Το έγκλημα των εγκλημάτων

τι γίνεται στην Βραζιλία και ποιά η συσχέτισή του με την Ελλάδα.

 .

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Analyst Team  

Analyst.gr

FBI: Ο Χιτλερ διέφυγε στην Αργεντινή με υποβρύχιο

Ενα νέο αρχείο από το FBI έρχεται να ταράξει τα νερά της ιστορίας. Σύμφωνα με την αμερικάνικη υπηρεσία πληροφοριών, οι αμερικανοί γνώριζαν οτι ο Χίτλερ απέδρασε με υποβρύχιο στην Αργεντινή όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.

Παρακάτω το σχετικό έγγραφο.


 newsone.gr

Τι από τα δύο είναι ο κ. Βαρουφάκης;

του Δημήτρη Καζάκη

Ο κ. Βαρουφάκης είναι απ' εκείνους που μπορούν να σε γεμίζουν ψέματα, χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Και μάλιστα ψέματα που συχνά είναι αντικρουόμενα μεταξύ τους. Δεν κατέχει, που δεν κατέχει το άθλημα, θέλει και να συγκαλύψει τον ρόλο του στην πρόσφατη συνθηκολόγηση της Ελλάδας, άντε να βγάλεις άκρη μετά από τις ανοησίες που αμολάει με ταχύτητα πολυβόλου πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

"Οι Έλληνες, ορθώς, τρέμουν στη σκέψη της αποχώρησης από τη νομισματική ένωση. Η έξοδος από ένα κοινό νόμισμα δεν μοιάζει καθόλου με την εγκατάλειψη μιας σύνδεσης (peg) όπως έκανε η Βρετανία το 1992, εγκαταλείποντας τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών (ERM). Αλίμονο, η Ελλάδα δεν έχει ένα νόμισμα, η σύνδεση του οποίου με το ευρώ μπορεί να διακοπεί. Εχει το ευρώ, ένα ξένο νόμισμα υπό τη διαχείριση ενός πιστωτή εχθρικού προς το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του μη βιώσιμου χρέους μας. Για να αποχωρήσουμε, θα έπρεπε να δημιουργήσουμε ένα νέο νόμισμα από το τίποτα. Στο κατεχόμενο Ιράκ, για να εισαχθεί νέο νόμισμα χρειάστηκε σχεδόν ένας χρόνος, 20 περίπου Boeing 747, η κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού, τρεις εταιρίες εκτυπώσεων και εκατοντάδες φορτηγά. Χωρίς τέτοια στήριξη, ένα Grexit θα αντιστοιχούσε με την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί: μια συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον." http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-giati-o-soimple-thelei-tin-eksodo-tis-elladas-apo-eyro

Τάδε έφη πρόσφατα ο κ. Βαρουφάκης. Τι να πει κανείς; Αν οι Έλληνες έτρεμαν την σκέψη της...
αποχώρησης από την νομισματική ένωση δεν θα ψήφιζαν κατά 61,3% ΟΧΙ στους ευρωλιγούρηδες και στην απίστευτη τρομοκρατία που άσκησαν. Αλλά αυτό είναι πταίσμα.

Ο Βαρουφάκης όχι μόνο δεν ξέρει, αλλά δεν μπορεί καν σκεφτεί λογικά. Πότε είναι πιο δύσκολο να γίνει νομισματική αλλαγή; Όταν υπάρχει ήδη εθνικό νόμισμα κλειδωμένο σε peg με ένα παγκόσμιο νόμισμα, σαν το δολάριο, το ευρώ, ή όταν πρέπει να εισάγεις εντελώς καινούργιο εθνικό νόμισμα;

Όποιος ξέρεις άλφα-βήτα από οικονομικά ξέρει ότι είναι πιο δύσκολη η αποσύνδεση από peg, παρά η εισαγωγή ενός ολοκαίνουργιου εθνικού νομίσματος. Γιατί; Διότι όταν έχεις ήδη εθνικό νόμισμα και το αποσυνδέεις από το peg, πρέπει να διαθέτεις πολύ μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα προκειμένου να αντιμετωπίσει η χώρα τις κερδοσκοπικές πιέσεις υποτίμησης στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Να γιατί η Αργεντινή έπρεπε και πρέπει να διατηρεί υψηλά συναλλαγματικά διαθέσιμα για να παρεμβαίνει στις διεθνείς αγορές forex κάθε φορά που επιτίθενται στο νόμισμά της. Να γιατί η Ισλανδία υπέστη 400% υποτίμηση του νομίσματός της, μόλις αποφάσισε να μην πληρώσει τα χρέη της. Για να μπορέσει να αντέξει εξαναγκάστηκε να ξοδέψει πολύτιμο συνάλλαγμα για να αποσύρει το νόμισμά της από τις διεθνείς forex κι έτσι να το θέσει υπό καθεστώς προστασίας.

Ευτυχώς η Ισλανδία είναι μικρή σε μέγεθος οικονομία και μπόρεσε να το κάνει, δηλαδή να το αποσύρει από τις διεθνείς αγορές forex. Η Αργεντινή δεν είναι σε θέση να το κάνει. Αν συνεχίσει να δέχεται μαζικές επιθέσεις το νόμισμά της, τότε θα έχει δυο επιλογές, ή να παραδοθεί στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, ή να εισάγει ένα ολοκαίνουργιο πέσο.

