαλίζουν τα δάνεια τους, θεωρούνται σαν να μην

 υπάρχουν – έτσι λειτούργησαν οι τράπεζες με τα γνωστά μας πια CDS, 

τα Credit Default Swaps), τότε τα επιτόκια που απολαμβάνουν στο 

αρχικό τους εγγυητικό κεφάλαιο του 1.000.000, ξεπερνούν κατά πολύ 

το 500% ετησίως. 

Ο κίνδυνος τώρα των μαζικών αναλήψεων των καταθετών από τις 

τράπεζες (επιδρομή στις τράπεζες - Bank run) οφείλεται στο ότι, οι τράπεζες 

διαθέτουν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των καταθέσεων σε μετρητά, της 

τάξης του 3%. Εάν λοιπόν ένας μεγαλύτερος αριθμός καταθετών θελήσει 

να αποσύρει τα χρήματα του, οι τράπεζες αδυνατούν να τα διαθέσουν.

Έτσι συνέβη σε γενικές γραμμές στην κρίση του 1930 - κάτι που τελικά 

επιλύθηκε αργότερα, ως ένα βαθμό, με τη βοήθεια της ίδρυσης των

 κεντρικών τραπεζών, οι οποίες καλύπτουν (εν μέρει φυσικά),

 τέτοιου είδους ενδεχόμενα (Bank run).

Αυτό που επίσης συνέβη στην ίδια κρίση (1930), ήταν η μανία

 «αποχρέωσης» των νοικοκυριών (επιστροφή παλαιών δανείων, κανένας 

νέος δανεισμός) – γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα, αφενός μεν 

την «καταστροφή» μεγάλων ποσοτήτων χρήματος, αφετέρου 

το μηδενισμό της δημιουργίας νέων (μία από τις σημαντικότερες

 «παρενέργειες» του φαινομένου του «στασιμοπληθωρισμού», από τον 

οποίο κινδυνεύει τα μέγιστα σήμερα η χώρα μας, λόγω της ΔΝΤ-πολιτικής,

 στην οποία «σέρνεται» κυριολεκτικά η κυβέρνηση μας).     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε αρκετές χώρες δημιουργούνται ήδη κινήματα πολιτών, με στόχο την

 κατά 100% κάλυψη των δανείων από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης,

 με την επαναφορά της νομισματικής κυριαρχίας, του αποκλειστικού προνομίου

 καλύτερα της έκδοσης χρημάτων, στα κράτη.

Κατά την άποψη μας και με δεδομένο το ότι, οφείλει να αντιμετωπισθεί 

άμεσα η δικτατορία των τραπεζών, πριν οδηγηθούμε στην ολοκληρωτική 

κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, ανάλογα κινήματα 

οφείλουν να υπάρξουν και στην Ελλάδα – παρά το ότι τα προβλήματα 

της χώρας μας, η οποία ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα για τέταρτο

 συνεχές έτος, οφείλονται κυρίως στη «χρήση» της ως πειραματόζωο, 

εκ μέρους της Γερμανίας και των Η.Π.Α.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 28. Οκτωβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com     

Facebook   Twitter   Linked in   

                                          

    Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος

 (μακροοικονομία), πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές

 σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

casss