Αλλαγές στην Ιστορία και τα Θρησκευτικά, υπό κατάργηση προσευχή και παρελάσεις

Το νέο πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας

Από τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στο τιμόνι του υπουργείου Παιδείας, ο Νίκος Φίλης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό ανήγγειλε και την έναρξη εθνικού διαλόγου. Το μήνυμά του ήταν ότι «οι οικονομικές δυσκολίες δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από τα οράματα για μεγάλες αλλαγές».
Οπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, όμως, οι μεγάλες αλλαγές δεν αφορούν την επίλυση των μύριων προβλημάτων της εκπαίδευσης, μεταξύ αυτών και την υποστελέχωση των σχολείων. Η κεφαλή του υπουργείου ήταν εξαρχής προσηλωμένη στην ιδεοληψία του ότι το έθνος είναι κατασκευή του κράτους και παρωχημένη έννοια. Τόσο ο υπουργός όσο και η αναπληρώτριά του Σία Αναγνωστοπούλου δεν έμειναν στα λόγια. Η τοποθέτηση του καθηγητή Αντώνη Λιάκου στη θέση του προέδρου της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία είναι ενδεικτική, καθώς πρόκειται για τον πρύτανη της σχολής των «εθνομηδενιστών».
Σχολικά βιβλία χωρίς εθνόμετρο
Τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας είναι στην κορυφή της λίστας των σχεδιαζόμενων αλλαγών. «Τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας πρέπει να αλλάξουν», έχει δηλώσει η κυρία Αναγνωστοπούλου. «Πρέπει να πάψει να μπαίνει σε καλούπια εθνόμετρου η έρευνα και η άποψη των επιστημόνων για την Ιστορία και όπως αυτή διδάσκεται στο σχολείο». Η αναπληρώτρια υπουργός έχει επίσης δηλώσει ότι μέχρι τώρα χρησιμοποιούμε έναν μπούσουλα που λέγεται Παπαρηγόπουλος. «Εμείς οι ιστορικοί δεν τον έχουμε ανατρέψει στη μεγάλη του διαδρομή. Τον έχουμε ανατρέψει αποσπασματικά. Αρα, έχουμε κάποια θέματα που θεωρούμε εθνικά, δεν τα πιάνει κανείς, είναι τα ιερά και τα όσια». Με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας πιστεύει πως τα βιβλία πρέπει να αποκαθαρθούν από αυτά που η Σία Αναγνωστοπούλου και οι ομοϊδεάτες της θεωρούν «πατριωτικές μεγαλόστομες ανοησίες».
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα διδακτικά βιβλία μπαίνουν στο στόχαστρο. Υπενθυμίζουμε ότι ως υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υπογράψει πρωτόκολλο με τον τότε Τούρκο ομόλογό του Ισμαήλ Τζεμ για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων στο όνομα της «ελληνοτουρκικής φιλίας». Κάποιες αλλαγές έγιναν, αλλά ήταν μονομερείς. Στην Ελλάδα εμφανίστηκε το βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση με την εμβληματική πλέον άποψη περί «συνωστισμού στο λιμάνι της Σμύρνης» για τη σχολική χρονιά 2007-2008. Αν και τυπώθηκε, δεν μοιράστηκε στα σχολεία λόγω της κατακραυγής και των έντονων αντιδράσεων.
Αρνούμενη να διδαχθεί από το επεισόδιο με το βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση, η αναπληρώτρια υπουργός χρησιμοποιεί σήμερα το ίδιο ιστορικό γεγονός για να καταδείξει τι δεν πάει καλά με τα τωρινά βιβλία: «Για παράδειγμα, η Μικρασιατική Καταστροφή είναι ένα μεγάλο εθνικό γεγονός. Ομως δεν συνέβη επειδή οι Ελληνες είναι Ελληνες με μια συγκεκριμένη μοίρα, αλλά είναι μεγάλο εθνικό γεγονός επειδή το Προσφυγικό είναι μεγάλο ζήτημα στην ανθρώπινη ιστορία. Ετσι πρέπει να το ερμηνεύουμε για να έχουμε πλήρη ιστορική γνώση».
Πώς χρησιμοποιούν το Μεταναστευτικό
Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Παιδείας αποφάσισε να εμπλέξει τους μαθητές στην επίλυση του Μεταναστευτικού, στέλνοντας επιστολές και εγκυκλίους στα σχολεία. Σε αυτές συνέκρινε τις σημερινές μεταναστευτικές ροές με τη Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό κύμα του 1922-23 και καλεί τους μαθητές να «ανοίξουν την αγκαλιά και τη γειτονιά τους».
Ο Νίκος Φίλης και το επιτελείο του σχεδιάζουν ακόμα και να θέσουν τα σχολεία στην υπηρεσία του Μεταναστευτικού, συμβάλλοντας με ειδικά προγράμματα στην εκπαίδευση και ένταξη προσφύγων και μεταναστών. Εχει, άλλωστε, δηλώσει ότι το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό είναι μια νέα πραγματικότητα που μπορεί να αναδιατάξει συνειδήσεις, πολιτικές, κοινωνίες, και να επανακαθορίσει την προσέγγισή μας στην Ιστορία. Σχολιάζοντας όλα τα παραπάνω, ακαδημαϊκός δάσκαλος υποστηρίζει ότι «η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η προσοχή της κοινής γνώμης είναι στραμμένη στα οξύτατα οικονομικά προβλήματα για να προωθήσει αθόρυβα την επιβολή μιας ιδεολογικής ατζέντας στην Παιδεία. Φίλης, Αναγνωστοπούλου, Μπαλτάς και Λιάκος είναι φορείς αυτής της ιδεολογίας, η οποία συμπυκνώνεται σε δύο αξιώματα: πρώτον ότι δεν υφίσταται ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Δεύτερον, ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του δυτικού Διαφωτισμού και κατασκεύασμα του ελληνικού κράτους. Ονειρεύονται την Ελλάδα πολυεθνική, πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική. Απεχθάνονται οποιαδήποτε μορφή εθνικού και γι’ αυτό επιχειρούν να «“καθαρίσουν” την Ιστορία».
Σε θέση-κλειδί ο μέντορας της Ρεπούση
Ο άνθρωπος-κλειδί σ’ αυτή την υπόθεση είναι ο Αντώνης Λιάκος, μέντορας της Μαρίας Ρεπούση και πατέρας της λεγόμενης «αποδομητικής σχολής». Σε αυτόν έχει ανατεθεί η εποπτεία της εκπόνησης νέων αναλυτικών προγραμμάτων για το μάθημα της Ιστορίας όλων των σχολικών βαθμίδων. Ο εν λόγω καθηγητής και οι συνεργάτες του επιθυμούν να καταργήσουν το «αφήγημα», όπως το ονομάζουν, του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Διαφωνούν με τη σύνδεση της αρχαιότητας και του Βυζαντίου με τον νεότερο Ελληνισμό, αλλά και με την αναγνώριση του ενοποιητικού ρόλου της Ορθοδοξίας.
Κατά τον ίδιο, σήμερα το σχολείο οφείλει να επιτελέσει έναν τελείως διαφορετικό σκοπό και αυτόν πρέπει να υπηρετήσουν τα σχολικά βιβλία. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας κρίνει ως ιδιαίτερα σημαντικό τον επανακαθορισμό του περιεχομένου τους, έτσι ώστε οι μαθητές να σκέφτονται όχι εθνικά, αλλά «πληθυντικά». Για τον σκοπό αυτό τα βιβλία θα απομακρυνθούν από την Αρχαία, Βυζαντινή και Νεότερη Ιστορία που έχει κέντρο την Ελλάδα.
Θα εστιάσουν σε μια ευρεία αναδόμηση του προγράμματος που θα αφορά μια πολυπολιτισμική κοινωνία. «Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής αλλά της ιστορικής συνείδησης. Το ζητούμενο είναι ποια Ιστορία θα αφορά και τα μεταναστάκια, ποια Ιστορία θα διαμορφώσει και τη δική τους ιστορική συνείδηση και θα τα μεταμορφώσει σε πολίτες, σε συμπολίτες μας. Κατά τη δική μου γνώμη, η ιστορική συνείδηση μπορεί να λειτουργήσει γενικότερα ως συγκολλητική ουσία», είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του, τονίζοντας ότι ο «ο μαθητής και αυριανός πολίτης πρέπει να καταλαβαίνει σε ποιον κόσμο ζει και θα ζήσει, αλλά και να μη βλέπει αυτό τον κόσμο γαλανόλευκο και ανάδελφο».
Οι μακεδονομάχοι τζιχαντιστές και ο Κολοκοτρώνης ευρωπαϊκός ήρωας!
Ο Αντώνης Λιάκος, πιο ευέλικτος από τον υπουργό του, έχει χαρακτηρίσει «ψευτοδίλημμα» το αν οι σφαγές των Ποντίων θα ονομαστούν «εθνοκάθαρση» ή «γενοκτονία». Ορισμένες φορές, όμως, δεν συγκρατείται. Εχει ισχυριστεί, για παράδειγμα, ότι οι αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα ήταν... τζιχαντιστές που έκαναν εθνοκάθαρση κατά των Βουλγάρων. Δεν έχει διστάσει, μάλιστα, να κατηγορήσει τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιάννη Ρίτσο και άλλους επιφανείς λόγιους και καλλιτέχνες για εθνικιστικό λαϊκισμό! Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η αναπληρώτρια υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου. Επιχειρώντας να εξηγήσει την άποψή της για τη διδασκαλία της Ιστορίας, κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ της εθνικιστικής και της ιστορικής προσέγγισης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. «Ο εθνικιστής θεωρεί τον Κολοκοτρώνη εθνικό ήρωα. Ο ιστορικός τον αντιμετωπίζει ως ηρωική μορφή μιας ευρωπαϊκής περιόδου επαναστάσεων».
Αξιολογητές βιβλίων από το εξωτερικό
Μέσα στα άμεσα σχέδια του υπουργού Παιδείας είναι η κατάργηση του ενός σχολικού βιβλίου. Προωθεί την ιδέα να υπάρχουν περισσότερα του ενός εγχειρίδια, από τα οποία να επιλέγουν καθηγητές και μαθητές. Η συγγραφή των σχολικών βιβλίων θα ανατίθεται με ανοιχτή προκήρυξη και τα βιβλία θα κρίνονται από επιτροπές αξιολόγησης, στις οποίες θα συμμετέχουν ειδικοί από το εσωτερικό αλλά και από το εξωτερικό. Εάν πρόκειται για Ελληνες επιστήμονες που διδάσκουν σε ξένα πανεπιστήμια, αυτό έχει νόημα. Εάν, όμως, πρόκειται για αλλοδαπούς, εγείρεται ένα ζήτημα. Αν και στο σημείο που έχουν φτάσει οι εγχώριοι εθνομηδενιστές μπορεί οι αλλοδαποί να δείξουν μεγαλύτερο σεβασμό στην ελληνική εθνική συνείδηση.
Υπό κατάργηση η προσευχή και οι παρελάσεις
Μαθητική παρέλαση ύστερα από ψηφοφορία των μαθητών, μάθημα των Θρησκευτικών «εμπλουτισμένο» με κεφάλαια στο τέλος κάθε βιβλίου από άλλες θρησκείες και προαιρετική παρακολούθησή του από τη νέα σχολική χρονιά είναι μερικά από τα θέματα που περιλαμβάνονται στην ατζέντα του υπουργείου Παιδείας.
Μία εβδομάδα μετά την παρέλαση μαθήτριας με μαντίλα και τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, στο μικροσκόπιο του υπουργείου Παιδείας μπαίνουν ο θεσμός των παρελάσεων, η πρωινή προσευχή, η προαιρετική παρακολούθηση των Θρησκευτικών και η θρησκειολογικού χαρακτήρα προσέγγιση του μαθήματος. Τα ζητήματα της παρέλασης και των Θρησκευτικών δυναμίτισαν, πάντως, το κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Ο τομεάρχης Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας Μάξιμος Χαρακόπουλος ζητά να πληροφορηθεί «αν προτίθεται η κυβέρνηση να καταργήσει τις μαθητικές παρελάσεις που διεξάγονται τις ημέρες των εθνικών εορτών και να κάνει το μάθημα των Θρησκευτικών προαιρετικό από υποχρεωτικό που είναι σήμερα» με ερώτησή του προς τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, την οποία συνυπογράφουν ο γραμματέας της Κ.Ο. του κόμματος Κώστας Τσιάρας και ακόμη δέκα βουλευτές της Ν.Δ.
Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, σε κάθε περίπτωση οι σχέσεις Τσίπρα - Ιερώνυμου θεωρούνται εξαιρετικές και χάρη στο Προσφυγικό, όπου η Εκκλησία έχει συμβάλει τα μέγιστα και συνεχίζει να το κάνει. Για τον λόγο αυτό κρίνεται ότι οι όποιες θέσεις του υπουργού Παιδείας δεν πρόκειται στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να κλονίσουν τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας και ότι εκφράζονται περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση εντός ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν έχει αντίρρηση για βελτιωτικές κινήσεις σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως τονίζεται με νόημα.
Από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας, αν και ο κ. Φίλης θεωρεί ότι μεσολαβεί μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι την επόμενη παρέλαση -τον Οκτώβριο-, έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για αλλαγή της μορφής των παρελάσεων. Χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί στο κυβερνών κόμμα είναι και η δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Θεοδόση Πελεγρίνη, στη μαθητική παρέλαση στο Σύνταγμα, ο οποίος ανέφερε ότι η παρέλαση του προκάλεσε χαρμολύπη.
Ο κ. Χαρακόπουλος, πάντως, επισημαίνει ότι «όσον αφορά στις μαθητικές παρελάσεις, το να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο καθεστώς η απότιση φόρου τιμής των μαθητριών και των μαθητών στις λαμπρές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας μας -χάριν των οποίων ο Ελληνισμός απολαμβάνει σήμερα το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας- συνιστά ακραία ιδεοληψία. Στις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει, οι ημέρες αυτές και οι παρελάσεις των μαθητών έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού μας ως ημέρες πανηγυρικές και εκδηλώσεις ελπίδας και αισιοδοξίας για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας. Η αντίθεση στον θεσμό των μαθητικών παρελάσεων είναι μια στενόμυαλη προσέγγιση και είναι αυτή που διέπεται από αναχρονιστικές αντιλήψεις οι οποίες επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης και τις αποφάσεις της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Οι απόψεις αυτές, όμως, έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις αντιλήψεις και τα πιστεύω της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας μας και η επιβολή τους συνιστά επίδειξη αυταρχικής νοοτροπίας». Συζητήσεις γίνονται και για την πρωινή προσευχή, ενώ έχουν ακουστεί προτάσεις η τέλεσή της να είναι αρμοδιότητα κάθε σχολικής κοινότητας.
Θρησκειολογία