Όταν εισάγεις ένα εντελώς καινούργιο εθνικό νόμισμα, που θα το βρουν οι διεθνείς αγορές forex για να το υποτιμήσουν; Σε μια προστατευμένη οικονομία μόνο μια πηγή υπάρχει για να προμηθευτούν οι διεθνείς αγορές χρήματος, το νέο εθνικό νόμισμα, η κεντρική τράπεζα. Και γιατί να πουλήσει η κεντρική τράπεζα το νέο νόμισμα; Μόνο, αν έχεις μια οικονομία όπου κυριαρχούν οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες.

Η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα ότι θα εισάγει ένα εντελώς καινούργιο νόμισμα, μια εντελώς νέα δραχμή. Κι αυτή δεν θα είναι διαθέσιμη στις διεθνείς αγορές forex, γιατί πολύ απλά θα έχει απαγορευτεί στη νέα κεντρική τράπεζα, που θα έχει διαδεχθεί τη σημερινή ΤτΕ, να το πουλήσει σε ξένους επενδυτές νομίσματος. Θα είναι ως εκ τούτου προστατευμένο νόμισμα. Από που λοιπόν θα το βρουν οι κερδοσκόποι για να το υποτιμήσουν;

Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Βαρουφάκης μας λέει ότι είναι τρομακτικά δύσκολο να εκδώσουμε νόμισμα στην Ελλάδα. Όχι γιατί έχουμε καταστρέψει τις πρέσες του Χολαργού, όπως έχει ο ίδιος ισχυριστεί ανερυθρίαστα πριν λίγες βδομάδες, αλλά γιατί είναι πολύ δύσκολο έργο. Για έναν εκ φύσεως αργόσχολο, ίσως και να είναι. Πάντως όχι γιατί στο Ιράκ έκαναν έναν ολόκληρο χρόνο οι Αμερικανοί να εισάγουν νόμισμα. Αυτά είναι επιπέδου Cosmopolitan.

Η αλήθεια είναι ότι οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ ολοκλήρωσαν την κατάληψη της χώρας τον Ιούνιο-Ιούλιο 2003. Το νέο νόμισμα το εισήγαγαν την 1/1/2004, ρίχνοντας παρακαλώ στην αγορά γύρω στα 6 τρις νέα Ιρακινά δηνάρια. Προσέξατε το νούμερο; 6 τρις! Και το έκαναν μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες. Αυτή είναι η αλήθεια κι όχι οι μπαρούφες Βαρουφάκη.

Όσο για "την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί" ισχύει μόνο για όποιον θεωρεί ότι η υποτίμηση είναι ένα είδος μεταφυσικού φαινομένου, κάτι σαν την θέληση του Υψίστου. Ο μόνος λόγος για να υποτιμηθεί ένα προστατευμένο εθνικό νόμισμα, δηλαδή ένα νόμισμα που δεν είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές forex, είναι μόνο αν το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο πάει κατά διαόλου και με υπουργούς σαν τον Βαρουφάκη αδυνατούμε να θέσουμε σε παραγωγική άνοδο την οικονομία.

Όσο για την "συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον," το καταλαβαίνουμε. Όταν ο κ. Βαρουφάκης θεωρεί ως θέσφατο τις ανοιχτές αγορές κεφαλαίου του "φίλου Μάριο (Ντράγκι)" και του "φίλου Τζόρτζ (Σόρος)", είναι αυτονόητο να μην γνωρίζει ότι μια κυβέρνηση -ειδικά όταν περνά σε εθνικό κρατικό νόμισμα- εφαρμόζει έλεγχο κίνησης κεφαλαίου.

Αυτό σημαίνει ότι όποιος εξάγει χρήμα, ή πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία (χρυσός, assets όλων των ειδών, έργα τέχνης, κοκ) φορολογείται. Και μάλιστα με υψηλή φορολογία πάνω από 45% για το χρήμα και 90% για όλα τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία. Πέρασμα σε εθνικό κρατικό νόμισμα χωρίς φορολογία επί του εξαγόμενου κεφαλαίου και έλεγχο κίνησης, είναι αδιανόητο. Εκτός κι αν υπηρετείς συμφέροντα Σόρος.

Για τον κ. Βαρουφάκη όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα, terra incognita. Τα μόνα που ξέρει είναι ότι συμφέρει τις ανοιχτές αγορές και τους κερδοσκόπους. Να γιατί ενώ βρίσκει έργο ανυπέρβλητο την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος, δεν έχει κανένα πρόβλημα να υιοθετήσει το IOU (scrip) ως παράλληλο νόμισμα για την ελληνική οικονομία. Μόνο εγκληματικά άσχετος, ή υποχείριο του Σόιμπλε και των αγορών χρήματος, θα θεωρούσε ως εναλλακτική το διπλό ή παράλληλο νόμισμα έναντι του εθνικού κρατικού νομίσματος.

  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

ΠΩΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ: «Ο μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη».

Το μεγαλύτερο κόστος από ένα Grexit έχει ήδη πληρωθεί με τα capital controls και την τραπεζική αργία. Η Ελλάδα θα πρέπει να εισπράξει και τα οφέλη κι αυτά δεν είναι άλλα από μια υποτίμηση του νομίσματος που θα έρθει με τη δραχμή.

