Ο Πικάσο ανάγκασε την ερωμένη του να κάνει έκτρωση και μετά έφτιαξε πίνακα με το θλιμμένο πρόσωπό της

Το πορτρέτο “Girl in a Chemise” (Κορίτσι με κομπινεζόν) τουPablo Picasso του 1905, για την Γκαλερί Tate αποτυπώνει μια τρομακτική εικόνα. "Αυτό το σκελετωμένο κορίτσι προέρχεται από τους ανθρώπους του περιθωρίου της κοινωνίας που επέλεγε οPicasso", διαβάζουμε. «Μια μελαγχολική διάθεση μεταφέρεται με πέπλα βαφής ... αυτό το πορφυρό ροζ βρίσκεται στα μάγουλα ορισμένων φρέσκων κοριτσιών που βρίσκονται κοντά στο θάνατο». Αλλά το έργο, που θεωρείται από τους ειδικούς της τέχνης ότι σηματοδοτεί το τέλος της Μπλε Περιόδου του Πικάσο, αφηγείται μια ακόμα σκοτεινή ιστορία.

Ο Πικάσο θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα, με τα έργα του να σηματοδοτούν την μετάβαση από την παραδοσιακή ζωγραφική στο κυβισμό και το σουρεαλισμό. Μεγάλο μέρος της δουλειάς του τείνει προς την πορνογραφία - ισχυριζόταν κάποτε ότι το σεξ και η τέχνη ήταν σχεδόν το ίδιο πράγμα - και η λυσσασμένη όρεξη του Πικάσο για τις γυναίκες είναι θρυλική. Ήταν σαδιστής και προκαλούσε πόνο στις γυναίκες - "φρέσκα κορίτσια κοντά στο θάνατο" - ήταν το πρότυπο του Πικάσο με τις πολλαπλές του συζύγους, τις ερωμένες του και τις γυναίκες που ζωγράφιζε. Τις αντιμετώπιζε σαν αντικείμενα για ζωγραφική και για απόλαυση – κάποτε χτύπησε μια γυναίκα τόσο άσχημα που έχασε τις αισθήσεις της και κρατούσε ένα αναμμένο κερί στο πρόσωπο μιας άλλης.

Ο Πικάσο φερόταν στις γυναίκες σαν αναλώσιμα υλικά με τέτοια συχνότητα ώστε υπάρχουν μυστηριώδεις γυναίκες που εμφανίζονται στα έργα του που δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για αυτές. Μία από αυτές τις γυναίκες είναι η Madeleine – οι ιστορικοί δεν έχουν ιδέα ποιο είναι το επώνυμό της - την οποία ο Picassoαποθανάτισε στους πίνακες Madeleine, Summer 1904 και σε πολλά άλλα έργα. Είναι επίσης πιθανότατα το μελαγχολικό, το θανάσιμα-ροζ κορίτσι στο Girl in a Chemise - και όπως παραδέχτηκε ο Πικάσο χρόνια αργότερα, είχε μόλις κάνει έκτρωση. Εκείνη δεν ήθελε - ο Πικάσο έπρεπε να την πιέσει να κάνει έκτρωση στο παιδί που είχε συλλάβει μαζί του. Δεκαετίες αργότερα, το 1968, πολύ καιρό μετά που για την Madeleine δεν είχε ακουστεί τίποτε ξανά, ο Πικάσο αστειεύτηκε γι’ αυτό το περιστατικό. "Μπορείτε να φανταστείτε να έχω ένα γιο 64 ετών;" είπε γελώντας.

Ακριβώς τη στιγμή που η Madeleine θα είχε γεννήσει - παρόλο που ο Πικάσο εκείνη την εποχή την εγκατέλειψε για ένα άλλο μοντέλο - άρχισε να δημιουργεί εικόνες μητέρων και παιδιών, με πολλούς να υποθέτουν ότι το νεκρό παιδί που δεν γνώρισε ποτέ ήταν ακόμα μέσα στη συνείδησή του. Δεν γνωρίζουμε πώς ηMadeleine αισθάνθηκε για την έκτρωση που την ανάγκασε να κάνει ο Πικάσο ή αν λυπήθηκε μετά, όταν βρέθηκε μόνη της προδομένη και με επώδυνες αναμνήσεις. Δεν γνωρίζουμε καν αν ηMadeleine είδε ποτέ το έργο του Πικάσο Maternity (Μητρότητα), που βγήκε περίπου στο χρόνο που θα είχε το παιδί της, δείχνοντας ένα μωρό να το σφίγγει σφιχτά η μητέρα του.

Η έκτρωση συχνά χρησιμοποιήθηκε από καλλιτέχνες και συγγραφείς για να σβηστεί κάθε έλεγχος για τις ευθύνες τους και οι απουσίες των αγνοουμένων παιδιών συχνά προκαλούν το έργο εκείνων που προκάλεσαν τον θάνατό τους με έκτρωση. Ο Πικάσο, μια μνημειακή πολιτισμική επιρροή που ριζοσπαστικοποίησε τον κόσμο της τέχνης και έγινε θρύλος στην εποχή του, ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Η βία του εναντίον των γυναικών έδωσε τη θέση της σε βία εναντίον τουλάχιστον ενός από τα δικά του παιδιά.

Υπάρχει ένα παράξενο περιστατικό που συνδέεται με την ιστορία της άμβλωσης του Picasso. Το 1998, ένα πλήθος φεμινιστριών και ακτιβιστών υπέρ των αμβλώσεων συγκεντρώθηκε σε μια γκαλερί στο Beverly Hills για να γιορτάσουν την 25η επέτειο της υπόθεσηςRoe κατά Wade του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που νομιμοποίησε την έκτρωση και στις πενήντα αμερικάνικες πολιτείες. Η γκαλερί παρουσίαζε επίσης έκθεση 35 πινάκων του Πικάσο που παρουσίαζε ο (εβραϊκής καταγωγής) παραγωγός ταινιών και ο έμπορος τέχνης Arne Glimcher, που φωτογραφιζόταν χαμογελαστός δίπλα στην (εβραϊκής καταγωγής)«μητέρα» του φεμινισμού Gloria Steinem, (και πράκτορα τηςCIA!). Ο Πικάσο ίσως ήταν κατά καιρούς ένας δυσάρεστος χαρακτήρας, παραδέχτηκε η Steinem όταν ρωτήθηκε για τον καλλιτέχνη. «Αλλά, τι θα ένιωθε ο Πικάσο σχετικά με την υποστήριξη της αναπαραγωγικής ελευθερίας (αμβλώσεων) ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα;» ρώτησε ένας δημοσιογράφος.

"Ο Πικάσο νοιαζόταν για την αδικία", δήλωσε η Steinem στο κοινό που είχε συγκεντρωθεί για να «γιορτάσει» τις εκτρώσεις "και μου αρέσει να σκέφτομαι τώρα ότι η αίσθησή του αυτή της αδικίας θα συμπεριλάμβανε αυτό το σκοπό. Γι 'αυτό το απόγευμα καλωσορίζουμε τον Πικάσο ως φεμινιστή στην συγκέντρωσή μας».