Το μόνο βέβαιο είναι η αναμόρφωση του μαθήματος των Θρησκευτικών με προσανατολισμό στη Θρησκειολογία. Η μετατροπή αυτή αποτελεί προϋπόθεση για να παραμείνει υποχρεωτικό μάθημα - σε αντίθετη περίπτωση, θα γίνει προαιρετικό, μόνο για όσους μαθητές το επιθυμούν, όπως έχει δηλώσει ο κ. Φίλης. Το υπουργείο θεωρεί επιβεβλημένες τις αλλαγές, στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικότητας και των νέων συνθηκών, όπου θα διδάσκoνται οι αρχές της Ορθοδοξίας και άλλων θρησκειών. Από την πλευρά της η Εκκλησία επιμένει στη διατήρηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα του μαθήματος και τη διατήρηση των διδακτικών ωρών ως έχουν.
«Είναι παραπλανητικό ότι το μάθημα των Θρησκευτικών έχει κατηχητικό και ομολογιακό χαρακτήρα», λέει στο «ΘΕΜΑ» ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και εξηγεί ότι ήδη το μάθημα των Θρησκευτικών έχει χαρακτήρα γλωσσολογικό, πολιτιστικό, με θρησκειολογικές αναφορές, ενώ δεν υπάρχει πουθενά ο χαρακτήρας της κατήχησης. Για να προσθέσει ότι το επιχείρημα για ομολογιακό χαρακτήρα είναι λάθος.Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος προτείνει την προσθήκη στο τέλος κάθε σχολικού βιβλίου μερικών θρησκειολογικών κεφαλαίων. Οι αποκαλούμενες κόκκινες γραμμές για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι: η υποχρεωτικότητα, η διατήρηση των ωρών διδασκαλίας και ο ορθόδοξος χαρακτήρας του.
Σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας, η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χορηγείται ύστερα από υπεύθυνη δήλωση του Ν.1599/1986 από τον ίδιο τον μαθητή (αν είναι ενήλικος) ή και από τους δύο γονείς του (αν είναι ανήλικος), στην οποία θα αναφέρεται ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος και εξ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο πιστεύει, εκτός και αν το επιθυμεί.
Ισμήνη Χαραλαμποπούλου

Περισσότερα: Αλλαγές στην Ιστορία και τα Θρησκευτικά, υπό κατάργηση προσευχή και παρελάσεις | E-Radio.gr Ειδήσεις