H Ευρώπη γλίτωσε τα χειρότερα την Κυριακή. Οι Έλληνες ψηφοφόροι

υποστήριξαν σθεναρά την απόρριψη των απαιτήσεων των δανειστών εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Κι ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να αισθάνονται ανακουφισμένοι από αυτό το αποτέλεσμα.

Φυσικά οι πιστωτές δε θα ήθελαν να το δείτε έτσι. Η αφήγησή τους, την οποία αναμεταδίδει εν πολλοίς και ο οικονομικός τύπος, είναι ότι η αποτυχία τους να εκφοβίσουν την Ελλάδα να συναινέσει ήταν ένας θρίαμβος του ανορθολογισμού και της ανευθυνότητας έναντι ορθών τεχνοκρατικών συμβουλών.

Όμως η εκστρατεία του εκφοβισμού - η προσπάθεια να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες με το να αποκόψουν τη χρηματοδότηση των τραπεζών και να απειλήσουν με γενικό χάος -, όλα με σχεδόν απροκάλυπτο στόχο να εξωθήσουν την κυβέρνηση στην πτώση της – ήταν μια ντροπιαστική στιγμή για την Ευρώπη, η οποία ισχυρίζεται ότι πιστεύει στις αρχές της δημοκρατίας. Θα ήταν ένα φρικτό προηγούμενο, αν αυτή η εκστρατεία είχε πετύχει το στόχο της, ακόμα κι αν αυτά που έλεγαν οι δανειστές έβγαζαν νόημα.Πόσο μάλλον τώρα που δεν έβγαζαν. Η αλήθεια είναι ότι οι αυτοαποκαλούμενοι τεχνοκράτες της Ευρώπης, είναι σαν τους μεσαιωνικούς γιατρούς που επέμεναν να συνιστούν την αφαίμαξη των ασθενών – κι όταν η θεραπεία έκανε τους ασθενείς πιο άρρωστους, τότε ζητούσαν περισσότερη αφαίμαξη. Μία ψήφος της χώρας στο «ναι» θα την είχε καταδικάσει σε χρόνια με περισσότερα δεινά, κάτω από πολιτικές που δε λειτουργούν και οι οποίες, μόνο και μόνο βάσει απλής αριθμητικής, δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Η λιτότητα φέρνει πιθανότατα μεγαλύτερη ύφεση απ' ό,τι αντίστοιχη μείωση στο χρέος κι έτσι όλα τα βάσανα που περνά κανείς είναι τελείως άσκοπα.

Η σαρωτική και ολοκληρωτική νίκη του όχι δίνει τουλάχιστον τη δυνατότηταστη η χώρα να διαφύγει από αυτήν την παγίδα. Αλλά πώς θα μπορούσε κανείς να διαχειριστεί αυτήν τη διαφυγή; Υπάρχει κάποιος τρόπος για την Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ; Και είναι κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε των περιπτώσεων επιθυμητό αποτέλεσμα; Το πιο άμεσο ζήτημα αφορά στις ελληνικές τράπεζες. Σε αναμονή του δημοψηφίσματος, η ΕΚΤ απέκοψε την πρόσβασή τους σε επιπρόσθετα κεφάλαια, ελπίζοντας ότι θα επιταχύνει τον πανικό και θα εξαναγκάσει την κυβέρνηση να επιβάλει capital controls και τραπεζική αργία. Η ΕΚΤ τώρα έχει να κάνει μια περίεργη επιλογή: αν επαναφέρει την κανονική ροή χρήματος θα είναι σαν να παραδέχεται ότι το πάγωμα ήταν πολιτική επιλογή, αλλά αν δεν το κάνει θα έχει εξωθήσει ουσιαστικά την Ελλάδα στην έκδοση νέου νομίσματος. Ειδικότερα, αν το χρήμα δεν αρχίσει να ρέει από τη Φρανκφούρτη (όπου εδρεύει η ΕΚΤ), η Ελλάδα δε θα έχει άλλη επιλογή από το να αρχίσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις με IOUs, τα οποία de facto θα είναι ένα παράλληλο νόμισμα – και τα οποία θα μπορούσαν σύντομα να μετατραπούν σε νέα δραχμή. Υποθέστε από την άλλη μεριά ότι η ΕΚΤ θα επαναφέρει τον κανονικό δανεισμό κι ότι η τραπεζική κρίση αποσοβείται. Αυτό αφήνει και πάλι ανοικτό το ερώτημα πώς θα αποκατασταθεί η οικονομική ανάπτυξη. Στις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στο δημοψήφισμα της Κυριακής, το βασικό σημείο τριβής ήταν η απαίτηση της Ελλάδας για μία μόνιμη ελάφρυνση χρέους, ώστε να απομακρυνθεί αυτό το σύννεφο που σκιάζει όλη την οικονομία της.

