Υπουργείο Παιδείας: Ναι στις "έμφυλες σχέσεις", όχι στην Αντιγόνη

Αντιδρούν εκπαιδευτικοί και γονείς στα νέα «προγράμματα» 

 

Η Ένωση Φιλολόγων καταγγέλει πως ούτε η δικτακτορία δεν κατήργησε την "Αντιγόνη" και τον "Επιτάφιο"απο τα σχολεία- Ο Γαβρόγλου επιμένει στη συζήτηση για τις «έμφυλες σχέσεις» στις τάξεις, καθώς η «θεματική εβδομάδα» θα είναι υποχρεωτική

«Ναι» στη συζήτηση για τις έμφυλες σχέσεις στα σχολεία και «όχι» στην «Αντιγόνη», λέει το υπουργείο Παιδείας. Μετά τον περσινό σάλο με τις αλλαγές στο μάθημα της Ιστορίας και τον περιορισμό των Αρχαίων Ελληνικών, τώρα το υπουργείο  ανοίγει νέο μέτωπο με τους φιλολόγους βάζοντας ξανά στο στόχαστρο το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών.

Η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων (ΠΕΦ) εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία εκφράζει την αντίθεσή της  για την προτεινόμενη κατάργηση της διδασκαλίας της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή από το Λύκειο. Οι φιλολόγοι εκφράζουν τους φόβους τους καθώς την περσινή χρονιά δημιουργήθηκε  σάλος με  τις  απόψεις του πρώην υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, σε ό,τι αφορά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και το Μικρασιατικό Ελληνισμό ενώ προωθήθηκαν αλλαγές για να διδάσκονται συνοπτικά και να μην εξετάζονται στην Α' Λυκείου κεφάλαια για τον Μινωικό και τον Μυκηναϊκό Πολιτισμό.

Για το λόγο αυτό η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων εκφράζει την κάθετη αντίθεσή της για την προτεινόμενη κατάργηση της διδασκαλίας της «Αντιγόνης» ενώ την ίδια ώρα ανοίγει άμεσα η συζήτηση στα σχολεία για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και τρανσέξουαλ, στο πλαίσιο ειδικά αφιερωμένης «θεματικής εβδομάδας».

«Η διδασκαλία της Αντιγόνης δεν καταργήθηκε ούτε κατά την  επτάχρονη δικτατορία, ενώ η αγέρωχη στάση της ηρωίδας του έργου αποτέλεσε διαχρονικά παγκόσμιας εμβέλειας πρότυπο που ενέπνευσε και εμπνέει  την πολιτισμένη ανθρωπότητα», τονίζει σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων.

Οι φιλολόγοι, που έχουν χτυπήσει  «καμπανάκι» πολλές φορές στο υπουργείο Παιδείας για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών και της ιστορίας, διατυπώνουν την ανησυχία τους, σχετικά με την επιχειρούμενη, σύμφωνα με πρόταση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, κατάργηση του μαθήματος της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας από το ωρολόγιο πρόγραμμα γενικής παιδείας  της Β΄ Λυκείου. Η Ενωση Φιλολόγων επισημαίνει τον «εξοβελισμό ενός ακόμα εμβληματικού για την ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης κειμένου, της Αντιγόνης του Σοφοκλή, που μέχρι σήμερα διδάσκεται από το πρωτότυπο επί δίωρο σε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές που φοιτούν στην αντίστοιχη τάξη» και υπογραμμίζει: «Ελληνικό σχολείο όμως χωρίς τον Θουκυδίδου Περικλέους Επιτάφιο και χωρίς την Αντιγόνη του Σοφοκλή είναι σχολείο με δυσαναπλήρωτο έλλειμμα παιδείας, χωρίς ουσιαστική αγωγή δημοκρατίας, χωρίς μαθητεία στην  αντίσταση απέναντι στις αυθαιρεσίες της εκάστοτε εξουσίας και χωρίς ανάδειξη, ως υπέρτατης αξίας, της αγάπης».

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΕΦ απορρίπτει ως απαράδεκτη την πρόταση του ΙΕΠ και καλεί τους φιλολόγους και κάθε σκεπτόμενο και ευαίσθητο πολίτη της χώρας να πλαισιώσουν την Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων και τους τοπικούς συνδέσμους φιλολόγων στον κοινό μας αγώνα για την προάσπιση του ανθρωπιστικού χαρακτήρα και των ποιοτικών παραδόσεων της παιδείας μας», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Την ίδια ώρα ανοίγει η συζήτηση για  τις έμφυλες σχέσεις και τις εξαρτήσεις στα σχολεία. Το υπουργείο Παιδείας είναι αποφασισμένο να εισάγει στα σχολεία την ενημέρωση για θέματα που αφορούν σε γκέι και έμφυλες καταστάσεις, στο πλαίσιο ειδικά αφιερωμένης «θεματικής εβδομάδας». Και για το λόγο αυτό ο αρμόδιος υπουργός Κώστας Γαβρόγλου στέλνει νέα εγκύκλιο με διευκρινήσεις που κοινοποιείται ηλεκτρονικά στους σχολικούς συμβούλους ενώ δίνει και παράταση στα σχολεία για την υποβολή σχετικών σχεδίων.
 PROTOTHEMA

Ιερώνυμος: «Η χώρα προχωράει στον αφελληνισμό και αποχριστιανισμό - Κίνδυνος η κατασκευή του τζαμιού γιατί οι μουσουλμάνοι δεν αφομοιώνονται» (βίντεο)

ΛΑΒΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Ν.ΦΙΛΗ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣΤο κίνδυνο του αφελληνισμού και του αποχριστιανισμού σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος στη συνέντευξη που παραχώρησε χθες αποδίδοντας ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά και στους πολιτικούς γενικότερα. «Ο τόπος μας μας περνάει από στιγμή σε στιγμή στον αφελληνσιμό και στον αποχριστινιασμό», είπε και αμέσως αναφέρθηκε στο θέμα της ανέγερσης του τζαμιού επικρίνοντας την κατασκευή του.
«Θα μπορούσε να αναβληθεί κατά την δική μου την άποψη, έως ότου να ξεκαθαρίσει το θέμα των μουσουλμάνων. Θα μείνουν εδώ, δικαιούνται. Αν όμως είναι περαστικοί τι χρειάζεται; Τίποτα δεν θα κάνουμε... Και αυτό να γίνει ποιος θα το διοικήσει; Πρώτον. Τι θα είναι αυτό; Θα είναι ένας τόπος προσευχής ή θα είναι ένας χώρος διδασκαλίας; Ποιος θα διδάξει τον μουσουλμανισμό; Είναι ένα πρόβλημα αυτό. Και ο άλλος ο κίνδυνος ότι θα γίνει αφορμή πολέμου μεταξύ των μουσουλμάνων. Στο τζαμί ποιοι θα πάνε; Θα πάνε οι Σιίτες, θα πάνε οι Σουνίτες; Επομένως είναι μια μεγάλη δοκιμασία, ένα μεγάλο πρόβλημα και πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Γι’ αυτό η δική μου θέση, η προσωπική, δεν μιλάω, δεν εκπροσωπώ κανέναν, είμαι επιφυλακτικός. Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο αφομοίωσης των μουσουλμάνων τόνισε είναι το το μουσουλμανικό στοιχείο δεν αφομοιώνεται μάλλον εμείς θα πάμε προς τα εκεί», είπε χαρακτηριστικά.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εμφανίστηκε λάβρος κατά του υπουργού Παιδείας τον οποίο χαρακτήρισε «προβληματικό και ασυνεπή», αλλά ήταν και καταγορηματικός εναντίον του διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας. O υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης σε ανακοίνωσή του πριν την έναρξη της συνέντευξης από δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου είχε αφήσει αιχμές εναντίον του.
Στην συνέντευξή του ο Αρχιεπίσκοπος λέει για τον υπουργό Παιδείας: «Δυστυχώς, και ζητώ συγγνώμη γι' αυτή τη φράση, ο κ. Φίλης είναι ένας προβληματικός άνθρωπος. Άλλα λέει το βράδυ, άλλα λέει το πρωί, είναι ασυνεπής. Και το λέω αυτό σαν αρχιεπίσκοπος. Ασυνεπής στις σχέσεις του και στα λόγια του».
Ο Αρχιεπίσκοπος υπερασπίσθηκε τις θέσεις της Εκκλησίας τόσο στα ζητήματα που αφορούν την πρόσφατη κρίση με την κυβέρνηση, όσο και στα θέματα της εκκλησιαστικής περιουσίας και συνολικά των σχέσεων με την Πολιτεία. «Δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός», είπε ευθέως. «Για το κράτος είναι πολίτες, για μας είναι οι πιστοί».
Ο Ιερώνυμος επιβεβαίωσε ότι στη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου με αφορμή την κόντρα που είχαν προκαλέσει οι αλλαγές Φίλη στα θρησκευτικά, παρουσία του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου και του υπουργού Παιδείας, ο κ. Καμμένος του είχε δηλώσει πρόθυμος «να ρίξει την κυβέρνηση» εφόσον δεν βρισκόταν λύση.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είπε: «Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του χαρίσματα. Και ο Χριστόδουλος είχε τα δικά του χαρίσματα και τάλαντα. Και εγώ το ίδιο. Δεν πιστεύω στις συγκρούσεις, πιστεύω στη συνεργασία, αλλά δεν κάνω πίσω στις Αρχές μου. Θα βρω τρόπο και θα τις υπερασπιστώ μέχρι τέλους».
«Οι Αρχές μου είναι μεγάλα θέματα: Η Πίστη μας, η Ορθοδοξία μας, ο κίνδυνος του αφελληνισμού που είναι ορατός πια, για να πάμε και στις οικογένειές, μας στην Ιστορία μας. Η Ιστορία αν τη μελετήσουμε θα βρούμε ανθρώπους που έχουν προσόντα, ταλέντα. Εκτιμώ το έργο του Χριστοδούλου, παρόλο που είμαι πικραμένος. Σέβομαι το έργο του, είχαμε διαφορετική άποψη σε μερικά πράγματα. Η Ιστορία θα πει ποιος είχε δίκιο», πρόσθεσε ο Μακαριώτατος και συνέχισε: «Δεν είναι του χαρακτήρα μου να καλέσω τον κόσμο στο δρόμο. Δεν αγαπώ τα αίματα, τις συγκρούσεις. Δεν αρνήθηκα το διάλογο με κανέναν πρωθυπουργό. Εκτιμώ τις προσπάθειές τους, προσπαθώ να επισημάνω τα λάθη, μέσα από τη συζήτηση και περιμένω. Δεν θα μείνω με κλειστά τα μάτια αν δω ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά».
Για τον Αλέξη Τσίπρα: «Ήμασταν γνωστοί πριν γίνει πρωθυπουργός. Συνεχίζουμε να έχουμε κατά καιρούς ορισμένες συναντήσεις. Μέσα μου υπερισχύει το δημιουργικό πνεύμα. Οι συζητήσεις μας είναι δημιουργικές και πηγαίνουν πέρα από τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας. Το έχουμε ανάγκη και οι δύο. Προσδιορίζουμε τι θέλουμε για να κάνουμε καλή συζήτηση.
Για τα Θρησκευτικά: Ο πρωθυπουργός μου είπε δεν θα κάνουμε τίποτα. Δυστυχώς ο κ.Φίλης είναι ένας προβληματικός άνθρωπος. Είναι ασυνεπής στις σχέσεις του και στα λόγια του. Άλλα λέει το βράδυ, άλλα λέει το πρωί. Από τέτοιους ανθρώπους δεν περιμένεις».
«Υπάρχει σύγχυση αποστολής και ρόλου: Τι δουλειά έχει η Πολιτεία στο παγκάρι της Εκκλησίας; Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να πει τι θέλει, να πει πώς θέλει τα θρησκευτικά;
Ξέροντας το χαρακτήρα του υπουργού, στη συνάντησή μας στο Μέγαρο Μαξίμου ρώτησα τον κ. Φίλη μπροστά στον Πρωθυπουργό, αν συμφωνεί με όσα είχαμε πει. Μου είπε ότι εφόσον ήταν παρών ο πρωθυπουργός, ο υπουργός κάνει ό,τι λέει εκείνος. Στην πορεία τα άλλαξε όλα».
Σε ερώτηση για τη δημιουργία επιτροπής που θα χειρίζεται τα ζητήματα της Εκκλησίας, ως τρόπο για να παραμείνει στη θέση του ο υπουργός Παιδείας, ο Αρχιεπίσκοπος είπε: «Είναι τρόπος πλαϊνός αλλά δεν λύνει το θέμα. Το Μάθημα των θρησκευτικών θα είναι στα χέρια του υπουργού Παιδείας. Αν ο κ.Φίλης πειθαρχήσει σ΄αυτό που είναι και απόφαση του πρωθυπουργού, εγώ δεν έχω θέμα. Εγώ πρέπει να προασπίσω τις θέσεις της Εκκλησίας και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της Εκκλησίας».

 
Για την εκκλησιαστική περιουσία και τη μισθοδοσία του κλήρου
Ερωτηθείς για την εκκλησιαστική περιουσία και τη μισθοδοσία του κλήρου από το Δημόσιο, απάντησε:«Αυτά που ζούμε εμείς σήμερα τα έζησαν νωρίτερα άλλα κράτη της Ευρώπης. Εάν μας δώσει το κράτος όλη την περιουσία που μας έχει πάρει, όλη την περιουσία, και ιδιαίτερα τις καταχρηστικές απαλλοτριώσεις, τότε μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι έκαναν και οι Γερμανοί. Είπαν, δεν μπορούμε να σας πούμε τι κάνει η περιουσία σας, αλλά ούτε και να σας πληρώνουμε. Παίρνουν εφάπαξ κεφάλαιο κάθε χρόνο 1 δισ. ευρώ για να αντιμετωπίσουν τα έξοδά τους. Αν τεθεί το θέμα αυτό, ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολο να καταγραφεί και να καταλογιστεί».
Ο κ. Ιερώνυμος έκανε εκτενείς αναφορές στις απαλλοτριώσεις εκκλησιαστικής περιουσίας και τις δωρεές προς το Δημόσιο και αναρωτήθηκε: «Πού θα πάμε εμείς και πώς θα διεκδικήσουμε αυτή την περιουσία;»
Μάλιστα για την εκκλησιαστική περιουσία, ο Αρχιεπίσκοπος υποστήριξε ότι «έγινε καταλήστευση. Να τα μαζέψουμε όλα αυτά και να δώσει το κράτος επιχορήγηση έναντι αυτών για να πληρώνουμε εμείς τους ιερείς. Η εκκλησιαστική περιουσία είναι μια περιουσία 1.000 νομικών προσώπων. Δεν είναι εύκολα πράγματα να διατεθούν. Εμείς είμαστε έτοιμοι. Βάσει του νόμου που υπογράψαμε με την κυβέρνηση Σαμαρά να έρθουμε να συνεργαστούμε για την αξιοποίηση αυτής της περιουσίας και για την Εκκλησία και για το κράτος. Έχει τη δυνατότητα όμως το κράτος να μας πει πώς;»

Στην ερώτηση τι ζητάει από ένα χρεοκοπημένο κράτος η Εκκλησία, απάντησε ότι «έχουμε υποχρεώσεις. Επιτρέπει ο καυγάς αυτό να αφήσει 10.000 οικογένειες ιερέων να υποφέρουν;»
«Για μας δεν υπάρχει χωρισμός. Δεν διώχνουμε τους ανθρώπους. Υπάρχουν προβλήματα τεράστια, αλλά δεν θα κοιτάξουμε τα δικαιώματά μας, να τα υπερασπιστούμε; Τα Ιδρύματα για παράδειγμα. Έχουμε 700 ιδρύματα, θα τα συντηρήσει το κράτος;»
Για τις άλλες θρησκείες: «Αν δείτε τα βιβλία θα δείτε ότι υπάρχουν ήδη μαθήματα, να τα εμπλουτίσουμε, αλλά να μην τα χαλάσουμε όλα».
Για το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Ο κ. Ιερώνυμος αναφέρθηκε και στις σχέσεις της Ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σημειώνοντας ότι πλέον έχουμε εξομαλυνθεί.
Χαρακτηριστικά τόνισε ότι ο Πατριάρχης του είπε: «Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι εγώ θα διεκδικήσω τις Νέες Χώρες και εγώ συγκινήθηκα όταν το άκουσα αυτό και επειδή είχα ζήσει μερικές πικρές καταστάσεις με αυτό το ζήτημα, αλλά έκτοτε ζούμε σε καλή ατμόσφαιρα. Ο Πατριάρχης είναι δεκτός να έρθει όποτε και όπου θέλει στην Ελλάδα, γιατί είναι ο Πατριάρχης μας».
Μάλιστα, σχολιάζοντας την σχετική αναφορά του υπουργού Παιδείας ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι οι σχέσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Αρχιεπίσκοπος το διατηρεί επίτηδες αυτός, ο κ.Ιερώνυμος σχολίασε ότι «αυτό είναι ενδεικτικό του χαρακτήρα του κ.Φίλη».
Για την επέμβαση του κράτους στην εκπαίδευση του κλήρου: «Έρχεται ο κ.Φίλης και ο κάθε κ.Φίλης να μιλάει για την εκπαίδευση των κληρικών. Μπορούμε να πούμε εμείς θα σας κάνουμε εμείς τους αστυνομικούς οι Ευέλπιδες;» αναρωτήθηκε ο κ. Ιερώνυμος.
Για την προσφορά της Εκκλησίας
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έκανε αναφορά στη στήριξη που προσφέρει η Εκκλησία σε φτωχές οικογένειες και ευχαρίστησε όλους όσοι τη συνδράμουν σ' αυτή την προσπάθεια.
Για τους πρόσφυγες
«Συγκινηθήκαμε περισσότερο απ΄όλους. Βοηθάμε, αλλά πλέον είμαστε λίγο μακριά. Είμαι λίγο επιφυλακτικός. Δεν θέλουμε οι δικοί μας να λένε βοηθάτε εκεί και όχι εδώ. Φοβάμαι ότι η φιλοξενία των ξένων έχει γίνει λίγο επαγγελματική».
Για τον κίνδυνο ισλαμοποίησης
«Είναι μια απόπειρα αλλοίωσης αυτού του τόπου από κέντρα που ξέρουμε. Ο τόπος μας προχωράει στον αφελληνισμό και τον αποχριστιανισμό. Εκείνοι που δεν το βλέπουν είναι μακριά νυχτωμένοι και κείνοι που το βλέπουν χαίρονται γιατί το σχέδιό τους προχωρά».Πρόσθεσε μάλιστα, ότι ο μουσουλμάνος δεν αφομοιώνονται. «Εξαιρέσεις υπάρχουν. Το μουσουλμανικό στοιχείο δεν αφομοιώνεται. Μάλλον εμείς θα πάμε προς τα εκεί και όχι αυτοί».
Κλείνοντας ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε: «Θα αγωνιστώ γι΄ αυτά που πιστεύω και να ξέρετε δεν φοβόμαστε γιατί η Εκκλησία πάντα νικά, γιατί το πνεύμα του Θεού ζει μέσα στην Εκκλησία. Δεν με νοιάζει η υστεροφημία μου, αυτός είμαι αυτό μπορώ να κάνω, αν δεν αρέσω παίρνω το μπαστουνάκι μου και φεύγω για το μοναστηράκι μου».