Οραματικός μηδενισμός, εθνομηδενισμός, εμφύλιος

  by diaxeiristis

ΟΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ, ΕΜΦΥΛΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ
του Γιώργου Καραμπελιά
Εάν η υπόθεση δεν ήταν τραγική, η διακυβέρνηση έξι μηνών των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ήταν η μεγαλύτερη opera buffa που παίχτηκε ποτέ στην Ελλάδα. Και το τραγικότερο ή κωμικότερο είναι πως οι θεατές το εκλάμβαναν ως σοβαρή πρόζα ή ίσως και τραγωδία. Πρόκειται για τον ορισμό του κωμικοτραγικού. Μια σειρά από αστείες προσωπικότητες, κομπάρσοι και καμποτίνοι, παίζουν σε ένα σοβαρό, τραγικό έργο και προκαλούν, αθέλητα, γέλωτα (μαζί με κλάματα) στους θεατές, παρά την τραγικότητα του έργου.
Μια ομάδα, η οποία εκτινάχθηκε στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας πριν από τρία χρόνια ακριβώς, τον Μάιο-Ιούνιο 2012, εξαιτίας της κατάρρευσης του μεγάλου αδελφού της, του ΠΑΣΟΚ, έπεισε σταδιακώς τους Έλληνες αλλά και την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινή γνώμη, πως εκπροσωπεί μια πολύ σοβαρή και αξιόλογη πρόταση για την «ευρωπαϊκή αριστερά» στο σύνολό της. Και γιατί όχι, άλλωστε. Εδώ ο Σλαβόι Ζίζεκ, ένας κλόουν της φιλοσοφίας, έχει πείσει ολόκληρο τον πλανήτη πως αποτελεί τον διάδοχο του… Ζαν Πωλ Σαρτρ, γιατί λοιπόν ο Τσίπρας να μην αποτελέσει τον διάδοχο του… Κον Μπεντίτ; Καθόλου τυχαία, εξάλλου, αυτοί οι δύο, Τσίπρας και Ζίζεκ, συνέδεσαν σφικτά τις τύχες τους τα τελευταία χρόνια.
Πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς και στοχαστές έχουν περιγράψει την καταστροφή του Λόγου και της σκέψης που έχει προκαλέσει η λεγόμενη μεταμοντέρνα κατάσταση, δηλαδή ο συμφυρμός των πάντων σε ένα άθροισμα όπου κουμάντο κάνουν εν τέλει τα ΜΜΕ και όσοι κρατάνε τα ηνία πίσω τους.
Πολλοί έχουν επισημάνει την ανάδυση του εφήμερου και του ασήμαντου στο προσκήνιο, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρου του δυτικού κόσμου, την εποχή της βαθύτερης παρακμής του. Εξάλλου, ο γνωστότερος Έλληνας καθηγητής «φιλοσοφίας», ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, φίλος και αυτός του Αλέξη Τσίπρα, διακρίνεται για τις θεατρικές επιδόσεις του στον… Άμλετ, ως κωμωδία!
Το συνολικό πλαίσιο της ανάδυσης αυτού του μορφώματος το έχουμε περιγράψει σε αναρίθμητες ευκαιρίες, τα προηγούμενα χρόνια, μήνες και ημέρες, ώστε να μη χρειάζεται να επανέλθουμε αναλυτικά. Ωστόσο, αξίζει να εμβαθύνουμε λίγο στα ιδεολογικά και πολιτικά του χαρακτηριστικά.
Ο οραματικός και εθνικός μηδενισμός
Η κεντρική ιδεολογική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί από τον μηδενισμό, σε όλες του τις εκφάνσεις.
Αφετηρία του υπήρξε το τέλος και η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 –αρχικώς του σοβιετικού και εν συνεχεία και του κινεζικού –, γεγονός που άφησε την αριστερά «ορφανή» από οράματα και στόχους. Ακόμα και το ΚΚΕ, για πάρα πολλά χρόνια, δεν τολμούσε να διατυπώσει κάποια συγκεκριμένη πρόταση επιστροφής στον χαμένο σοσιαλιστικό παράδεισο. Ιδιαίτερα στον χώρο της εκτός ΚΚΕ αριστεράς, από τον Συνασπισμό έως τον Αριστερισμό, αναπτύσσεται και αποκτά κεντρικό χαρακτήρα υποκατάστατου του ελλείποντος οράματος, η ιδεολογία των δικαιωμάτων, η οποία δεν εντάσσεται σε ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό πρόταγμα, αλλά επιδιώκει τη διεύρυνση των κάθε είδους δικαιωμάτων (ατομικών, μειονοτικών, φύλου και φυλής, δικαιωμάτων της φύσης κ.λπ. κ.λπ.), μέσα σε ένα συνολικά καπιταλιστικό, εν τέλει, αλλά περισσότερο φιλελεύθερο μόρφωμα. Προκειται δηλαδή για μια ιδεολογία καταναλωτικού και όχι παραγωγικού χαρακτήρα. Δηλαδή, δεν θέτουμε ένα πρόταγμα αλλαγής της κοινωνίας, επί τη βάσει της οποίας πραγματοποιούνται ως φυσική συνέπεια και αλλαγές στο συνολικό «εποικοδόμημα», αλλά επιζητούμε αλλαγές στη διανομή και τη διαχείριση, διατηρώντας αλώβητη τη “βάση”, δηλαδή την κοινωνική μορφή. Εκεί εξάλλου βρίσκεται και η πηγή του κωμικοτραγικού χαρακτήρα του εγχειρήματος, όλα διεξάγονται στο επίπεδο της επικοινωνιακής επιφάνειας, εξ ού η Ραχήλ Μακρή, ο Λεουτσάκος και ο Τσίπρας. Εξ ου και η υποκατάσταση του πολιτικού ριζοσπαστισμού με τον… ενδυματολογικό ψευδοριζοσπαστισμό βορείων προαστείων, τον αγραβάτωτο Τσίπρα και τις αθλιότητες του Βερναρδάκη, που πήγε να ορκιστεί υπουργός με τζιν και αθλητικά παπούτσια!
Η ιδεολογία του μεταμοντερνισμού, μέσα στην οποία χάνεται η ενότητα των επί μέρους στοιχείων και οι ίδιοι οι άνθρωποι μετασχηματίζονται σε ένα patchwork χωρίς κεντρικό άξονα, μεταβάλλεται στον θρεπτικό πολτό μέσα στον οποίο αναπτύσσεται αυτή η νέα αριστερά των «κινημάτων» και κατ’ εξοχήν των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, διότι το σύστημα χρηματοδοτεί αδρά αυτή τη μετεξέλιξη των παλιών κοινωνικών κινημάτων.
Παράλληλα και οι κοινωνικές εξελίξεις ευνοούν μια τέτοια μετεξέλιξη. Η μαζική είσοδος των μεταναστών, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η αποβιομηχάνιση και η παρασιτική μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας μετασχηματίζουν και το κοινωνικό υποκείμενο στο οποίο αναφέρεται αυτή η νέα αριστερά. Πλέον, χάνει οποιαδήποτε σχέση με την εργατική τάξη και μετατοπίζεται προς τον χώρο των σύγχρονων μεσοστρωμάτων, στους τομείς της διασκέδασης, του πολιτισμού, των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας, κατ’ εξοχήν δε του Δημοσίου και της Εκπαίδευσης, όπου συμπλέει, για πολλά χρόνια, στις αντίστοιχες συνδικαλιστικές ενώσεις, με το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, αν το ΠΑΣΟΚ ήταν ριζωμένο κυρίως στον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, τις Τράπεζες, η Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις, κατακτά ως προνομιακό χώρο παρέμβασής της την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς.
Εδώ μάλιστα, στην εκπαίδευση, αναπαράγεται σε ευρεία κλίμακα η δεύτερη αποφασιστική έκφανση του μηδενισμού της, ο εθνομηδενισμός. Η εκπορευόμενη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το σημιτικό στρατόπεδο εθνομηδενιστική ιδεολογία θα βρει τους κυριότερους εκφραστές της αρχικώς στους πανεπιστημιακούς και εν συνεχεία τους εκπαιδευτικούς, σε όλες τις κλίμακες του εκπαιδευτικού συτήματος. Εξ άλλου ο πασοκικός εθνομηδενισμός, στο επίπεδο των διανοουμένων, συγκροτεί ένα continuum με τον αριστερό εθνομηδενισμό. Φιγούρες όπως ο Βέλτσος, ο Τσουκαλάς, ο Λιάκος, ο Κούλογλου, και αναρίθμητοι, κυριολεκτικά χιλιάδες, άλλοι, θα μετακινούνται διαρκώς στις διαφορετικές πτέρυγες αυτού του ενιαίου μηδενιστικού και εθνομηδενιστικού στρατοπέδου, ανάλογα με τη συγκυρία. Την εποχή των «παχιών αγελάδων» του εκσυγχρονισμού, θα στεγάζονται κάτω από τη σημιτική κυβέρνηση των «καθηγητών», ενώ όταν το εκκρεμές θα μετακινηθεί αριστερότερα, ως συνέπεια της κρίσης, και το ΠΑΣΟΚ αποσυντεθεί, θα το ακολουθήσουν και θα προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, κάποτε ακόμα και στην Ανταρσύα και τους Αντιεξουσιαστές!
Η έλλειψη κοινωνικού και εθνικού οράματος αποτελεί λοιπόν το υπόβαθρο των ιδεολογικών εξελίξεων πάνω τις οποίες θα οικοδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη δεκαετία του 2000 και σταδιακώς θα ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος της εκτός ΚΚΕ αριστεράς. Το υποκατάστατο δε της έλλειψης οραμάτων θα ανευρεθεί, εκτός από μια νεφελώδη αντιπαγκοσμιοποιητική και δικαιωματική ιδεολογία, και σε μια φαντασιακή και εν τέλει εμφυλιοπολεμική αναφορά στην «Αριστερά και τις αξίες της», στην οποία, λυσσωδώς, κυριολεκτικά, επέμενε ο αρχικός μέντορας του Τσίπρα, Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος, σε κάθε τρεις λέξεις, επαναλάμβανε τη λέξη «αριστερά». Αυτή η μυθική επίκληση στην Αριστερά και το «μίσος» για τη Δεξιά συναντούσε εν τοις πράγμασι τη διάχυτη αντιεξουσιαστική ιδεολογία του μίσους για την «εξουσία» και τους «μπάτσους». Ιδεολογία που είχε καταστεί κυρίαρχη στο μεγαλύτερο μέρος των αριστερών νεολαιών και του αριστερισμού, μετά από δύο ή τρεις δεκαετίες ηγεμονίας του αντιεξουσιαστικού αναρχισμού στο melting pot της πλατείας Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Εξάλλου, θα μπορούσε άνετα να συναντηθεί, από την άλλη πλευρά του φάσματος, με το «αντιδεξιό» μίσος των Πασόκων, όπως και έγινε εν τέλει όταν αυτοί επλήγησαν οικονομικά.
Προς την ίδια ρηχή εμφυλιοπολεμική ιδεολογία θα συμβάλει και μια μυθοποιητική «επιστροφή» στο Αντάρτικο, τον Άρη Βελουχιώτη και προ παντός τον εμφύλιο. Ο Άρης δεν προβάλλεται πλέον ως ο πατριώτης ηγέτης ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που προερχόταν από το ΚΚΕ, αλλά, πριν απ’ όλα, ως ο εχθρός της «δεξιάς» και ο αυτουργός του «Μελιγαλά». Κεντρικά συνθήματα των αριστεριστών του Πολυτεχνείου, κατ’ εξοχήν γόνων των Βορείων Προαστείων, θα γίνουν τα «ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ-Μελιγαλάς», «μίσος ταξικό» και άλλα ηχηρά παρόμοια – παρότι, εάν υπήρχε κάποιο «ταξικό μίσος», θα ήταν μάλλον εκείνο που ένιωθαν εναντίον τους οι λούμπεν πληβείοι της Χρυσής Αυγής. Έτσι κατασκευάστηκε μια νέα «ταξική σύγκρουση» η οποία έπαψε να έχει οποιοδήποτε αυθεντικό ταξικό περιεχόμενο και διοχετευόταν ενάντια στα «βοθροκάναλα», και κυρίως τον Άδωνι Γεωργιάδη (που συστηματικά του έκαιγαν το βιβλιοπωλείο τα «οργισμένα παιδιά» των πενηντάρηδων συριζαίων), τον «ακροδεξιό Σαμαρά», κ.λπ.
Δηλαδή, αυτή η νέα ψευδοταξική σύγκρουση είχε απολέσει –ελλείψει κοινωνικού και εθνικού οράματος– κάθε στόχο αυθεντικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και της πατρίδας και είχε μεταβληθεί σε ένα απλό όχημα κοινωνικού ή ηλικιακού φθόνου.
Οι «Αριστεροί πατριώτες» δημιούργησαν έναν εθνομηδενιστικό ΣΥΡΙΖΑ!
Αποφασιστικό ρόλο στην πολιτική συγκρότηση της νέας Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, που εξέφρασε πολιτικά αυτό το νέο ιδεολόγημα, διαδραμάτισαν, παραδόξως από πρώτη άποψη, μορφές της Αριστεράς, όπως ο Μανόλης Γλέζος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλέκος Αλαβάνος, οι οποίοι, στην προηγούμενη περίοδο, της δεκαετίας του 1990, έδειχναν να απορρίπτουν τις κυρίαρχες στην Αριστερά εθνομηδενιστικές τάσεις. Γι’ αυτό και εξάλλου είχαμε συνεργαστεί αρκετές φορές, αρθρογραφούσαν στο Άρδην ή παρευρίσκονταν συχνά σε εκδηλώσεις που οργανώναμε.
Και οι τρεις τους έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτος απ’ όλους ο Μανόλης Γλέζος ο οποίος συμμετείχε σε μια ομάδα, αποκαλούμενη «Χώρος Διαλόγου για την Ενότητα και Κοινή Δράση της Αριστεράς», που δημιουργήθηκε το 2001, με τη συμμετοχή αρχικώς λίγων ομάδων και ανένταχτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ενώ ο Συνασπισμός, υπό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, απλώς παρακολουθούσε με ανησυχία τα τεκταινόμενα. Εγώ προσωπικώς και το Άρδην αρνηθήκαμε την εμπλοκή μας σε αυτό το εγχείρημα, διότι θεωρούσαμε πως δεν θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας χώρος διαλόγου για την «Κοινή Δράση της Αριστεράς», αλλά αντίθετα ένας «χώρος διαλόγου» για την «Κοινή Δράση των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων». Αρνούμενοι να εγκλωβιστούμε στη λογική μιας ψευδεπίγραφης πλέον «Αριστεράς», προσπαθήσαμε να πείσουμε τον Μανόλη Γλέζο –με τον όποιο συμμεριζόμαστε κοινές κοινωνικές, οικολογικές, αμεσοδημοκρατικές και προπαντός πατριωτικές θέσεις– πως θα έπρεπε να πρωτοστατήσει σε έναν πατριωτικό κοινωνικό και δημοκρατικό «χώρο διαλόγου», και θα μπορούσε να αποτελέσει με το κύρος του, τον καταλύτη για μια τέτοια κίνηση.
Όμως, δεν θέλησε να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία και αντίθετα μεταβλήθηκε στον καταλύτη της μετεξέλιξης του «χώρου διαλόγου» στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάλογο ρόλο στο εσωτερικό του σημιτικών αποκλίσεων Συνασπισμού της περιόδου, με ηγεσία τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, διαδραμάτισαν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Αλέκος Αλαβάνος, που ενίσχυαν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, για να ξεφύγουν από τον «συντηρητισμό» του Συνασπισμού και του Κωνσταντόπουλου. Και πράγματι, η κρίση του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, μετά το φιάσκο του Χρηματιστηρίου, επιτάχυνε τη ριζοσπαστικοποίηση του Συνασπισμού, την εκλογή του Αλαβάνου στην ηγεσία του και τη σταδιακή υποκατάστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εμείς επιμέναμε, αντίθετα, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα δεν έπρεπε να επιμένει στην ξεπερασμένη πλέον αντίθεση Αριστερά-Δεξιά αλλά στην πρόταξη ενός εναλλακτικού προγράμματος: πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, πολιτιστική αναγέννηση, ενδογενής ανασυγκρότηση, δημοκρατία, γύρω από τα οποία θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας νέος πλειοψηφικός πολιτικός πόλος, ο οποίος και θα κατόρθωνε, υπερβαίνοντας τις παλιές ξεπερασμένες πλέον διαιρέσεις και τα προτάγματα του 20ού αιώνα, να εκφράσει την ανάγκη μιας δημιουργικής υπέρβασης της μεταπολίτευσης και του παρασιτικού εκσυγχρονισμού.
Η εμμονή του Γλέζου, κυρίως, αλλά και των Αλαβάνου, Λαφαζάνη στη διαμόρφωση ενός πολιτικού σχήματος που δεν αυτο-ορίζεται επί τη βάσει του προγράμματος που προτείνει στον ελληνικό λαό, αλλά επί τη βάσει της παλιάς διαίρεσης Αριστερά-Δεξιά, οδηγούσε, αναπόφευκτα, εν τέλει, σε μια εμφυλιοπολεμικού τύπου εξέλιξη.
Από τη μία πλευρά, η «Αριστερά» ανέλαβε να εκφράσει τα «δικαιώματα» και την «αμφισβήτηση» κάθε είδους, ενώ ο πατριωτισμός έτεινε να παραχωρηθεί στη Δεξιά, ανασυσταίνοντας ένα ξεπερασμένο διχαστικό κλίμα και οδηγώντας στα άκρα τις αντιθέσεις που είχαν διαιρέσει την ελληνική κοινωνία σε όλη τη μετεμφυλιακή περίοδο: Κατά την πρώτη φάση, μέχρι τη δικτατορία (1949-1974), με ηγεμονική δύναμη τη Δεξιά και στο τέλος, ως έσχατη εκδοχή της, τη φασιστική ακροδεξιά των συνταγματαρχών. Κατά τη δεύτερη περίοδο, ηγεμονική δύναμη υπήρξε η αριστερά, αρχικώς στην πασοκική της εκδοχή, και στην τελευταία της φάση η «πούρα» αριστερή εκδοχή της.
Κατά συνέπεια, η επιλογή της συγκρότησης του εναλλακτικού πόλου υπό την αιγίδα της αριστεράς επανέφερε στο τραπέζι αυτή την ξεπερασμένη πλέον διαίρεση  και της προσέδιδε κατ’ εξοχήν εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά, ελλείψει κοινωνικού προτάγματος, κατά τον ίδιο τρόπο που οι χουνταίοι είχαν προσδώσει ανάλογα χαρακτηριστικά στην ηγεμονία της δεξιάς, στην έσχατη φάση της.
Και αυτό ήταν αναπόφευκτο, δεδομένου ότι, στην πραγματικότητα, η Αριστερά είχε ήδη δοκιμαστεί στην εξουσία, όχι μόνο παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Πράγματι, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ανέβει στην εξουσία με την ανοικτή και απροκάλυπτη διεκδίκηση του «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού» (και ο Μανόλης Γλέζος χρημάτισε, σε όλη τη δεκαετία του 1980, βουλευτής και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ) ενώ η πρόσκαιρη πτώση του, το 1988-1993, συμβάδισε με εκείνη του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ο μηδενισμός ως πρελούδιο του εμφυλίου
Κατά συνέπεια, μια οποιαδήποτε «επιστροφή» θα προσελάμβανε καθαρά ρεβανσιστικά χαρακτηριστικά. Και αυτό τεκμαίρεται πρωτίστως από την εγκατάλειψη της πατριωτικής διάστασης, συστατικό στοιχείο της παλιάς Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, διάσταση η οποία τη συνέδεε με το έθνος στην ολότητά του. Η εγκατάλειψη του πατριωτισμού, για τον οποίο αγωνίζονταν με τόση επιμονή σημιτικοί, συριζαίοι και αντιεξουσιαστές, ενείχε την πορεία προς μια εμφύλια διαμάχη, δεδομένου ότι τα εθνικά ζητήματα είναι όχι μόνο υπαρκτά στην Ελλάδα αλλά και καθοριστικής σημασίας γι’ αυτήν και συγκροτούν το μόνο πραγματικό υπόστρωμα της όποιας πατριωτικής ενότητας. Κατά συνέπεια,η εγκατάλειψή τους αποτελούσε και το πρελούδιο της συγκρότησης και ενός αντίπαλου εμφυλιακού πόλου. Και ο χαμηλής έντασης εμφύλιος μεταξύ αναρχικών και φασιστικών ομάδων, με αφορμή κυρίως το μεταναστευτικό, είχε αποτελέσει το προανάκρουσμα για τις νέες εξελίξεις: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εμφανιστεί ως η ναυαρχίδα του εθνομηδενισμού και η Χρυσή Αυγή του «πατριωτισμού» .
Προς επίρρωση και επιβεβαίωση αυτής της άποψής μας, αρκεί να δούμε πώς και οι τρεις αυτοί γενάρχες του ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψαν με τον πιο θεαματικό τρόπο τις πατριωτικές τους απόψεις (ο Αλαβάνος θα ταχθεί υπέρ της Ρεπούση ανοικτά, ο υπερπατριώτης Λαφαζάνης θα υπογράψει, φαρδιά πλατιά, κείμενο υποστήριξής της και θα συγκροτήσει κοινή τάση με τους ακραίους εθνομηδενιστές του Νταβανέλου και της ΔΕΑ, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και το ίδιο το αρχέτυπο του αριστερού πατριωτισμού, ο Μανόλης Γλέζος, θα συνταχθεί με τους εθνομηδενιστές και θα πάψει να παρεμβαίνει ενεργά στα εθνικά θέματα). Η πρόταξη της «ανασυγκρότησης της Αριστεράς» έναντι της διαμόρφωσης ενός νέου κοινωνικού οράματος καθιστούσε υποχρεωτικό τον εθνομηδενισμό, διότι προϋπέθετε τη ρήξη της εθνικής ενότητας.
[Εξάλλου, το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια των πέντε χρόνων της οικονομικής κρίσης, τα εθνικά θέματα εξέλιπαν σχεδόν ολοκληρωτικά από τη δημόσια συζήτηση εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πώς και το γιατί πολλοί «αντιμνημονιακοί πατριώτες» μεταβλήθηκαν εσχάτως σε θιασώτες του εθνομηδενιστικού ΣΥΡΙΖΑ και παρασύρθηκαν, συχνά με φανατικό μηδενιστικό τρόπο, στο ψευδεπίγραφο και καταστροφικό δημοψήφισμα. Εξηγεί πώς Κύπριοι πατριώτες υποστήριξαν με φανατισμό το ψευδεπίγραφο ΟΧΙ του Τσίπρα, αγνοώντας πως η αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα στην ήδη εξασθενημένη σχέση Ελλάδας-Κύπρου. Και σήμερα βέβαια εισπράττουν τη Σία Αναγνωστοπούλου στο υπουργείο Εξωτερικών! Δεν κατανοούν πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί διχαστικό και εθνομηδενιστικό όχημα εκ γενετής, άσχετα με την «πατριωτική» φρασεολογία του ενός ή άλλου στελέχους του. Ο Μανόλης Γλέζος, το αρχέτυπο της πατριωτικής αριστεράς, και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μεταβλήθηκαν σε εθνομηδενιστές, εκόντες ή άκοντες. Η ΚΟΕ του Ρούντι Ρινάλντι και άλλοι «αριστεροί πατριώτες», που συνωθούνται γύρω της, συμπαρατάσσονται με τους εθνομηδενιστές του Νταβανέλου, στο Κοινοβούλιο και την Κεντρική Επιτροπή, για να μην αναφερθώ στα υπολείμματα του ΔΗΚΚΙ. Και αυτό καταδεικνύει και η σημερινή τους στάση: Αντί, προτάσσοντας το συμφέρον της χώρας, να αναζητήσουν λύσεις ενότητας του ελληνικού λαού και δημιουργίας ενός κοινωνικού κινήματος ανασυγκρότησης της χώρας, τον οδηγούν σε ακόμα βαθύτερο διχασμό, εμμένοντας σε μια «επανάσταση της πιτζάμας», με επικεφαλής τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη Ραχήλ Μακρή και τον Στάθη Λεουτσάκο!].
Η επιλογή λοιπόν της δημιουργίας ενός νέου αριστερού σχήματος, τη στιγμή που η Αριστερά είχε ιστορικά αποτύχει σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ και η εγχώρια κυβερνητική έκφρασή του, το ΠΑΣΟΚ, είχε κλείσει τον κύκλο του, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε μια χωριστική εμφυλιοπολεμική «ρεβάνς». Ρεβάνς για τη Βάρκιζα(!), όπως επαναλαμβάνουν αρκετοί Συριζαίοι.
Γι’ αυτό και εμείς του Άρδην υπήρξαμε οι μόνοι που αρνηθήκαμε, παρά τις προσκλήσεις του Μανόλη Γλέζου και του Παναγιώτη Λαφαζάνη, να συμμετάσχουμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί θεωρούσαμε πως η επιστροφή στην «Αριστερά», τη στιγμή που αυτή είχε κλείσει την ιστορική διαδρομή της, και θα έπρεπε να επανοριστούν τα κοινωνικά και πολιτικά προτάγματα του 21ου αιώνα, αποτελούσε μια κεφαλαιώδη οπισθοδρόμηση. Και συνεχίσαμε μια μοναχική διαδρομή για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και κοινωνικής πατριωτικής πρότασης που, έχοντας υπερβεί τις παλιές διαιρέσεις, θα μετέθετε το πεδίο της αντιπαράθεσης στη σύγκρουση με τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό, τον νεο-οθωμανισμό και την αποικιακή κατάσταση της χώρας, θέτοντας ως πρόταγμα τον «εκσυγχρονισμό της παράδοσης», ως βασική προϋπόθεση για την οικονομική και πνευματική μας χειραφέτηση.
Όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως αυτό το εγχείρημα, που το θεωρούσαμε απολύτως αναχρονιστικό και βαθύτατα αντιδραστικό, θα κατόρθωνε εν τέλει να μεταβληθεί σε κεφαλαιώδη απειλή για τη χώρα, και να ανοίξει τον δρόμο σε μια καταστροφικού χαρακτήρα εξάντληση της μεταπολίτευσης. Και αυτό παρότι είχαμε εντοπίσει τον μηδενιστικό χαρακτήρα που προσελάμβανε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία, αρχικώς, του Αλέκου Αλαβάνου, και εν συνεχεία του Αλέξη Τσίπρα – πράγμα που κατεδείχθη περίτρανα στη διάρκεια του Δεκέμβρη του 2008.
Πράγματι, στις εκλογές του 2009, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει το 4,6% των ψήφων και μπορούσαμε βάσιμα να ελπίζουμε πως οι αντιφάσεις ανάμεσα στις διαφορετικές συνιστώσες του, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούσαν στην αποδόμησή του και στο κλείσιμο μιας ρεβανσιστικής –και αστείας εν πολλοίς– απόπειρας των Εξαρχείων και των γόνων των Βορείων Προαστίων· πως θα αποδεικνυόταν απλώς μια ιλαροτραγωδία και χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που προσέλαβε εξ αιτίας της κρίσης και των διαστάσεων της.Τωόντι, η κρίση είναι που προσέδωσε στο εξαρχειώτικο, κολωνακιώτικο και ακαδημαϊκό εμφυλιοπολεμικό αφήγημα νέες διαστάσεις, το γιγάντωσε και το μετέβαλε σε απόπειρα κατάληψης της εξουσίας!
Η προσπάθειά μας, από την αρχή της μεγάλης κρίσης, ήταν, συμμετέχοντας στο κίνημα των Αγανακτισμένων, σε όλη του τη διαδρομή, να εμποδίσουμε μια αρνητική εξέλιξή του, έτσι ώστε να μετασχηματίσουμε το μίσος που αναδύθηκε από την καταστροφή σε δημιουργικό φορέα μιας αλλαγής της κοινωνίας μας και όχι στο όργανο μιας βαθειάς διαίρεσης. Βασικό μας μέλημα ήταν να επανενώσουμε την κοινωνική και την πατριωτική διάσταση του κινήματος, επανένωση η οποία θα εμπόδιζε τη διαίρεση της κοινωνίας και θα συγκροτούσε ένα πλειοψηφικό ρεύμα απέναντι στους εκφραστές των γερμανικών συμφερόντων και ενάντια στη μεταβολή της χώρας σε αποικία χρέους. Και γι’ αυτό συνεργαστήκαμε με τους πάντες, από τον Μίκη Θεοδωράκη στη Σπίθα έως την «πατριωτική πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, έτσι ώστε να μη διαχωριστούν με ένα τείχος αυτές οι δύο διαστάσεις. Και είχαμε κάποια αποτελέσματα, όχι όμως αρκετά για να ανατρέψουν την κυρίαρχη πόλωση. Εμποδίσαμε για παράδειγμα την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και τουλάχιστον σπρώξαμε προς τη συγκρότηση μιας συγκυβέρνησης ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ, διότι μια μονοκομματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα επισώρευε μεγαλύτερα δεινά στη χώρα αλλά θα έσπρωχνε στα άκρα την αντίθεση μεταξύ πατριωτικού και αριστερού χώρου.
Το αναπόφευκτο τέλος του παιγνιδιού
Αυτή η ιστορικά ετεροχρονισμένη αντίθεση Αριστεράς-Δεξιάς ή, με τρέχοντες όρους, αντιμνημονιακών και «Σαμαροβενιζέλων», απεδείχθη κυριολεκτικά θανατηφόρα από τη στιγμή και πέρα που κυριάρχησε. Και δείξαμε ήδη γιατί. Η νέα Αριστερά δεν στρατεύεται σε ένα όραμα μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά σε μια μηδενιστικού τύπου «επικράτηση». Εξ ου και η σταδιακή προσέγγιση τα προηγούμενα χρόνια ανάμεσα στα «Εξάρχεια» και το «Κολωνάκι», και η υιοθέτηση από την παλαιά ρεφορμιστική Αριστερά της φρασεολογίας και της βαθύτερης ιδεολογίας του αντιεξουσιαστικού χώρου.
Σε αυτά τα πλαίσια και μόνο μπορούμε να κατανοήσουμε και την ανάδειξη μορφών όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη λενινιστική πρεμούρα του Αριστερού Ρεύματος και τα παιγνίδια του πρωθυπουργού με τον Βαρουφάκη και τη δραχμή. Μια μεταμοντέρνα Αριστερά, χωρίς κανένα σχέδιο, ανασύρει από το παρελθόν όλο το τελετουργικό των παρελθόντων αγώνων και τη φρασεολογία μιας άλλης εποχής (το «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» του Διαμαντόπουλου και της Ραχήλ Μακρή) και βαδίζει αμέριμνη πάνω στην καταστροφή της ίδιας της χώρας, πράγμα για το οποίο εξάλλου ελάχιστα ενδιαφέρεται. Το μοναδικό της μέλημα ήταν να κατακτήσει την εξουσία και, σήμερα, να μην ηττηθεί «η αριστερή διακυβέρνηση». Γι’ αυτό και θα αποκρούσει όλες τις συμβουλές που πάρα πολλοί τους έδιναν να «αναβάλουν» την άνοδό τους στην εξουσία, μέχρι τον Νοέμβρη του 2015, όταν τόσο οι διεθνείς (εκλογές σε Ισπανία, Ιρλανδία και ποσοτική χαλάρωση) όσο και οι εσωτερικές (ολοκλήρωση του μνημονίου) συνθήκες θα ήταν σχεδόν ιδανικές γι’ αυτούς. Γι’ αυτό και βιάστηκαν να συνάψουν ανίερες συμμαχίες με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους ταυτόχρονα, καθώς και με διάφορα υπερατλαντικά λόμπι. Γι αυτό και μετήλθαν όλες τις βρώμικες μεθόδους (Κουβέλης, Χαϊκάλης, ο οποίος και αντεμείφθη εσχάτως) για να εμποδίσουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την προηγούμενη Βουλή, παρότι αυτή ήταν η βούληση της πλειοψηφίας. Διότι το ισχυρότερο ένστικτο που τους καθοδηγεί είναι το μηδενιστικό ένστικτο του θανάτου.
Διέλυσαν συστηματικά όλες τις συνομιλίες, κατέστρεψαν κάθε διεθνή εμπιστοσύνη στην Ελλάδα, επανεισάγοντας το στερεότυπο του «ψεύτη, κλέφτη και επαίτη» Έλληνα, μας οδήγησαν σε νέα βαθύτατη ύφεση, που θα επιφέρει εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, αυτοκτονίες και συμφορές, υπογράφοντας θηριώδη μέτρα, και όμως φρόντισαν στο μεταξύ να διχάσουν τους Έλληνες με ένα ψευδεπίγραφο και διχαστικό δημοψήφισμα που κατέστρεψε τις τράπεζες, με κόστος δεκάδες δισεκατομμύρια (και την αδυναμία τους για πολλά χρόνια να λειτουργήσουν εξ αιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης που προκάλεσε το bank run), και, παρ’ όλα ταύτα, το μόνο τους μέλημα είναι πάντα το πώς θα διατηρήσουν την εξουσία. Έτσι, συνεχίζουν, κατεξευτελίζοντας θεσμούς και αξιοπρέπεια – ο Λαφαζάνης παρέμενε στο υπουργείο του μέχρι να τον διώξουν, η Κωνσταντοπούλου αγκιστρωμένη πάντα στην προεδρία της Βουλής, και ο σφετεριστής της εμπιστοσύνης του λαού πρωθυπουργός προσπαθεί με «νέα κόλπα» να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, συνεχίζει δε να αρνείται να κυβερνήσει (έτσι αναβάλλει διαρκώς την υποβολή φορολογικών δηλώσεων μήπως και στο μεταξύ κάνει νέες εκλογές και υφαρπάξει εκ νέου την ψήφο των Ελλήνων, πριν αρχίσουν «να πληρώνουν», άσχετα με το εάν η χώρα, σε δυο τρεις μήνες, κινδυνεύσει να εκπληρώσει τον διακαή πόθο του Σόιμπλε).
[Και παρόλα τα σημεία και τέρατα που διαπράττει η μηδενιστική κυβέρνηση, από όλους τους εκλεκτούς αντιπροσώπους του έθνους, δεν βρέθηκε κανένας που να έχει την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί, εκτός από τον Κώστα Δαμαβολίτη, ένα νέο άνθρωπο που διέθετε ένα βασικό πλεονέκτημα: δεν ήταν πολιτικός και πίστευε αυτά που έλεγε. Η «καλή ρωσίδα Κνίτισσα», Βαλαβάνη, πήρε πίσω την αναγγελθείσα παραίτησή της από τη βουλευτική έδρα – από τη θέση της βουλευτού, εξάλλου, θα αντιμετωπίσει πιο εύκολα την κατακραυγή και τις πιθανές ποινικές ευθύνες για τα 200.000 ευρώ που απέσυρε η «μητέρα» της, μία μέρα πριν κλείσουν οι τράπεζες και ενώ η ίδια ετοίμαζε το “ντου” στις θυρίδες των υπολοίπων Ελλήνων. Ο Δ. Κοδέλας και οι λοιποί της ΚΟΕ, υπό την καθοδήγηση του Ρινάλντι, ελπίζω να μη θέλουν να συνδυάσουν την πιθανή παραίτησή τους με κάποιο νέο πολιτικό τερτίπι – δηλαδή, και να παραμείνουν ως «αντιπολίτευση» στον ΣΥΡΙΖΑ και να μην ακολουθήσουν τον Λαφαζάνη, υποκαθιστώντας τον στον ρόλο της αριστερής αντιπολίτευσης– αλλά να διαχωρίσουν τις τύχες τους από το τυχοδιωκτικό εγχείρημα του Τσίπρα.]
Όμως, το Βατερλώ του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα είναι πραγματικό και όχι επικοινωνιακό γεγονός, δεν χωράει αναστροφή. Το κομματικό πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται και, στο τέλος, αυτό το μόρφωμα θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη:
Η εμπιστοσύνη του κόσμου στον ίδιο τον Τσίπρα (παρ’ όλα τα τερτίπια της επίρριψης των ευθυνών αποκλειστικά στον Λαφαζάνη, τον Βαρουφάκη ή τη Ζωή) διαβρώνεται καθημερινά.
Οι εσωτερικοί σύμμαχοί του στρέφονται ανοικτά εναντίον του, όπως συνέβη ήδη με τον Καραμανλή, τον ΓΑΠ, τον Μπόμπολα ή τον Ψυχάρη. Χαρακτηριστικό είναι πως κανένας, ούτε καν ο Θεοδωράκης, δεν είναι διατεθειμένος, παρά την τραγική κατάσταση της χώρας, να συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό την ηγεσία του, όπως διακήρυσσε παλαιότερα.
ΟΙ μεγάλες δυνάμεις, με τις οποίες πίστευε ότι μπορεί να παίζει, τον εγκαταλείπουν η μία μετά την άλλη και ήδη το ρωσικό κόμμα, με τον Λαφαζάνη και τη Βαλαβάνη, εξέρχεται από την κυβέρνηση, αφού, την τελευταία στιγμή, ο Πούτιν, το βράδυ του δημοψηφίσματος, αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την σχεδόν έτοιμη έξοδο από την ευρωζώνη. Οι ΠΟΔΕΜΟΣ τον εγκαταλείπουν και σύντομα θα κάνουν το ίδιο και οι άλλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, και κατ’ εξοχήν οι σοβαρές όπως το Σιν Φέιν, αλλά ακόμα και καραγκιόζηδες, όπως ο Μελανσόν.
Στο κόμμα του είναι ήδη μειοψηφία, σε επίπεδο στελεχών, κατά συνέπεια δεν μπορεί να διαγράψει κανέναν διότι του το απαγορεύει το ίδιο το καταστατικό του και η κατρακύλα δεν μπορεί να αναστραφεί.
Όσες πράξεις και αν έχει ακόμα αυτή η κωμωδία της «πρώτης φοράς Αριστερά», αυτές θα διαδεχτούν η μία την άλλη με αστραπιαία ταχύτητα και το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, είναι η οριστική απώλεια της εξουσίας. Και αυτό παρότι όλοι θα θέλαμε, στις τραγικές ώρες που περνάει η πατρίδα, έστω την ύστατη στιγμή, να αναλάμβανε ο πρωθυπουργός τις ευθύνες του και να σταθεροποιούσε την πολιτική κατάσταση, ακόμα και με μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» ή «εθνικής ενότητας», για ορισμένους μήνες τουλάχιστον. Όμως, δυστυχώς, «δεν το έχει», «δεν το έχει» ούτε το κόμμα του, «δεν το έχει» δυστυχώς και ένα μέρος των ψηφοφόρων του, που τους έβγαλε στα κεραμίδια με το δημοψήφισμα. Κινδυνεύουν επομένως να ολοκληρώσουν την καταστροφή, την οποία άρχισαν στις 25 Ιανουαρίου του ενεστώτος έτους.
Αν τους το επιτρέψουμε! Διότι πια η σωτηρία της πατρίδας εξαρτάται κυριολεκτικά από τους πολίτες της, που θα πρέπει να θάψουν το τσεκούρι του εμφυλίου πολέμου, να θεραπεύσουν την τερατώδη ευπιστία και αφέλειά τους και να επιβάλουν έναν δρόμο ανασυγκρότησης ο οποίος προϋποθέτει την επανένωση του πατριωτισμού και της κοινωνικής ευαισθησίας. Οι πολίτες της χώρας πρέπει αναδημιουργήσουν έναν νέο κίνημα «Αγανακτισμένων». Όχι όμως των αγανακτισμένων που ονειρεύονται στο διχαστικό τους παραλήρημα ο Λαφαζάνης, η Ζωή, ο αδιόρθωτος Αλαβάνος –ελπίζω, την ύστατη στιγμή, να ανακρούσει πρύμναν ο διχαστικός, εσχάτως, Γλέζος των Βρυξελλών και να ξαναγίνει ο πατριώτης νέος της Ακρόπολης– που κινδυνεύουν να μεταβάλουν το εμφυλιοπολεμικό κλίμα σε πραγματικό εμφύλιο. Κάποιων νέων «Αγανακτισμένων» όχι μόνο ενάντια στον Σόιμπλε αλλά και τους Βαρουφάκηδες, και οι οποίοι και θα απαιτήσουν ένα πανεθνικό κίνημα σωτηρίας της πατρίδας. Επειδή δεν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, που μέχρι τώρα λειτούργησαν και συνεχίζουν να λειτουργούν διχαστικά, «αγανακτισμένοι» απέναντί τους, να συγκροτήσουν μια νέα κοινωνική συμμαχία σωτηρίας και ανασυγκρότησης της, καθημαγμένης από τους Τεύτονες και τους Έλληνες πολιτικούς, πατρίδας μας.

  Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

Παπανδρέου- Κουβέλης με σαράντα κλακαδόρους εμφανίστηκαν ως σωτήρες σκορπώντας άφθονο γέλιο

Τα φαντάσματα του παρελθόντος επιστρέφουν, με τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Φώτη Κουβέλη και 40 περιφερόμενους κλακαδόρους να εμφανίζονται ως σωτήρες της χώρας, σκορπώντας κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου της Μαριλένας Κοππά άφθονο γέλιο. Σε μια αίθουσα του βιβλιοπωλείου Ιανός (μετοχές του οποίου κατείχε ο προφυλακισμένος υπουργός Ακης Τσοχατζόπουλος) το σύνθημα «Παπανδρέου - Παπανδρέου» ήχησε στα αυτιά των παρευρισκομένων δημιουργώντας εφιάλτες. Και ο Γιώργος Παπανδρέου, ως άλλος «Δελαπατρίδης», φρόντισε να τους επιβεβαιώσει, εξηγώντας -εν είδει διάλεξης- ότι, αν και τα έκανε όλα σωστά, δυστυχώς μας... πτώχευσε! Μάλιστα, για τις απόψεις του εκτός από χειροκροτήματα δέχθηκε και τα... φιλιά μιας γυναίκας, η οποία του φώναξε «πρόεδρε, είμαστε μαζί σου»!

Νωρίτερα, πάντως, στην είσοδο του βιβλιοπωλείου τον περίμενε στωικά ο τσολιάς της εκπομπής «Ελληνοφρένεια» προκειμένου να του προσφέρει ένα μπουκέτο λουλούδια και ένα σακουλάκι ελιές και να του πει «πάρ' τα για να σκάσει ο Βενιζέλος», προσπάθεια η οποία όμως στέφθηκε από αποτυχία, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου μπήκε στην αίθουσα όσο το δυνατόν γρηγορότερα μπας και αποφύγει τα χειρότερα. Εκεί, βέβαια, τα πράγματα ήταν σαφώς καλύτερα, αφού ανάμεσα στους ακροατές βρίσκονταν παλιοί «κηπουροί» και πιστοί υποστηρικτές του. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Χάρης Παμπούκης η Ρεγγίνα Βάρτζελη, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, η Ντίνα Λάζαρη ο Σπύρος Δανέλλης, η Αννα Νταλάρα, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος και η Μαρία Ρεπούση από τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Μπροστά, λοιπόν, σε ένα άκρως «φιλικό» περιβάλλον ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού ευαγγελίστηκε ότι έσωσε την Ελλάδα, επιτέθηκε στον Ευάγγελο Βενιζέλο. «Κανείς, Φώτη μου, δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με την κατάσταση του προοδευτικού χώρου. Το ΠΑΣΟΚ που χρειάζεται η χώρα είναι το ΠΑΣΟΚ που πρωτοστατεί στην πρόοδο, ενώνει τις προοδευτικές δυνάμεις. Δεν δικαιούμαστε να είμαστε παρακολούθημα της δεξιάς ή της αριστεράς συντήρησης» είπε.

Ακόμη έφτασε στο σημείο να υπερασπιστεί το περίφημο ευφυολόγημα «λεφτά υπάρχουν». «Οσοι μιλούν επικριτικά αναφερόμενοι στη φράση “λεφτά υπάρχουν” αποκρύπτουν συνειδητά όσα πραγματικά ειπώθηκαν, κάνοντας διπλό κακό, γιατί από τη μια αποκρύπτουν τη ρίζα του κακού και από την άλλη αποσιωπούν και μαζί αποδομούν την αδήριτη ανάγκη μιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας» υποστήριξε ο κ. Παπανδρέου. Από την πλευρά τους, ο κ. Κουβέλης και η κυρία Κοππά ξεκαθάρισαν ότι η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού δεν σημαίνει και συμπόρευση με τον τρίτο πόλο της ΔΗΜ.ΑΡ.

Αλέξανδρος Διαμάντης

 δημοκρατία

Ευτυχως ο Τσιπρας διαχωρίζει την θέση του απο τους πανηγυριτζηδες και ζητά παραίτηση Αθανασιου – Δενδια.