  Η τρόικα – οι θεσμοί που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των δανειστών – αρνήθηκε, ακόμα κι αν τώρα πια γνωρίζουμε ότι ένα μέλος της, το ΔΝΤ, είχε ανεξάρτητα συμπεράνει ότι το ελληνικό χρέος δεν μπορεί να πληρωθεί. Αλλά θα συνειδητοποιήσουν τώρα ότι η προσπάθειά τους να ρίξουν την αριστερή ελληνική κυβέρνηση συνασπισμού απέτυχε; Δεν έχω ιδέα – και σε κάθε περίπτωση τώρα πια υπάρχει ένα ισχυρό επιχείρημα ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα είναι η καλύτερη από πολλές κακές επιλογές. Φανταστείτε για ένα λεπτό ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ υιοθετήσει το ευρώ και είχε απλώς συνδέσει την αξία της δραχμής με αυτό. Τι θα μας συνιστούσε η βασική οικονομική ανάλυση ότι θα έπρεπε να γίνει τώρα; Η απάντηση θα ήταν, το δίχως άλλο, ότι θα έπρεπε να υποτιμήσει τη δραχμή: κάντε την αξία της δραχμής να πέσει, τόσο για να ενθαρρύνετε τις εξαγωγές όσο και για να ξεφύγετε από τον κύκλο του αποπληθωρισμού!

Βέβαια η Ελλάδα δεν έχει πια το δικό της νόμισμα, και πολλοί αναλυτές λένε ότι η υιοθέτηση του ευρώ ήταν μια ενέργεια χωρίς γυρισμό – άλλωστε, η παραμικρή υπόνοια εξόδου από το ευρώ θα ξεκινούσε ένα bank run και μία χρηματοπιστωτική κρίση. Αλλά αυτό το σκέλος της χρηματοπιστωτικής κρίσης έχει ήδη συμβεί, ώστε το μεγαλύτερο κόστος εξόδου από το ευρώ έχει ήδη πληρωθεί. Γιατί τότε λοιπόν να μην εισπράξει κανείς και τα πλεονεκτήματα;

Θα λειτουργήσει μια ελληνική έξοδος τόσο καλά όσο η σημαντικά επιτυχημένη υποτίμηση της Ισλανδίας το 2008-2009 ή η εγκατάλειψη της πολιτικής της Αργεντινής για 1 πέσο-1 δολάριο το 2001-2002; Ίσως και όχι – αλλά σκεφτείτε τις εναλλακτικές. Εκτός κι αν η Ελλάδα πάρει μία μεγάλη ελάφρυνση χρέους, ή ίσως ακόμα και τότε, η εγκατάλειψη του ευρώ προσφέρει το μόνο ικανό δρόμο διαφυγής από τον ατελείωτο οικονομικό της εφιάλτη. Κι ας είμαστε ξεκάθαροι: Αν η Ελλάδα φτάσει να εγκαταλείψει το ευρώ, αυτό δε σημαίνει ότι οι Έλληνες είναι κακοί Ευρωπαίοι. Το πρόβλημα του χρέους αντανακλά έναν ανεύθυνο δανεισμό τόσο από την πλευρά του δανειολήπτη, όσο και από αυτήν του πιστωτή. Και στην περίπτωση της Ελλάδας οι Έλληνες έχουν πληρώσει τα αμαρτήματα των κυβερνήσεών τους στο πολλαπλάσιο. Εάν δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με το κοινό νόμισμα της Ευρώπης, είναι γιατί το κοινό νόμισμα δεν προσφέρει καμία ανακούφιση για τις χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το σημαντικότερο τώρα είναι να γίνει ό,τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει η αιμορραγία...

Πηγή: euro2day.gr

Από:  iskra.gr

προεδρική δημοκρατία

"Βρώμικο χτύπημα" της Αργεντινής στους «πάση θυσία στο ευρώ»

ΠΡΩΤΑ τα 17 δις με την Κίνα.
Έπειτα ο νομικός θρίαμβος σε Βρετανικό δικαστήριο εις βάρος του κορακιού που ήθελε να την πτωχεύσει.
Και τώρα αυτό…
Σειρά συμφωνιών συνεργασίας υπέγραψαν σήμερα, Πέμπτη 23 Απριλίου, Ρωσία και Αργεντινή, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής
ενέργειας σε αργεντίνικο έδαφος.
Συμφωνία και στο τομέα του φυσικού αερίου επετεύχθη σήμερα μεταξύ Αργεντινής και Ρωσίας.
Η κρατική μονοπωλιακή εταιρεία φυσικού αερίου της Ρωσίας Gazprom και η αργεντίνικη εταιρεία πετρελαίου YPF υπέγραψαν εξάλλου μνημόνιο συνεργασίας, ενώ η ρωσική Rosatom υπέγραψε αντίστοιχο μνημόνιο για το πυρηνικό εργοστάσιο.
olympia

Φ Ι Λ Ο Τ Ι Μ Ι Α

Παρουσίασαν την άρνηση της Αργεντινής να παραδοθεί στους "γύπες" των αγορών ως χρεοκοπία!

ΤΑ ΜΜΕ ΕΔΕΙΧΝΑΝ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΟΥ 2001

Την επιλεκτική χρεοκοπία της Αργεντινής παρουσίαζαν χτες και σήμερα με χαρά τα ελληνικά ΜΜΕ με εικόνες των επεισοδίων του 2001 (!) ώστε να πιστέψει το ελληνικό κοινό ότι, αυτή τη στιγμή στην Αργεντινή συμβαίνουν τραγικά γεγονότα στους δρόμους, και ευτυχώς εμείς ως Ελλάδα υπακούσαμε στις αγορές και γλυτώσαμε τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις. Πρόκειται για μια προπαγάνδα "συνετισμού" με τελικό σκοπό να καταδειχθεί ότι όποιος αντισταθεί στην Νέα Τάξη Πραγμάτων θα έχει κακό τέλος.