Εξοντώνουν την Ελληνική Φυλή με φόρους στα ... παιδιά - 7,5 εκατ. οι Έλληνες το 2050!

ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

H τρόϊκα πέρα από όλα τα δεινά που έχει προκαλέσει στη χώρα, τώρα κτυπά "στην καρδιά" και το ελληνικό Έθνος, οδηγώντας το σε πληθυσμιακή συρρίκνωση μέσω της φορολόγησης των παιδιών που θα κάνει η κάθε οικογέναια. Οταν σε όλες τις χώρες του κόσμου που αντιμετωπίζουν δημογραφικό πρόβλημα, υπάρχουn πρόσθετα κίνητρα και φοροαπαλλαγές για να τεκνοποιούν οι πολίτες τους, στην Ελλάδα, πλέον η γέννηση κάθε Ελληνόπουλου θα συνοδεύεται από βαριά φορολόγηση, βάσει του νομοσχεδίου που συνέταξαν οι τροϊκανοί (αυτοί συντάσσουν τα νομοσχέδια και οι υπάλληλοί τους στο υπουργείο Οικονομικών απλά τα "σφραγίζουν").

Ειδικά για τις πολύτιμες για την εθνική συνέχεια, οικογένειες των τριτέκνων και των πολυτέκνων, όχι απλά θα πληρώνουν βαρείς φόρους για κάθε επιπλέον παιδί, αλλά τίθενται και εισοδηματικά κριτήρια για την χορήγηση του πολυτεκνικού επιδόματος!

Δηλαδή ο ίδιο κράτος που πριν από επτά χρόνια είχε δώσει κίνητρο για να κάνουν τα ζευγάρια και τρίτο παιδί προκειμένου να αναχαιτιστεί η μείωση του ελληνικού πληθυσμού, τώρα το αφαιρούν και αυτό.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την λοιπή "μαύρη" οικονομική κατάσταση εύκολα κάνουν αντιληπτό το πρόβλημα επιβίωσης του ίδιου του Έθνους απέναντι π.χ. σε πληθυσμούς όπως ο αλβανικός που σε όλα τα Βαλκνάνια ανέρχεται σήμερα σε περισσότερο από 10 εκατ. και σε δέκα χρόνια θα είναι 15 εκατ. βάσει του ρυθμού γεννήσεων ή ο πληθυσμός της Τουρκίας που από 80 εκατ. που είναι σήμερα θα φτάσει τα 100 εκατ.ψυχές το 2025!

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι πρόσθετες επιβαρύνσεις για οικογένεια με 3 παιδιά και ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 21.000 ευρώ (δηλαδή 1.500 ευρώ το μήνα) θα ξεπεράσουν το 2013 τα 2.700 ευρώ! Δηλαδή, σχεδόν, δύο ολόκληρους μισθούς!

 

Ποιος θα κάνει παιδιά, όταν δεν θα έχει να τα ταϊσει και να τα ντύσει; Αντιλαμβάνεται κανείς από την κυβέρνηση Σαμαρά το έγκλημα στο οποίο συνεργούν σε βάρος του ίδιου του Έθνους, όχι απλά του κράτους;

 

Σύμφωνα με στοιχεία για τα δημογραφικά μεγέθη της χώρας, της στατιστικής υπηρεσίας το 2050 ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας θα ανέρχεται σε περίπου 11.500.000 άτομα (από 11.213.785 άτομα στις 31/12/2007). Η δομή, όμως, του πληθυσμού θα είναι διαφορετική από αυτή του 2000, καθώς η αναλογία των παιδιών ηλικίας 0-14 ετών προβλέπεται να μειωθεί από 15,3% το 2000 σε 13% το 2050, ενώ η αναλογία της ομάδας ηλικιών 65 ετών και άνω προβλέπεται να αυξηθεί από 16,6% το 2000 σε 32,1% το 2050.

 

Το ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού ηλικίας 15-64 ετών προβλέπεται να μειωθεί κατά 13,2 ποσοστιαίες μονάδες και από 68,1% το 2000 θα γίνει 54,9% το 2050. Και το χειρότερο: Με τους ρυθμούς ενσωμάρωσης στην ελληνική κοινωνία των μεταναστών, το 20% του πληθυσμού θα είναι αλλόθρησκοι, πάσης άλλης θρησκείας και ένα επιπλέον 10% μπορεί να είναι Χριστιανοί, αλλά όχι ελληνικής καταγωγής! Δηλαδή οι Έλληνες, θα έχουν μειωθεί πληθυσμιακά στα 7,5 εκατ. ψυχές!

Από την έρευνα προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα 1995-2007 η σύνθεση του πληθυσμού κατά ομάδες ηλικιών έχει εμφανίσει σημαντικές αλλαγές, οι οποίες εντοπίζονται σε τρεις μεγάλες ομάδες ηλικιών. Σε απόλυτους αριθμούς, η ηλικιακή ομάδα των παιδιών 0-14 ετών εμφανίζει το 2007 μείωση κατά 13,5%, σε σχέση με το 1995, ενώ ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός ηλικίας 15-64 ετών εμφανίζει αύξηση κατά 4,6% και ο γεροντικός πληθυσμός ηλικίας 65 ετών και άνω αυξάνεται κατά 29,5%.

 

Σε απόλυτους αριθμούς επίσης, οι γάμοι από 76.000 που ήταν ετησίως στις αρχές της δεκαετίας του 1960, βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στο επίπεδο των 57.000 ετησίως. Η μέση ηλικία των γυναικών κατά τον πρώτο γάμο αυξήθηκε βαθμιαία και από 24,1 έτη που ήταν το 1991, έφτασε τα 28,6 έτη το 2007. Από 2,09 γεννήσεις ανά μητέρα το 1981, ποσοστό που αγγίζει το όριο αντικατάστασης των γενεών (2,1), το ποσοστό μειώθηκε στο 1,41 το 2007, κάτω από το όριο αντικατάστασης.

Ο ακαθάριστος δείκτης θνησιμότητας, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, παρουσιάζει μικρή αλλά σταθερά ανοδική πορεία, που κυμαίνεται μεταξύ 8,9 θανάτων επί πληθυσμού 1.000 ατόμων το 1981 και 9,8 το 2007.

 

Να σημειώσουμε ότι τα στοιχεία αυτά είναι προ κρίσης (στοιχεία που συγκεντρώθηκαν μέχρι το 2009!

 

Υπάρχει κάποιος με εθνική συνείδηση στην κυβέρνηση να σταματήσει τον αφελληνισμό της Ελλάδας;

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η βιωσιμότητα των Ελλήνων

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να ανησυχεί, αφενός μεν για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, αφετέρου δε για τη δόση της ντροπής (31,5 δις €), με την οποία εκβιάζεται για να υλοποιήσει τα μέτρα φτωχοποίησης των Ελλήνων, μέσω της «λεηλασίας» των εισοδημάτων, της ιδιωτικής και της δημόσιας περιουσίας τους - μέτρα υποταγής και υποτέλειας, τα οποία της επιβλήθηκαν τόσο από

τη Γερμανία, όσο και από το ΔΝΤ. 

