Η ρωσική στρατηγική απέναντι στο τουρκικό στρατό, οι φαντασιοπληξίες των Αμερικανών, και οι φόβοι Ελλήνων και Κύπριων – Ο πόλεμος των μεσογειακών χαρτών

by John Helmer, Moscow, Dances with Bears, Μετάφραση Wan Wert

Το μνημόνιο υπεγράφη στη Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου μεταξύ της Τουρκικής Κυβέρνησης και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφιλίωσης (GNA), μια από τις πλευρές του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη. Διαβάστε εδώ το μνημόνιο κατανόησης τους και το νέο τουρκικό χάρτη της Μεσογείου.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνέχισε αυτή την εβδομάδα με δυο πρόσθετες δηλώσεις . Τη Δευτέρα είπε: “Οι Ελληνοκύπριοι, η Αίγυπτος, η Ελλάδα και το Ισραήλ δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια γραμμή μεταφοράς φυσικού αερίου χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας.” Έπειτα την Τρίτη: “Εάν η Λιβύη επρόκειτο να υποβάλει αίτημα, θα στέλναμε επαρκή αριθμό στρατευμάτων. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας ασφαλείας, δεν υπάρχει εμπόδιο”.

Δεν πειράζει που αυτή τη στιγμή το GNA χάνει τον πόλεμο στη Λιβύη. Η τουρκική μπλόφα δεν θα λειτουργήσει εναντίον της Ρωσίας, η οποία στηρίζει τον ισχυρότερο αντίπαλο του GNA, τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA). Ούτε η Τουρκία εναντιώνεται στη Ρωσία. Αμφότεροι έχουν κοινό συμφέρον να διαφυλάξουν τον νέο αγωγό εξαγωγής αερίου, τον TurkStream, στη νότια Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, και να νικήσουν τον ανταγωνισμό.

Η τουρκική πρόκληση απευθύνεται προς τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, προκαλώντας τες να δοκιμάσουν με το δικό τους ναυτικό και αεροπορία να εκδιώξουν τους Τούρκους πίσω στα χερσαία σύνορά τους, να επιχειρήσουν έρευνες για φυσικό αέριο στον βυθό της περιοχής και να αναπτύξουν αγωγούς παραβιάζοντας το σύνορο πέρα του οποίου ,οι Τούρκοι στοχεύουν να τους σταματήσουν. Προς το παρόν, ο Ερντογάν υπολογίζει ότι οι Αμερικανοί, οι Έλληνες, οι Κύπριοι και οι Αιγύπτιοι δεν θα τολμήσουν να χτυπήσουν. Μέχρι στιγμής έχει δίκιο.

Πέρα από γενικότητες, η ρωσική στρατηγική στη Μεσόγειο δεν συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ούτε από τις χρηματοδοτούμενες από το κράτος ομάδες προβληματισμού. Σε περίπτωση πολέμου και κυρώσεων από τις “ΗΠΑ, πράγμα που είναι αναπόφευκτο – η Τουρκία είναι σύμμαχος της Ρωσίας εναντίον των κυρώσεων, επομένως η συμμετοχή της σε μια διαμάχη εναντίον των Ρώσων στη Συρία και τη Λιβύη είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα για το Κρεμλίνο.

Ο Αραβικός και Αμερικανικός Τύπος είναι πιο ελεύθεροι να σχολιάσουν την Ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών, στρατευμάτων ειδικών δυνάμεων, όπλων, πληροφοριών και ηλεκτρονικών όπλων μάχης. Οι Ρώσοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στη Λιβύη, οι οποίοι μιλούν στα ΜΜΕ, είναι ο Mikhail Bogdanov, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και Ο Lev Dengov, επικεφαλής της ρωσικής ομάδας επαφής για την ενδολιβυκή διένεξη . Ο Αντιναύαρχος Ιγκόρ Κοστιούκοφ, επικεφαλής της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών (GRU) του Γενικού Επιτελείου από τον περασμένο Δεκέμβρη, διευθύνει τις μυστικές υπηρεσίες και τις τακτικές επιχειρήσεις. Ο συντονισμός των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων έχει δοκιμαστεί εδώ και πολλά χρόνια από το Γενικό Επιτελείο, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Συμβούλιο Ασφαλείας στα σύνορα της Συρίας και της Ουκρανίας. Ο Kostyukov ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στη Συρία για κάποιο διάστημα. Έχει τιμωρηθεί δύο φορές από τις “ΗΠΑ για ισχυρισμούς περί κυβερνο-επιχειρήσεων στις εκλογές των “ΗΠΑ.

Left to right: Mikhail Bogdanov; Lev Dengov; Igor Kostyukov.

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παραδέχθηκε ότι συζητά για τη Λιβύη με τον Πρόεδρο Ερντογάν εδώ και αρκετούς μήνες, ξεκινώντας από τον Αύγουστο. Ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει τη Ρωσική στήριξη στον LNA και τον διοικητή του Χαλιφά Χαφτάρ τον επόμενο μήνα, οπότε και θα εγκαινιάσουν με τον Πούτιν τον αγωγό TurkStream. “Ελπίζω ότι οι Ρώσοι δεν θα αφήσουν τον Χαφτάρ να δημιουργήσει μια άλλη Συρία”, δήλωσε ο Ερντογάν αυτή την εβδομάδα. Ο Ερντογάν επικοινώνησε ξανά χθες τηλεφωνικά με τον Πούτιν για να συζητήσει για τη Συρία και τη Λιβύη .

“Οι πρόεδροι εξέφρασαν την ανησυχία τους για τις ένοπλες συγκρούσεις γύρω από την Τρίπολη”, αναφέρει το ανακοινωθέν του Κρεμλίνου. “Η άμεση κατάπαυση του πυρός και η επανάληψη των ενδολιβυκών ειρηνευτικών συνομιλιών θα συμβάλουν στην εξομάλυνση της κατάστασης”.

Τον Απρίλιο του 2008 ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν συναντήθηκε με τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι στη Λιβύη. Στη συνέχεια, ο Καντάφι επισκέφθηκε τη Μόσχα και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Τα ρωσικά συναισθήματα για τον Καντάφι έγιναν πιο θετικά μετά τη δολοφονία του στις 20 Οκτωβρίου 2011, από ό, τι ήταν κατά τα πενήντα χρόνια της εξουσίας του, ειδικά κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Γιέλτσιν. Αξιωματούχοι του Κρεμλίνου δεν εκτίμησαν ποτέ την απρόβλεπτη ικανότητα και το χιούμορ του Καντάφι. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απόλαυσε και τα δύο. Η στρατιωτική εκστρατεία του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης που οδήγησε στον θάνατο του Καντάφι συνέπεσε επίσης με την απογοήτευση της Ρωσίας για την ανετοιμότητα της Λιβύης να επενδύσει σε επιχειρήσεις αλουμινίου της Ρωσικής Oleg Deripaska· για λεπτομέρειες, διαβάστε αυτό.