Και όντως, αυτός ο σαδιστής, που χτυπούσε τις γυναίκες και υποστήριζε τις εκτρώσεις, που δημιούργησε την καριέρα του στις πλάτες των γυναικών που τις πέταγε όταν τελείωνε μαζί τους, μεταφέρθηκε μεταθανάτια στις τάξεις των φεμινιστριών μαχητριών υπέρ των εκτρώσεων.

ΚΟ: Ο Πάμπλο Πικάσο (1881 – 1973), όπως διαβάζουμε στην ελληνική wikipedia, υπήρξε υποστηρικτής του κομμουνισμού, καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του, από το 1944 ήταν ενταγμένος στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και ήταν αντιφασίστας.

«Οι γυναίκες», είχε πει ο Πικάσο, «είναι μηχανές για να υποφέρουν». Κατά τη διάρκεια της ζωής του, έκανε ό, τι μπορούσε για να αποδείξει ότι είναι αλήθεια αυτό. Μάζευε μοντέλα, κοιμόταν μαζί τους και τα εξαπατούσε, εναλλάσσοντας τον ψυχρό έλεγχο – απαιτούσε υποταγή σε όλα τα πράγματα και προειδοποίησε κάποτε μια γυναίκα, την Francoise Gilot, ότι οι γυναίκες ήταν "είτε θεές, είτε χαλάκια για τα πόδια" - με τρομερή σωματική βία. Ο Πικάσο κάρφωσε την Gilot σε ένα κιγκλίδωμα γέφυρας και απειλούσε να την πετάξει στο ποτάμι επειδή ήταν "αχάριστη". Όταν εκείνη προσπάθησε να φύγει, έβαλε ένα αναμμένο τσιγάρο στο μάγουλο της για να την μαρκάρει. Ανάγκασε την Dora Maar να παλέψει με την Marie-ThereseWalter, την μαμά του παιδιού του και παρέμεινε στο δωμάτιο καθ 'όλη τη φιλονικία, ζωγραφίζοντας και χτύπησε την Μάαρ μέχρι που έχασε τις αισθήσεις της τουλάχιστον μία φορά. Ωστόσο, αν και γνωρίζουμε τόσα πολλά σχετικά με τον Πικάσο, η βία του συχνά υποτιμάται ή εξαφανίζεται έμμεσα. Προφανώς, ο λόγος είναι απλός: ήταν κομμουνιστής και αντιφασίστας. Η «αγιογραφία» δεν έπρεπε να κηλιδωθεί. Η αριστερά δεν έπρεπε να συνδεθεί με την βία και ειδικά κατά των γυναικών. Οι «κακοί» είναι πάντα οι άλλοι…

ΚΟ / πηγή

Ο μύθος του αριστερού καλλιτέχνη

Ρένος Χαραλαμπίδης 

 

Πάντα με έβαζαν σε σκέψεις τα γνωστά λόγια του Xατζιδάκι πως «στην Ελλάδα για να κάνεις καριέρα πρέπει να είσαι ή αριστερός ή ομοφυλόφιλος. Εγώ πάντως αριστερός δεν είμαι».

Η Αριστερά έχει δώσει μεγάλους καλλιτέχνες. Οπως και η Δεξιά. Οπως και ο χώρος των ανένταχτων ή πολιτικά ηλιθίων που κινήθηκαν σε κάθε είδους άκρα. Πώς έφτασε όμως η Αριστερά να μονοπωλεί τον πολιτισμό; Θα έλεγε κάποιος ότι φταίνε οι ενοχές της Δεξιάς για τον εμφύλιο πόλεμο. Η Αριστερά δεν έχει ενοχές. Λες και σε έναν εμφύλιο η βαρβαρότητα έχει μονοπώλιο.

Ανήκω στη γενιά όπου στο σχολείο δεχτήκαμε την αριστερή κατήχηση. Μάθαμε εμμέσως πλην σαφώς ότι οι δεξιοί είναι «συντηρητικοί». Δεν είχαν «ευαισθησίες», γι’ αυτό και δεν υπήρξε κανείς καλλιτέχνης αξιόλογος από αυτούς. Μιλάω για τη δεκαετία του ’80 και του  ’90.
Εζησα την εφηβεία μου με την Αριστερά να ταυτίζεται με το απόλυτο καλό και τη Δεξιά με το απόλυτο κακό. Η καλλιτεχνική ζωή ανήκε μόνο στην Αριστερά, ενώ στη Δεξιά δόθηκε το σκυλάδικο.

Στο πανεπιστήμιο τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο αναγκαστικά αριστερά. Σε παρακολουθήσεις του μαθήματος Νεοελληνικής Λογοτεχνίας άκουσα καθηγητή να λέει από την έδρα ότι ο Σεφέρης δέχτηκε κυβερνητικά αξιώματα από δεξιές κυβερνήσεις γιατί ήταν δειλός!
Μπήκα στον καλλιτεχνικό χώρο σε μια εποχή όπου όποιος δεν δήλωνε αριστερός ήταν ύποπτος. Επίσης, όποιος δήλωνε αριστερός ήταν αυτόματα και «φωτισμένο μυαλό» και «ενδιαφέρον». Επιβλήθηκε μια καλλιτεχνική δικτατορία της Αριστεράς. Η «δίωξη» όσων δεν δήλωναν αριστεροί ήταν να χαρακτηριστούν το λιγότερο γραφικοί. Στον καλλιτεχνικό χώρο αριστερός σήμαινε πρωτοπόρος ακόμα και αν έκλεινε το μάτι στον αυταρχισμό.

Μετά άρχισα να έχω απορίες. Κανείς αριστερός δεν μπορούσε ξεκάθαρα να ερμηνεύσει γιατί μεγάλοι καλλιτέχνες αποδρούσαν προς τον δυτικό κόσμο. Γιατί, ενώ στην Αμερική το φιλελεύθερο σύστημα άνοιγε τον δρόμο ακόμα και σε έναν απόγονο σκλάβων που έπαιζε καλή κιθάρα να γίνει ο B.B. King και να κατακτήσει τον κόσμο, δεν συνέβαινε και το αντίστοιχο στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Γιατί κανένας αριστερός καλλιτέχνης του δυτικού κόσμου δεν πήγε να ζήσει και να δημιουργήσει στο ανατολικό μπλοκ;

Επαθα σοκ όταν θρησκόληπτοι επιτέθηκαν στον «Τελευταίο πειρασμό» του Σκορσέζε, το οποίο όμως δεν συγκρίνεται με το σοκ που έπαθα όταν είδα τους αριστερούς «προοδευτικούς» να σπάνε τα σινεμά που έπαιζαν την «Ελένη» του Γκατζογιάννη με τον Μάλκοβιτς. Μια ταινία που αφηγούνταν την ιστορία μιας γυναίκας στον Εμφύλιο που βρέθηκε στην «άλλη» πλευρά.
Επρεπε να ενηλικιωθώ καλλιτεχνικά και υπαρξιακά για να διαπιστώσω ότι τα τραγούδια του Θεοδωράκη που ενέπνευσαν τους Ελληνες κάθε παράταξης αγαπήθηκαν γιατί είχαν τη μελωδία ενός αριστερού και την ποίηση ενός δεξιού. Και αναφέρομαι και στον Ελύτη και στον Σεφέρη.
Σε κάποια στιγμή της νεότητάς μου άρχισα να ανακαλύπτω το «αδιανόητο»: ο Χορν ήταν δεξιός! Ο Ζαμπέτας είχε κατηγορηθεί για δεξιός.