 

Όμως ανάμεσα στην επιλεκτική χρεοκοπία της Αργεντινής και την επιλεκτική χρεοκοπία της Ελλάδας υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές, που μόλις θα ανδειχθούν θα γίνει κατανοητό, ότι η μεν Αργεντινή έχει παρόν και μέλλον, η δε Ελλάδα θα τελεί υπό κατοχή για τουλάχιστον μισό αιώνα.

 

Τι σημαίνει επιλεκτική χρεοκοπία; Ότι η Αργεντινή δεν θα μπορεί να βγει στις αγορές να δανειστεί. Μα έτσι και αλλιώς δεν δανείζονταν για πάνω από μια δεκαετία. Η οικονομία της είχε προσαρμοστεί στο να μη δανείζεται. Τι παραπάνω θα της συμβεί;

 

Η ανεργία στην Αργεντινή είναι στο 5,5% ενώ στην Ελλάδα είναι στο 26,5% επίσημα (το ανεπίσημα είναι ακόμα πιο δυσθεώρητο).

 

Η Αργεντινή είναι μια από τις μεγαλύτερες κτηνοτρόφες χώρες στον κόσμο. Τουτέστιν ότι και να γίνει ο λαός έχει να φάει,και θεωρείται αυτάρκης ως χώρα σε είδη πρώτης ανάγκης. Όποιος καλύπτει τις πρώτες ανάγκες του αυτόματα καθίσταται ΜΗ ΕΚΒΙΑΣΙΜΟΣ. Αυτό αντίθετα δεν μπορούμε να το πουμε για την Ελλάδα.

 

Η Αργεντινή έχει μηδενικό έλειμμα εδώ και μια δεκαετία, αντίθετα το έλλειμμα στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ανέκδοτο, και αποτελεί αντικείμενο μόνιμης αλχημείας, για να προκύπτουν "κοινωνικά μερίσματα" πριν τις εκλογές.

 

Η Αργεντινή έχει το δικό της νόμισμα, το πέσος, ενώ εμείς αντίθετα είμαστε παγιδευμένοι στην φυλακή του ευρώ.

 

Η Αργεντινή που τα εληνικά ΜΜΕ θεωρούν χρεοκοπημένη ανήκει στους G20 λόγω του μεγέθους της οικονομίας της.

 

Το σημαντικότερο, η Αργεντινή χρωστάει σε ιδιώτες, αν θέλει δεν τους πληρώνει, και επιλέγει τη σωτηρία των ανθρώπων της. Η Ελλάδα επίκυβερνήσεως Παπανδρέου αποφάσισε να εξασφαλισθούν οι ιδιώτες πληρώνοντάς τους με δανεικά χρήματα από τα κράτη της ΕΕ, και το ΔΝΤ. Η Αργεντινή ουσιαστικά δεν χρωστάει, αντίθετα εμείς χρωστάμε 174% του ΑΕΠ!

 

Τέλος στην Ελλάδα δεν θέλει να επενδύσει κανείς. Αντίθετα στην Αργεντινή θέλουν να επενδύσουν Ρωσία, και Κίνα!

 

Ποιός είναι λοιπόν αυτός που έχει πραγματικά χρεοκοπήσει;Την δικιά μας χρεοκοπία την παρουσίασαν σαν σοφή επιλογή, επειδή δεχτήκαμε να αλυσοδέσουμε τον ελληνικό λαό για να ικανοποιηθούν οι αγορές, ενώ την άρνηση της Αργεντινής στο να παραδώσει το λαό της στα χέρια των τοκογλύφων τα εγχώρια και δυτικά ΜΜΕ την παρουσιάζουν σαν μια κοσμογονική καταστροφή, με απρόβλεπτες συνέπειες για τους πολίτες της.

 

Ας δούμε το ιστορικό της χρεοκοπίας

 

Οι συνομιλίες στη Νέα Υόρκη για τη ρύθμιση του χρέους της Αργεντινής μεταξύ αντιπροσωπείας της χώρας αυτής υπό τον υπουργό της των Οικονομικών Αξελ Κισίλοφ και των πιστωτών τερματίστηκαν χωρίς να επιτευχθεί συμφωνία.

 

Ένα έσχατο σχέδιο για την εξαγορά από εμπορικές τράπεζες της Αργεντινής του μη εξυπηρετούμενου χρέους που διατηρούν τα hedge funds προκειμένου να αποφευχθεί μια χρεοκοπία κατέρρευσε σήμερα, δήλωσαν ανώτερο στέλεχος του τραπεζικού τομέα και μια δεύτερη πηγή της χρηματοπιστωτικής αγοράς.

 

Στις 07:00 το πρωί της Πέμπτης (ώρα Ελλάδας, μεσάνυχτα τοπική) έληξε η διορία για να υπάρξει συμφωνία για τη ρύθμιση του χρέους της Αργεντινής ανάμεσα στην αντιπροσωπεία της χώρας, με επικεφαλής τον υπουργό Οικονομικών Άξελ Κισίλοφ, και τους πιστωτές.Οι οποίοι πιστωτές όμως είναι ιδιώτες, όχι κράτη, το τονίζουμε.