Τον Οκτώβριο, σε μια συνέντευξη στα αραβικά μέσα ενημέρωσης, ο Πούτιν ήταν κατηγορηματικός καταδικάζοντας τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του Καντάφι, χαρακτηρίζοντας τα ως “κόλπο”: “Όσο για τη Λιβύη, εξακολουθεί να επικρατεί το χάος που προκλήθηκε από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις”, δήλωσε ο Πούτιν. “Αλλά σε αυτή την περίπτωση, οι Δυτικοί εταίροι έπαιξαν ένα κόλπο στις πλάτες μας, χρησιμοποιώντας τη τοπική διάλεκτο (δεν ξέρω πώς θα μεταφραστεί αυτό). Η Ρωσία ψήφισε υπέρ του αντίστοιχου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τι έλεγε εν ολίγοις αυτό το ψήφισμα, αν το διαβάσετε προσεκτικά; Το ψήφισμα απαγόρευε στον Καντάφι να χρησιμοποιεί την αεροπορία του κατά των ανταρτών. Αλλά δεν έλεγε τίποτα για αεροπορικές επίθεσης σε λιβυκό έδαφος. Αλλά αυτό ήταν που πραγματικά συνέβη.”

“Έτσι, βασικά, αυτό που συνέβη εκεί, έγινε παρακάμπτοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στη συνέχεια. Επικρατεί ακόμα χάος και σύγχυση, μια ροή μεταναστών πέρασε από τη Λιβύη στην Ευρώπη. Ο Καντάφι πάντα προειδοποιούσε γι’ αυτό, είπε ότι σταμάτησε τους Αφρικανούς μετανάστες από το να πάνε στην Ευρώπη. Μόλις αυτό το “τείχος” εξαφανίστηκε, άρχισαν να χύνονται στην Ευρώπη. Και τώρα οι Ευρωπαίοι παθαίνουν αυτό για το οποίο είχαν προειδοποιηθεί. Αλλά αυτό δεν είναι καν το βασικό ζήτημα. Το πιο σημαντικό, είναι η αποσταθεροποίηση ολόκληρης της περιοχής της Μέσης Ανατολής”.

Στις 6 Δεκεμβρίου στη Ρώμη με τον Ιταλό ομόλογό του, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λάβροφ ρωτήθηκε πώς βλέπει “τη συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα και την εφοδιαστική γραμμή, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών προμηθειών”. Έκανε τη διάκριση μεταξύ της τουρκικής μπλόφας στα χαρτιά και της στρατιωτικής κλιμάκωσης στην περιοχή. Αλλά δεν ανέφερε την Τουρκία. “Η κατάσταση στη Λιβύη είναι πολύ δύσκολη καθώς υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες που εμπλέκονται εκεί, και υπάρχουν πάρα πολλές ερωτήσεις για το ποιος είναι ο πιο νόμιμος. Έχουμε την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία, όπως είπα, πρέπει να τηρηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, το νόμιμα αναγνωρισμένο κοινοβούλιο της Λιβύης στο Τομπρούκ εξέφρασε την διαφωνία του για υπογεγραμμένο έγγραφο που αναφέρατε. Οι γείτονες της Λιβύης εξέφρασαν επίσης ανησυχία. Δεν μπορούμε παρά να το εξετάσουμε αυτό. Φυσικά, κάθε μέτρο που λαμβάνεται επιτόπου και στα χαρτιά θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη την εξαιρετικά ευαίσθητη φύση της κατάστασης και να συμβάλλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στη διασφάλιση ότι όλοι όσοι εμπλέκονται στην κρίση της Λιβύης θα ενεργούν από κοινού, θα κάθονται σε ένα τραπέζι. Αυτό περιλαμβάνει και την Αφρικανική Ένωση, η οποία έχει παραμεριστεί αδικαιολόγητα σε ό, τι αφορά τις εξελίξεις στη Λιβύη”.

Ένα ελληνικό ρεπορτάζ του Θεόδωρου Καρυώτη αυτό το μήνα δημοσίευσε μια σειρά τουρκικών χαρτών, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970 και απεικονίζοντας τη σταδιακή επέκταση των τουρκικών διεκδικήσεων σε μια αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) δυτικά και νότια στα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Erdogan publicised this map of Mavi Vatan (“Blue Homeland”) during a speech at the National Defence University in Istanbul:  For more details, read this.

Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας είναι “κωμικοί”, έγραψε ο Καρυώτης, “καθώς σύμφωνα με τη θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ/ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, οι Τούρκοι θα πρέπει να ενημερώσουν τον πρόεδρο Τραμπ ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Χαβάης, την ΑΟΖ των Αμερικανικών νησιών στην Αλάσκα που συνορεύουν με την Ρωσία, και των ΗΠΑ με την Κούβα και τις Μπαχάμες. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι, για τον Ταγίπ Ερντογάν, νησιά όπως η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σικελία, η Γροιλανδία, η Αυστραλία κ.ο.κ., δεν έχουν ΑΟΖ!”

Όχι τόσο κωμικά, σύμφωνα με μια δήλωση που εξέδωσε χθες ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Antonio Guterres. Μέσω εκπροσώπου, διακήρυξε στάση ουδετερότητας προς την Άγκυρα: “Η γραμματεία [του ΟΗΕ] δεν θα λάβει θέση ούτε θα σχολιάσει θέματα που αφορούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών για τους θαλάσσιους χώρους τους”.

Έκθεση στα ελληνικά του Μάριου Ευριβιάδη, πρώην Κύπριου διπλωμάτη, προεδρικού σύμβουλου και πλέον πανεπιστημιακού καθηγητή, επικρίνει την παθητικότητα αυτή εν όψει της “χαρτογραφικής προπαγάνδας” της Τουρκίας, όπως την αποκαλεί. Η Τουρκία έχει σχετικά μικρή ακτογραμμή, επισημαίνει ο Ευριβιάδης, κατατάσσοντας 20η στο διεθνές τραπέζι. Έτσι, η Τουρκία έχει σχετικά μικρότερη απαίτηση για αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) — σημαντικά λιγότερο από την Ελλάδα, η ακτογραμμή της οποίας είναι η μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου, σχεδόν διπλάσια από την Τουρκία. 13.726 χιλιόμετρα σε σύγκριση με 7.200.

Source:  https://www.worldatlas.com/

Αλλά αυτό είναι στα χαρτιά, όχι στη πράξη , τονίζει ο Ευριβιάδης. Επικρίνει δριμύτατα την αποτυχία μιας διαδοχής ελληνικών κυβερνήσεων, στο να αμφισβητήσουν τους τουρκικούς ισχυρισμούς. “Με μισή αλήθεια, οι Τούρκοι εποφθαλμιούν τη μισή Ελλάδα – τα ελληνικά νησιά. Και οι μισές αλήθειες είναι πολύ χειρότερες από τα ψέματα. Είναι ο βασικός και κρίσιμος παράγοντας της προπαγάνδας… Οι Τούρκοι δεν αναφέρονται ποτέ στην “ακτογραμμή” τους στη Μεσόγειο. Λένε πάντα ότι έχουν τη μεγαλύτερη “ηπειρωτική ακτογραμμή” της Μεσογείου, δηλώνοντας, κατά συνέπεια, ότι “δικαιούνται” το “μερίδιο του λέοντος” της ΑΟΖ της Μεσογείου, προς ζημία της γειτονικής Ελλάδας και της Κύπρου. Με αυτό το ανατολίτικο “αστείο” οι Τούρκοι προσπαθούν να ακυρώσουν τη μισή Ελλάδα… Η ελληνική εδαφική κυριαρχία στα ελληνικά νησιά, αναφέρουν οι Τούρκοι, δεν υπάρχει… Δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν ΑΟΖ. Δεν έχουν τίποτα. Η Ρόδος, η Κάρπαθος, η Κάσος, το Καστελόριζο κ.ο.κ. Και τώρα [μετά τον χάρτη Τουρκίας-Λιβύης], μαθαίνουμε, ούτε καν η Κρήτη. Για τους Τούρκους, τα ελληνικά νησιά δεν υπάρχουν”.