Ο Κακογιάννης ήταν ξεκάθαρα φιλελεύθερος. Εμαθα για τη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά. Αν ανήκε στην Αριστερά, σίγουρα θα τη θρηνούσαμε ακόμα. Μεγάλο ήταν και το σοκ μου όταν διαπίστωσα ότι στον χώρο του ρεμπέτικου υπήρχαν βασιλόφρονες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο δίσκος «Ρεμπέτικο» σε μουσική Ξαρχάκου και στίχους Γκάτσου ήταν δημιούργημα καλλιτεχνών που δεν είχαν καμιά σχέση με την Αριστερά.
Κάποτε έτυχε να ακούσω τον Θεοδωράκη να λέει ότι όταν ήταν εξόριστος στην Ικαρία και κυκλοφόρησαν δίσκοι του με μπουζούκι, δέχτηκε επιπλήξεις από τους συντρόφους του. Θεωρούσαν το μπουζούκι όργανο της αστικής παρακμής.

Τελικά τι σημαίνει να είσαι αριστερός καλλιτέχνης; Δεν ξέρω. Σίγουρα κάτι εύκολο. Δηλώνεις πως είσαι με τους «καλούς», άρα οι άλλοι με τους «κακούς». Λες και η ζωή είναι σπαγγέτι γουέστερν.

Επειδή προφανώς τους αριστερούς καλλιτέχνες θα τους ξέρει καλύτερα ένας αριστερός πνευματικός άνθρωπος, θα ήθελα να δώσω τον λόγο στον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη:

«Στο ξενοδοχείο Macedonia
πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια
είχανε και μεταξωτές κουβέρτες
κι είπα: φέρτες.
Είπα και στη ρεσεψιονίστα
πως μ’ έπιασε μεγάλη νύστα.
Θέλω άνεση σουίτας
είμαι ποιητής της ήττας»

 PROTOTHEMA

Στο στόχαστρο βανδάλων το άγαλμα «Βόρειος Ήπειρος» στην Τοσίτσα

Του έκοψαν το κεφάλι και τα πόδια

Αθήνα

Φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν αποκεφαλισμένο και με κομμένα τα κάτω άκρα το άγαλμα της «Βορείου Ηπείρου» στην οδό Τοσίτσα. Το άγαλμα, έργο του Κώστα Σεφερλή εικονίζει μία γυναίκα με δεμένα πισθάγκωνα τα χέρια.

Μάλιστα, το γλυπτό υπήρξε αφορμή για να γράψει η ποιήτρια Κική Δημουλά το ποίημα «Σημείο Αναγνωρίσεως».

Χρήστης του Facebook αναφέρει στον λογαριασμό του ότι το γλυπτό έπεσε θύμα βανδάλων στις 02:00 τα ξημερώματα του Σαββάτου.

Έργο του 1951, το μαρμάρινο άγαλμα βρίσκεται από το 1953 στον πεζόδρομο της Τοσίτσα, ενώ έχει πέσει και κατά το παρελθόν θύμα βανδάλων, καθώς είχε καλυφθεί με grafitti.

Αποτελεί δωρεά του καλλιτέχνη στον Δήμο Αθηναίων.

Ο Κώστας Σεφερλής ήθελε να απεικονίσει ως σκλαβωμένη κόρη τη Βόρειο Ήπειρο.

Nikos Stathoulis

πριν από 20 ώρες

Πεθαίνω σαν Χώρα...
Ποια Παλμύρα;;;;
Στο κέντρο της Αθήνας ο Βανδαλισμός βρε αληταράδες;;;;;
... Δείτε περισσότερα

 

 

 

Το ποίημα της Κικής Δημουλά, «Σημείο Αναγνωρίσεως»:

Ὅλοι σὲ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγὼ σὲ προσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν.
Στολίζεις κάποιο πάρκο.
Ἀπὸ μακριὰ ἐξαπατᾶς.
Θαρρεῖ κανεὶς πὼς ἔχεις ἐλαφρὰ ἀνακαθίσει να θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο ποὺ εἶδες, πῶς παίρνεις φόρα νὰ τὸ ζήσεις.
Ἀπὸ κοντὰ ξεκαθαρίζει τὸ ὄνειρο:
δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τὰ χέρια σου
μ᾿ ἕνα σκοινὶ μαρμάρινο
κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου
κάτι νὰ σὲ βοηθήσει νὰ ξεφύγεις
τὴν ἀγωνία τοῦ αἰχμαλώτου.
Ἔτσι σὲ παραγγείλανε στὸ γλύπτη:
αἰχμάλωτη.
Δὲν μπορεῖς οὔτε μία βροχὴ νὰ ζυγίσεις στὸ χέρι σου,
οὔτε μία ἐλαφριὰ μαργαρίτα.
Δεμένα εἶναι τὰ μάτια σου.
Καὶ δὲν εἶν᾿ τὸ μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.
Ἂν κάτι πήγαινε ν᾿ ἀλλάξει
στὴν πορεία τῶν μαρμάρων,
ἂν ἄρχιζαν τ᾿ ἀγάλματα ἀγῶνες
γιὰ ἐλευθερίες καὶ ἰσότητες,
ὅπως οἱ δοῦλοι,
οἱ νεκροὶ
καὶ τὸ αἴσθημά μας,
ἐσὺ θὰ πορευόσουνα μὲς στὴν κοσμογονία τῶν μαρμάρων
μὲ δεμένα πάλι τὰ χέρια, αἰχμάλωτη.

Ὅλοι σὲ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγὼ σὲ λέω γυναίκα ἀμέσως.
Ὄχι γιατὶ γυναίκα σὲ παρέδωσε στὸ μάρμαρο ὁ γλύπτης
κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου
εὐγονία ἀγαλμάτων,
καλὴ σοδειὰ ἀκινησίας.
Γιατὶ τὰ δεμένα χέρια σου, ποὺ ἔχεις
ὅσους πολλοὺς αἰῶνες σὲ γνωρίζω,
σὲ λέω γυναίκα.

Σὲ λέω γυναίκα
γιατ᾿ εἶσ᾿ αἰχμάλωτη.