Εν τούτοις, τόσο το θέμα του χρέους, όσο και της δόσης, δεν θα έπρεπε να απασχολεί την ίδια, αλλά τους δανειστές της – δυστυχώς επίσης τις ελληνικές τράπεζες, από εκείνο το σημείο και μετά (2010) που αφενός μεν έχασαν μεγάλο μέρος των καταθέσεων τους, αφετέρου δε αποφάσισαν ή/και υποχρεώθηκαν να «φορτωθούν» με περισσότερα ομόλογα του δημοσίου (τα οποία είχαν στην κατοχή τους οι γερμανικές και οι γαλλικές κυρίως τράπεζες).

Αυτό που έχει ουσιαστικά σημασία για την Ελλάδα, σε σχέση με το δημόσιο χρέος, είναι απλά και μόνο η εξυπηρέτηση του, στο βαθμό που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό – επομένως τα επιτόκια (τόκοι), καθώς επίσης οι δόσεις (χρεολύσια) αποπληρωμής. 

Όλα τα υπόλοιπα (βιωσιμότητα κλπ.) δεν αφορούν τη χώρα μας, αλλά αυτούς που τη δάνεισαν - αναλαμβάνοντας προφανώς το ρίσκο, με αντάλλαγμα τα υψηλότερα επιτόκια σε σχέση με τις επενδύσεις τους σε άλλες χώρες (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε τα χρέη μας, όταν και όπως μπορούμε φυσικά, αφού είμαστε εντελώς αντίθετοι με την οποιαδήποτε διαγραφή τους – δυστυχώς δε, όλοι όσοι απαιτούν διαγραφή, συμβάλλουν στο να θεωρείται η πατρίδα μας αφερέγγυα). 

Η βασική φροντίδα λοιπόν της κυβέρνησης δεν είναι το χρέος, αλλά τα δίδυμα ελλείμματα - από τα οποία κρίνεται η ελευθερία, η εθνική ανεξαρτησία και η βιωσιμότητα των Ελλήνων: (α) το πρωτογενές (προ τοκοχρεολυσίων) κυρίως έλλειμμα του προϋπολογισμού, καθώς επίσης (β) το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. 

(α) Το πρώτο εξαρτάται από το δημόσιο τομέα και αποτελεί τη συνισταμένη αφενός μεν των χαμηλότερων δαπανών, αφετέρου δε των υψηλότερων εσόδων - όπου το πρώτο σκέλος έχει επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό, ενώ το δεύτερο υποφέρει, λόγω της κατάρρευσης του ΑΕΠ, καθώς επίσης των εισοδημάτων των πολιτών, εξαιτίας των υπερβολικών μέτρων λιτότητας. 

Εν τούτοις, είναι πλέον αμελητέο (περί τα 2 δις €) και μπορεί να καλυφθεί πάρα πολύ εύκολα – γεγονός που μας ανεξαρτητοποιεί πια από τους δανειστές μας, αποτελώντας ένα μεγάλο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα (τυχόν χρεοκοπία, όπως και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος θα ήταν οδυνηρή μεν, αλλά διαχειρίσιμη πια κλπ.). 

Αρκεί φυσικά να «διασωθούν» από την ιδιωτικοποίηση και τον αφελληνισμό οι κοινωφελείς, οι κερδοφόρες και οι στρατηγικές επιχειρήσεις του δημοσίου – οι οποίες προσθέτουν έσοδα στον προϋπολογισμό, τόσο από τη φορολόγηση των κερδών τους (εάν αποκρατικοποιηθούν, τα κέρδη θα εισπράττονται προφανώς από τις πολυεθνικές, σε φορολογικούς παραδείσους), όσο και από τα μερίσματα.

(β) Το δεύτερο εξαρτάται από τον ιδιωτικό κυρίως τομέα, αποτελώντας τη συνισταμένη χαμηλότερων εισαγωγών ξένων προϊόντων και υπηρεσιών (λιγότερες «εξαγωγές» χρημάτων, θέσεων εργασίας κλπ.), καθώς επίσης αντίστοιχων υψηλότερων εξαγωγών (περισσότερες «εισαγωγές» χρημάτων). 

Αν και το πρόβλημα αυτό έχει λυθεί σε μεγάλο βαθμό (το έλλειμμα υπολογίζεται πια στο 3% του ΑΕΠ, από 12% προηγουμένως), η τάση κινδυνεύει να αντιστραφεί – κυρίως λόγω της αύξησης της φορολόγησης η οποία, σε συνδυασμό με την ύφεση, καθώς επίσης με την αδυναμία χρηματοδότησης της οικονομίας από τις τράπεζες, οδηγεί τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία, στη μετανάστευση, στην επενδυτική άπνοια κλπ. 

Επομένως, η βασική φροντίδα της κυβέρνησης δεν θα πρέπει να είναι το χρέος, αλλά η βιωσιμότητα του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας μας, έτσι ώστε να μην αντιστραφεί η τάση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – με στόχο αφενός μεν να «κλείσει η εναπομένουσα τρύπα» του 3%, αφετέρου δε να μετατραπεί σε πλεονασματικό. 

Εάν στα πλαίσια αυτά απαιτηθεί η κρατικοποίηση κάποιων χρεοκοπημένων τραπεζών, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η «αιμοδοσία» της ελληνικής οικονομίας, παράλληλα με την κρατικοποίηση της ΤτΕ και την ίδρυση μίας δημόσιας επενδυτικής τράπεζας (όπως η γερμανική Kfw), είναι κάτι που πρέπει επίσης να απασχολήσει την κυβέρνηση – η οποία δυστυχώς αυτή τη στιγμή «αγωνίζεται» για να «μετακυλίσει» τις ζημίες των τραπεζών, στους Έλληνες φορολογουμένους. 

Με αυτόν τον τρόπο, εάν εξασφαλισθεί δηλαδή η βιωσιμότητα του ιδιωτικού τομέα, θα επιτευχθεί παράλληλα η καταπολέμηση της ανεργίας που, αφενός μεν κοστίζει τεράστια ποσά στον προϋπολογισμό μας (προσθέτει περί τα 8-9 δις € στις δαπάνες του δημοσίου), αφετέρου δε αποτελεί μία κοινωνική γάγγραινα – η οποία οδηγεί τους πολίτες μίας χώρας στην απογοήτευση, στην απαισιοδοξία, στην αδιαφορία, στην εγκληματικότητα, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στις αυτοκτονίες κοκ. 

Ολοκληρώνοντας, από τη στιγμή εκείνη και μετά που η Ελλάδα θα καταφέρει να «μεταλλαχθεί» από ελλειμματική σε πλεονασματική χώρα, θα έχει εξασφαλίσει τόσο τη βιωσιμότητα του χρέους της, παράλληλα με την επιστροφή της στις αγορές, όσο και τη βιωσιμότητα των Πολιτών της – η οποία σήμερα θυσιάζεται από την κυβέρνηση στο βωμό των δανειστών, χωρίς καμία απολύτως οικονομική ή άλλη, μη «ενδοτική» βέβαια, λογική.

Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Ανθελληνικό κίνημα

Η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ. και τομεάρχης Παιδείας στο κόμμα του κ. Κουβέλη, που συμμετέχει στην κυβέρνηση. Είναι η υπεύθυνη της αναγραφής της κατάπτυστης λέξης «συνωστισμός» στα βιβλία Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, σε κεφάλαιο που αναφερόταν στη σφαγή της Σμύρνης. Η κυρία Ρεπούση είναι εκείνη που αποχώρησε από την αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής όταν τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους.

Η Μαρία Ρεπούση διέψευσε ότι ζήτησε την κατάργηση της αναπαράστασης της Εξόδου του Μεσολογγίου, της ανατίναξης της Αρμάτας στις Σπέτσες και της αναπαράστασης στο Κούγκι, αλλά η υπόλοιπη δράση της δεν επιδέχεται διαψεύσεων. Οσα παραπέμπουν στον οθωμανικό τάφο στον οποίον εγκλωβίστηκε επί αιώνες το Γένος των Ελλήνων την τέρπουν. Μόνο την υποχρεωτική ανάρτηση της ημισελήνου στα δημόσια κτίρια δεν έχει ζητήσει ακόμα.

Ωστόσο, μπορεί να πρωτοστατεί στον ανθελληνικό ακτιβισμό η εκλεκτή του κ. Κουβέλη, αλλά δεν είναι μόνη. Ο ανθελληνισμός είναι κίνημα στην Ελλάδα και η εκπροσώπησή του αυξάνεται καθημερινά, με ταχύτατους ρυθμούς.

Στην αρχή αποτελούσε μια προσοδοφόρα έξη της ημεδαπής ελληνόφωνης ελίτ. Ομως, με την πάροδο των χρόνων και τον συστηματικό αφελληνισμό της δημόσιας εκπαίδευσης, που μεθόδευσε η ζοφερή κυβέρνηση Σημίτη, η χώρα έχει αρχίσει να υποδέχεται γενιές ολόκληρες που είναι εξοικειωμένες με τις αρχές και τις αξίες της κυρίας Ρεπούση.