 

Οι δύο πλευρές -παρά τις μαραθώνιες συνομιλίες- εμφανίστηκαν αμετακίνητες στις θέσεις τους. Τα funds απαιτούσαν την εφαρμογή της δικαστικής απόφασης που τους δικαίωσε, το Μπουένος Αϊρες πρότεινε «κουρεμένη» πληρωμή, όπως συνέβη και με τους υπόλοιπους κατόχους ομολόγων.Και άλλωστε με αυτή την τακτική ο μακαρίτης πρόεδρος Κίρχνερ ορθοπόδησε την χώρα μετά την χρεοκοπία του 2001.

 

Μετά το πέρας της τελευταίας μαραθώνιας συνάντησης, ο υπουργός Οικονομικών Άξελ Κισιλόφ, δήλωσε στα ΜΜΕ ότι η Αργεντινή πρότεινε στα funds να δεχθούν όρους κουρέματος παρόμοιους με εκείνους των υπόλοιπων πιστωτών, «γεγονός που θα τους εξασφάλιζε κέρδος 300%. Εκείνοι όμως δεν το δέχθηκαν, γιατί θέλουν περισσότερα και τα θέλουν τώρα» σημείωσε.

 

Αυτή τη φορά η Αργεντινή έπρεπε να πληρώσει 539 εκατομμύρια δολάρια τους πιστωτές που είχαν συμφωνήσει σε κούρεμα των ομολόγων, τα οποία διακρατούσαν κατά 70% μετά την κρίση του 2001.

 

«Όλα κατέρρευσαν», δήλωσε το ανώτερο στέλεχος του τραπεζικού τομέα. Ο αμερικανός δικαστικός διαμεσολαβητής Ντάνιελ Πόλακ έκανε λόγο για επικείμενη πτώχευση της Αργεντινής.

 

Η Standard & Poors είχε υποβαθμίσει την Αργεντινή σε κατάσταση «επιλεκτική χρεοκοπίας»

 

Η Standard & Poors πάντως έχει ήδη αποφασίσει τη... χρεοκοπία της Αργεντινής, αφού υποβάθμισε το κρατικό αξιόχρεο της χώρας, που βρισκόταν στη βαθμίδα CCC-, στην κατηγορία SD, δηλαδή «επιλεκτική χρεοκοπία, υποδεικνύοντας ότι η Αργεντινή αθέτησε ορισμένες από τις υποχρεώσεις της όσον αφορά το ξένο συνάλλαγμα. Ο οίκος ανακοίνωσε ότι εάν η Αργεντινή αποπληρώσει το χρέος αυτό, είναι πιθανόν να αναθεωρήσει την αξιολόγησή του για τη χώρα.

 

Δεν θεωρούμε τυχαίο ότι όλα αυτά έγιναν αμέσως μετά την συνάντηση του Β.Πούτιν με την Κριστίνα Φερνάντεζ. Η Αργεντινή έχει σαφώς φιλορωσικό προσανατολισμό.

 

Ε και; Σημειώνουμε εμείς. Πριν τρια χρόνια ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και στην χώρα μας. Με μια ουσιώδη διαφορά. Την Ελλάδα την παρέδωσαν η κυβέρνηση Παπανδρέου στα αρπαχτικά, ενώ την Αργεντινη την έσωσε η Κριστίνα Φερνάντεζ Κίρχνερ από τα αρπακτικά. Η  πρόεδρος της Αργεντινής επέλεξε την ευημερία του λαού της από την ευημερία επαγγελματιών οικονομικών δολοφόνων που παράγουν τόνους "αεροχρήματος" που δεν έχει τυπωθεί ποτέ, αλλά υπάρχει μόνο σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους.

 

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

«Προκλητικά ψευδείς» οι φήμες για ρωσική στρατιωτική βάση στην Αργεντινή, λέει το Υπουργείο Εξωτερικών

«Προκλητικό ψέμα» χαρακτήρισε τις φήμες για τα σχέδια της Μόσχας να κατασκευάσει στρατιωτική βάση στην Αργεντινή το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Σε ανακοίνωσή του χθες ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ Αλεξάντερ Λουκασέβιτς αναφέρει χαρακτηριστικά: «Μας εξέπληξε το γεγονός πως κυκλοφορούν και αναπαράγονται μέσω διαδικτύου δημοσιεύματα που μιλούν για τα δήθεν σχέδια της Ρωσία να κατασκευάσει στρατιωτική βάση στην Αργεντινή».

 Οι φήμες που έχουν κατακλύσει  τις τελευταίες μέρες  το διαδίκτυο μιλούν για μυστική συμφωνία τουΒλαντίμιρ Πούτιν με την πρόεδρο της Αργεντινής Χριστίνα Φερνάντες για την κατασκευή «αδιευκρίνιστου αριθμού ρωσικών Στρατιωτικών Βάσεων» σε αργεντίνικα εδάφη.  «Αυτά τα προκλητικά  ψέματα δεν θα άξιζαν καν αναφοράς ή σχολιασμού, εάν δεν συνοδεύονταν με προβοκατόρικες εικασίες για το πώς σκοπεύει να αναπτύξει τις σχέσεις με το Μπουένος Αϊρες η Μόσχα στο μέλλον» καταλήγει η δήλωση Λουκασέβιτς. 