Newsroom ΔΟΛ

ΛΕΤΡΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΣΕΚΤΑ

Γράφει  ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Λετριστικός πίνακας

Ο Λετρισμός (Lettrisme < lettre = γράμμα) παρουσιάζεται συνήθως ως  ένα  Γαλλικό Αβάν-γκαρντ (πρωτοποριακό) κίνημα (1946-1970), το οποίο εφάρμοσε τις θεωρίες του στην τέχνη, στην κουλτούρα και στην πολιτική. Οι θεωρίες αυτές, φαινομενικά, αποτελούνταν από ένα μίγμα διανοουμενισμού, γραμματικών- φωνητικών συμβολισμών, και ασφαλώς ηδονιστικών-ελευθεριακών και κομμουνιστικών απόψεων. Το κίνημα αυτό δημιουργήθηκε από τον Ρουμάνο-Εβραίο Isidore Isou (Isidor Goldstein) το 1946 και αργότερα ενώθηκε με τη ''Καταστασιακή Διεθνή'' (Internationale situationniste) ή ''Σιτουασιονιστική Oμάδα'' που είχε ιδρυθεί στην Γαλλία και μετείχαν σε αυτή ιουδαϊκές προσωπικότητες όπως η Michèle Bernstein. Στους Σιτουασιονιστές ανήκε και ο Malcolm McLaren, ο εβραίος μάνατζερ   δημιουργός του γνωστού μουσικού συγκροτήματος  Sex  Pistols.

Αυτά τα κινήματα, σε γενικές γραμμές, εξέφραζαν  εκείνο το παραβατικό πνεύμα που το 1968 έμελε να κατακλύσει μαζικά την Ευρώπη, και να ανατρέψει κάθε παραδοσιακό στοιχείο στην αντίληψη της κουλτούρας, των ηθών και της πολιτικής, εισάγοντας ανορθολογικές  τάσεις, σεξουαλική παραβατικότητα, αντι-ιεραρχικές προκλήσεις, και μία ιδιότυπη προσκόλληση σε ασυνείδητες-μυστηριακές  εμβαθύνσεις.

Ο Λετρισμός και ο Σιτουασιονισμός λοιπόν ,εξέφραζαν μόνον ένα ανατρεπτικό αναρχικό- μαρξίζον κίνημα με σουρεαλιστικές και αφηρημένες καλλιτεχνικές εκφάνσεις, ή έκρυβαν έναν πιο βαθύ ιδεολογικό πυρήνα;

Ο εβραίος συγγραφέας Sami Sjöberg ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, στην μελέτη του υπό τον τίτλο "Writing in Secret: Kabbalistic Language Mysticism and Messianic Teleology in Lettrism", γράφει: «…αυτή η μελέτη εξετάζει την επιρροή του ιουδαϊκου μυστικισμού, της Καββαλά και του μεσσιανισμού στο Aβάν-Γκαρντ (avant-garde) κίνημα του Λετρισμού. Τα ποιητικά πειράματα των ιουδαίων αβανγκαρντιστών είχαν συχνά επιρεαστεί από την Καββαλά και η εργασία αυτή επικεντρώνεται στο θέμα της μυστικότητας και τις εκφράσεις της  στο γραπτό λόγο. Ο Λετρισμός υιοθετεί τα στοιχεία της λεγόμενης καββαλιστικής μυστικής γραφής, η οποία ομοιάζει στη γραπτή γλώσσα αλλά είναι ουσιαστικά ασαφής. Το μυστικό έτσι κρυμμένο, γίνεται αμέσως γλωσσολογικό και οντολογικό. Συνεπώς το μυστικό αναλύεται και ως ένα επικοινωνιακο και οντολογικό ξεκίνημα, το οποίο διασκορπίζει τους δυισμούς που επαναλαμβάνονται στους ορθολογικούς τρόπους σκέψης. Κατά συνέπεια, αν και το μυστικό δεν μπορεί να γίνει γνωστό, παραμένει στα προσωρινά όρια του αντιληπτού κόσμου και περιλαμβάνει ένα τελεολογικό άνυσμα. Το άνυσμα αυτό υποννοεί πως το μυστικό είναι περιπλεγμένο σε μία μεσσιανική υπόσχεση, σύμφωνα με την οποία η γλώσσα τελικά θα δηλοποιήσει και θα μεταδώσει το νόημα.» (μην σας εκπλίσει το κείμενο, είναι ο διανοουμενισμός και η επιτήδευση που χρησιμοποιούν για να δώσουν δομή στο τίποτα, ή καλύτερα, για να δώσουν δομή στις θεωρείες αποδόμησης.)

Επίσης στο βιβλίο του με τίτλο "Τhe vanguard Messiah: Lettrism between Jewish Mysticism and the Avant-Garde" γράφει για τον Isidore  Isou: «Απεικόνισε τους Εβραίους ως τους ανθρώπους του μέλλοντος και πιο σημαντικά ως το μέλλον όλης της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με αυτόν, οι πάντες τελικά θα γίνονταν μέρος της παγκόσμιας ιουδαϊκής Gemeinschaft (κοινότητας). Το πιθανότερο είναι πως υιοθέτησε την ιδέα μιας τελικής ‘ιουδαιοποίησης’ από τον μεταρρυθμισμένο μεσσιανισμό του 19^ου αιώνα, ο οποίος είχε αντίκτυπο στην αβάν-γκαρντ του πρώιμου 20 αιώνα επίσης.»

Συνοπτικά  λοιπόν, ιδού πως πλέκεται ο  ιστός:

1923-1960: Η Σχολή της Φρανκφούρτης, η oποία, κατά τον G. Scholem ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστήμων του Ισραήλ, αποτέλεσε την πιο σημαντική Ιουδαϊκή σέκτα της Γερμανίας.

      

1945-1970: Λετρισμός και ο Σιτουασιονισμός, Ιουδαϊκές σέκτες στη Γαλλία.

Μάιος 1968: Ο Eβραϊκός Mεσσιανισμός στον Δρόμο.

           Τι σημαίνουν όλα αυτά φίλοι αναγνώστες; Κάτι πολύ απλό που όμως το ακαδημαϊκό κατεστημένο αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί: την περίοδο από το 1920 (αρχικά ελιτίστικα) μέχρι το 1960-1970 (μαζικά), οι αρχαίες γνωστικές σέκτες των οφιτών, των καναϊνιτών, των καθαρών, κλπ, ''ξαναζωντάνεψαν'' υπό την μορφή σύγχρονων (''εκσυγχρονισμένος γνωστικισμός'') φιλοσοφικών, καλλιτεχνικών, ιδεολογικών και πολιτικών κινημάτων, τα οποία κατευθύνονταν από ιουδαϊκές προσωπικότητες. Ο λόγος για τον οποίο το ακαδημαϊκό κατεστημένο αρνείται να δει αυτό το γεγονός  έγκειται, όχι μόνον στα καθιερωμένα μοντέλα της ακαδημαϊκής  σκέψης, αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο: Αν αναγνωριστεί η επανεμφάνιση και επίδραση του γνωστικισμού στο κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε θα ομολογηθεί ότι πολλά από τα φαινόμενα που χαρακτήρισαν την νεωτερικότητα αλλά και την μετανεωτερικότητα, δεν προέρχονταν από μία συνολική απόρριψη του θρησκευτικού παρελθόντος, αλλά ότι αυτά τα ίδια  πήγασαν από ένα αιρετικό θρησκευτικό φαινόμενο, το οποίο εναντιώθηκε στο παραδοσιακό θρησκευτικό παρελθόν. Για να γίνω ακόμη πιο σαφής: ο προοδευτισμός, ο ελευθεριασμός, η σεξουαλική απελευθέρωση, ο παραβατισμός, ο αντι-θρησκευτισμός ήταν τα προστάγματα μιας… θρησκείας. Μία  παραδοχή  αυστηρώς απαγορευμένη…

Αυτός ο μισός αιώνας (συν τα απόνερα) σύγχρονου γνωστικισμού, κατέστρεψε ότι είχε απομείνει (μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους) από την παραδοσιακή Ευρώπη και οδήγησε στο σημερινό πνευματικό, πολιτισμικό και πολιτικό χάος.