Στη Δημόσια Διοίκηση, στον δημοσιογραφικό κόσμο, στον χώρο της «διανόησης» και στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα η κυρίαρχη ιδεολογία βρίσκεται πιο κοντά στα ρεπουσικά υποπροϊόντα παρά στην ελληνική παράδοση.

Ο πατριωτισμός, η Ορθοδοξία και το σύνολο των ιδεών με τις οποίες γαλουχήθηκαν οι προηγούμενες γενεές δυσφημούνται ως «εθνικισμός, προγονοπληξία, αναχρονισμός, θρησκοληψία». Το δυσάρεστο είναι ότι με την πάροδο του χρόνου, την επιμονή των προπαγανδιστών του πολυπολιτισμού και την αφθονία σε υλικά μέσα που διαθέτουν η τάση του αφελληνισμού δείχνει να προελαύνει.

Το κράτος τι κάνει; Καθεύδει – όποτε δεν τάσσεται απροκάλυπτα υπέρ του πολυπολιτισμικού νεφελώματος.

Πηγή:kostasxan.blogspot.com

troktiko

Η ΕΚΤ, ΤΟ ESM ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ: Δεν είναι δύσκολο να εξάγει κανείς σχετικά ασφαλή συμπεράσματα, όσον αφορά την εξέλιξη του ενδοευρωπαϊκού οικονομικού πολέμου - ειδικά εάν κοιτάξει από διαφορετική οπτική γωνία τις πρόσφατες αποφάσεις της ΕΚΤ, για την αγορά κρατικών ομολόγων

"Η Γερμανία (η βιομηχανική ελίτ που κυβερνάει ανέκαθεν τη χώρα, ερήμην των πολιτών και με εντολοδόχους τους πολιτικούς), έχει μάλλον ξεκινήσει τον τρίτο πόλεμο στην ιστορία της, για την κατάκτηση της Ευρώπης - την οποία θεωρεί ότι έχει του χεριού της. Όπως και στο παρελθόν ρισκάρει πάρα πολλά, με την ελπίδα ότι το εγχείρημά της αυτό δεν θα μετατραπεί σε παγκόσμιο πόλεμο, με πολλά μέτωπα, στον οποίο θα ξαναβγεί αυτή ηττημένη και η Ευρώπη κατεστραμμένη".

Ανάλυση

Τα χάρτινα χρήματα, με τα οποία εκτελούνται σήμερα όλες οι συναλλαγές, καθώς επίσης τα χρήματα που αποταμιεύουμε στους λογαριασμούς μας ή δανειζόμαστε από τις τράπεζες, έχουν ουσιαστικά εικονική αξία - επειδή, εάν οι άνθρωποι χάσουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτά, θα είναι εντελώς άχρηστα. Παράλληλα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελεί το βασικό όπλο της Δύσης, αφού με τη βοήθεια του κατάφερε να επικρατήσει σε ολόκληρο τον πλανήτη - απολαμβάνοντας ένα εξαιρετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο, εις βάρος όλων των υπολοίπων.  

Περαιτέρω, όταν ο πελάτης μίας τράπεζας δανείζεται, τα κράτη επίσης (ομόλογα), τότε δημιουργείται αυτόματα νέο χρήμα: το λογιστικό. Η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, από τα δάνεια καλύτερα, δεν ελέγχεται από τις κυβερνήσεις ή από τις κεντρικές τράπεζες. Ευρίσκεται στα χέρια των ιδιωτικών εμπορικών τραπεζών, ενώ προκαλεί φυσικά πληθωρισμό - με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια, αφενός μεν λόγω καταναλωτικού κορεσμού, αφετέρου λόγω των φθηνών εισαγωγών, από τις αναπτυσσόμενες ή/και νεοεισερχόμενες στον καπιταλισμό οικονομίες  (κάτι που δεν θα διαρκέσει για πολύ).   

Το συγκεκριμένο σύστημα δημιουργίας «εικονικών» χρημάτων είναι η γενεσιουργός αιτία των κερδοσκοπικών υπερβολών (φούσκες) - οι οποίες εμφανίζονται όλο και συχνότερα στον πλανήτη μετά την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού (1971/73), η οποία σηματοδότησε το ξεκίνημα της ηγεμονίας των τραπεζών. Επίσης είναι η αιτία της κλιμάκωσης των πιστωτικών κρίσεων, μετά το εκάστοτε σπάσιμο της φούσκας, αφού εν μέσω μίας κρίσης, όπου απαιτούνται επειγόντως χρήματα, οι εμπορικές τράπεζες παράγουν πολύ λιγότερα (πιστωτική συρρίκνωση, περιορισμός του δανεισμού, κάψιμο χρημάτων) από όσα απαιτούνται.

Η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού (συζητείται ήδη στις Η.Π.Α., σύνδεση του χρυσού με καλάθι νομισμάτων) ή, έστω, η υποχρέωση των τραπεζών να δανείζουν μόνο τις καταθέσεις τους (100% κάλυψη των παρεχομένων δανείων, όταν σήμερα απαιτούνται περίπου 3 € εγγυήσεις στην κεντρική τράπεζα, για τη δημιουργία 100 €), έτσι ώστε η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά να αποτελεί το αποκλειστικό προνόμιο των κεντρικών τραπεζών, συνιστούν δύο εναλλακτικές δυνατότητες - εάν επιθυμεί πράγματι η πολιτική να επιλύσει ριζικά το πρόβλημα.

Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, θα έπρεπε να βρεθεί λύση και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των κεντρικών τραπεζών, αφού αρκετές από αυτές, μεταξύ των οποίων η Τράπεζα της Ελλάδας και η Fed, είναι ιδιωτικές - με αποτέλεσμα η δημιουργία νέων χρημάτων από τις συγκεκριμένες να ευρίσκεται στα χέρια εκείνης της ελίτ, οι οποία κατέχει τις μετοχές τους.

Στα πλαίσια αυτά, θα έπρεπε να διατηρηθεί η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών από την Πολιτική - ενώ κατά την άποψη μας, όλοι οι Θεσμοί θα πρέπει να είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους, υπόλογοι στους Πολίτες, σε καθεστώς άμεσης δημοκρατίας. Ο λόγος είναι το ότι η Πολιτική πολύ συχνά λειτουργεί ως υπάλληλος των τραπεζών ή/και λαϊκιστικά - οπότε μία μορφή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, στην οποία θα συμμετείχαν ιδιώτες και κράτη, με δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία, θα ήταν ίσως ασφαλέστερη (αν και τελικά κάποια ομάδα υπερισχύει πάντοτε, όπως διαπιστώνεται σήμερα στην ΕΚΤ, παρά την ιδανική ιδιοκτησιακή δομή της). 

Εν τούτοις, τέτοιου είδους ριζικές αλλαγές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν, εάν προηγουμένως δεν αντιμετωπισθεί με επιτυχία η υφιστάμενη κρίση χρέους - πόσο μάλλον όταν σήμερα η σχέση μεταξύ πραγματικών και εικονικών (λογιστικών) χρημάτων είναι 1:12.  

ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΙΚΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ειδικότερα, η συνεχιζόμενη υπερχρέωση των κρατών, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της διάσωσης των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τους, οδηγεί στην κλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού τους - οπότε στην ασύμμετρη αύξηση των τραπεζικών κερδών (γενικότερα των κεφαλαιακών κερδών), εις βάρος των εισοδημάτων από την εργασία. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, τα ποσά που εμφανίζονται ως οφειλές στο παθητικό κρατών και ιδιωτών (χρέη), καταγράφονται ως απαιτήσεις τοκοφόρων περιουσιακών στοιχείων στο ενεργητικό άλλων κρατών (πλεονασματικών) και ιδιωτών (πλούσιων).  

Απλούστερα, όλα όσα ένα νοικοκυριό, μία επιχείρηση ή ένα κράτος χρωστάει, τα οφείλει στους πάσης φύσεως ιδιοκτήτες και δημιουργούς (τράπεζες) κεφαλαίων - από τους οποίους τα δανείζεται έναντι τόκων. Όταν τώρα ένας οφειλέτης υπερχρεώνεται, αυξάνουν δυσανάλογα τα επιτόκια δανεισμού του, λόγω ρίσκου - οπότε αυξάνονται οι δαπάνες του (παράλληλα αυξάνονται τα έσοδα των δανειστών του) και εισέρχεται σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο σπάνια ξεφεύγει.

Όσο κλιμακώνονται τώρα τα εισοδήματα από τους τόκους, τόσο μειώνονται τα αντίστοιχα από την εργασία - έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, οι οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν τους πιστωτές, επειδή τα εισοδήματα τους από την εργασία (φορολογικά για τα κράτη), δεν φτάνουν πια για την εξόφληση των τόκων και των δανείων τους.   