H Ρωσία ΤΩΡΑ

O Ούγκο Τσάβες πέθανε

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα στo Kαράκας ο Ούγκο Τσάβες, που έχασε τελικά τη σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Ο θάνατος του ηγέτη της Βενεζουέλας, αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς ήταν η άνοδός του στην εξουσία το 1999 που είχε προκαλέσει ντόμινο ιστορικών πολιτικών εξελίξεων στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής η οποία έκανε έκτοτε μια «αριστερή στροφή».

Ο Ούγκο Τσάβες νοσηλεύτηκε επί μακρόν στην Κούβα ύστερα από την τέταρτη σε σειρά χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση όγκου, στην οποία υποβλήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου. 

Προτού μπει στο νοσοκομείο ο 59χρονος ηγέτης είχε ορίσει ως αντικαταστάτη του και πιθανό διάδοχό του, τον Αντιπρόεδρο Νίκολας Μαντούρο, ο οποίος και λίγες ημέρες πριν από την έλευση του 2013 είχε επισκεφτεί τον Τσάβες στο νοσοκομείο δηλώνοντας πως «η κατάσταση της υγείας του Προέδρου είναι περίπλοκη». 

Η απώλεια του Τσάβες περιπλέκει τα πράγματα κατ' αρχάς στο Καράκας, καθώς ο επανεκλεγείς τον Οκτώβριο ηγέτης, έπρεπε να ορκιστεί για τη νέα του θητεία στις 10 Ιανουαρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε σπεύσει στις αρχές του έτους να διευκρινίσει ότι η ορκωμοσία μπορούσε να αναβληθεί ώσπου ο Τσάβες να επιστρέψει από την Αβάνα. 

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βενεζουέλας, αφού δεν ορκιστεί Πρόεδρος, αναλαμβάνει ο Αντιπρόεδρος ή ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης με σκοπό την προκήρυξη νέων εκλογών.

Η άνοδος του Τσάβες στην εξουσία το 1999 είχε χαιρετισθεί ως μια ιστορική πρώτη νίκη της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική μετά από δεκαετίες. Είχε επιτρέψει σε χώρες όπως η Κούβα του Κάστρο να εξασφαλίσουν πόρους - και ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας πετρέλαιο - ώστε να ξεπεράσουν τα εμπόδια που έθετε η διεθνής τους απομόνωση. Και είχε ανοίξει τον δρόμο για άλλες νίκες μπολιβαριανού τύπου ηγετών, όπως του Εβο Μοράλες στη γειτονική Βολιβία ή ακόμη και του κεντροαριστερού Λούλα στη Βραζιλία.

Από πραξικοπηματίας Πρόεδρος
Ο Τσάβες, γεννημένος στις 28 Ιουλίου 1954 και με στρατιωτική εκπαίδευση στο ιδιαίτερα απαιτητικό σώμα των αλεξιπτωτιστών, είχε έντονη αντιεξουσιαστική δράση ήδη από τότε που ήταν τριαντάρης. Το 1983 είχε ιδρύσει το Μπολιβαριανό Επαναστατικό Κίνημα 200 (Movimiento Bolivariano Revolucionario 200 ή MBR-200), το οποίο το 1992 είχε επιχειρήσει να ανατρέψει με πραξικόπημα τον διεφθαρμένο Πρόεδρο Κάρλος Αντρες Πέρες. Ο Τσάβες φυλακίστηκε για αυτήν την δράση του.

Μετά την αποφυλάκισή του ακολούθησε τον δρόμο της πολιτικής και τον Δεκέμβριο του 1998 διεκδίκησε την προεδρία της Βενεζουέλας ως επικεφαλής του Κινήματος για την Πέμπτη Δημοκρατία, υποσχόμενος αναδιανομή της γης καθώς και προγράμματα στέγασης, μόρφωσης και περίθαλψης για τους φτωχούς Βενεζουελάνους. Μετά τη νίκη του ορκίστηκε Πρόεδρος της χώρας στις 2 Φεβρουαρίου 1999.

Το φιλολαϊκό πρόγραμμά του, τον έφερε γρήγορα αντιμέτωπο με το οικονομικό κατεστημένο της ιδιαίτερα πλούσιας σε φυσικούς πόρους Βενεζουέλα, με αποτέλεσμα να επιχειρηθεί πραξικόπημα εναντίον του τον Απρίλιο του 2002. Ο Τσάβες μάλιστα τέθηκε για λίγες ημέρες εκτός εξουσίας, για να επιστρέψει όμως με αντιπραξικόπημα παντοδύναμος. 

Με την απόσταση από τον φιλολαϊκό πολιτικό στον λαϊκιστή πολιτικό να μικραίνει, ο «τηλεοπτικός» Τσάβες επανεξελέγη θριαμβευτικά Πρόεδρος το 2006 μολονότι η αντιπολίτευση τον κατηγορούσε για υπερσυγκέντρωση εξουσιών. 