Σημειώσεις :

Α) Στο βίντεο που ακολουθεί οι Λετριστές επιδίδονται σε φιλολογικές ασκήσεις… Εάν παρατηρήσουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ειδικά  το άτομο στο τέλος του βίντεο, θα αντιληφθούμε τι σημαίνει ''περιοχή του σκότους''…  

Β) Κοιτάξτε  εδώ "τι ωραία'' που παρουσιάζονται αυτές οι θεωρίες για να ''μαγνητίσουν'' το ευρύ κοινό... 

Θεόδοτος

Σάλος για τον Φαμπρ και τα «Παλλόμενα Πέη» του!

«Ξεσηκωμός» για την απόφαση του νέου διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών να αφιερώσει όλο το πρόγραμμα στη... γενέτειρά του, το Βέλγιο, καθώς δεν είχε χρόνο να εξετάσει τις ελληνικές προτάσεις

Έντονες αντιδράσεις και προβληματισμό έχει προκαλέσει η απόφαση του νέου διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ,να αφιερώσει όλο το πρόγραμμα στη… γενέτειρά του, το Βέλγιο, καθώς, όπως είπε, δεν είχε χρόνο να εξετάσει τις ελληνικές προτάσεις!

«Για το πρώτο έτος της θητείας μου και επειδή δεν είχα χρόνο, αποφάσισα με την ομάδα μου να ασχοληθούμε με το Βέλγιο και, σιγά-σιγά, να χτίσουμε μαζί, χρόνο με τον χρόνο, το περιεχόμενο και την κατεύθυνση του Ελληνικού Φεστιβάλ» είπε, σε συνέντευξη Τύπου, ο Φλαμανδός εικαστικός, που επελέγη από τον Αριστείδη Μπαλτά και συναντήθηκε στο Μαξίμου με τον Αλέξη Τσίπρα.

Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, η φετινή διοργάνωση θα αρχίσει με έκθεση του... ίδιου του Γιαν Φαμπρ, στο Μουσείο Μπενάκη, στις 15 Ιουνίου, ενώ στις 28 του ίδιου μήνα θα διαβαστούν κάποια από τα γραπτά του και, δύο ημέρες αργότερα, θα παρουσιαστεί η παράστασή του, «Preparatio Mortis».

Και επειδή... «Γιαν πίνει και Φαμπρ κερνάει», το... φαινόμενο θα συνεχιστεί και τους καλοκαιρινούς μήνες, καθώς στις 9 και 10 Ιουλίου θα παρουσιαστεί η παράστασή του «Mount Olympus. To glorify the cult of tragedy», γνωστή και ως «Παλλόμενα Πέη», με γυμνούς άνδρες επί σκηνής.

Όπως είναι φυσικό, οι προθέσεις του Φαμπρ «ανάβουν φωτιές» στον εγχώριο καλλιτεχνικό κόσμο, που βρίσκεται στα «κάγκελα». Το γεγονός φαίνεται πώς... έφτασε και στ' αυτιά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τις αντιδράσεις, παρενέβη μέσω Twitter, ενώ ακολούθησε και ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού.

«Στη χθεσινή (σ.σ. έγινε την Τετάρτη) μου συνάντηση με τον Γιαν Φάμπρ τόνισα την ανάγκη να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στις ελληνικές παραγωγές του φεστιβάλ. Ο Γ. Φάμπρ και ο Υπουργός Πολιτισμού συμφώνησαν να εξετάσουν το ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση» ανέφερε το tweet του πρωθυπουργού.

Σε ανακοίνωσή του, δε, το υπουργείο Πολιτισμού επισήμανε ότι αφουγκράστηκε (!) τις αγωνίες και ο κ. Μπαλτάς παρενέβη, ζητώντας από τον κ. Φαμπρ να εξετάσει πώς θα μπορούσαν να ενταχθούν από φέτος στο Φεστιβάλ ελληνικές παραγωγές, «με δεδομένο τον προϋπολογισμό».


 

Αναβρασμός στους Έλληνες καλλιτέχνες

Για βελγοκρατούμενες σκηνές, αλλά και ανεργία και χαμένες θέσεις εργασίας στον ήδη βεβαρημένο κλάδο τους, κάνουν λόγο οι Έλληνες ηθοποιοί. Την ίδια ώρα, «φωτιά» έχει ανάψει στα social media, τόσο από ανθρώπους της Τέχνης, όσο και από άλλους χρήστες.

«Το Φεστιβάλ ήταν γιορτή, αντάμωμα όλου του κόσμου. Και τώρα γίνεται ένα κλειστό κλαμπ με τους Έλληνες να απορρίπτονται» δηλώνει ο Νίκος Καραθάνος, ενώ ο Θωμάς Μοσχόπουλος κάνει λόγο για «επικίνδυνη φαιδρότητα».

«Γιατί δεν βάζουμε παλλόμενα πέη σε όλα τα υπουργεία και να κάνουμε δεύτερη γλώσσα τα φλαμανδικά;» διερωτάται στο Facebook η Άντζελα Μπρούσκου.

Την ίδια στιγμή, ο Αργύρης Ξάφης, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό, γράφει: «Ελπίζω να σας ενημερώσουν ότι με αυτή την κίνηση έχασαν τη δουλειά τους πάνω από 500 άνθρωποι, την στιγμή που έχει φτάσει στο 90+% η ανεργία στους ηθοποιούς και την στιγμή που οι περισσότεροι ζούνε τον χειμώνα με τα τρία χιλιάρικα που βγάλανε το καλοκαίρι από μια δουλειά στο φεστιβάλ, κόβουμε τις ελληνικές παραγωγές; Αλήθεια; Ας κάνω λάθος. Ελπίζω να κάνω λάθος».

Από την πλευρά του, ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής έστειλε επιστολή στον κ. Μπαλτά, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Μας πέταξε στη μούρη, χωρίς αιδώ, χωρίς ευγένεια, με έπαρση, θράσος και αναίδεια, ένα… ΕΤΟΣ ΒΕΛΓΙΟΥ!! με δικά του έργα, με Βέλγους καλλιτέχνες και με έξοδα τού πενιχρού Ελληνικού Δημοσίου, που θα παρουσιάσει φέτος το… ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, που άλλαξε και το όνομά του, σε ΔΙΕΘΝΕΣ, για να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή με τον ντόπιο πληθυσμό (διεθνιλίκι με έργα ενός ατόμου πρώτη φορά το ακούω… Τι σπουδαία ιδέα!)… Μήπως «φραγκέψαμε» κύριε Υπουργέ;».

«Κύριε Μπαλτά μου, προφανώς, το κοντινότερο που έχετε φτάσει στην Επίδαυρο είναι η ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό» γράφει στα social media η Έλενα Ακρίτα, σε μια άκρως καυστική ανάρτηση για τον υπουργό Πολιτισμού. 