Σε αντίθεση με κάποιους ιδεοληπτικούς ταλιμπαν, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σε τηλεοπτική του συνέντευξη έπιασε το θεσμικό της υπόθεσης και ζήτησε την παραίτηση των υπουργών Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης κυρίων Δένδια και Αθανασίου, ενώ τόνισε ότι και ο
πρωθυπουργός φέρει ευθύνη και τον κάλεσε να δώσει εξηγήσεις.
Ο κ. Τσίπρας είπε ότι υφίσταται πολιτικό και θεσμικό θέμα, καθώς οι αποκαλύψεις μαρτυρούν τον τρόπο σκέψης του πρωθυπουργού σε ένα μείζον ζήτημα για την σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.
Καποιοι πανηγυριτζηδες τύπου Μηλιού δυστυχώς κανουν πλακίτσα με νεοφασίστες τύπου Ρεπουση και Μαξίμου χωρις να καταλαβαίνουν οτι ο εκφασισμός της δημοκρατιας με πρόσχημα την πάταξη του φασισμού ειναι Βαϊμαρισμός…

www.olympia.gr

Μαρία τα ευρώ σου ταξιδεύουν!

Την Ρεπούση την καταλαβαίνω, που έβγαλε χρήματα εκτός. 

Είναι ρατσισμός να προτιμάς ελληνικές τράπεζες.








http://adiavroxoi.blogspot.gr/

Φ Ι Λ Ο Τ Ι Μ Ι Α

"Κοπιάρει" σύζυγο Γ.Παπαντωνίου η Μ.Ρεπούση: "Αμάρτησα για τα παιδιά μου"

"ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΙΧΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ"
Copy paste την απάντηση της συζύγου του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Άμυνας Γ.Παπαντωνίου Ρούλας Κουράκου, για το πώς βρέθηκαν στην λίστα Λαγκάρντ τα 2 εκατ. ευρώ, πήρε η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση για να δικιαολογήσει το "μαύρο" χρήμα που έβγαλε εκτός Ελλάδος.
Όπως η Ρούλα Κουράκου υποστήριξε ότι είχε βγάλει στο εξωτερικό τα 2 εκατ. ευρώ για τις σπουδές των παιδιών της, έτσι και η Μαρία Ρεπούση, είπε το ίδιο ακριβώς, αλλά προσέθεσε και "λόγους υγείας".
Δηλάδή και η Μ.Ρεπούση ουσιαστικά μας λέει ότι "Αμάρτησε για τα παιδιά της"¨...
Συγεκριμένα στον ΄ροσωπικό της λογαριασμό στο facebook έγραψε: «Τα εμβάσματα στα οποία αναφέρεται η ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών σε ό,τι με αφορά καλύπτονται απολύτως από τις φορολογικές μου δηλώσεις τις οποίες ήδη προσκόμισα στις φορολογικές αρχές της χώρας. Στάλθηκαν για λόγους σπουδών και υγείας οικείων μου προσώπων. Μετά την εξυπηρέτηση των εν λόγω αναγκών το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού επέστρεψε στην Ελλάδα».
Δεν αναφέρει το ύψος των εμβασμάτων ούτε την χρονιά που έβγαλε το ποσό στο εξωτερικό. Πάλι καλά δεν λέει ότι ήταν και του πρώην άνδρα της που της τα είχε ... χαρίσει για να πάνε τα παιδιά πανεπιστήμιο, όπως είχε πει ο Ρ.Κουράκου!

Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ εμφανίζει μεγάλη περιουσία μαζί με τον σύζυγό της: Τραπεζικές καταθέσεις σε διάφορες ελληνικές τράπεζες ύψους περίπου 75.000 ευρώ εκ των οποίων οι 61.333 ευρώ είναι σε κοινό λογαριασμό με τον σύζυγό της και 42.000 δολάρια.

 

Ο σύζυγός της διατηρεί σε προσωπικούς λογαριασμούς σε ελληνικές τράπεζες  περίπου 47 χιλ. ευρώ.

 

Το ζεύγος Ρεπούση δηλώνει οικία 406 τ.μ. στον Πειραιά ενώ η βουλευτής έχει οικία στην Οία Σαντορίνης, 7 καταστήματα στον Πειραιά, ένα διαμέρισμα στην Αθήνα και δικαιώματα ακινήτων σε Πειραιά και Κυπαρισσία.

 

Ο σύζυγός της εμφανίζει μεγάλο χαρτοφυλάκιο ομολόγων και  μετοχών διαφόρων εταιριών αξίας περίπου 206.000 ευρώ και 2.679.872 γιεν της ΤΟΥΟΤΑ ΜΟΤΟΡΣ και περίπου 47 χιλ. δολάρια. Η Ρεπούση κατέχει μετοχές ύψους 357 χιλ ευρώ και περίπου 59 χιλ δολάρια.

 

Ο σύζυγός της εμφανίζεται κάτοχος ταχύπλοου σκάφους με 2 μηχανές 250cc εκάστη το οποίο αγόρασε το 2007 έναντι 50 χιλ ευρώ.

Η Μ.Ρεπούση δήλωσε εισοδήματα ύψους 97.148 ευρώ το 2010, 71.130 ευρω το 2011 και 76.014 το 2012. Ο σύζυγός της 12.624 ευρώ το 2010, 38.939 2011 και 57.830 το 2012.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

M.Ρεπούση: Διαθέτει 30 ακίνητα σε όλη την Ελλάδα!

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Μετά τον βασιλιά του real estate Μιχάλη Λιάπη, τεράστια ακίνητη περιουσία έχει και η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση! Φαίνεται ότι αρκετοί βουλευτές της Αριστεράς την ίδια ώρα που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τον απλό πολίτη που δεινοπαθεί να τα βγάλει πέρα, εκείνοι δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να ανησυχούν.. εκτός από το μέλλον των λαθρομεταναστών και την προώθηση ανθελληνικών θέσεων φυσικά..

Ειδικότερα, μαζί με τον σύζυγό της δήλωσε στο Πόθεν Εσχες συμμετοχή σε 30 περίπου ακίνητα εκ των οποίων 10 καταστήματα στο κέντρο του Πειραιά κάτι που προφανώς οδήγησε στο ετήσιο εισόδημα 97.000 ευρώ για το 2010 και 71.000 ευρώ το 2011.

Μεταξύ άλλων στο πόθεν έσχες δηλώνονται σπίτια σε Πειραιά, Κυκλάδες και Μονεμβασιά αλλά και διαμέρισμα στο Κολωνάκι και τη Θεσσαλονίκη.
Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ δήλωσε στους λογαριασμούς της 42.000 δολάρια, 120.000 ευρώ, μετοχές στην Toyota αξίας 2.679.872 γιέν, πάνω από 500.000 ευρώ η αξία μετοχών σε διάφορες εταιρείες.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κορυφαίοι ιστορικοί βάζουν στη θέση της την Ρεπούση

ΖΗΤΟΥΝ ΓΡΑΠΤΗ "ΣΥΓΓΝΩΜΗ"

Ο ιστορικός-συγγραφέας, Σαράντος Καργάκος σε άρθρουπό τον τίτλο «Στην κυρία Ρεπούση απαντά ο Δ. Σολωμός» το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα RealNews αναφέρει:

«Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ποιητής -αν ούτος δικαιούται να ονομάζεται ούτως- στο πολύστιχο ποίημα που έγραψε με τίτλο "Εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάιρον" αφιερώνει 5 τετράστιχα στο χορό του Ζαλόγγου (101-105).

Είναι τα εξής:

Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος
τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ
τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως
καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό.

Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν
οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές,
καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν
ἀθωότερες ζωές*.
(*Εννοεί τα παιδιά που οι γυναίκες είχαν μέσα στην κοιλιά)

Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν
καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά,
κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν
ἀπὸ πάνου ἔλειπε μιά.

Χωρὶς γόγγυσμα κι ἀντάρα
πάρα ἐκείνη μοναχά,
ὁποῦ ἔκαναν μὲ τὴν κάρα,
μὲ τὰ στήθια, στὰ γκρεμά.

Στὰ ἴδια ὄρη ἐγεννηθῆκαν
καὶ τὰ ἀδάμαστα παιδιά,
ποὺ τὴν σήμερο ἐχυθῆκαν
πάντα οἱ πρῶτοι στὴ φωτιά.

Το ποίημα γράφτηκε 21 χρόνια μετά την τραγωδία του Ζαλόγγου. Ο Σολωμός άντλησε τις πληροφορίες από τους Σουλιώτες -κυρίως Σουλιώτισσες- που είχαν κατακλύσει τα Επτάνησα μετά το 1803. Το 1824 πολλοί ήσαν οι επιζήσαντες. Κάποιος ή κάποιοι θα μπορούσαν να διατυπώσουν ενστάσεις για τα λεγόμενα του Σολωμού. Ότι ήσαν παραμύθια. Δεν το έπραξαν. Έτσι τα παραμύθια (με την κακή σημασία του όρου) τ’ άφησαν για κάποιες θορυβομανείς υπάρξεις τού σήμερα».

Ο καθηγητής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Κωνσταντίνος Φωτιάδης, σε άρθρο του στη Realnews υπό τον τίτλο «Περιμένω τη γραπτή συγγνώμη της κ. Ρεπούση!» αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «θα της απαντήσω όχι για ένα Ζάλογγο αλλά για πολλά που υπάρχουν στην ένδοξη ιστορία μας τα πέτρινα χρόνια της οθωμανοκρατίας. Μόνο στον Πόντο, με βάση τις έγκυρες πηγές που διαθέτουμε έως σήμερα, έχουμε τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις ανάλογων ηρωικών πράξεων».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΩΤΙΑΔΗ

[Πηγή real.gr]

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Διώξτε τη Ρεπoύση

Μέτα την  εκδίωξη Θεοδωρίδη από το ΣΥΡΙΖΑ το γάντι πέφτει στη ΔΗΜΑΡ και την κυβέρνηση που επιβάλλεται να διώξει τη προκλητική κ. Ρεπούση.

Τον ασκό του Αιόλου ανοίγει η εκδίωξη του κ. Νάσου Θεοδωρίδη από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το προκλητικό παραλήρημα για τα Ίμια.

Η απόφαση της Κουμουνδούρου να παύσει τον κ. Θεοδωρίδη από την Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής ρίχνει το γάντι στη ΔΗΜΑΡ και την κυβέρνηση που επιβάλλεται να πάρουν θέση επιτέλους για την κ. Μαρία Ρεπούση.

Υπενθυμίζεται ότι η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ έχει προκαλέσει επανειλημμένα  με τις δηλώσεις της για τα εθνικά θέματα, ενώ υπενθυμίζεται ότι  η ίδια είχε αποχωρήσει από το Κοινοβούλιο όταν ο πρόεδρος της Βουλής είχε ζητήσει να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Τότε η ΔΗΜΑΡ και ο Φ. Κουβέλης είχαν «καλύψει» τη βουλευτή του κόμματος υποστηρίζοντας πως «η απουσία κάποιων από τους βουλευτές της οφείλεται σε καθαρά πρακτικούς λόγους».

Η κ. Ρεπούση έγινε γνωστή και από το βιβλίο ιστορίας της Στ’ δημοτικού με τον περίφημο ”συνωστισμό” που έγινε στην Σμύρνη.

Στρογγυλοποιώντας δηλαδή την γενοκτονία της Μ. Ασίας από τον Κεμάλ ο οποίος εκτός από σύμμαχος του Μουσολίνι υπήρξε και ίνδαλμα του Χίτλερ.  Ο ίδιος ο Χίτλερ μάλιστα είχε δηλώσει με περηφάνια ότι αποτελούσε δεύτερο καλύτερο μαθητή του Κεμάλ μετά τον Μουσολίνι. Ενώ η γενοκτονία των χριστιανών  της Μ. Ασίας υπήρξε ο προπομπός του Ολοκαυτώματος.

«Ποιος θυμάται τους Αρμένιους», ούρλιαξε ο παράφρονας Φύρερ δίνοντας το σύνθημα στα ναζιστικά στίφη για την «τελική λύση», όπως ονόμαζε το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Η κ. Ρεπόυση ήταν επίσης αυτή που είχε ζητήσει να καταργηθεί η έξοδος του Μεσολογγίου, η ανατίναξη της Αρμάτας στις Σπέτσες, η αναπαράσταση στο Κούγκι, οι εκδηλώσεις για το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, τις οποίες είχε χαρακτηρίσει ως… «εθνικιστικά κιτς».

Αν ο κ. Θεοδωρίδης εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το ΣΥΡΙΖΑ μετά τις δηλώσεις του για τα Ίμια, μήπως ήρθε η ώρα να πάρει επιτέλους θέση και η ΔΗΜΑΡ για την προκλητική κ. Ρεπούση;

Μήπως πρέπει το Μαξίμου να ζητήσει να εκδιωχθεί από τη ΔΗΜΑΡ η βουλευτής που προσβάλει με τις απόψεις της το έθνος, την ιστορία και τον ελληνισμό;

Η εκδίωξη Θεοδωρίδη ας είναι η αρχή για να φύγουν επιτέλους όλοι αυτοί οι ανθέλληνες που «υβρίζουν» με την παρουσία τους το Κοινοβούλιο και τους θεσμούς.  

ΌΠΟΙΟΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΕ ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΥΣ ΞΥΠΝΑ ΜΕ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ !

Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/story/277927/dioxte-ti-repoysi#ixzz2KKMgOokK

Μουσουλμανικός Ρεπουσισμός!

Written By ..(Λ).. 

Του Στρατή Μαζίδη

• Ο έρωτας της Μαρίας Ρεπούση με κάθετι τουρκικό, ισλαμικό, ανθελληνικό και αντιχριστιανικό.

• Μια περίεργη ιδιόμορφη σχέση έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας – αν όχι το μεγαλύτερο- και τη βουλευτή των 1680 ψήφων της ΔΗΜ.ΑΡ. Μαρία Ρεπούση.

“Μα επιτέλους! Τι γίνεται πια με αυτό το μουσουλμανικό ρεπουσισμό;” σχολίαζε ένας φίλος τις προάλλες σε συζήτηση που είχαμε. Μουσουλμανικός Ρεπουσισμός! Δεν έχει κι άδικο.

Ένας ρεπουσισμός που ξεκινά από τα χρόνια της “επανίδρυσης” της χώρας όταν η Μαρία Ρεπούση προκαλούσε ξεδιάντροπα τη μισή Ελλάδα επιθυμώντας να αλλάξει την ιστορία κάνοντας λόγο για συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης. Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας ευτυχώς λειτούργησαν άμεσα και παρά την παρουσία της κας Κουτσίκου στο υπουργείο Παιδείας το βιβλίο απεσύρθη κακήν κακώς καταλήγοντας στα …κιτάπια.

Η Μαρία όμως ποτέ δε μας συγχώρεσε αυτή την ταπείνωση. Πείσμωσε. Και ξαφνικά την είδαμε να κάθεται δίπλα στο Φώτη Κουβέλη ο οποίος προκειμένου να αρπάξει ψήφους έμπασε κυριολεκτικά τη Σάρα και τη …Μάρα στο Νεοφιλελεύθερο κόμμα του.

Η Μαρία ήξερε καλά τι έκανε. Έβαλε υποψηφιότητα σε μια περιφέρεια αχανή και ανάμεσα σε πολλούς αγνώστους μπόρεσε να βρει μια χούφτα ψήφους για να εισέλθει στο Κοινοβούλιο. Βέβαια και οι 1680 είναι θαύμα που την ψήφισαν.