Ο Ευριβιάδης είναι επικριτικός για την αποτυχία της Ελλάδος να αποκρούσει τους ισχυρισμούς της Τουρκίας στα χαρτιά όσο και στρατιωτικά “Ειδικά για το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων και της ΑΟΖ, η Αθήνα κυνηγά την ουρά της εδώ και δεκαετίες με την πεποίθηση ότι η τουρκική επιθετικότητα θα εξατμιστεί ως δια μαγείας”. Για το ότι δεν συμβαίνει αυτό, κατηγορεί τις ΗΠΑ, την κυβέρνηση Ομπάμα, καθώς και την Κυβέρνηση Τραμπ, για την υποστήριξη των Τούρκων και για τη στρατηγική των ΗΠΑ εν γένει έναντι της Ρωσίας.

Ο Ευριβιάδης δημοσιεύει πρόσφατο χάρτη του Γραφείου Ενεργειακών Πόρων του υπουργείου Εξωτερικών, με τίτλο “Επιλεγμένη Ενεργειακή Υποδομή στην Ανατολική Μεσόγειο”. Αυτός έχει αποχαρακτηριστεί κατόπιν αιτήματος της αμερικανικής εφημερίδας Freedom of Information.

Text source:  https://amp.mcclatchydc.com/ Source of map: https://assets.documentcloud.org/

Σύμφωνα με την αξιολόγηση του Ευριβιάδη, “όλοι οι αγωγοί ενέργειας οδηγούν στην Τουρκία. Καθώς υπάρχει ο χάρτης της ΑΟΖ της Κύπρου, αυτή εμφανίζεται μεν στον αμερικανικό χάρτη, αλλά τα γραφικά του φιλοτουρκικού χάρτη την επικαλύπτουν λόγω των τουρκικών αξιώσεων. Επίσης, επειδή δεν υπάρχει χάρτης με τις ελληνικές αξιώσεις, ολόκληρη η περιοχή παρουσιάζεται ως τουρκική. Σήμερα, οι Αμερικανοί έχουν αποδεχθεί προς το σκοπό αυτό τους τουρκικούς ισχυρισμούς… Στη Λιβύη, ο επόμενος επίσημος αμερικανικός χάρτης θα περιλαμβάνει και τιςς τουρκικές αξιώσεις”.

Αξιωματούχοι των ΗΠΑ κάνουν σαφές ότι αυτός ο χάρτης έχει συνταχθεί για να καταδείξει τη στρατηγική τους απέναντι στις ενεργειακές εξαγωγές της Ρωσίας. “Η αντιμετώπιση της υφέρπουσας επιρροής της Ρωσίας στους ενεργειακούς πόρους στην περιοχή, αναφέρουν οι αξιωματούχοι, “θα μπορούσε σίγουρα να έχει ως συνέπεια”, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, την επίλυση των διαφωνιών σχετικά με τη θαλάσσια οριοθέτηση υπέρ των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ, των Ισραηλινών και των Τούρκων. “Ο χάρτης σκιαγραφεί τα πετρελαϊκά πεδία και φυσικού αερίου Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ και Λιβάνου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και χαράσσει μεταξύ τους πιθανές οδούς για εξαγωγή, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να διευκολύνουν την πώληση περιφερειακού αερίου στην ΕΕ. “Είναι μια κατάφωρα προφανής επιλογή πολιτικής που υποστηρίζει τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των περιφερειών. Δεν υπάρχουν πολλά μειονεκτήματα. Αλλά απαιτεί προσοχή στη λεπτομέρεια, και για πάνω από δύο χρόνια έγινε μια προσπάθεια επανεφεύρεσης του τροχού που έχει σπαταλήσει χρόνο”, ανέφερε σε εφημερίδα ο Amos Hochstein, συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις στην κυβέρνηση Ομπάμα.

Αυτή η στρατηγική είναι ευσεβείς πόθοι, σύμφωνα με τον Simon Henderson (δεξιά), πρώην δημοσιογράφο των Financial Times και τώρα μέλος ενός ισραηλινού θινκ τανκ στην Ουάσιγκτον. “Η ιδέα ότι η ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ισορροπία με τέτοιο τρόπο ώστε να μειωθεί το μερίδιο της ρωσικής αγοράς είναι φαντασίωση – η δίψα της Ευρώπης για φυσικό αέριο είναι τόσο τεράστια, και η ικανότητα της Ρωσίας να παρέχει το φυσικό αέριο είναι τόσο μεγάλη, που είναι ένα άγριο όνειρο να την επιτύχουμε ακόμη και δεδομένων των περιορισμένων αποθεμάτων που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής. Το να ελπίζεις ότι μπορείς να βρεις αέριο δεν είναι το ίδιο με το να βρίσκεις αέριο”.

Φαντασίωση ή όχι, η ρωσική δημόσια τάξη διατηρεί ίσες αποστάσεις απ όλες τις λιβυκές φατρίες, εκτός από τους ισλαμιστές. Ο Σαράιτζ του GNA, για παράδειγμα, συμμετείχε επίσημα στις συναντήσεις Ρωσίας-Αφρικής στο Σότσι τον Οκτώβριο. Ο Πούτιν είπε στον Sarraj κατά τησυνάντησή τους: “Σας ευχόμαστε”, του είπε ο Πούτιν, “ταχεία αποκατάσταση της ειρήνης, του νόμου και της τάξης, είμαι βέβαιος ότι η επιθυμία για συμφωνία μεταξύ όλων των αντιμαχόμενων μερών θα πρέπει να οδηγήσει στην αποκατάσταση της λιβυκής κρατικής υπόστασης. Θα συμβάλουμε όλοι σε μια τέτοια διαδικασία”.

Left: Sarraj with Putin in Sochi, October 24.   Right: Sarraj with Erdogan in Istanbul, December 13.

Ταυτόχρονα, πολύ μεγαλύτερο από το ρωσικό ενδιαφέρον για την Λιβύη, είναι το ρωσικό συμφέρον για άμυνα εναντίον των αμερικανικών σχεδίων στην ανατολική Μεσόγειο. Ο Ερντογάν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό.

infognomonpolitics.gr

Ν.Ρολάνδης: «Οι ελληνικές ηγεσίες δεν θέλουν πόλεμο με την Τουρκία γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν τη μισή Ελλάδα»

Αποκαλύψεις «φωτιά» από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου για το ρόλο του Γιώργου Παπανδρέου στο ΥΠΕΞ το 2003

Απαντήσεις γιατί η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ με την Κύπρο ή με την Αίγυπτο αλλά και τον ρόλο που είχε διαδραματίσει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Γ.Παπανδρέου στην οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2003 έδωσε ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Ρολάνδης στο Γιώργο Τράγκα.

 “Η Ελλάδα ήταν πάντα προσεκτική, δεν ήθελε να προκαλέσει την Τουρκία και κράτησε αυτή τη στάση από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ακόμη και ο Ανδρέας Παπανδρέου που είχε πει βυθίστε το  Χόρα όταν είχε βγει το Σισμίκ δεν τόλμησε να κάνει κάποια επιθετική ενέργεια.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αλλά και υπόλοιποι πρωθυπουργοί της Ελλάδας δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν μια σύγκρουση όπου θα μπορούσε κάποιος να χάσει τη μισή Ελλάδα.