Και συνεχίζει: «Δεν εξηγείται αλλιώς πως δεν ενημερωθήκατε πως ε, όλο και κάτι κομπάρσοι ξέπεσαν, όχι μόνο στην Επίδαυρο, αλλά στην Ελλαδίτσα γενικώς. Π.χ. κάτι σκηνοθετάκια της πλάκας, ένας Πίτερ Χολ, ο Πέτερ Στάιν, Ρόμπερτ Στούρουα, Ρονκόνι, Οστερμάγιερ. Και κάτι τυχάρπαστοι ηθοποιοί β' διαλογής... πώς τους λένε μωρέ να δεις... Κέβιν Σπέισι, Έλεν Μίρεν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ… Μετά Μπόμπ Γουόλσον, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Σβετλάνα Ζαχάροβα, Μονσερά Καμπαγιέ. Γενικώς, όλα τα άνεργα τσόλια, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους, εδώ μας μαζεύτηκαν τα τελευταία 30 χρόνια».

Εξοργισμένος είναι και ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης , που έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμο στα social media: «Για το πρώην (;) ελληνικό φεστιβάλ: Αυτή η επίθεση στην σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία, την μη ελεγχόμενη από το κράτος, σε συνδυασμό μάλιστα με την επιστροφή της εκπαίδευσης στα χρόνια του 80, ένα πράγμα φανερώνει: Ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα χρειάζονται πολίτες ανεπαρκούς πνευματικής ικανότητας. Φαίνεται πως ο,τιδήποτε ελεύθερο, αντιφατικό, απρόβλεπτο, είναι αντίθετο προς την ίδια τη φύση αυτής της κυβέρνησης. Τώρα μαθαίνουμε πως οι Βέλγοι είναι διατεθειμένοι να ταξιδέψουν με φτηνές αερογραμμές και να μείνουν σε φτηνά ξενοδοχεία για να μπορέσει να υπάρξει ένα μικρούλι ποσοστούλι Ελλήνων καλλιτεχνών με φτηνές βέβαια,παραγωγές! Και όλα αυτά φαντάζομαι με αξιοπρέπεια! Και δεν καταλαβαίνουν πως αυτή η λύση είναι χειρότερη! Δε φτάνει που εξοβελίστηκαν οι Έλληνες καλλιτέχνες,τώρα τους πετούν ένα ξεροκόμματο για να είναι και ευχαριστημένοι! Ο διωγμός του Λούκου με μεθόδους μαφίας,δεν μπορεί να ξεπλυθεί με κανέναν Φαμπρ! Η καθεστωτικής αντίληψης συνέντευξη τύπου φανερώνει πως υπάρχει καρκίνος στον τόπο! Εκτός κι αν δεν υπάρχει καν σχέδιο... δεν ξέρω τι είναι χειρότερο απ' τα δυο...».

Την έντονη δυσαρέσκεια της, εξέφρασε και η πρωταγωνίστρια, Μιμή Ντενίση: «Δεν είχα ποτέ σχέση με το φεστιβάλ ούτε με οτιδήποτε είχε εξάρτηση από κρατική επιδότηση. Πάντα προτιμούσα να έχω άμεση σχέση με το κοινό! Γι' αυτό και αισθάνομαι απόλυτα ελεύθερη να μιλάω για το φεστιβάλ! Είμαι θεατής του και ενεργός πολίτης. Κυρίως είμαι Ελληνίδα. Και βλέπω την Ελλάδα να χάνεται! Κι έχασα πια την ψυχραιμία μου! Γιατί πρέπει το Ελληνικό Φεστιβάλ να μετονομαστεί Διεθνές; Είναι ούτως ή άλλως. Γιατί πρέπει να διευθύνεται από ξένο; Δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας άξιος από τον χώρο μας; Και θα' ρθει να μας διδάξει την τέχνη της χώρας του; Και δεν έχει χρόνο να ενημερωθεί για την δική μας; Ντρέπομαι τόσο πολύ! Πού είναι η ηγεσία αυτής της χώρας; Και έχετε αγωνία αν αντιδράσουμε πως θα μας πουν εθνικιστές; Ε όχι δα! Δεν χαρίζω την αγάπη για την Ελλάδα στους Εθνικιστές!Έχουμε πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες στην χώρα μας και πολλούς σκεπτόμενους πολίτες! Και όσοι πίστεψαν σε πρόσωπα και πράγματα ανάξια δεν πειράζει! Ο έξυπνος αλλάζει γνώμη και το παραδέχεται! Η κίνηση των ηθοποιών για το Φεστιβάλ είναι σωστή! Και δεν έχει να κάνει με τον χώρο μας αλλά με όλους που πληρώνουν για το Φεστιβάλ! Έλεος πια ! Όλα θα ξεπουληθούν σ' αυτή την χώρα;».O Kωνσταντίνος Μαρκουλάκης ανέβασε ακόμα ένα οργισμένο μήνυμα στα social media: «Το Φεστιβάλ δεν είναι -και δεν θα έπρεπε να είναι- θεσμός οικονομικής στήριξης των καλλιτεχνών. Όσο κι αν είναι τρομερό να χάνουν οι άνθρωποι τη δουλειά τους, θα ήταν θεμιτό να μην προκριθεί μια παραγωγή επειδή προκρίθηκε μια άλλη. Σ’ ένα Φεστιβάλ, κάποιοι μπαίνουν, κάποιοι μένουν απ’ έξω – εμένα πάντως μου έχουν συμβεί και τα δύο. Κάθε χρόνο κάποιες προτάσεις απορρίπτονται. Το εξοργιστικό είναι το πλαίσιο, το “βελγικό Φεστιβάλ”, αυτό είναι που μας ντροπιάζει όλους – καλλιτέχνες και θεατές. Είναι εύκολο να οργίζεσαι. Το δύσκολο είναι να οργίζεσαι με τον σωστό άνθρωπο, για το σωστό λόγο, με τον σωστό τρόπο».

O Νίκος Νικολάου σχολίασε: «Τελειώσαμε και με το τελευταίο στασίδι της αξιοπρέπειας μας σαν λαός... τη μοναδική παρηγοριά μας... τον Πολιτισμό... Παραιτηθείτε!».

Οι πολιτικές αντιδράσεις

Θέση για τα τεκταινόμενα με το νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών δεν θα μπορούσε να μην πάρει και ο πολιτικός κόσμος της χώρας.

Ενδεικτικά, την έκπληξη και τη λύπη του για τις αποφάσεις του υπουργού Πολιτισμού και της κυβέρνησης εξέφρασε ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, σχετικά με την κατάργηση της παρουσίας Ελλήνων δημιουργών στο Ελληνικό Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Παράλληλα, κατηγόρησε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι «αποδέχτηκε τον αφελληνισμό ενός κατ' εξοχήν εθνικού, πνευματικού, αλλά και τουριστικού προϊόντος, έστω και με όρους εξευτελιστικής ποσόστωσης».

Για «πολιτισμό της τσουτσούνας» μίλησε ο κ. Ιάσονας Φωτήλας στη Βουλή με αφορμή την απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, Αριστείδη Μπαλτά, να τοποθετήσει τον Βέλγο καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ ως νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών.