Η Μαρία με το καλημέρα μας έδειξε τις διαθέσεις της βρίσκοντας μια αφορμή να αποχωρήσει από την αίθουσα την ώρα που οι συνάδερφοί της τιμούσαν τη μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού.

Στη συνέχεια την είδαμε να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του τουρκικού προξενείου όσον αφορά το ζήτημα των νηπιαγωγείων στη Θράκη ενώ έσπευσε στο θέατρο “Χυτήριο” όχι τόσο για να καταδικάσει τα έκτροπα αλλά να υπερασπιστεί το αίσχος που παιζόταν εκεί.  Αυτή η ιδιόμορφη προσωπικότητα που καταπίνει τη γλώσσα της όταν οι μουσουλμάνοι μας απειλούν με πόλεμο μέσα στην Ομόνοια και σπάνε βιτρίνες και παρμπρίζ αλλά αποδεικνύεται λαλίστατη καρδερίνα (ή μήπως καρακάξα; ) όταν υπερασπίζεται το δικαίωμα του καθενός να υβρίζει και να χλευάζει το Χριστό.

Τέλος, ξαναχτύπησε σχολιάζοντας ως εθνικιστικά κιτς τις όποιες αναπαραστάσεις ιστορικών μαχών και απελευθερώσεων χαρακτηρίζοντάς τες ως περιττές.

Μάλιστα η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά της για όσα έζησε στα Χανιά. Προφανώς έχει μείνει 115 χρόνια πίσω και νόμιζε πως η Κρήτη υπάγεται ακόμη στην Υψηλή Πύλη.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τον έρωτα της Μαρίας Ρεπούση με κάθετι τουρκικό, ισλαμικό, ανθελληνικό και αντιχριστιανικό.

Μα γιατί …ρε-πού-ση μου!

Πηγή

 Ελληνων Αφυπνιση

Ανθελληνικό κίνημα

Η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. και τομεάρχης Παιδείας στο κόμμα του κ. Κουβέλη, που συμμετέχει στην κυβέρνηση. Είναι η υπεύθυνη της αναγραφής της κατάπτυστης λέξης «συνωστισμός» στα βιβλία Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, σε κεφάλαιο που αναφερόταν στη σφαγή της Σμύρνης. Η κυρία Ρεπούση είναι εκείνη που αποχώρησε από την αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής όταν τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους.

Η Μαρία Ρεπούση διέψευσε ότι ζήτησε την κατάργηση της αναπαράστασης της Εξόδου του Μεσολογγίου, της ανατίναξης της Αρμάτας στις Σπέτσες και της αναπαράστασης στο Κούγκι, αλλά η υπόλοιπη δράση της δεν επιδέχεται διαψεύσεων. Οσα παραπέμπουν στον οθωμανικό τάφο στον οποίον εγκλωβίστηκε επί αιώνες το Γένος των Ελλήνων την τέρπουν. Μόνο την υποχρεωτική ανάρτηση της ημισελήνου στα δημόσια κτίρια δεν έχει ζητήσει ακόμα.

Ωστόσο, μπορεί να πρωτοστατεί στον ανθελληνικό ακτιβισμό η εκλεκτή του κ. Κουβέλη, αλλά δεν είναι μόνη. Ο ανθελληνισμός είναι κίνημα στην Ελλάδα και η εκπροσώπησή του αυξάνεται καθημερινά, με ταχύτατους ρυθμούς.

Στην αρχή αποτελούσε μια προσοδοφόρα έξη της ημεδαπής ελληνόφωνης ελίτ. Ομως, με την πάροδο των χρόνων και τον συστηματικό αφελληνισμό της δημόσιας εκπαίδευσης, που μεθόδευσε η ζοφερή κυβέρνηση Σημίτη, η χώρα έχει αρχίσει να υποδέχεται γενιές ολόκληρες που είναι εξοικειωμένες με τις αρχές και τις αξίες της κυρίας Ρεπούση.

Στη Δημόσια Διοίκηση, στον δημοσιογραφικό κόσμο, στον χώρο της «διανόησης» και στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα η κυρίαρχη ιδεολογία βρίσκεται πιο κοντά στα ρεπουσικά υποπροϊόντα παρά στην ελληνική παράδοση.

Ο πατριωτισμός, η Ορθοδοξία και το σύνολο των ιδεών με τις οποίες γαλουχήθηκαν οι προηγούμενες γενεές δυσφημούνται ως «εθνικισμός, προγονοπληξία, αναχρονισμός, θρησκοληψία». Το δυσάρεστο είναι ότι με την πάροδο του χρόνου, την επιμονή των προπαγανδιστών του πολυπολιτισμού και την αφθονία σε υλικά μέσα που διαθέτουν η τάση του αφελληνισμού δείχνει να προελαύνει.

Το κράτος τι κάνει; Καθεύδει – όποτε δεν τάσσεται απροκάλυπτα υπέρ του πολυπολιτισμικού νεφελώματος.

Πηγή:kostasxan.blogspot.com

troktiko

Ρεπούση: Να αλλάξει ο τρόπος εορτασμού της Εξόδου του Μεσολογγίου

Να αλλάξει ο τρόπος εορτασμού της Εξόδου του Μεσολογγίου, της ανατίναξης της Αρμάτας στις Σπέτσες, της αναπαράστασης στο Κούγκι, οι εκδηλώσεις για το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, ζητεί η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κυρία Μαρία Ρεπούση, η οποία χαρακτηρίζει όλες αυτές τις αναπαραστάσεις, περιλαμβανομένης και της αναπαράστασης της εισόδου των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη ως… «εθνικιστικά κιτς»…
 Δεν προσφέρουν τίποτα αναπαράγουν την εθνικιστική έξαρση, επαναλαμβάνονται συνεχώς και δεν γίνεται κανένας ιστορικός στοχασμός, λέει η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ.

«Η έξοδος του Μεσολογγίου δεν θα μπορούσε να καταργηθεί», σημείωσε η κυρία Ρεπούση την Τρίτη το πρωί «διότι έγινε και κανείς δεν μπορεί να την καταργήσει. Εκείνο που πρέπει να ξανασκεφθούμε είναι ο τρόπος που γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους ώστε να πάψουν να είναι στερεοτυπικές και να γίνουν περισσότερο αναστοχαστικές και χρήσιμες για την ιστορική μας μνήμη, αλλά και την προοπτική της χώρας μας».

Ζητεί όμως από τον υπουργό Παιδείας κ. Κ. Αρβανιτόπουλο και κάτι άλλο η κυρία Ρεπούση: «Να καταργηθούν εδώ και τώρα οι μαθητικές παρελάσεις». Ούτε αυτές προσφέρουν τίποτα, είναι αναχρονιστικές, θεσπίσθηκαν επί Μεταξά και είμαστε, όπως λέει η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που διοργανώνουμε μαθητικές παρελάσεις.

kafeneio-gr.blogspot.com

troktiko

ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ, ΘΕΛΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΡΕΠΟΥΣΗ

Προκαλεί και πάλι η κυβερνητική βουλευτής (ΔΗΜΑΡ) Μαρία Ρεπούση. Ζητά ματαίωση των ιστορικών αναπαραστάσεων όπως αυτή της Εξόδου του Μεσολογγίου, αφού αποτελούν «εθνικιστικά κιτς». Τα παραπάνω ακολουθεί την άρνηση του Γιάννη Μπουτάρη να παραστεί στην αναπαράσταση της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, την οποία αποκάλεσε μιλώντας στο MEGA, «χουντικό καρακιτσαριό». Η εξωφρενική απαίτηση της Μαρίας Ρεπούση, η οποία δέχεται τα δημόσια χειροφιλήματα δημάρχων της ΝΔ, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δημάρχου Μεσολογγίου, Παναγιώτη Κατσούλη, ο οποίος σε δήλωσή του αναρωτήθηκε: «Γιατί κ. Ρεπούση να μη καταργηθεί και η Ελλάδα ως ιδιαίτερη εθνική οντότητα, καθώς και ότι την 'αναπαριστά' ως ζώσα παράδοση και ιστορικό δρώμενο, αφού όλα κατ' εσάς είναι 'εθνικιστικά κιτ' που αναπαράγουν την 'εθνικιστική έξαρση'»; Και ζητά ο δήμαρχος από τον Φώτη Κουβέλη «να μαζέψει» τη βουλευτή του κόμματός του. Και κλείνει, απευθυνόμενος στην Μαρία Ρεπούση: «έχετε επιλέξει να βρίσκεστε στην επικαιρότητα μέσω προκλητικών και ανιστόρητων δηλώσεων, όπως η χθεσινή σας 'να καταργηθεί η Έξοδος του Μεσολογγίου ως αναπαράσταση'».

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Οι σπόνσορες της Χρυσής Αυγής

by admin

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 90 που κυκλοφορεί με αφιέρωμα 
στη Χρυσή Αυγή

Όλοι όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την εκτίναξη ενός ναζιστικού γκρουπούσκουλου
στο επίκεντρο της ελληνικής πολιτικής ζωής, θα πρέπει να μας προσφέρουν και κάποιες
ικανοποιητικές εξηγήσεις, ερμηνεία αυτού του φαινομένου.
Σωστά έχει επισημανθεί από πολλούς ότι η ανομία, η ατιμωρησία των κλεπτοκρατικών
 αρχουσών τάξεων, η ανυποληψία των πολιτικών, η παρασιτική μετεξέλιξη της ελληνικής οικονομίας
και κοινωνίας, η εξάρτηση από τους δυτικούς τραπεζίτες, βρίσκονται στη βάση μιας πολιτικής
 και κοινωνικής κρίσης, απέναντι στην οποία οι Έλληνες εγκαταλείπουν τα παραδοσιακά πολιτικά
σχήματα και αναζητούν νέες και συχνά ρηξικέλευθες λύσεις προκειμένου να εκφράσουν
την πολιτική τους διαμαρτυρία. Ωστόσο, αυτή η κοινωνιολογική και κάποτε κοινωνιολογίστικη
ερμηνεία δεν είναι αρκετή  για να ερμηνεύσει την άνοδο της «Χρυσής Αυγής». Διότι το ερώτημα
παραμένει ακέραιο. Για ποιο λόγο η διαμαρτυρία δεν εκφράζεται αποκλειστικά με την ενίσχυση
αριστερών δυνάμεων, όπως εν μέρει συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, και κατευθύνεται και σε μια μέχρι
χτες ασήμαντη ναζιστική ομαδούλα; Γιατί δεν ενισχύονται έστω οι δυνάμεις της αντισυστημικής
Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών, που τον Δεκέμβρη του 2008 έμοιαζαν τόσο ισχυρές ώστε
 να απειλούν το ίδιο το καθεστώς; Γιατί οι Έλληνες δεν στρέφονται προς μια αριστερή εξωκοινοβουλευτική
 βία, όπως συνέβαινε στη δεκαετία του 1980, όταν επικροτούσαν μαζικά την «17 Νοέμβρη»; Επομένως,
 δεν αρκεί η γενική κοινωνιολογική ερμηνεία, αλλά θα πρέπει να στραφούμε σε τομείς όπως η πολιτική,
 η ιδεολογία και τα πολιτισμικά-κοινωνικά φαινόμενα για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει.
Και ο κεντρικός ιδεολογικός άξονας για την ερμηνεία του συναρτάται με το ζήτημα της κρίσης του
έθνους-κράτους συνολικά, και τις απειλές στην ελληνική ταυτότητα κατ’ εξοχήν.
Πώς και γιατί, σε μια χώρα στην οποία –τουλάχιστον από τον πόλεμο και μετά– η ακροδεξιά είχε ταυτιστεί
με την εθνοπροδοσία και τις παρακρατικές δραστηριότητες, ενώ αντίθετα η «δημοκρατική παράταξη»
 και η αριστερά με την εθνική ανεξαρτησία και τον αντιιμπεριαλισμό, κατόρθωσε ένα σχήμα, που προβάλλει
ανοικτά τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, να μεταβληθεί σε υπερασπιστή της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων;!
Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν εκείνοι που, από το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»,
 πέρασαν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» του Σημίτη, και στη λυσσαλέα υπεράσπιση του
σχεδίου Ανάν. εκείνοι που, από τα αντάρτικα τραγούδια και τον Άρη Βελουχιώτη αναρτημένο στα
γραφεία τους, πέρασαν στο «Αιγαίο που ανήκει στα ψάρια του» και στα «ανοικτά σύνορα» των
αντιεξουσιαστών, της «επαναστατικής αριστεράς» και των οικολόγων.
Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν όσοι από τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, ως πρότυπα
της νεολαίας, πέρασαν στην άρνηση της εθνικής παράδοσης και τη λυσσαλέα υπεράσπιση
της αμερικάνικης κουλτούρας.
Αυτές οι βαθύτατες μετατοπίσεις που συνέβησαν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, δηλαδή
η εγκατάλειψη του πατριωτισμού, επέτρεψαν στην προδοτική και γερμανόφιλη ακροδεξιά να τον
 καπηλευτεί και να τολμά να εμφανίζεται σήμερα ως ο υπερασπιστής του.