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το ποσοστό των κεφαλαιακών εισοδημάτων, σε σχέση με τα εισοδήματα από την εργασία, δεν ξεπερνούσε το 20% του εκάστοτε ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ). Το τελευταίο χρονικό διάστημα όμως, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, το ποσοστό των κεφαλαιακών εισοδημάτων έχει πλησιάσει το 30%, με τα εισοδήματα της εργασίας να έχουν μειωθεί ανάλογα στο 70% - μία εξέλιξη η οποία δεν θα ήταν υπερβολικό να χαρακτηρισθεί ως εξαιρετικά επικίνδυνη.

Εάν η τάση αυτή δεν διορθωθεί άμεσα, η μείωση της κατανάλωσης που προκαλεί, λόγω του συνεχούς περιορισμού των εισοδημάτων των εργαζομένων, θα έχει εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για την πραγματική οικονομία - ενώ θα αυξάνεται διαρκώς η ανεργία, καθώς επίσης η απασχόληση με μισθούς πείνας.

Οι κοινωνικές αναταραχές που θα ακολουθήσουν, εάν δεν διορθωθεί έγκαιρα το πρόβλημα, καθώς επίσης η πολιτική αστάθεια και η απορρύθμιση συστήματος, θα ήταν η χαριστική βολή στον ετοιμοθάνατο - ακριβώς εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, τα κράτη δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν βιώσιμο δανεισμό με λογικά επιτόκια, ενώ οι τράπεζες δεν θα μπορούν να προσφέρουν λογικές συνθήκες δανεισμού στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά.

Ολοκληρώνοντας, εάν δεν κατανοήσουν σύντομα οι πάσης φύσεως ιδιοκτήτες των αδρανών κεφαλαίων, οι οποίοι προφανώς κινούν τα νήματα ότι, η συνέχιση της απομύζησης της πλειοψηφίας εκ μέρους τους θα σημάνει αργά ή γρήγορα το τέλος της οικονομίας της αγοράς, η καταστροφή του συστήματος, μαζί με τη Δύση, δεν θα ήταν μία υπερβολικά απαισιόδοξη πρόβλεψη.

Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Συνεχίζοντας, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κεφαλαίων στην Ευρώπη είναι αναμφίβολα η Γερμανία - η οποία, λόγω του ότι είναι η μοναδική σχεδόν πλεονασματική οικονομία της νομισματικής ζώνης, έχει δανείσει μεγάλο μέρος των κεφαλαίων της (κρατικά, επιχειρήσεων και τραπεζών) έντοκα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες (Πίνακας Ι). Κάποια δε από τα επενδυτικά κεφάλαια αγνώστων ιδιοκτητών, τα οποία είναι τοποθετημένα σε ομόλογα της Ευρωζώνης και τα οποία αυξάνουν συνεχώς τα επιτόκια τους, ενδεχομένως να ανήκουν σε Γερμανούς.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, στις ελλειμματικές χώρες του Νότου, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010 (οι διαφοροποιήσεις έκτοτε δεν αλλάζουν σημαντικά τη συνολική εικόνα).

Χώρες	Συνολικά	Τράπεζες	Επιχειρήσεις	Δημόσιο
Ισπανία	146.755	62.963	63.439	20.353
Ιταλία	133.296	48.138	45.664	39.494
Ιρλανδία	114.707	43.025	69.318	2.364
Πορτογαλία	28.685	13.130	9.862	5.693
Ελλάδα	27.990	2.451	7.614	17.925
Υπόλοιπη Ευρώπη	1.073.433
Ευρώπη συνολικά	1.524.366

Πηγή: Bundesbank

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από την άλλη πλευρά τώρα, τα συναλλαγματικά αποθέματα της ΕΚΤ είναι περίπου 38 δις €, ενώ της γερμανικής κεντρικής τράπεζας 140 δις € - ουσιαστικά πολύ περισσότερα, εάν αποτιμηθεί ο χρυσός στη σημερινή του τιμή, με την οποία θα ξεπερνούσε τα 150 δις €. Η ΕΚΤ δε έχει στην ιδιοκτησία της 501,4 τόνους χρυσού, ενώ η Γερμανία 3.401,8 τόνους - τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως, μετά τις Η.Π.Α. (8.133,5 τόνους).

Τα κατατεθειμένα κεφάλαια της ΕΚΤ, η έδρα της οποίας ευρίσκεται στη Φρανκφούρτη, είναι μόλις 10,76 δις €, έναντι 3 τρις € συνολικού ισολογισμού - αν και έχει αποφασισθεί ο διπλασιασμός τους.

Συνεχίζοντας, η ΕΚΤ οφείλει στη γερμανική κεντρική τράπεζα, από το σύστημα Target II 727,2 δις € (Ιούλιος του 2012) - ποσά που της οφείλουν οι κεντρικές τράπεζες των περισσοτέρων άλλων χωρών της Ευρωζώνης (Πίνακας ΙΙ). Επομένως, αν και η συμμετοχή της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στο κεφάλαιο της ΕΚΤ είναι μόλις 18,94%, εάν υπολογίσει κανείς το δάνειο των 727,2 δις € θα καταλήξει σε εντελώς άλλα ποσοστά.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δανειστές (αριστερά) και οφειλέτες (δεξιά) στο σύστημα Target II της Ευρωζώνης, με ημερομηνία αναφοράς τις 15.08.2012, σε δις € - κεντρικές τράπεζες των κρατών.  

Χώρα	Ποσόν	Χώρα	Ποσόν
Γερμανία	727,206	Ισπανία	-423,272
Λουξεμβούργο*	124,119	Ιταλία	-280,093
Ολλανδία	123,299	Ελλάδα	-105,044
Φιλανδία	59,050	Ιρλανδία	-103,200
Εσθονία	0,699	Πορτογαλία	-74,324
		Βέλγιο	-41,091
		Αυστρία	-37,937
		Σλοβακία	-13,622
		Γαλλία	-12,187
		Κύπρος	-10,434
		Σλοβενία	-5,166
		Μάλτα	-1,137
Σύνολο	1.034,373	Σύνολο	-1.107,507

* Τα χρήματα του Λουξεμβούργου είναι ουσιαστικά γερμανικά (φορολογικός παράδεισος), ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αν και με έδρα το Λουξεμβούργο (πρόεδρος ο κ. J.C.Juncker), είναι υπό γερμανική «κηδεμονία».    

Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικής ανάλυσης του πανεπιστημίου του Osnabruck

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Εν τούτοις, ο διοικητής της ΕΚΤ αποφάσισε την αγορά απεριόριστων ομολόγων των χωρών του Νότου, θεωρητικά με δική του πρωτοβουλία και παρά την αρχική αντίθεση (;) της Γερμανίας – με την ανοχή (με τη συμφωνία κατά την άποψη μας) της καγκελαρίου, όπως διαπιστώθηκε αργότερα.    

Τα ομόλογα όμως αυτά, κυρίως της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενδεχομένως και της Γαλλίας, θα αποτελέσουν περιουσιακό στοιχείο της ΕΚΤ, η οποία χρωστάει τεράστια ποσά στην Bundesbank - κατ' επέκταση στη Γερμανία, αφού η Bundesbankείναι 100% κρατική.

Ουσιαστικά λοιπόν, τα ομόλογα θα ανήκουν έμμεσα στη γερμανική κεντρική τράπεζα - άρα θα έχει σημαντικά δικαιώματα στις χώρες που τα χρωστούν. Επίσης, η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας θα έχει μεγάλα δικαιώματα στις κεντρικές τράπεζες-μετόχους της ΕΚΤ των χωρών, τις οποίες η ΕΚΤ έχει δανείσει (ή θα δανείσει με τα χρήματα της Bundesbank) για την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων εμπορικών τραπεζών τους. Τέλος, ανάλογα δικαιώματα θα έχουν και οι γερμανικές τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς επίσης οι επιχειρήσεις της χώρας, οι οποίες έχουν δανείσει χρήματα στα άλλα κράτη της Ευρωζώνης.           