Όταν εγώ πήγα να κάνω συμφωνία ΑΟΖ με την Αίγυπτο η Ελλάδα παρενέβη να πάμε νοτιότερα τα σύνορα για να μην υπάρχει επαφή με την περιοχή του Καστελόριζου καθώς η Τουρκία θεωρούσε τον καθορισμό συνόρων στην περιοχή Casus Belli (αιτία πολέμου).

Τώρα, με τον καθορισμό ΑΟΖ Τουρκίας -Λιβύης η Τουρκία διαρρηγνύει τα κυριαρχικά δικαιώματα και της Κύπρου και της Ελλάδας. Είναι σαν να δίνει  στον στρατό της εντολή να μπει 10 χιλιόμετρα στον Έβρο.

Η Τουρκία παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Να σημειωθεί, επίσης, ότι μπορεί να αντλήσει τεχνογνωσία από φίλες χώρες όπως το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν για την άντληση πετρελαίου ή φυσικού αερίου.

Το ΝΑΤΟ κάνει τα στραβά μάτια σε όλες τις παραβιάσεις της Τουρκίας αφού μέχρι τώρα ο Ερντογάν έχει παραβιάσει την κυριαρχία και της Συρίας και της Κύπρου.

"Ο Τούρκος πρόεδρος είναι επικίνδυνος"

Και συνέχισε ο πρώην υπουργός εξωτερικών κος  Ρολάνδης “

"H Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει μια κατάσταση όπως η Κίνα στις γειτνιάζουσες θαλάσσιες περιοχές όπου καμιά άλλη χώρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Έτσι και η Τουρκία αξιοποιεί τη θεωρία ότι η δύναμη δημιουργεί δίκαιο. Η Ε.Ε. μπορεί να καταδικάζει τις ενέργειες της Τουρκίας στη θεωρία στην πράξη όμως κάνει πολύ λίγα.

Η Τουρκία αυτήν τη στιγμή με τα ερευνητικά πλοία που έχει στείλει στην Κύπρο παραβιάζει τον εθνικό πλούτο και την εθνική κυριαρχία της Κύπρου με αποτέλεσμα  η Κύπρος να  μην μπορεί να καθορίσει ΑΟΖ”.

Ο κος. Ρολάνδης επισήμανε, επίσης, ότι για να λυθούν οι διαφορές με την Τουρκία στο δικαστήριο της Χάγης βασική προϋπόθεση είναι ότι πρέπει η Τουρκία να θέλει να πάει, τονίζοντας ότι οι εταιρίες πετρελαίου δεν μπαίνουν σε περιοχές αμφισβητούμενες όπου υπάρχει ο κίνδυνος συρράξεων.

Τέλος, αναφερόμενος στο σήμερα ο κος Ρολάνδης τόνισε ότι με τις ενέργειες της Τουρκίας οδηγούμενα σε κρίση. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει ένα moratorium και να υπάρξει διάλογος για να μη φτάσουμε σε σύγκρουση”.

Τι είχε γίνει το 2003

Ειδικότερα με την αποκάλυψη του τι είχε γίνει το 2003, όταν η Κύπρος ήθελε να υπογράψει ΑΟΖ με την Αίγυπτο ο πρώην Κύπριος υπουργός, Εξωτερικών είχε πει:

Βασικό επιχείρημα της Τουρκίας είναι γενικά ότι τα νησιά δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ΑΟΖ και με αυτό τον τρόπο δεν αναγνωρίζει πως η Κύπρος, η Κρήτη και το Καστελόριζο έχουν επήρεια ΑΟΖ, γεγονός που θα επιτρέπει στην Ελλάδα να οριοθετήσει θαλάσσιες ζώνες μαζί με Κύπρο και Αίγυπτο.

Τα προηγούμενα χρόνια Κύπρος και Ελλάδα είχαν την ευκαιρία να προβούν σε μια «κίνηση ματ» απέναντι στην Τουρκία, ωστόσο η ευκαιρία αυτή χάθηκε σκανδαλωδώς το 2003.

Συγκεκριμένα, στις 17 Φεβρουαρίου του 2003 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου σχετικά με την εκμετάλλευση των δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου, με το θέμα να χειρίζεται ο τότε υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού Νίκος Ρολάνδης.

Όπως αποκάλυψε ο κ. Ρολάνδης σε παλαιότερη τηλεοπτική εκπομπή σε ελλαδικό κανάλι, το 2003 η Αθήνα είχε ζητήσει από τη Λευκωσία, στη συμφωνία οριοθέτησης που θα έκανε με την Αίγυπτο να μείνει 5 ναυτικά μίλια ανατολικότερα στο δυτικό άκρο, όπως και έγινε.

Υπενθυμίζεται ότι τότε Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου και η παραίνεση αυτή προς τη Λευκωσία έγινε, προφανώς, για να μην ενοχληθούν οι Τούρκοι, αφού η συμφωνία θα απεδείκνυε πως το Καστελόριζο διαθέτει ΑΟΖ.

Το 2011 ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου επαναβεβαίωσε τα όσα διαδραματίστηκαν τότε, στο πλαίσιο τηλεοπτικής εκπομπής στο ΡΙΚ. «Η Ελλάδα ήταν πάντα διστακτική να εγείρει θέματα, στα οποία έχει διαφορές με την Τουρκία για το δίκαιο της θάλασσας. […]

Ηγέρθη θέμα γιατί, αν η Ελλάδα μετρούσε τη δική της περιοχή από το Καστελόριζο, που είναι το ακραίο σημείο, προς την Κύπρο τότε αλλού θα ήταν η ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας».

Σε αυτό το σημείο ο κ. Ρολάνδης επικαλείται, μάλιστα, και πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείο του τότε γενικού εισαγγελέα, με αντιπροσωπεία του ελληνικού ΥΠΕΞ, η οποία «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μην υπογράψει την αρχική θαλάσσια οριοθέτηση!!!

«Μας είπε το εξής: Αν δεχτούμε την ελλαδική θέση ότι το Καστελόριζο έχει πλήρη επήρεια στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, τότε η μέση γραμμή θα είναι μέχρι εδώ.

Αν δεχτούμε την Τουρκική θέση ότι το Καστελόριζο δεν έχει επήρεια, τότε η γραμμή είναι αλλού.

Ο κ. (τάδε) για αποφυγή των προβλημάτων αυτών προέτρεψε την κυπριακή πλευρά όπως διορθωθούν οι συντεταγμένες και τα σύνορα δυτικά να σταματήσουν μέχρι 8 ναυτικά μίλια μέσα από εκεί που έχουν συμφωνηθεί, ούτως ώστε να αποφευχθούν οποιεσδήποτε επιπλοκές με γείτονες χώρες».

H τότε αντίδραση από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών στην Ελλάδα σχετικά με τα όσα κατήγγειλε ο κος Ρολάνδης ήταν, μεταξύ άλλων, η εξής:

«Οι ελληνικές θέσεις σχετικά με την ΑΟΖ και ιδιαίτερα του Καστελόριζου, έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια από όλες ανεξαιρέτως τις Ελληνικές κυβερνήσεις. Επ’ αυτού, ουδείς μπορεί να διαφωνεί. Αν το πράττει, δίνει επιχειρήματα στην τουρκική πλευρά».

pronews.gr

ΚΙΝΑΛ κατά Γ. Ραγκούση: «Η κατάντια του δεν έχει τελειωμό - Πόσο πιο χαμηλά θα ξεπέσει» (φωτο)

Εξαλλοι είναι στο ΚΙΝΑΛ με τον Γιάννη Ραγκούση, που σε ανάρτησή του εμφάνισε φωτογραφίες με διάφορους χρυσαυγίτες που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία, και δίπλα έβαλε φωτογραφίες με στελέχη του Κινήματος Αλλαγής.