Η «προδοσία» της Αριστεράς

Όλα άρχισαν με την ενσωμάτωση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στο κράτος και
 τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, δηλαδή σε μια περίοδο
 κατά την οποία η Ελλάδα γνώριζε μια σαρωτική «διεθνοποίηση»: Ένταξη στην ΕΟΚ και την ΕΕ,
 κατάργηση των δασμών, προσχώρηση στο ευρώ και εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος,
πολιτισμική αφομοίωση στη Δύση –κατεξοχήν μέσω της τηλεόρασης– τέλος και προπαντός,
 προσχώρηση των Ελλήνων στο παγκοσμιοποιημένο δυτικό καταναλωτικό μοντέλο. Όλα αυτά είχαν
ως συνέπεια μια κυριολεκτική ανατροπή των πολιτιστικών και πολιτικών παραμέτρων της ελληνικής
 κοινωνίας. Δηλαδή, η ταχύτατη μετάβαση από ένα μοντέλο λιτότητας και αποταμίευσης, στον
αντίποδά του, κατανάλωσης και σπατάλης, πραγματοποιήθηκε μέσα σε συνθήκες
πολιτικο-ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Οι αριστεροί διανοούμενοι, διωκόμενοι απηνώς σε όλη τη μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι το 1974,
καταλαμβάνουν, ιδιαίτερα μετά το 1981, το κράτος και τους θεσμούς της «κοινωνίας των πολιτών».
Εφημερίδες, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, τηλεοράσεις, εκπαίδευση, ηγεμονεύονται πλέον
 από αυτήν την αριστερά και τη νέα ιδεολογία της. Αυτή η αλλαγή σηματοδότησε παράλληλα και
τη βαθύτατη μετάλλαξη των ιδεολογικών συντεταγμένων της: Στο παρελθόν προέβαλλε την
εθνικοαπελευθερωτική επαναστατική παράδοση, σε αντίθεση με την ξενοδουλεία των «κοτζαμπάσηδων»
και του ελληνικού μεταπρατικού κεφαλαίου, διεκδικώντας έτσι μια αντιστασιακή αντιιμπεριαλιστική
 συνέχεια. Στο εξής, ιδιαίτερα μετά το 1989 και την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου,
 προσχωρεί ομοθυμαδόν στην αποδοχή της αυτοκρατορικής κουλτούρας της Δύσης και στην
καταδίκη κάθε πατριωτικής ανάμνησης ως παρελθοντολογία και συντηρητισμό.
Σε αυτά τα πλαίσια, θα συγκρουστεί μετωπικά με την Εκκλησία και την ορθόδοξη παράδοση,
ως «καθυστέρηση», αντικαθιστώντας την από ένα κράμα ελευθεριακής και παγκοσμιοποιημένης
 καταναλωτικής ιδεολογίας. Ανάλογες εξελίξεις είχαν συμβεί, βέβαια, σε πολλές ευρωπαϊκές
χώρες όπου η παραδοσιακή προτεσταντική και καθολική ιδεολογία είχε ανατραπεί βίαια, ιδιαίτερα
 μετά το 1968, από την εισβολή ενός ατομοκεντρικού αμερικανισμού.
Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, όμως, συνίσταται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, στην Ελλάδα, σχεδόν
 αποκλειστικοί φορείς αυτής της ιδεολογικής μετάλλαξης ήταν οι προερχόμενοι από την αριστερά
και την κεντροαριστερά και δεύτερο και κυριότερο… η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική δυτική χώρα,
αν είναι καν «δυτική».
Σε μας η ανατροπή του πολιτισμικού υποδείγματος δεν αφορούσε απλώς ή κύρια στον τύπο
ανθρώπου που δημιουργούσε και προωθούσε η καταναλωτική παγκοσμιοποιημένη μορφή
 του καπιταλισμού, αλλά συνδεόταν και με ζητήματα που αφορούν στην ίδια την εθνική ανεξαρτησία
και επιβίωση της χώρας. Και για να το κάνουμε σαφέστερο: Στη δυτική Ευρώπη, μετά την δεκαετία
 του 1960, οι παραδοσιακές αξίες της θρησκείας και της αποταμίευσης αντικαθίστανται από
 τη «σεξουαλική επανάσταση», τον καταναλωτισμό και τον… δανεισμό. Το ιδιωτικό αυτοκίνητο, η
τηλεόραση και η αγορασμένη με δάνειο κατοικία, γίνονται τα νέα ενιαία πολιτισμικά πρότυπα του
 δυτικού κόσμου, σε συνδυασμό με την πολυπολιτισμικότητα και την άρνηση της «στενής» εθνικής
 ταυτότητας. Στην Ελλάδα, η εισβολή του ανάλογου μοντέλου είναι επίσης πραγματικότητα, από
την άποψη του τρόπου ζωής, μόνο που, εδώ, απόρριψη της εθνικής ταυτότητας σημαίνει
και ταυτόχρονη αποδοχή της ξένης κυριαρχίας και της υποταγής. πολυπολιτισμός σε μια χώρα
των συνόρων σημαίνει μεσοπρόθεσμα την απειλή της κυριολεκτικής εξαφάνισής της.
Στην Ελλάδα, οι υπερασπιστές του νέου ηγεμονικού πολιτιστικού μοντέλου δεν θα μπορούσαν να
αρκεστούν μόνο στην καταδίκη του παλαιού συντηρητικού προτύπου, αλλά θα ήταν
υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν και στην ανοικτή εθελοδουλία και το μίσος ενάντια σε μια απειλούμενη
εθνική ταυτότητα. Γι’ αυτό, στη Γαλλία, ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί μπορεί να είναι ταυτόχρονα εκφραστής
αυτού του νέου καταναλωτικού πολιτισμικού προτύπου, αλλά και υπερασπιστής των επιθέσεων
της Γαλλίας εναντίον της Λιβύης και των Αμερικανών εναντίον του Ιράκ, ενώ ο πολυπολιτισμικός
Ολάντ απειλεί καθημερινά με επέμβαση τη Συρία. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι ιδεολογικοί κλώνοι τους,
 για να υπερασπιστούν το ίδιο πολιτισμικό μοντέλο, θα έπρεπε να στραφούν και ενάντια στα
συμφέροντα του ελληνικού έθνους-κράτους! Γι’ αυτό και είναι οι ίδιοι που θα υπογράφουν ταυτόχρονα
υπέρ των «Μακεδόνων», του σχεδίου Ανάν, της ελληνοτουρκικής φιλίας και της κυρίας Ρεπούση,
παράλληλα με την υπεράσπιση της «ανοικτής κοινωνίας». Κατά συνέπεια, η εκσυγχρονιστική 
αριστερά και κεντροαριστερά στην Ελλάδα, για να είναι πολυπολιτισμική, θα έπρεπε να είναι και ενδοτική.
Γι’ αυτό και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας, της «πατρίδας», της Κύπρου, που ανήκε
παραδοσιακά στο οπλοστάσιο της αριστεράς, μιας και η δεξιά και η άρχουσα τάξη ήταν ξενόδουλη
και εξαρτημένη, θα εγκαταλειφθεί σταδιακά. Για αρκετά χρόνια, η εναπομείνασα «πατριωτική αριστερά»
κάλυπτε κουτσά-στραβά το κενό∙ ωστόσο, τα ακροδεξιά ρεύματα θα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους
από τη δεκαετία του ’80, και θα ενισχύονται όσο περισσότερο η κυρίαρχη κουλτούρα θα βαδίζει προς
την αντίθετη κατεύθυνση. Όταν λοιπόν θα έλθει η στιγμή της κρίσης, η ακροδεξιά θα εμφανιστεί 
αίφνης στο προσκήνιο, ως ο παρά φύση εκφραστής των αξιών που οι άλλοι όχι απλώς είχαν 
εγκαταλείψει αλλά είχαν συκοφαντήσει και εξουθενώσει.
Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια τουλάχιστον, η κυρίαρχη αριστερή μιντιακή και ακαδημαϊκή κουλτούρα
αγωνιζόταν να απομονώσει εκείνους που, όπως εμείς, επέμεναν στη σύνδεση των δημοκρατικών και
 επαναστατικών ιδεών και αξιών με την πραγματικότητα της χώρας. Και γι’ αυτό σήμερα
εισπράττουν τους νεαντερντάλιους που επιζητούσαν.
Εξάλλου, πολλοί απ’ αυτούς, ανάμεσά τους ο Σωμερίτης και ο θλιβερός «Ιός», έχουν επαναλάβει
επανειλημμένα ότι θα προτιμούσαν να αναπτυχθεί στην Ελλάδα ένας Έλληνας Λεπέν, ώστε να πάψουν
 να έχουν λόγο ύπαρξης οι «αριστεροί πατριώτες». Όλα αυτά με την βλακώδη σκέψη, ότι με έναν
ακροδεξιό μπαμπούλα, θα μπορούσαν να ενισχύουν την καταναλωτική βολή τους, ανενόχλητοι από
 κριτικές που τους υπενθύμιζαν ότι οι ίδιοι είχαν ταυτιστεί με τον… Μπους στη Γιουγκοσλαβία και την Κύπρο.
Όμως, αντί για τον Λεπέν ή τον Καρατζαφέρη, τους βγήκε… ο ανοικτός θαυμαστής του Χίτλερ,
 Μιχαλολιάκος. Και επειδή οι ίδιοι είναι θύματα της μπαρόβιας δυτικοκεντρικής ιδεολογίας τους,
δεν κατανοούν ότι, στην απειλούμενη από τους δυτικούς τραπεζίτες και τον νεοθωμανισμό, Ελλάδα,
το ζήτημα του πατριωτισμού δεν είναι δευτερεύον αλλά το κύριο αίτημα της κοινωνίας μας∙ το δε
μεταναστευτικό, σε μια χώρα των συνόρων, δεν αφορά απλώς στην καταπολέμηση των ρατσιστικών
 συνδρόμων, αλλά αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου. Κατά συνέπεια, την ώρα που
καταρρέει το παγκοσμιοποιημένο καταναλωτικό μοντέλο, δύο λύσεις απομένουν. Είτε η αναβάπτιση
της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στην πατριωτική παράδοση, και η απολάκτιση του
παρασιτικού ψευδοελευθεριακού μοντέλου, είτε η ενίσχυση των αυταρχικών ή και φασιστικών
 λύσεων και δυνάμεων. Τα πράγματα έχουν γίνει σοβαρά, γι’ αυτό και ιδεολογίες και σχήματα, που
ταίριαζαν στην παλιά καλή συμπόρευση Κολωνακίου και Εξαρχείων, δεν έχουν πλέον καμιά
δυνατότητα μακροημέρευσης. Μπορούν να επιβιώσουν μόνο ως ανοικτοί Κουίσλινγκ της Δύσης –
 όπως όλοι εκείνοι που μας καλούν να δεχτούμε Γερμανό κυβερνήτη, όπως ο… Ράμφος– ή των νεοθωμανών,
όπως οι σπόνσορες του… Σουλεϊμάν.

χαρακτηριστικό εξώφυλλο του Δαυλού

Η μακρά πορεία της φασιστικής δεξιάς

Πολλοί από όσους σήμερα διαπορούν για το πως και γιατί ήρθε στο προσκήνιο η ναζιστική ακροδεξιά,
 μας λοιδορούσαν στο παρελθόν όταν ασχολιόμασταν με ιδεολογικά φαινόμενα που οι ίδιοι αγνοούσαν
 και προσπερνούσαν. Για χρόνια τονίζαμε πως φαινόμενα όπως η αρχαιολατρία, η ουφολογία
 και η συνωμοσιολογία αποτελούν τα οχήματα μέσω των οποίων η ακροδεξιά δοκίμαζε να
 επανέλθει στο προσκήνιο, μετά την ιστορική της ήττα εξαιτίας της ταύτισής της με την Χούντα. Ο Πλεύρης,
 στα τέλη της δεκαετίας του ’70, θα ξεκινήσει την ιδεολογική αναβάπτιση της φασιστικής
 Δεξιάς στην αρχαιοελληνική παράδοση. Δεκάδες περιοδικά, από τον Δαυλό έως το Απολλώνειο Φως
περνώντας από την Ελληνική Αγωγή του Άδωνι Γεωργιάδη, θα προβάλλουν μια φασίζουσα ή ανοικτά
φυλετιστική εκδοχή της αρχαίας Ελλάδας, κατεξοχήν της Σπάρτης, ενάντια στον «εβραϊκό χριστιανισμό»,
 και θα δημιουργήσουν ένα πλατύ ιδεολογικό ρεύμα που εξαπλώθηκε με εκατοντάδες εκδόσεις,
κανάλια, εκπομπές, και… ταξιτζήδες, σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Εκείνα τα λαϊκά στρώματα,
 που οι κυριλέ διανοούμενοι του «σοβαρού τύπου» και των πανεπιστημίων είχαν οριστικά
εγκαταλείψει, συναγελαζόμενοι με τα ποικίλα ιδρύματα τραπεζών και άλλων εφοπλιστών. Και όσο αυτοί
νόμιζαν πως διατηρούν ακλόνητη την ιδεολογική τους ηγεμονία, ο Πλεύρης πουλούσε ίσως εκατοντάδες
χιλιάδες αντίτυπα, για δεκαετίες ολόκληρες, στα ευρύτερα ημιμαθή λαϊκά στρώματα, ενώ ο Λιακόπουλος
 έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία που συνδέουν ουφολογία, ομάδες Έψιλον και φυλετική
 καθαρότητα. Καθόλου τυχαία, στο ίδιο ιδεολογικό ρεύμα συνέπλεαν οι Βελόπουλοι και οι Γεωργιάδηδες
του κάποτε ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου.
Και όμως, οι τόσο «οξυδερκείς» διανοούμενοί μας δεν αντελήφθησαν τίποτα, όχι μόνο γιατί
περιφρονούσαν το αγράμματο «πόπολο», αλλά και για έναν ακόμα σοβαρό λόγο. Το γεγονός ότι το
 ρεύμα της αρχαιολατρίας και ουφολογίας βρισκόταν σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την ορθοδοξία.
 Και επειδή ο μεγαλύτερος εχθρός των «εκσυγχρονιστών», ως εκφραστής της παραδοσιακής
ταυτότητας των Ελλήνων, υπήρξε η ορθοδοξία και ο «Χριστόδουλος», τι… Καστοριάδης τι… Πλεύρης!
 Τόσο η αυτόνομη αντιαυταρχική αριστερά όσο και η αρχαιολατρική αυταρχική δεξιά είχαν ως κύριο
αντίπαλο την Ορθοδοξία. Οι μεν πρώτοι, διότι η Εκκλησία, κατά την άποψή τους, γκρέμισε
το οικοδόμημα της άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Ελλάδας, οι δε δεύτεροι διότι
ο «εβραιοχριστιανικός» οικουμενισμός έθεσε τέλος στον αρχαιοελληνικό φυλετισμό. Καθόλου τυχαία
 δε, η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να ενοποιήσει συντηρητικούς ορθόδοξους και αρχαιολάτρες
οδηγήθηκε εν τέλει σε αποτυχία και οι πρώην αρχαιολάτρες εγκατέλειψαν το κόμμα του.
Στη συνέχεια, το εναπομείναν αρχαιολατρικό ρεύμα συνδέθηκε όλο και πιο επίμονα με
τον αποκρυφισμό, την συνωμοσιολογία, τις ιστορίες περί «κούφιας γης» και των «Έψιλον» που
θα μας σώσουν, συναντώντας τις αντίστοιχες χιτλεροφασιστικές θεωρίες περί Κελτών,
υπερβορείων και Ινδοευρωπαίων. Στα περιοδικά της Χ.Α. και στις ιστοσελίδες της, περίοπτη θέση
κατέχουν ο παγανιστής φασίστας θεωρητικός, Τζούλιους Έβολα, και η ελληνικής καταγωγής οπαδός
του Χίτλερ, υμνήτρια των Ινδοευρωπαίων της Ινδίας, Σαβίτρι Ντέβι.
Καθόλου τυχαία δε, μόνο το Άρδην αφιέρωσε τέσσερα ή πέντε τεύχη του στην αρχαιολατρία,
 τη συνωμοσιολογία και τις συνωμοσιολογικές ρίζες του χιτλερισμού κ.λπ., την ώρα
 που οι Κολωνοεξαρχειώτες ασχολούνταν με την «αυτοκρατορία» του Νέγκρι και τη συνταρακτική ανακάλυψη
των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης από τον Ράμφο! Έτσι, όσοι προσπαθούσαμε να κτίσουμε μια
 δημοκρατική εναλλακτική εκδοχή του πατριωτισμού, στη σύγχρονη Ελλάδα, συναντούσαμε καθημερινά
 απέναντί μας δύο αντιπάλους: Από την μία πλευρά τους εθνομηδενιστές καραγκιόζηδες και από την άλλη
αυτή την εντεινόμενη και πολυπλόκαμη ανορθολογική προπαγάνδα που μόλυνε και αποπροσανατόλιζε
τα αγανακτισμένα και εγκαταλελειμμένα από τις ελίτ λαϊκά στρώματα. Συναντούσαμε καθημερινά
τον πατριωτισμό αναμεμειγμένο με τη συνωμοσιολογία και τις αυταρχικές λύσεις^. την ανάδειξη της
 σημασίας του μεταναστευτικού να μεταβάλλεται σε ρατσισμό^. την απέχθεια για το πολιτικό
σύστημα να μετασχηματίζεται σε προσμονή του ουρανοκατέβατου ηγέτη^. την καταδίκη της άρχουσας
 τάξης και του σιωνισμού να μεταπίπτει σε αντισημιτισμό, κ.ο.κ.
Για τις κυρίαρχες ελίτ δεν υπήρχε πρόβλημα. Ο πατριωτισμός ήταν ούτως ή άλλως εθνικισμός,
ο αντισιωνισμός αντισημιτισμός, η επιμονή στην εθνική ταυτότητα, ρατσισμός! Γι’ αυτό και τα κυριότερα
βέλη τους στρέφονταν ενάντια σε μας και στο ίδιο το λαϊκό σώμα, που ήθελαν να το ταυτίσουν με τους φασίστες.
Να λοιπόν, σήμερα, που μπροστά τους έχουν αυτό που δημιούργησαν ή άφησαν να αναπτυχθεί.
Μια ναζιστική ομάδα που, μπρος στο απόλυτο κενό ιδεολογίας, κομμάτων, πνευματικών ελίτ, αναδεικνύεται
στο προσκήνιο της πολιτικής με το πιο αποτρόπαιο φαιό πρόσωπο του ρατσιστικού ναζισμού.