Με κριτήριο όλα τα παραπάνω, είναι δύσκολο αλήθεια να εξάγει κανείς αρκετά ασφαλή συμπεράσματα, σε σχέση με την εξέλιξη του ενδοευρωπαϊκού οικονομικού πολέμου; Ιδιαίτερα για τις υπόγειες μεθόδους και τακτικές που χρησιμοποιεί η Γερμανία, καθώς επίσης για την «πρωτοβουλία» του ανεξάρτητου κ. Ντράγκι;

Πόσο μάλλον όταν το ίδιο βράδυ της απόφασης αγοράς ομολόγων ο κ. Ντράγκι βραβεύθηκε από τη Γερμανία, από τον κ. Σόϊμπλε συγκεκριμένα στο Βερολίνο (Potsdam), για τις επιτυχίες του, όσον αφορά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης; Δεν θυμόμαστε αντίστοιχη βράβευση του πρώην Έλληνα πρωθυπουργού, μετά την είσοδο της πατρίδας μας στο ΔΝΤ;  

'Όταν έχουμε τέτοιους ανθρώπους στην Ευρώπη, οι οποίοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους με τέτοιο παραδειγματικό τρόπο, τότε δεν φοβάμαι για τη σταθερότητα του Ευρώ", είπε ο κ. Σόϊμπλε, κατά την τελετή της απονομής (πηγή: Die Welt). Τυχαίο; Ίσως, αν καιi οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, ο κ. Ντράγκι θεωρούταν ανέκαθεν από τη Γερμανία ως ένθερμος υποστηρικτής της αυστηρής νομισματικής πολιτικής της Bundesbank.    

Ολοκληρώνοντας, ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε ότι υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο, ένα «σφάλμα ομορφιάς», όσον αφορά τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας: τα αποθέματα χρυσού της, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων ευρίσκεται στις κεντρικές τράπεζες της Fed στη Ν. Υόρκη, της Αγγλίας και της Γαλλίας.

Παρά το ότι δε η Γαλλία, η οποία είχε επίσης αποθηκεύσει το χρυσό της στις Η.Π.Α. για ασφάλεια, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία, τον μετέφερε αργότερα στη δική της κεντρική τράπεζα με πολεμικό πλοίο, η Γερμανία δεν το έκανε - ενώ υπάρχει μία κίνηση Γερμανών πολιτών, η οποία ζητάει την επιστροφή του χρυσού, χωρίς όμως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής.

Ενδεχομένως λοιπόν ο τρίτος πόλεμος να εξελιχθεί σε παγκόσμιο, με αιτία τις προσπάθειες της Γερμανίας να εισπράξει τις απαιτήσεις της, καθώς επίσης να ανακτήσει τα περιουσιακά της στοιχεία – όταν η αιτία του 2^ου παγκοσμίου πολέμου ήταν ακριβώς η αντίθετη: η αδυναμία πληρωμής των δανειστών της, ειδικά των νικητών του 1^ου παγκοσμίου πολέμου. Ενδεχομένως δε αυτή είναι η βαθύτερη αιτία της κραυγής αγωνίας του συναδέλφου μας από το οικονομικό ινστιτούτο του Μονάχου, ο οποίος χαρακτήρισε την απόφαση της ΕΚΤ (και της καγκελαρίου) ως το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας.   

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΤ

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η ΕΚΤ θα αγοράζει ομόλογα των κρατών της Ευρωζώνης από τη δευτερογενή αγορά,μόνο υπό την προϋπόθεση της υπαγωγής τους στο μηχανισμό σταθερότητας EFSF (διευθύνων σύμβουλος ο γερμανός κ.K.Regling, πρόεδρος ο γερμανός κ. T.Wieser) η στο διάδοχο του ESM (επίσης υπό γερμανική διοίκηση). Οι κύριοι μέτοχοι του ESM, οι οποίοι κατέχουν το 77% της συμμετοχής (θα έχει κεφάλαια 700 δις €), είναι οι παρακάτω (Πίνακας ΙΙΙ):

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Κύριοι μέτοχοι του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας – ο οποίος θα μπορούσε να εξελιχθεί στο ΔΝΤ της ΕΕ.

Χώρα	Ποσοστό συμμετοχής
Γερμανία	27,1464
Γαλλία	20,3859
Ιταλία	17,9137
Ισπανία	11,9037
Σύνολο	77,3497

Πηγή: ESM

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Θα ήταν μάλλον δύσκολη η συμμετοχή της Ιταλίας και της Ισπανίας στο κεφάλαιο των 700 δις € (ενδεχομένως και της Γαλλίας), αφού θα απαιτούνταν 125 δις € από την πρώτη και 84 δις € από τη δεύτερη - ενώ είναι οι πρώτες υποψήφιες. Επομένως, η κυριαρχία της Γερμανίας είναι καθαρή.

Με δεδομένη την υπερχρέωση, καθώς επίσης τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, θεωρείται πολύ πιθανή η σύντομη υπαγωγή της Ισπανίας και της Ιταλίας στο μηχανισμό.

Σε κάθε περίπτωση ο κύριος δανειστής της Ευρωζώνης, η Γερμανία δηλαδή, θα εξασφαλίζει τα χρήματα της από την ΕΚΤ - τόσο τα δάνεια στο σύστημα Target II, όσο και τα υπόλοιπα. Ενδεχομένως δε θα ανταλλάσσει τις απαιτήσεις της με περιουσιακά στοιχεία των οφειλετών της (όπως ακριβώς το ΔΝΤ στις χώρες δραστηριοποίησης του, στις οποίες επεμβαίνει κυριαρχικά με σκοπό την είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του), μετατρέποντας τους συγκεκριμένους «εταίρους» της σε προτεκτοράτα.

Συνεχίζοντας, τα ομόλογα που θα αγοράζει η ΕΚΤ θα έχουν διάρκεια μεταξύ ενός και τριών ετών - επίσημα για τη διατήρηση της πίεσης των μεταρρυθμίσεων (πολιτική λιτότητας) ενώ, κατά την άποψη μας, για τον περιορισμό του χρόνου αποπληρωμής της Γερμανίας. Στα πλαίσια αυτά, η «έκκληση» προς το ΔΝΤ για βοήθεια ("προσπαθούμε να επιβιβάσουμε το ΔΝΤ στο καράβι", είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ντράγκι), μάλλον υποδηλώνει το αντίθετο - αν και οι Η.Π.Α. είναι αδύνατον να μην το κατανοούν, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στη Γερμανία.

Στο πρόγραμμα εξαγοράς ομολόγων τώρα δεν τοποθετήθηκε ανώτατο όριο αφού, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, θα ολοκληρωθεί όταν επιτύχει τους στόχους του - ότι και αν σημαίνει αυτό. Οι αναλυτές υπολογίζουν δε ότι η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να διαθέσει περί τα 500 δις €, ενώ στο μέλλον θα δέχεται τυχόν ζημίες (διαγραφή, haircut) από τα ομόλογα που θα αγοράζει. Οι απώλειες βέβαια αυτές θα επιβαρύνουν τους μετόχους της - επομένως με ποσοστό 18,94% τη Γερμανία (Πίνακας IV), αντί του 100% που θα έχανε, εάν χρεοκοπούσε κάποια χώρα οφειλέτης της.

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Κύριοι μέτοχοι της ΕΚΤ (συνολικά οι 27 χώρες της ΕΕ) 

Χώρα (κεντρική τράπεζα της)	Ποσοστό
Γερμανία	18,94
Μ. Βρετανία	14,52
Γαλλία	14,22
Ιταλία	12,50
Ισπανία	8,30
Λοιπές 22 χώρες της ΕΕ	31,52

Πηγή: EKT

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η επίβλεψη του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης εκ μέρους της ΕΚΤ (των μεγάλων τραπεζών κυρίως, αφού ο σκοπός είναι η γερμανική κυριαρχία), συμπληρώνει ουσιαστικά το πρόγραμμα, το οποίο έγινε αποδεκτό με ενθουσιασμό από τις αγορές - όπως και όλα τα προηγούμενα, τις πρώτες ημέρες της ψήφισης τους (αν και αυτή τη φορά μεγάλο μέρος της ανόδου των χρηματιστηρίων οφείλεται στο σωστά προβλεπόμενο πληθωρισμό).  

Επίσης συμπληρώνει το πάζλ του (σκιώδους) γερμανικού προγραμματισμού, ειδικά εάν θυμηθούμε τα σοφά λόγια του M.A.Rothschild: “Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του”.

Φυσικά κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα συνέβαινε στην περίπτωση που κάποια μεγάλη χώρα, όπως η Ισπανία ή η Ιταλία,παρά την υπαγωγή της στο μηχανισμό, δεν θα τηρούσε το πρόγραμμα που θα της επιβαλλόταν – σκόπιμα ή από αδυναμία. Το ενδεχόμενο αυτό «συνηγορεί» στο φόβο πολλών Γερμανών, οι οποίοι είναι εναντίον των σχεδίων της καγκελαρίου - ενώ πολύ σύντομα θα εξεταστεί με προσοχή από τις αγορές, οι οποίες είναι εκ φύσεως εξαιρετικά φιλύποπτες.

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Η Γερμανία, στην προσπάθεια της να υποβαθμίσει το ηθικό των πολιτών της χώρας μας, έτσι ώστε να αποδεχθούν την ηγεμονία της (η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται και εναντίον της Ιταλίας, οι πολίτες της οποίας δεν είναι επίσης δουλοπρεπείς), κατηγορεί την Ελλάδα μεθοδικά για φοροδιαφυγή, διαφθορά, διαπλοκή, κακοδιαχείριση, υπερχρέωση – με ορισμένα διατεταγμένα ελληνικά ΜΜΕ (τα οποία παράλληλα προάγουν τον αφελληνισμό, με τη βοήθεια της προβολής τούρκικων προπαγανδιστικών ταινιών) να χειραγωγούν σκόπιμα την κοινή γνώμη.