Από τις πιο θυμωμένες απαντήσεις σε αυτή 

την προβοκάτσια ήταν εκείνη της Νάντιας Γιαννακοπούλου που έκανε λόγο για κατάντια και γενιτσαρισμό του Γιάννη Ραγκούση που έβαλε τις φωτογραφίες δίπλα δίπλα όπως λέει, «για να μας εξισώσει».

Εγραψε η Νάντια Γιαννακοπούλου:

«Η κατάντια του Γιάννη Ραγκούση δεν έχει τελειωμό. Ξεπερνώντας κάθε όριο πολιτικού γενιτσαρισμού έφτασε στο σημείο να βάλει φωτογραφίες στελεχών του ΚΙΝΑΛ, που πήγαμε στο χθεσινό συλλαλητήριο, 

δίπλα σε αυτές χρυσαυγιτών προφανώς 

για να μας εξισώσει. Αφήνω στην άκρη την πολιτική ανοησία να απαιτεί από το ΚΙΝΑΛ να γυρίσουμε την πλάτη στο 65-70% των

 Ελλήνων που διαφωνεί με τη Συμφωνία των Πρεσπών και να αποκοπούμε από 

τις εθνικές και πατριωτικές ρίζες μας.

 Είναι γνωστό εξάλλου ότι δεν τον ενδιαφέρει το καλό του ΚΙΝΑΛ, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ. 

Αναρωτιέμαι όμως, πόσο χαμηλά 

μπορεί να ξεπέσει κάποιος που έγινε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, Υπουργός του ΠΑΣΟΚ και σήμερα στρέφεται με τόση χολή εναντίον των ανθρώπων που κάποτε τον στήριξαν.

Μέχρι τώρα δεν είχα ασχοληθεί μαζί του. 

Ούτε με τα κόμματα που ίδρυσε και 

έμειναν στα χαρτιά επειδή ουδείς τον ακολούθησε, ούτε με τις διάφορες 

κινήσεις στις οποίες μπαινόβγαινε,

 ούτε καν με το γεγονός ότι έχει 

μετατραπεί σε πολιτικό κολαουζο 

του κ.Τσίπρα, τον οποίο ο ίδιος ο Γιάννης Ραγκούσης έχει αποκαλέσει «τον 

πιο ανέντιμο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης». 

Του θυμίζω, όμως, πως όταν ο ίδιος ήταν μεγαλοϋπουργός με τη δική μας στήριξη, 

αυτοί που σήμερα τον έχουν βάλει 

να κάνει τη βρώμικη δουλειά, αποκαλούσαν 

και εκείνον «προδότη», «γερμανοτσολιά», «Τσολάκογλου», «Πινοσέτ», «ηθικό 

αυτουργό σε αυτοκτονίες» και τύπωναν

 αφίσες «καταζητείται» με το πρόσωπό 

του επειδή ψήφισε τα μνημόνια

 και οργάνωναν σε βάρος του 

επεισόδια με προπηλακισμούς και βιαιοπραγίες. 

Αλλά θα μου πείτε, άνθρωπος 

που δεν έχει στοιχειώδη πολιτικη 

αξιοπρέπεια και γλείφει τους πρώην 

υβριστές του, είναι λογικό να μην 

σεβαστεί ούτε την εθνική αξιοπρέπεια.

 Να ξέρει πάντως ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς. Και να είναι σίγουρος πως όταν πάψει να τους 

είναι ο «χρήσιμος ηλίθιος» θα τον 

πετάξουν κι αυτόν όπως και τόσους άλλους. Όσοι μείναμε στο ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα,

 μπορεί να μην απολαύσουμε τα 

αξιώματα που απήλαυσε εκείνος, 

αλλά θα περπατάμε με το κεφάλι ψηλά. 

Και όχι με τη γλώσσα έξω...»

Αλλά και το στέλεχος του ΚΙΝΑΛ Σπύρος Καρανικόλας, έγραψε μια πολύ σκληρή απάντηση στον Γιάννη Ραγκούση, 

σημειώνοντας ότι σέβεται την αγωνία του «να γλείψει εκεί που έφτυνε μέχρι χθές»:

«Γιάννη Ραγκούση, σέβομαι την αγωνία

 σου να γλείψεις εκεί που έφτυνες 

μέχρι χτες. Σέβομαι ότι τώρα συντάχθηκες απροκάλυπτα μαζί με τον τυχοδιώκτη

 για να διαλύσετε παρέα το ΠΑΣΟΚ. 

Σέβομαι ότι σε «πίεσε» ο Παπανδρέου

 και ο Βενιζέλος, από την αφάνεια που

 ήσουν, να γίνεις Υπουργάρα, όπως είπες, και μετά η Γεννηματά σε «πίεσε» να κατέβεις υποψήφιος Πρόεδρος με το ΚΙΝΑΛ 

για να σε κατατάξουν οι προοδευτικοί πολίτες τελευταίο στις εκλογές. Αλλά να

 θυμάσαι ότι αυτοί με τους οποίους συναγελάζεσαι τώρα είναι αυτοί 

που σε έλεγαν προδότη και σου ετοίμαζαν κρεμάλα στο Γουδί. 

Είναι αυτοί που από τότε μέχρι τώρα πορεύτηκαν στις πλατείες και 

στο Κοινοβούλιο παρέα με 

τους φασίστες. Είναι αυτοί που 

συνεργάστηκαν με την δεξιά, 

για να στείλουν τον Ανδρέα Παπανδρέου κατηγορούμενο στο Ειδικό Δικαστήριο. 

Είναι αυτοί που δίχασαν και διχάζουν μέχρι σήμερα έναν ολόκληρο λαό στο βωμό της καρέκλας τους. Καλή πορεία λοιπόν 

και άξιο το γλείψιμό σου. Ελπίζω 

να σε δούμε στον επόμενο 

ανασχηματισμό ξανά «Υπουργάρα», 

μαζί με την Κουντουρά, τον Κουίκ, 

τον Παπαχριστόπουλο,

 τον Παπαγγελόπουλο, τον Ζουράρη, 

τον Κόκκαλη και την υπόλοιπη «κεντροριστερά». Είναι δίκαιο 

και πρέπει να γίνει πράξη!»

Η ανάρτηση του Γιάννη Ραγκούση που προκάλεσε σάλο και μεγάλες αντιδράσεις:

pronews.gr

Τα ανήθικα πλεονεκτήματα της Αριστεράς

Από σχολική θεατρική  παράσταση Δημοτικού σχολείου.

Αν κοιτάξουμε πίσω στο 2015 και προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε ποιος ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας που οδήγησε στην εκλογή του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς τον Ιανουάριο και στην επανεκλογή του το Σεπτέμβριο, θα καταλήξουμε αναμφίβολα σε ένα συμπέρασμα: ήταν η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ότι δεν είχε καμία συμμετοχή στη φαύλη οικονομική διαχείριση, στη διαφθορά και στον εκμαυλισμό του δημόσιου βίου που κυριάρχησαν στη χώρα για πολλά χρόνια με ευθύνη των μεταπολιτευτικών Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και είχαν ως αποτέλεσμα την κρατική χρεοκοπία. Ήταν αυτό που με περισσή αυταρέσκεια και έπαρση τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ονόμασαν το "ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς".