«Τι να περιμένει κανείς από έναν υπουργό που κατάντησε τον πολιτισμό συνώνυμο με την αριστερή ιδεολογία της τσουτσούνας;» είπε ο βουλευτής του Ποταμιού στην Ολομέλεια της Βουλής, πριν καλέσει τους βουλευτές της αντιπολίτευσης σε ανένδοτο κατά της κυβέρνησης.«Να συμμαχήσουμε να πέσει η κυβέρνηση. Δεν μένει τίποτα άλλο, από το να κηρύξουμε ένα νέο ανένδοτο αγώνα κατά των δήθεν δημοκρατών που λυμαίνονται τη χώρα» είπε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του, ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, Κώστας Τασούλας, σε δήλωσή του, υπογράμμισε την απουσία ελληνικής δημιουργίας από το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και σχολίασε την επιλογή του Βέλγου σκηνοθέτη για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ. «Μαρτυρά δυστυχώς γραικυλισμό, γιατί φθάνει στο άλλο άκρο: στην ελληνοφοβία και στη δουλοπρέπεια προς κάθε τι ξένο» δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο κ. Τασούλας.

Πυρά κατά του υπουργού Πολιτισμού εξαπέλυσε και ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Γιώργος Βουλγαράκης, με αφορμή τις επιλογές του Αριστείδη Μπαλτά για την τοποθέτηση υπευθύνων στο Μουσείο Μπενάκη, στο Κέντρο Κινηματογράφου, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το Ελληνικό Φεστιβάλ.

«Αυτός ο τύπος λοιπόν που κάνει τον Υπουργό στο Υπ. Πολιτισμού (τον θυμόμαστε απ τη κορυφαία προσφορά του στο Υπ. Παιδείας...) είναι πραγματικά απίστευτος» έγραψε στον λογαριασμό του στο Facebook ο κ. Βουλγαράκης​.

Και συνέχισε: «Ακούστε τοποθετήσεις υπευθύνων : Μουσείο Μπενάκη: ΓΑΛΛΟΣ, Κέντρο Κινηματογράφου: ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: ΓΑΛΛΙΔΑ, Ελληνικό Φεστιβάλ: ΒΕΛΓΟΣ!!! Όλα αυτά στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό... Τι να πει κανείς πια. Ντροπή!!!».

PROTOTHEMA

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΗΝΕΚΗΣ ¨Ο Τσίπρας παρουσιάζει στον Βέλγο σκηνοθέτη τον πίνακα ζωγραφικής μοντέρνας τέχνης σαν κάτι το σπουδαίο και άξιο θαυμασμού και με ύφος πιθήκου ότι ξέρει και αυτός από πολιτισμό.Στο πρωθυπουργικό γραφείο ήταν ο πίνακας ζωγραφικής " Η Ελλάδα ευγνωμονούσα" και παρουσίαζε την Ελλάδα να ευγνωμονεί τους ήρωες του 1821 και αντικαταστάθηκε με έναν άλλο πίνακα μόλις ανέβηκε ο Τσίπρας στην εξουσία που μοιάζει με "μπάλωμα".Ξεπερασμένος ο προηγούμενος πίνακας σε σχέση με τον πίνακα "μπάλωμα" 'οπως και το 1821.Δύσμοιρη Ελλάδα να έχεις τέτοιους ηγέτες...

Ο πίνακας που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το πρωθυπουργικό γραφείο του στη Βουλή 

Αποκαθήλωσε την «Ευγνωμονούσα Ελλάς» ο Τσίπρας

ΝΤΡΟΠΗ! Η τέχνη διώκεται ποινικά...

Vasso Pyrrou

H τέχνη διώκεται ποινικά!
Ντροπή στην Νομαρχία Χαλκιδικής, στον Δήμαρχο Σιθωνίας και την τοπική αυτοδιοίκηση γιατί οδήγησαν τον κύριο Καρυπίδη Διονύσιο, κατασκευαστή των αγαλμάτων στις Καβουρότρυπες, στην καταστροφή της διάσημης γοργόνας, επειδή « κατέστρεψε φυσικό τοπίο ».
ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΤΡΟΠΗ.
φωτο :George Liontas & George Mpillis ανάρτηση: Αργυρώς Θεοφανίδου.

PRESS-GR.com

ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗ ΡΗΓΑ ΤΗΣ ΛΕΤΟΝΙΑΣ…ΜΝΗΜΕΙΟ ΜΙΣΟΥΣ

Στη Ρίγα της Λετονίας στην αυλή του κτιρίου της τ.ΚGB λειτουργεί μια έκθεση όπου ένα από τα έργα της είναι μια εγκατάσταση που παριστάνει σταυρωμένο τον Πούτιν.

Ο «καλλιτέχνης» που φιλοτέχνησε αυτό το έργο μίσους και ανεπίτρεπτου πνευματικού συμβολισμού παραμένει άγνωστος. Το κτίριο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Συνολικά εκτίθενται 10 έργα και η έκθεση αυτή θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό ως το τέλος Μαίου.

Το χαρακτηριστικό της σύνθεσης είναι τα πολλά καρφιά …..βουντού κανονικό.Το ομοίωματου προέδρου της Ρωσικής ομοσπονδίας φέρει και αγκάθινο στεφάν ι.Είναι μνημείο μίσους και αίσχους……δηλωτικό της αντιρωσικήςκαι ρωσοφοβικής υστερίας της δύσης και των νεόκοπων συμμάχων τους.(rus.delfi.lv 15.5.15)

dimpenews.com

Ο πίνακας που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το πρωθυπουργικό γραφείο του στη Βουλή

αφηρημενη τεχνη
Ο πίνακας «Ατέρμονα Πεδία – Σειρά Λευκάδας» (1979) βρίσκεται ήδη τοποθετημένος στο γραφείο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή.
Το έργο που κοσμεί το νέο πρωθυπουργικό γραφείο είναι του ζωγράφου Θεόδωρου Στάμου, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελούσε επιλογή και στο προηγούμενο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα.

Περισσότερα: Ο πίνακας που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το πρωθυπουργικό γραφείο του στη Βουλή - Akous. Νέα

Απίστευτα πρωτοπόρος Έλληνας ζωγράφος που όμως, θα γίνει πρώτα γνωστός... στον υπόλοιπο κόσμο...

 Και μετά θα γίνει και στην Ελλάδα...
Δείτε έργα του, διαβάστε τι κάνει και θα καταλάβετε 

γιατί ΔΕΝ θα τον προωθήσει ο καλλιτεχνικός
 κόσμος 

της χώρας μας, ο οποίος ξεπερνά σε
κομπλεξισμό

 οποιοδήποτε άλλο κλάδο.
Ο τύπος τόλμησε και γέμισε την Αθήνα με...
γκράφιτι εμπνευσμένες από το Βυζάντιο 
και την 

νέα Ελληνική τέχνη! Στο τέλος είναι σίγουρο ότι θα 

τον τιμήσουν και οι κομπλεξικοί έλληνες "επιστήμονες" 

των τεχνών (ιστορικοί τέχνης,  "ανθρωπολόγοι" της τέχνης και άλλα 
καλόπαιδα

 της τέχνης). Αφού το μόνο που κάνουν είναι να διδάσκουν 
εθνομηδενισμό

 αντιγράφοντας ότι πιο κακόγουστο κυκλοφορεί διεθνώς...