Στα πλαίσια αυτά, χαρακτηρίζει την πατρίδα μας συνεχώς ως χρεοκοπημένη - έτσι ώστε να καμφθούν όλες οι υγιείς αντιστάσεις. Εν τούτοις, εάν κανείς ανατρέξει στο πόσες χώρες έχουν χρεοκοπήσει από την ημέρα της ανεξαρτησίας τους (Πίνακας V), θα οδηγηθεί σε άλλα συμπεράσματα:

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Χρεοκοπίες, συμπεριλαμβανομένων αναδιαρθρώσεων χρεών, από το έτος της επίσημης κήρυξης ανεξαρτησίας της εκάστοτε χώρας

Χώρα	Ημερομηνία Ανεξαρτησίας	Χρεοκοπίες και ρυθμίσεις χρεών
Ισπανία	1476	13
Βενεζουέλα	1830	10
Βραζιλία	1822	9
Γερμανία	1618	8
Γαλλία	943	8
Μεξικό	1821	8
Αργεντινή	1816	7
Κολομβία	1819	7
Αυστρία	1282	7
Τουρκία	1453	6
Ρωσία	1457	5
Ελλάδα	1829	5
Πορτογαλία	1139	3
Ιταλία	1569	1

Πηγή: Handelsblatt

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Έχουμε την άποψη λοιπόν πως η αυτοκριτική δεν έχει καμία σχέση με το αυτομαστίγωμα ενώ, παρά το ότι απαιτείται αναμφίβολα η εξυγίανση της οικονομίας μας, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η εγκατάσταση ενός κράτους δικαίου κλπ., δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μας κατακρίνει - πόσο μάλλον να μας κατηγορεί για υπερχρέωση, όταν ιστορικά ο ίδιος έχει χρεοκοπήσει περισσότερες φορές.

Οι «αναμάρτητες» χώρες, αυτές δηλαδή που δεν έχουν χρεοκοπήσει ποτέ (όπως η Μ. Βρετανία, η Σουηδία, οι Η.Π.Α. κλπ.) θα είχαν ίσως το δικαίωμα να μας «λιθοβολήσουν» – σε καμία περίπτωση όμως η Γερμανία, η οποία πτώχευσε έξι φορές, ενώ είναι υπεύθυνη τόσο για δύο παγκοσμίους πολέμους, όσο και για τα γνωστά αποτρόπαια εγκλήματα. Η προπαγάνδα και η χειραγώγηση των μαζών έχουν τα όρια τους - ενώ πολύ συχνά, όταν τα ξεπερνούν, οδηγούν στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.   

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τυχόν ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν καταστροφική για τη Γερμανία - αφού διακινδυνεύει τα 727 δις € τουTarget II, τη συμμετοχή της στα πακέτα στήριξης (περί τα 80 δις €), τις απαιτήσεις ύψους 1,5 τρις € των τραπεζών της, καθώς επίσης τις πιστώσεις των εξαγωγικών επιχειρήσεων της: συνολικά λοιπόν πάνω από 3 τρις € ή περισσότερα από το 120% του ΑΕΠ της.

Ό ίδιος κίνδυνος, επαυξημένος κατά πολύ από το ραγδαίο περιορισμό των εξαγωγών και των πλεονασμάτων της, λόγω ανατίμησης του νομίσματος της, θα την απειλούσε εάν αποφάσιζε σήμερα να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη.

Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα της λοιπόν ήταν η (υπό τη σκιώδη εξουσία της) ενεργοποίηση της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τους μηχανισμούς σταθερότητας (μηχανισμούς είσπραξης επισφαλών απαιτήσεων στο μέλλον) - αφού διαφορετικά θα ήταν αδύνατον να επιβιώσει. Η κοινή γνώμη βέβαια, οι απλοί Γερμανοί Πολίτες δηλαδή, είναι αντίθετοι με τα σχέδια της καγκελαρίας, τα οποία προετοιμάζονται από τη βιομηχανική ολιγαρχία – αφού γνωρίζουν πολύ καλά πόσο υπέφεραν οι ίδιοι από μία ανάλογη κατάσταση, η οποία οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού και στο 2^ο παγκόσμιο πόλεμο.     

Στο παραπάνω πλαίσιο, ο στόχος της πρωσικής Γερμανίας δεν είναι άλλος από την όσο το δυνατόν γρηγορότερη είσπραξη των δανείων πάσης φύσεως, τα οποία έχει δώσει στους εταίρους της.  Παράλληλα, η απεξάρτηση της οικονομίας της από τις εξαγωγές στις χώρες της Ευρωζώνης - γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η νομισματική ένωση θα διατηρηθεί πάρα πολύ δύσκολα, εάν δεν μετατραπεί σε δημοσιονομική και πολιτική (κάτι που πιθανολογούμε ότι δεν επιθυμεί η ελίτ που κυβερνάει τη χώρα - ενώ θεωρούμε πολύ δύσκολα εφικτό, με κριτήριο την ιστορία, τα γονίδια και τις εθνικές συνειδήσεις όλων των Ευρωπαίων).

Απώτερος στόχος της είναι πιθανόν η μετατροπή εκείνων των χωρών, οι οποίες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να την αποπληρώσουν, σε οικονομικά προτεκτοράτα - ανταλλάσσοντας τις απαιτήσεις της με περιουσιακά τους στοιχεία, με κερδοφόρες επιχειρήσεις κλπ., κατά το πρότυπο των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ (στην πατρίδα μας, δικαιώματα στον ήλιο, στη θάλασσα, στα πετρέλαια, στις επικοινωνίες, στις μεταφορές, στα τυχερά παιχνίδια και όπου αλλού κρίνεται σκόπιμο).   

Η ξαφνική μεταστροφή της λοιπόν, όσον αφορά την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων στις χώρες εκείνες, τις οποίες θεωρεί ήδη προτεκτοράτα της (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία), είναι απολύτως κατανοητή - αφού τυχόν χρεοκοπία τους, ειδικά εντός του ευρώ, αφενός μεν θα απειλούσε την Ευρωζώνη (οπότε την ίδια), αφετέρου θα αύξανε το κόστος ανασυγκρότησης/αποικιοποίησης τους, μέρος του οποίου θα επιβάρυνε την ίδια.

Εάν λοιπόν ισχύουν τα παραπάνω και δεν κάνουμε λάθος εκτιμήσεις (είναι πιθανόν και ευχόμαστε), καθώς επίσης εάν η Ελλάδα θέλει πραγματικά να παραμείνει ελεύθερη και ανεξάρτητη, συνεχίζει να μη φαίνεται πως υπάρχει άλλη λύση, εκτός από την άμεση χρεοκοπία (αναβολή πληρωμών) εντός του ευρώ - με στόχο να οδηγηθούν ελεγχόμενα όλες μαζί οι χώρες της Ευρωζώνης στην αφετηρία (1999), στην από κοινού δηλαδή έξοδο από το ευρώ, με τις ελάχιστες δυνατές ζημίες για τους Πολίτες τους και τη Δημοκρατία.

Η εναλλακτική λύση, αν και θεωρείται ουτοπική από τους περισσότερους, είναι  η αλλαγή πορείας ή η μονομερής έξοδος της Γερμανίας, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης – ισότιμων μεταξύ τους κρατών φυσικά, εντός των πλαισίων της Δημοκρατίας και χωρίς το φόβο της επιβολής του νόμου του ισχυροτέρου ή της δικτατορίας των τραπεζών.Ενδεχομένως δε η «ευρωπαϊκή συνοχή» να είναι απαραίτητη τόσο από οικονομικής, όσο και από γεωπολιτικής πλευράς, αφού καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει μόνη της, στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης, με τις Η.Π.Α., την Κίνα κλπ.  

  

Σχετικές αναλύσεις μας: Επιστροφή στην αφετηρία, Χρυσός και νομίσματα, Η Ελλάδα της δραχμής, Ο περιπλανώμενος Ευρωθίασος, Οι εμπορικές τράπεζες, Η τράπεζα των Ελλήνων, Μέρκελ η μερκαντιλίστρια, Η τράπεζα, Τράπεζα διεθνών διακανονισμών, Fed, η κεντρική τράπεζα, Ελλάδα ώρα μηδέν, Μοιραία λάθη, θανατηφόρα, Σενάρια και στρατηγικές.     

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα,08. Σεπτεμβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com     

Facebook   Twitter    Netlog

                                          

    Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα τρία βιβλία της σειράς «Η κρίση των κρίσεων» (διάθεση με παραγγελία στο kb@kbanalysis.com), τα έσοδα των οποίων ενισχύουν τη σελίδα.

casss.gr