Βέβαια, η συγκεκριμένη επιτυχία δεν θα ήταν δίκαιο να πιστωθεί αποκλειστικά στους υπεύθυνους επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ και την τωρινή του ηγεσία. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες συντονισμένης και μεθοδικής προσπάθειας και εργασίας στον τομέα της προπαγάνδας από την ευρύτερη Αριστερά. 
Υπήρξαν χιλιάδες "στρατευμένοι" διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημιουργοί του λόγου, δημοσιογράφοι, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που από τη λήξη του Εμφυλίου και μετά φρόντισαν να εμποτίσουν αυτήν την αντίληψη περί "ενάρετης" Αριστεράς στο συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας.
Ήταν αυτοί που επί μακρά σειρά ετών καλλιεργούσαν και "πουλούσαν" μία εξιδανικευμένη εικόνα των κομμουνιστικών καθεστώτων που καταδυνάστευαν τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, της Κίνας και άλλων χωρών παγκοσμίως.
Ήταν οι ίδιοι που ζητούσαν, διακριτικά στην αρχή, εντονότερα στη συνέχεια, να εφαρμοστούν τα σοσιαλιστικά πειράματα και στη χώρα μας, παρουσιάζοντας ως αδιέξοδη και αποτυχημένη τη συντηρητική και ευρωπαϊκή πορεία που ακολούθησε η χώρα μας μετά τη λήξη του Εμφυλίου. 
Ήταν αυτοί που διέδωσαν τον αντιαμερικανισμό, που φιλοτέχνησαν την εικόνα της "Ευρώπης των Μονοπωλίων", που στήριξαν την προσπάθεια για θυματοποίηση της "αθώας" Αριστεράς στα μάτια της κοινής γνώμης και κατηγόρησαν ως αντιδραστικούς όλους τους μεταπολεμικούς ηγέτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, ακόμη και τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Η επιβολή της τυραννίας από τη χούντα των συνταγματαρχών και η εθνική καταστροφή της Κύπρου ήταν τα γεγονότα που συνετέλεσαν καθοριστικά στο να εμπεδωθεί από την ελληνική κοινή γνώμη η άποψη ότι τελικά η Αριστερά είχε δίκιο σε αυτά που έλεγε. Η εδραίωση αυτής της πεποίθησης σε ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας μετά το 1974 ήταν που ανέδειξε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος με την οξυδέρκεια που τον χαρακτήριζε ήταν ο πολιτικός που αντιλήφθηκε πρώτος την τεράστια δυναμική της ιδεολογίας της Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό.
Ως κόμμα της Σοσιαλιστικής Αριστεράς αυτοπροσδιορίστηκε και πρωταγωνίστησε το ΠΑΣΟΚ. Με ακραίες και ριζοσπαστικές θέσεις στην αρχή, με μετριοπαθέστερες απόψεις στην πορεία της "ωρίμανσής" του αργότερα. Ποτέ όμως δεν έπαψε να εκφράζει ένα μεγάλο μέρος πολιτών που ένιωθαν Αριστεροί. Η αντιδεξιά ρητορεία που υιοθετήθηκε εξαρχής από το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιήθηκε στο πέρασμα των χρόνων για να κρατήσει την απόσταση μεταξύ των οπαδών του και της συντηρητικής παράταξης, που κατά κύριο λόγο εξέφραζε και εκφράζει ακόμη η Νέα Δημοκρατία. Η ίδια αυτή ρητορική ήταν που διατήρησε στα μυαλά μεγάλου μέρους των πολιτών τον μύθο της "καλής" Αριστεράς και της "κακής" Δεξιάς και τον μετέφερε έως τις μέρες μας.
Σε αυτήν την αντίληψη περί αγνότητας της Αριστεράς πάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει την υπέρβαση και να προσεταιριστεί το σύνολο σχεδόν των διαψευσμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που από το 44% του 2009, βρέθηκε στο 12% το 2012 και στο 4,5% τον Ιανουάριο του 2015 μετά τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Μάλιστα, η παρουσία στο τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ ενός νεότατου σε ηλικία πολιτικού που είχε αριστερές "αγωνιστικές" περγαμηνές από τα μαθητικά του χρόνια, αλλά δεν είχε λάβει ποτέ κανένα δημόσιο αξίωμα και άρα ήταν υπεράνω υποψίας, τη στιγμή που όλοι του οι πολιτικοί αντίπαλοι είχαν διατελέσει σημαίνοντα στελέχη του "σάπιου" συστήματος, επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό περί "καθαρότητας" και "ηθικού πλεονεκτήματος" που διακήρυττε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Έτσι, βρέθηκαν πολλοί ψηφοφόροι που, αν και ιδεολογικά δεν ανήκαν σε αυτόν το χώρο, πίστεψαν το 2015 το αφήγημα περί "ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς" και παρέβλεψαν εντελώς το γεγονός ότι στην πραγματικότητα ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ στελεχωνόταν και διοικούταν από ανθρώπους μαρξιστικών πεποιθήσεων,  που στην πλειονότητά τους είχαν μείνει για πολλά χρόνια στο περιθώριο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, περιμένοντας να έρθει η ώρα να εφαρμόσουν τις παρωχημένες ιδέες τους.
Και ας μην πει κάποιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μαρξιστικό κομμουνιστικό κόμμα. Το διατυμπανίζουν όλα του τα κορυφαία στελέχη, από τον Υπουργό των Οικονομικών Τσακαλώτο, μέχρι τον "αναμορφωτή" του ασφαλιστικού συστήματος Κατρούγκαλο και κάποιους γραφικούς που στο Υπουργείο τους έχουν αναρτήσει φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη. Για να μην πούμε για αυτούς που έφυγαν μετά την "κωλοτούμπα" του 2015 και ίδρυσαν στη συνέχεια διάφορα αποκόμματα που καλύπτουν όλο το φάσμα της κομμουνιστικής φιλοσοφίας. Ακόμη και πολλοί που δεν το διαλαλούν, υπήρξαν παλαιότερα μαρξιστές, ενώ κανείς τους δεν τολμά να αποκηρύξει δημοσίως τον Μαρξ, τον Στάλιν και τις Κομμουνιστικές δικτατορίες του περασμένου αιώνα.
Όπως αποδείχθηκε πολύ γρήγορα, μετά τους ερασιτεχνισμούς και τους καταστροφικούς χειρισμούς του πρώτου εξαμήνου του 2015, πέρα από το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα η "πρώτη φορά Αριστερά" δεν είχε να επιδείξει ως Κυβέρνηση κανένα άλλο πλεονέκτημα. Απεναντίας, αποδείχθηκε τραγικά κατώτερη των περιστάσεων και δημιούργησε για τη χώρα μία κατάσταση ακόμη χειρότερη από αυτήν που παρέλαβε.
Όμως, κατά ένα εντελώς παράδοξο τρόπο, η ίδια δεν υπέστη τις απώλειες και τη φθορά που κανονικά θα έπρεπε να έχει υποστεί μετά τα όσα έκανε. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, μετά την ιστορική "κωλοτούμπα", βγήκε σχεδόν αλώβητη, παρά το γεγονός ότι έκανε άλλα από αυτά που είχε υποσχεθεί και παρά το γεγονός ότι την εγκατέλειψε ένα μεγάλο μέρος του στελεχιακού δυναμικού της. Ακόμη και σήμερα, μετά την εφαρμογή ενός σκληρότατου τρίτου "αριστερού" μνημονίου με εξοντωτικά μέτρα, μετά τη διάψευση όλων των υποσχέσεων και προσδοκιών, μετά τα ψεύδη και τον εμπαιγμό που υφιστάμεθα ως πολίτες, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της Κυβέρνησης είναι από χλιαρές έως ανύπαρκτες.
Οι περισσότεροι αποδίδουν την αξιοθαύμαστη αντοχή της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στη μαγική γοητεία του Αλέξη. Άλλοι στο ότι οι άλλες παρατάξεις δεν έχουν τίποτε καινούργιο και φρέσκο να επιδείξουν. Η αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, είναι διαφορετική. Και λιγότερο ρομαντική. Πιστεύω ότι η "πρώτη φορά Αριστερά" καταφέρνει να διατηρεί την επιρροή της σε μεγάλο μέρος των πολιτών διότι χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα ανήθικα πλεονεκτήματα που είχαν και έχουν όλες οι γνήσιες μαρξιστικές, λαϊκιστικές "Αριστερές" όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρώτο και σημαντικότερο πολιτικό πλεονέκτημα της Αριστεράς διαχρονικά είναι ότι πουλάει ελπίδα στα χαμηλότερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Στο "προλεταριάτο" όπως το όρισε αυθαίρετα ο Μαρξ ως την μία από τις δύο κοινωνικές τάξεις που θα δώσουν την τελική μάχη των τάξεων. Στους ταλαιπωρημένους από την ανέχεια και τα βάσανα της βιοπάλης, σε όσους νιώθουν εγκαταλειμμένοι και απόκληροι. Σε αυτούς η Αριστερά τάζει ότι θα τους αποκαταστήσει δίνοντάς τους περισσότερα, και μάλιστα όχι με κάποιο αναπτυξιακό σχέδιο ή με αύξηση του γενικότερου βιοτικού επιπέδου, όπως είναι ηθικά σωστό, αλλά αρπάζοντας από αυτούς που έχουν, από τους "αστούς", όπως επίσης αυθαίρετα ορίζει ο Μάρξ την αντίπαλη κοινωνική τάξη του "προλεταριάτου". Και με σκοπό να εξαφανίσει τις όποιες αναστολές των απλών ανθρώπων απέναντι στις "επαναστατικές" ληστρικές προτάσεις της για βίαια αναδιανομή του πλούτου, η "ανθρωπιστική" Αριστερά φρόντιζε από τότε που δημιουργήθηκε και φροντίζει ακόμη να καλλιεργήσει στο ακροατήριό της ένα βαθύ μίσος απέναντι σε όσους συνανθρώπους έτυχε να έχουν δημιουργήσει ή (ακόμη χειρότερα) να έχουν κληρονομήσει κάποια περιουσία. Εκμεταλλεύεται έτσι, όχι μόνο τη δυστυχία των απελπισμένων ή τη δυσαρέσκεια των "μη προνομιούχων", αλλά και όλα τα αρνητικά συναισθήματά τους απέναντι σε όσους έχουν μία καλύτερη τύχη.