Διαβάστε τώρα και δείτε τα έργα του ΦΙΚΟ!

ΦΙΚΟΣ Ο ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Ο Φίκος γεννιέται το 1987 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί
 μέχρι σήμερα.

Από μικρός καταπιάνεται με κόμικ, προσωπογραφίες, γκραφίτι και ότι άλλο του 
κινεί το 

εικαστικό ενδιαφέρον και το 2000 ξεκινάει τις σπουδές του στην
 βυζαντινή ζωγραφική, 

παρακολουθώντας μαθήματα στο σύλλογο μελέτης και σπουδής της
 βυζαντινής ζωγραφικής 

"Εικονουργία", από όπου παίρνει πτυχίο το 2007.

Από το 2006 συνεργάζεται επαγγελματικά με τον Γ.Κόρδη στην εικονογράφηση 
Ιερών Ναών

 σε Ελλάδα και εξωτερικό

Έχει εργαστεί σε πολλούς ναούς μεταξύ των οποίων είναι οι :

Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης-Βουλιαγμένη, Ι.Ν. κοιμήσεως της Θεοτόκου-Γέρακας, 

Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος-Χαλάνδρι, Αθήνα, Ι.Ν. αγίου Αντωνίου 
ιεράς μονής 

“Η μήτηρ τιου Ηγαπημένου”-Κλειδί Βοιωτίας , Ι.Ν. αγίου Γεωργίου-Βυρητός, Λίβανος,

 Ι.Ν. αγίου Νικολάου-Βηρυτός, Λίβανος, I.N. αγίου Γρηγορίου Παλαμά Βουκουρέστι, Ρουμανία, 

Ι.Ν. αγίας Τριάδας-Κολούμπια νότιας Καρολίνας, Αμερική, Ι.Ν. αγίας Σοφίας-Φιλαδέλφεια

 Πενσυλβάνιας, Αμερική κ.α

Από το 2007 συμμετέχει σε εκθέσεις μικροχαρακτικής και βυζαντινής ζωγραφικής 
σε εθνικό 

και διεθνές επίπεδο.

Το 2007 συμμετέχει σε ντοκιμαντέρ για την σύγχρονη αγιογραφία, με τίτλο 
"Αγιογραφώντας", 

σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Κουτσούλη.

Από το 2008 είναι μέλος του Πανελληνίου συλλόγου αγιογράφων.

Το 2008 συμμετέχει σε ντοκιμαντέρ για το Hip-Hop, με τίτλο "Bombing"
 σε σκηνοθεσία Άγγελου

 Αθανασόπουλου - Δημήτρη Νικολόπουλου.

Το 2009 συμμετέχει στο Ά διεθνές Συμπόσιο Ορθόδοξης Εικονογραφικής τέχνης,

 που πραγματοποιείται στην Θεσσαλονίκη.

Κατά τα έτη 2009-2010 συνεργάζεται σαν εξωτερικός συνεργάτης με
 το περιοδικό 

"Πειραϊκή Εκκλησία" στον τομέα της εικονογράφησης.

Ο εικαστικός του στόχος είναι να δημιουργήσει μια ζωγραφική γλώσσα,
 η οποία,

 πατώντας πάνω στην παράδοση της ελληνικής ζωγραφικής, θα συνδιαλέγεται 
με 

τις σύγχρονες τάσεις-ρεύματα-κινήματα στην τέχνη.

  ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Ατομική έκθεση ζωγραφικής-χαρακτικής με τίτλο “Ναμποσκί Νοκολκό”, 
αίθουσα 

τέχνης “Αγγέλων Βήμα”,Αθήνα 2008-2009

Ομαδικές:

“Εαρινά εικονουργήματα”, έκθεση θρησκευτικής ζωγραφικής, Κέντρο Εικαστικών 
Τεχνών Δήμου 

Φιλοθέης “Γ. Καρύδης”, Αθήνα 2007

“Εικόνων Τέχνη 2007”, έκθεση θρησκευτικής ζωγραφικής, διοργάνωση της Ιεράς Συνόδου 

της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα 2007

Διαβαλκανική έκθεση θρησκευτικής ζωγραφικής στα πλαίσια του Γ’ Διαβαλκανικού 

συνεδρίου 

“Νέοι, Βαλκάνια και Πολιτισμός”, Βόλος 2007

“New Balkan Icons”, έκθεση θρησκευτικής ζωγραφικής, κρύπτη καθεδρικού ναού

 Αγίου Αλεξανδρου Nevsky,Sofia-Βουλγαρία 2008

"2η Διεθνής Τριενάλε Χαρακτικής", Λευκάδα 2008

"Χρωματισμένα τραγούδια", έκθεση ζωγραφικής, χώρος τέχνης "ash in art", Αθήνα 2010

"Cheap Art" , στρατόπεδο Κόδρα, Θεσσαλονίκη 2010

"Βυζαντινή εικόνα", έκθεση σύγχρονης Βυζαντινής ζωγραφικής, αίθουσα τέχνης 
"Art 10 Gallery", 

Αθήνα 2010

"Prints for Peace", 3η Διεθνής έκθεση μικροχαρακτικής, Monterey-Μεξικό 2010

"10 images for Ithaca", χώρος τέχνης "Ε.Δ.Ω.", Αθήνα 2010

“Zalgiris 600”, διεθνής έκθεση μικροχαρακτικής, Εθνικό μουσείο σύγχρονης τέχνης, 

Vilnious-Λιθουανία 2010

“Concour international d’ ex-libris Jan BRITO” διεθνής έκθεση μικροχαρακτικής ,

 Pipriak-Γαλλία 2011

"Modern icons", αίθουσα τέχνης "Svalbard gallery", Longyearbyen,-Νορβηγία 2012

"Athens Matters", αίθουσα τέχνης "Art Zone 42", Αθήνα 2012

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

1997-Βραβείο θρησκευτικής ζωγραφικής απο την μητρόπολη Βύρωνος, Καισαριανής
&Υμηττού.

2010-Διάκριση με έπαινο “ΕΒΓΕ” από την Ένωση Γραφιστών Ελλάδος, στον τομέα
 της

 εικονογράφησης εξώφυλλου περιοδικού (Don’t Panic Magazine).

2010-1o βραβείο από την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών, 
για τον διαγωνισμό 

“Λόγια και χρώματα της Κωνσταντινούπολης”, στην κατηγορία των εικαστικών.

2010-Τιμητικός έπαινος σε διεθνή διαγωνισμό μικροχαρακτικής, από το “The House of National 

Communities” στο Vilnius της Λιθουανίας.

Σήμερα ξεκινά στο Λονδίνο η πρώτη του ατομική έκθεση εικόνων στην
 Sacred Space Gallery

 στο Notting Hill η οποία θα διαρκέσει μέχρι και τις 29 Δεκεμβρίου.