Οι «μέθοδοι πάλης» και οι αντιεξουσιαστές

Ένα από τα κυριότερα στοιχεία στα οποία αναφέρονται οι δημοκράτες μας είναι η συστηματική βία που
ασκούν οι Νεαντερντάλιοι της Χ.Α. σε όλες τις εκδηλώσεις τους, από τις επιθέσεις στους αλλοδαπούς
 μικροπωλητές μέχρι τη θεαματική τηλεοπτική βία.
Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για βία και κουλτούρα της βίας, στην πολιτική και τον
αθλητισμό, όλοι εκείνοι που καθημερινά προωθούν και επιβραβεύουν μια  διάχυτη κοινωνική βία,
την αδιάκριτη και συχνά ανεξέλεγκτη βία του κρατικού μηχανισμού και ειδικά της αστυνομίας, την
χωρίς τέλος  βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, τα διαδικτυακά παιγνίδια.
Όλα αυτά έχουν εθίσει την κοινωνία και τη νεολαία σ’ ένα καθολικό πρότυπο γενικευμένης βίας,
 η οποία έχει διαχυθεί στα γήπεδα και την ίδια την πολιτική. Ο όμιλος Αλαφούζου, π.χ. –η Καθημερινή
και ο Σκάι που εξανίστανται για τη βία της ακροδεξιάς και αναζητούν τις ρίζες της
 μόνο στην Αριστερά–,καθημερινά, ασταμάτητα, όχι μόνο προβάλλει στην τηλεόραση αναρίθμητες
 και ατελείωτες σειρές βίας, αλλά ακόμα και τα «οικολογικά» ντοκιμαντέρ είναι γεμάτα 
από καρχαρίες, πύθωνες και σαρκοβόρους τυραννόσαυρους. Όλα τα κινηματογραφικά έργα και
οι τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, είναι γεμάτα από σίριαλ
κίλερ και βασανισμούς. Οι νεαροί αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι χούλιγκαν των γηπέδων και οι λάτρεις
της χωρίς τέλος πολιτικής βίας, εμπνέονται από τα ίδια πρότυπα, από την ίδια κουλτούρα μιας
ανάλγητης κοινωνίας, συχνάζουν στα ίδια γυμναστήρια και ορχούνται με τις ίδιες ανελέητες
και κραυγαλέες μουσικές.
Ωστόσο, αν αυτά είναι τα κατ’ εξοχήν κοινωνικά και πολιτισμικά θεμέλια της επέκτασης και της
εξοικείωσης με τη βία, δεν αρκούν από μόνα τους να την ερμηνεύσουν. Γι’ αυτό και, στη διαμάχη
ανάμεσα στους μνημονιακούς και την κοινοβουλευτική αριστερά, παίχτηκε ένα κυριολεκτικό
 θέατρο του παραλόγου, τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στον ευρύτερο δημόσιο χώρο. Οι μνημονιακοί
(Σαχινίδης, και άλλοι) προσπαθούν να ταυτίσουν τη λεκτική ή και συμβολική αντιβία των διαδηλωτών,
ιδιαίτερα των «αγανακτισμένων» –την οποία εισέπραξαν εν μέρει και οι μνημονιακοί βουλευτές
τα προηγούμενα χρόνια–, με την βία της Χ.Α. Τα παπαγαλάκια του καθεστωτικού τύπου,
Μανδραβέληδες κ.ά. Μητρόπουλοι, στην Καθημερινή, τα Νέα, το Βήμα, και τα κανάλια «των νταβατζήδων»,
θέλουν να παρουσιάσουν την «επάνω πλατεία» του Συντάγματος ως ελεγχόμενη από τους ακροδεξιούς
 και την κάτω από τους ακροαριστερούς, συκοφαντώντας έτσι το πιο αγωνιστικό και πατριωτικό
 τμήμα των αγανακτισμένων. Επιχειρούν, δηλαδή, να ταυτίσουν τη βία της Χ.Α. με ένα πλατύ λαϊκό κίνημα
 στο οποίο συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια Έλληνες.
Η επίσημη αριστερά, από την πλευρά της, ενώ σωστά αποκρούει αυτές τις αιτιάσεις
 ως συκοφαντικές, κουκουλώνει ταυτόχρονα ένα υπαρκτό ζήτημα. Ότι δηλαδή, σε όλη
 τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κατεξοχήν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, εμφανίζονται
ομάδες και δυνάμεις με αριστερό πρόσημο οι οποίες απαλλοτριώνουν ή διαστρέφουν την αντίσταση
και την αντιβία των λαϊκών κινημάτων και ασκούν μόνιμα και συστηματικά μορφές βίας,
 ενισχύοντας τον συντηρητισμό ευρύτερων στρωμάτων και την αύξηση των κατασταλτικών
μηχανισμών του κράτους. Γράφουμε και μιλάμε γι’ αυτό το φαινόμενο ήδη από την δεκαετία του ’70,
διότι, όταν ο οιοσδήποτε μεταβάλλεται σε «ειδικό της βίας», αναπόφευκτα την αποσπά από το ίδιο
 το λαϊκό σώμα και την χρησιμοποιεί άσχετα από την πολιτική συγκυρία. Η χρήση ένοπλων μορφών
 σύγκρουσης σε μια χώρα η οποία μόλις είχε κατακτήσει μορφές πάλης που ανήκουν στην τυπική
 δημοκρατία, όπως συνέβη μετά τη Χούντα, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα
αλλά και ενισχύει τον συντηρητισμό της κοινωνίας.
Παράλληλα, στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αναπτύχθηκε μια μορφή μισαλλοδοξίας,
από την ΚΝΕ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, από ομάδες της άκρας αριστεράς εν συνεχεία,
και των αντιεξουσιαστών  στο τέλος, που έτεινε να αποκλείσει την ελεύθερη έκφραση μέσα σ’ αυτά.
 Σταδιακώς κατέληξε να καταστεί αδύνατη η οργάνωση εκδηλώσεων του δημοκρατικού πατριωτικού
 χώρου στα πανεπιστήμια και να μπορούν μέσα σ’ αυτά να δρουν μόνο οι μεγάλες παρατάξεις –Δεξιά,
ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ– και τα γκρουπούσκουλα της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών.
Οι πρακτικές μιας ασυνάρτητης βίας έφτασαν στο απόγειό τους στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος,
 το 2007, με αποκορύφωμα τη μηδενιστική «επανάσταση» του 2008. Είμαστε οι μόνοι που είχαμε
καταγγείλει τη δράση των ομάδων που κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, καταστήματα και δημόσια
κτίρια, με την ανοχή και την κάλυψη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχής γενομένης από τον Αλέκο Αλαβάνο,
αλλά και του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ, που έβλεπαν τις «ταραχές» ως ευκαιρία για την ανατροπή της
 κυβέρνησης της Δεξιάς. Οι επαναλαμβανόμενες κάθε Πέμπτη, επί μήνες, καταστροφές στο κέντρο
 της Αθήνας, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, τον χειμώνα του 2007, τις οποίες ενίσχυαν
 κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, οδήγησαν στον Δεκέμβριο του 2008. Τότε, σε ένα
 κείμενο που αναδημοσιεύεται σ’ αυτό το αφιέρωμα, τονίζαμε πως η μηδενιστική χρήση της βίας
θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε άνοδο της ακροδεξιάς.
Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο ότι, κάποια στιγμή, όταν θα πληρούνταν οι ιδεολογικοί όροι γι’  αυτό,
τη βία των αντιεξουσιαστών θα την αντικαθιστούσε η πιο συστηματική και αποτρόπαια φασιστική βία.
 Και είναι χαρακτηριστικό πως, σε μια συγκυρία σαν αυτή της παρούσας κρίσης, οι «κουκουλοφόροι»
έδρασαν αποσυνθετικά για το κίνημα των Αγανακτισμένων του Συντάγματος, αφήνοντας έτσι ελεύθερο
 το πεδίο για την απαλλοτρίωση της αγανάκτησης του ελληνικού λαού από μια ναζιστική ομάδα.
Έτσι, ενώ οι ακροαριστεροί και οι αντιεξουσιαστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αποκτήσει μεγάλη
δύναμη στη νεολαία, τη στιγμή που θεωρητικά θα έπρεπε να έλθει η «ώρα» τους, περιθωριοποιήθηκαν
ιδεολογικά και καθημερινά συρρικνώνονται. Διότι δεν είναι δυνατό να φαντάζεσαι ότι ζεις στο Βερολίνο ή
 το Μπρονξ και αιφνιδίως να ξυπνάς στα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή. Δεν είναι δυνατόν να γεμίζεις τους
 τοίχους με συνθήματα του τύπου «οι Έλληνες είναι οι Αμερικανοί των Βαλκανίων» και «ανοικτά τα
 σύνορα για όλους τους μετανάστες» και να βρίσκεσαι σε συνθήκες όπου η Ελλάδα καταστρέφεται
 οικονομικά και κοινωνικά ως το αποπαίδι της Δύσης. Γι’ αυτό βρέθηκαν εντελώς έξω από τα νερά τους,
 όταν ήρθε η περιβόητη κρίση την οποία ευαγγελίζονταν, και αντικαταστάθηκαν αιφνίδια, σ’ ένα μεγάλο
κομμάτι της νεολαίας, από τους δήθεν πατριώτες ναζί. Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια είχαν δαιμονοποιήσει
τον πατριωτισμό και λοιδορούσαν την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας, μεταβλήθηκε σε μπούμερανγκ,
σε μια στιγμή όπου οι μόνες αξίες είναι η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική συνοχή.
Οι ευθύνες της αριστεράς λοιπόν είναι υπαρκτές, όχι γιατί δήθεν δημιούργησε το κίνημα
των Αγανακτισμένων ή προώθησε τα «γιαουρτώματα» ενάντια στους επίορκους βουλευτές.
Αυτό το πράγμα εξάλλου δεν είναι αλήθεια, διότι το κίνημα των Αγανακτισμένων ούτε ξεκίνησε,
ούτε εκφράστηκε από τα κόμματα και τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως γνωρίζουμε όσοι συμμετείχαμε
σε αυτό από την αρχή του. Οι ευθύνες της Αριστεράς βρίσκονται αλλού, στο ότι, επειδή την βόλευε
τακτικά και κυρίως επειδή η βία των ομάδων ήταν ιδεολογικά ταυτισμένη με τον εθνομηδενισμό
και τον πολυπολιτισμό τους, και εν τέλει απέκλειε μόνο την πατριωτική αριστερά, την άφησαν να εξελιχθεί
 και να γιγαντωθεί.

Γερμανοί  ναζί λίγο πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα της Μπυραρίας (8-9 Νοεμβρίου 1923)

Είναι ήδη αργά;

Είναι άραγε αργά, είναι τελεσίδικη αυτή η ταύτιση, τουλάχιστον για αρκετά χρόνια, των πατριωτικών
 ιδεωδών με τους φασίστες; Βρισκόμαστε ήδη σε μια Βαϊμάρη χωρίς επιστροφή; Θέλουμε να πιστεύουμε
 πως όχι. Και αυτό για αρκετούς λόγους.
Πρώτον, διότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα εξάρτησης και κίνδυνο ιστορικής έκλειψης,
πράγμα που σημαίνει πως, πολύ σύντομα, δημοκρατικές δυνάμεις θα υποχρεωθούν να εκφράσουν
και πάλι τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού και δεν θα τα αφήσουν στα χέρια των ναζί.
 Για να το διευκρινίσουμε, η εθνική διεκδίκηση, ιστορικά, απέκτησε φασιστικό χαρακτήρα μόνο
 σε χώρες ιμπεριαλιστικές ή επεκτατικές, χώρες με αποικίες ή με αποικιακή παράδοση (Γερμανία,
Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία). Και αυτό γιατί ο φασισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα και μια ιδεολογία που,
 παρ’ ότι ενσωματώνει πληβειακά στρώματα, γύρω από μια μονοδιάστατη αντίθεση, την αντίθεση
της «φυλής» μας με όλους τους άλλους, δρα πάντα –για να φτάσει και όταν φτάνει 
στην εξουσία– ως εντολοδόχος των κυρίαρχων τάξεων. Αντίθετα, σε όλες τις χώρες που
αντιμετωπίζουν πραγματικό εθνικό πρόβλημα ή εθνική καταπίεση, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα
συνδέεται με δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις ως άμεση έκφραση των πληβειακών στρωμάτων.
Αρκεί να δούμε την παγκόσμια ιστορία από την Κίνα μέχρι την Κατοχή στην Ελλάδα, το ΡΚΚ
σήμερα στο Κουρδιστάν, τον Τσάβες στη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Στην Ελλάδα, το πατριωτικό και
εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα είχε πάντα δημοκρατικό πρόσημο: Ρήγας, Φιλική Εταιρεία
 και επανάσταση του 1821, κίνημα του 1909 και Βενιζέλος, Αντίσταση στην Κατοχή.
Δεύτερο, διότι, ακόμα, η Χ.Α. και η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν εκπροσωπεί ένα ιδεολογικό 
πολιτιστικό ρεύμα ικανό να αποτελέσει τον φορέα ενός πολιτικού φαινομένου με διάρκεια.
Αρκεί να ανοίξει κανένας τα έντυπα και τις ιστοσελίδες των φασιστών και της Χ.Α. για να διαπιστώσει
ότι είναι γεμάτα από κείμενα του Χίτλερ, του Γκέμπελς, του Έβολα, του Ρουμάνου Κοντρεάνου κ.ά.
 Ο Πλεύρης και ο Γεωργαλάς δεν αποτελούν ικανές ιδεολογικές βάσεις για τη συγκρότηση ενός ισχυρού
 πολιτικο-ιδεολογικού ρεύματος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φασισμός είχε μαζί του διανοουμένους
 όπως τον Μαρινέτι και τον Ντ’ Ανούντσιο στην Ιταλία, ο Χίτλερ τον Έζρα Πάουντ και τον Χάιντεγκερ,
ο Φράνκο τον Σαλβατόρ Νταλί – ακόμα και ο πιο αδύνατος γαλλικός φασισμός, τον Σελίν και
τον Μωράς.Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο παρά τις ευγενείς
 προσπάθειες των εθνομηδενιστών. Και σε αυτό έχει παίξει μεγάλο ρόλο η ύπαρξη όλων εκείνων,
 που τα προηγούμενα χρόνια, εξέφραζαν τη δημοκρατική πατριωτική αριστερά και δεν επέτρεψαν
στους φασίστες να μονοπωλήσουν τον πατριωτισμό. Και εδώ η δική μας συμβολή, του Άρδην,
υπήρξε κεφαλαιώδης.
Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως, αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν ως έχουν
 και κυρίως αν επιτρέψουμε στους εθνομηδενιστές να συνεχίζουν απρόσκοπτα την κυριαρχία τους,
δεν θα δημιουργηθεί αργά ή γρήγορα και κάποιο ανάλογο ιδεολογικό και πολιτιστικό ρεύμα.
Ήδη δείξαμε πως η ακροδεξιά στην Ελλάδα χρησιμοποίησε το αρχαιολατρικό ρεύμα. Αν συνεχίσουν 
να είναι αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες οι φωνές του δημοκρατικού πατριωτισμού, 
αναπόφευκτα, θα ενισχυθούν εκείνες του φυλετικού εθνικισμού.

Άρδην – Ρήξη