Η αναδιανομή του "κεφαλαίου" θα γίνει μετά από βίαια επανάσταση, που θα φέρει την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας και την κατάργηση των παλιών σχέσεων παραγωγής. λένε οι Μαρξ-Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του 1848. Όμως οι σύγχρονοι μαρξιστές όπως ο Τσακαλώτος, η Φωτίου και η Αχτσιόγλου έχουν βρει πιο μοντέρνους ανήθικους τρόπους: με την ανελέητη φορολόγηση όσων έχουν ακόμη δουλειά ή περιουσία και την παροχή δωρεάν υπηρεσιών και εκτάκτων επιδομάτων ελεημοσύνης σε όσους υποφέρουν, σύμφωνα πάντα με την κρίση του κόμματος.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το συγκεκριμένο πλεονέκτημα γίνεται τόσο ισχυρότερο όσο αυξάνει το πλήθος των αναξιοπαθούντων και όσο χαμηλώνει το βιοτικό τους επίπεδο. Μία φτωχοποιημένη κοινωνία, σαν αυτές της βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα ή όπως πλησιάζει να γίνει η σημερινή Ελληνική κοινωνία, είναι το ιδανικό περιβάλλον για να πουλήσει ελπίδα η Αριστερά.  Αυτός είναι και ο λόγος που η φανατική Αριστερά δεν πουλάει στις κοινωνικά και οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, διότι εκεί το Κράτος φροντίζει να δημιουργούνται θέσεις εργασίας ώστε να μην πέσουν στη φτώχεια και την απελπισία οι πολίτες του, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα δίνονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη κατόπιν πρόβλεψης και σχεδιασμού και όχι με γιούρια στις περιουσίες των νοικοκυραίων.
Στην ελληνική εκδοχή του το ανήθικο πλεονέκτημα της υπόσχεσης για υφαρπαγή της περιουσίας του άλλου ή για παροχή δωρεάν αγαθών σε βάρος αυτών που πληρώνουν γίνεται ακόμη πιο δυνατό, αφού στη δεξαμενή των αναξιοπαθούντων χωράνε και όσοι έχουν σύμφωνα με δικό τους κριτήριο ανάγκη ενίσχυσης από το Κράτος-πατερούλη. Για παράδειγμα αυτοί που αποκρύπτουν τα εισοδήματά τους ή αυτοί που θεωρούν ότι πρέπει να τους παρέχονται δωρεάν οι υπηρεσίες ενέργειας, επικοινωνίας, μεταφορών κλπ., σε βάρος φυσικά των "ταξικών εχθρών" τους που πληρώνουν για όλους.
Ένα δεύτερο πλεονέκτημα της μαρξιστικής Αριστεράς ως πολιτικού οργανισμού είναι ότι οι αποφάσεις της ηγεσίας δεν αμφισβητούνται. Τα μαρξιστικά κόμματα στελεχώνονται κατά βάση από δογματικούς.  Αφού η ίδια η ιδεολογία βασίζεται σε δόγματα (παραδείγματος χάριν ότι υπάρχουν μόνο δύο τάξεις, οι "προλετάριοι" και οι "αστοί" ή ότι είναι ιστορικά προδιαγεγραμμένο πως θα επικρατήσει το προλεταριάτο ή ότι οι αστοί δεν ενδιαφέρονται να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των προλετάριων κλπ), τότε και οι άνθρωποι που ασπάζονται τη θεωρία γίνονται δογματικοί. Δηλαδή, δεν αμφισβητούν το δόγμα, κατά συνέπεια δεν αμφισβητούν και το κόμμα που υποστηρίζει το δόγμα, και επειδή το κόμμα εκφράζεται μόνο από την ηγεσία του, τελικά δεν αμφισβητούν την ηγεσία του κόμματος και τις αποφάσεις της.  Συνέβη όπου κυβέρνησαν Κομμουνιστικά Κόμματα και συμβαίνει ακόμη όπου έχουν απομείνει. Η χώρα μας είναι νέα στη λέσχη των χωρών υπό κομμουνιστική ηγεσία.
Η ανηθικότητα του πλεονεκτήματος που περιεγράφηκε πιο πάνω έγκειται στο ότι η απουσία κριτικής και αμφισβήτησης πηγάζει από τον περιορισμό της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης που επιβάλλεται στα μέλη και τα στελέχη των μαρξιστικών οργανισμών. Πολλές φορές μάλιστα, ο περιορισμός αυτός δεν επιβάλλεται μόνο δια της πειθούς, αλλά και δια της τρομοκράτησης αυτών που θα τολμήσουν να αναπτύξουν διαφορετικές απόψεις. Αμέτρητες οι περιπτώσεις, διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα, διαφωνούντων που εξοντώθηκαν πολιτικά, ηθικά ή και φυσικά ακόμη, από το ίδιο τους το Κόμμα που υπηρέτησαν με προσήλωση. Ζηνόβιεφ, Καμένεφ, Τρότσκι, Ζαχαριάδης, Βελουχιώτης μερικές από τις πιο γνωστές περιπτώσεις.
Καθόλου συμπτωματικό λοιπόν το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση των αποφάσεων της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμη και όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα ή τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί) και ότι όλοι ψηφίζουν ό,τι τους δοθεί εντολή να ψηφίσουν, μπαίνοντας στη γραμμή σαν στρατιωτάκια.
Ένα τρίτο σημαντικό και επίσης ανήθικο πλεονέκτημα της γνήσιας μαρξιστικής-λενινιστικής Αριστεράς είναι η υιοθέτηση της πρακτικής του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Ο Μαρξ περιγράφει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο με ποιο τρόπο θα πρέπει οι προλετάριοι να συμμαχήσουν με τους αστούς για να εξοντώσουν μαζί τη φεουδαρχία, όπου αυτή υφίσταται ακόμη, και όταν ξεμπερδέψουν με αυτήν να στραφούν ενάντια στους αστούς που είναι ο πραγματικός εχθρός τους. Ή όπως το είπε και ο Λένιν "αν το συμφέρον της υπόθεσης το απαιτήσει, τότε, φυσικά, μπορείς να συνάψεις σχέσεις ακόμα και με τη γιαγιά του διαβόλου".
Χωρίς τις ηθικές αναστολές που έχει ένας τυπικός "αστός" πολιτικός, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ιδεολογία του και τις πράξεις που την εκφράζουν, ο γνήσιος αριστερός ηγέτης (βλέπε Αλέξης) δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμμαχήσει με τον οποιονδήποτε (βλέπε Πάνος) για να εξασφαλίσει την ανέλιξη και την παραμονή του στην εξουσία. Με την ίδια λογική, αν το απαιτεί το συμφέρον της, δηλαδή η παραμονή στην καρέκλα της εξουσίας, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να γίνει σύμμαχος και συνεργάτης και της Μέρκελ, και του ΝΑΤΟ και του Τραμπ και όποιου άλλου εκπροσωπεί και εκφράζει αυτά που η ίδια η Αριστερά υποτίθεται εξορκίζει. Και ύστερα δεν έχει κανένα πρόβλημα να στραφεί εναντίον όσων κρίνει ότι δεν συμφέρει πια να συνεργάζεται μαζί τους, όπως ήδη προετοιμάζεται να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, με μοχλό τη συμφωνία που υπογράφηκε με την FYROM. Και όπως θα κάνει σύντομα και με τους Ευρωπαίους "συμμάχους", για να πουλήσει ξανά "αντίσταση" και "ανεξαρτησία".
Ένα τελευταίο ανήθικο πλεονέκτημα που με συνέπεια χρησιμοποιεί η Αριστερά είναι οι οργανωμένοι μηχανισμοί προπαγάνδας τους οποίους στήνει με θαυμαστή μεθοδικότητα. Θα πει όμως κάποιος, μόνο η Αριστερά το κάνει αυτό; Η απάντηση είναι ναι, μόνο η Αριστερά το κάνει τόσο καλά και οργανωμένα. Με ένα δίκτυο ανθρώπων της σε θέσεις σε νευραλγικούς χώρους διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, όπως τα Πανεπιστήμια, τα Σχολεία, το Θέατρο, η Τηλεόραση, οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις κλπ, καταφέρνει να διαμορφώνει απόψεις στον πολύ κόσμο ή να κατευθύνει προς όφελός της κινητοποιήσεις και το κοινωνικό κλίμα.
Αναφέρθηκε σε προηγούμενες παραγράφους με ποιο τρόπο κατάφερε η Αριστερά να μπολιάσει στην ελληνική κοινωνία την αντίληψη ότι αυτή και μόνο εκπροσωπεί στην πολιτική σκηνή την ηθική και τον ανθρωπισμό. Με τις ίδιες μεθόδους συνεχίζει να εργάζεται και να σκάβει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων. Ποιος ξεχνά πόσο πολύ συνέβαλαν συγκεκριμένοι σατιρικοί καλλιτέχνες στη διάδοση και στην εμπέδωση μέσα από την Τηλεόραση και το Ραδιόφωνο της αντιμνημονιακής φιλολογίας και στη δημιουργία μίσους εναντίον των υποστηρικτών της αναγκαιότητας των μεταρρυθμίσεων; Είναι τυχαίο γεγονός η σταθερή και ύπουλη απαξίωση όσων "ενοχλούν" το αριστερό αφήγημα;

 Όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ήδη από τώρα αποκαλείται "Κούλης", όπως ο Σαμαράς ήταν ο "Αντωνάκης" και ο εκλιπών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο "γκαντέμης". Ενώ ο Τσίπρας παραμένει πάντα ο "Αλέξης". Ή μήπως ήταν τυχαίες οι προσπάθειες να δοθούν άδειες σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες και τηλεοπτικά κανάλια, ενώ ακόμη και σήμερα η κατάσταση στο τηλεοπτικό τοπίο δεν έχει ξεκαθαρίσει; Ή είναι σύμπτωση που οι όλοι σχεδόν οι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι πανεπιστημιακοί Καθηγητές, πρώην συνδικαλιστές ή δημοσιογράφοι που διέπρεψαν προεκλογικά στην "κατήχηση" και το "διαφωτισμό" ενός λαού που βρέθηκε τότε σε πλήρη σύγχυση;

Ας μην απορεί κανείς πώς συμβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας να παραμένουν σταθεροί στη θέση τους, ενώ τα πάντα και οι πάντες γύρω τους γκρεμίζονται και πώς ψηφίζονται τόσο αντιλαϊκά και αντιαναπτυξιακά μέτρα χωρίς την παραμικρή αντίδραση από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ή τον κόσμο. Να μην αναρωτιέται πώς γίνεται να τους πλέκουν το εγκώμιο όλοι οι Δανειστές και Σύμμαχοι, παρά την ολοφάνερη αποτυχία της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να ξαναστήσει την Οικονομία στα πόδια της. Ας μην αγανακτεί που Κυβέρνηση και Τσίπρας δεν υπολογίζουν καθόλου τη γνώμη των πολιτών, ακόμη και σε εθνικά θέματα όπως αυτό των Σκοπίων. Να μην εξανίσταται που όπως φαίνεται θα είναι σημαντικό το ποσοστό των ψηφοφόρων που θα ξαναψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Υπάρχουν οι λόγοι που συμβαίνουν αυτά.
Αλλά, παρακαλώ μην ξανακούσω ότι ο λόγος είναι το "Ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς"...

drastis​​   Capital

Ινφογνώμων Πολιτικά