«Διάβολος ο Μπους»

Μετά τη νίκη του εξαπέλυσε επίθεση στον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους τον οποίο χαρακτήρισε «διάβολο». Επίσης θριαμβολόγησε: «Δείξαμε ότι η Βενεζουέλα είναι κόκκινη! Κανείς δεν πρέπει να φοβάται το σοσιαλισμό ...Ο σοσιαλισμός είναι ανθρώπινος. Ο σοσιαλισμός είναι αγάπη». Αφιέρωσε δε εκείνη τη νίκη του στον «ασθενή φίλο Φιντέλ Κάστρο».

Η δεύτερη θητεία του χαρακτηρίστηκε από μια διαρκή και συστηματική προσπάθειά του να κρατηθεί όσο μπορεί στην εξουσία. Χαρακτηριστική ήταν η πρωτοβουλία του να καταργήσει σχετική διάταξη του Συντάγματος που περιόριζε σε δύο τις θητείες ενός Προέδρου. Ετσι και παρά τις φωνές της αντιπολίτευσης και του δυτικού Τύπου διεκδίκησε και κέρδισε την επανεκλογή του για άλλα έξι χρόνια τον περασμένο Οκτώβριο, καθώς οι φτωχοί Βενεζουελάνοι τον λατρεύουν.

Ο Τσάβες που και κέρδισε όλες τις πολιτικές μάχες, ηττήθηκε από τη μάχη της υγείας. Το 2011 διεγνώσθη καρκίνος και ακολούθησαν αλλεπάλληλες εγχειρήσεις και χημειοθεραπείες στην Κούβα. 

Στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου επέστρεψε μόνο για λίγες ημέρες από την Αβάνα στο Καράκας για να κάνει ένα δραματικό τηλεοπτικό διάγγελμα προς τον λαό της Βενεζουέλας, να φιλήσει τον σταυρό και να παρουσιάσει τον Νίκολας Μαντούρο ως αντικαταστάτη του και «συνεχιστή της μπολιβαριανής επανάστασης». 

Ξαναέφυγε για την Κούβα για μία ακόμη χειρουργική επέμβαση, η οποία κράτησε έξι ώρες στις 11 Δεκεμβρίου. Εκτοτε η κατάσταση της υγείας του παρέμενε σταθερά κρίσιμη. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο Μαντούρο δήλωσε πως τον είδε δύο φορές και πως ο Τσάβες «έχει επίγνωση της κατάστασή του». 

Στις 14 Ιανουαρίου η κυβέρνηση της Βενεζουέλας ανακοίνωσε ότι μια λοίμωξη που τον είχε ταλαιπωρήσει είχε αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Στο πλευρό του Τσάβες μάλιστα είχαν σπεύσει η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρτσνερ και ο Πρόεδρος του Περού Ολάντα Ουμάλα, που επισκέφτηκαν τον βενεζουελάνο ηγέτη στο νοσοκομείο στην Αβάνα.
O Τσάβες πάντως επέστρεψε στο Καράκας στις 18 Φεβρουαρίου, ανακοινώνοντάς το μάλιστα μέσα από τον προσωπικό λογαριασμό του στο Twitter, ότι θα συνεχίσει «τη θεραπεία στην πατρίδα». Εκτοτε οι φήμες για την κατάσταση της υγείας του υπήρξαν συγκεχυμένες, ανάμεσα στην κυβερνητική προπαγάνδα και τις υπερβολές της αντιπολίτευσης.
Την περασμένη Πέμπτη όμως, ο Αντιπρόεδρος Νίκολας Μαντούρο (που μέχρι και χθες απέδιδε τα αίτια του καρκίνου σε «επίθεση από τους εχθρούς του») σε τηλεοπτική συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση είχε πεί σε δραματικό τόνο: «Ο αρχηγός μας δίνει μάχη για την υγεία του, μάχη για τη ζωή του». Και προσέθεσε ότι «έδωσε όλη του τη ζωή για τα δικαιώματα των φτωχών».

Ηταν φανερό πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση καθώς η επιδείνωση της υγείας του Τσάβες ήταν ραγδαία τα τελευταία 24ωρα. Την τελευταία του μάχη δεν έμελλε να την κερδίσει...

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

Μερκελιστές και… Σοϊμπλιστές

του Γιώργου Καραμπελιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του πραγματοποίησε ένα εξωφρενικό ατόπημα με την επίσκεψη/διαπιστευτήρια  Τσίπρα στον Σόιμπλε. Την ώρα που όλη η Ελλάδα και η Ευρώπη βοούν πως η Γερμανία προσπαθεί να μεταβάλει την ευρωζώνη σε διευρυμένη γερμανική ένωση, μέσα από ένα νέο Zollverein,  ως άμεση συνέχεια της πορείας προς τα Ανατολικά,  μετά την ενοποίησή της, το 1989, και τη στιγμή που στην Ευρώπη θα πρέπει να οργανωθεί η αντίσταση ενάντια στη γερμανοποίηση, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ανοικτά και απροκάλυπτα τη γραμμή της υποταγής.

Μέσα στον ορυμαγδό των βομβών και της λίστας Λαγκάρντ, αυτή η σημαντική κίνηση έμεινε μέχρι σήμερα σχετικά ασχολίαστη και στο απυρόβλητο.  Και όμως, στο υποσυνείδητο των Ελλήνων, πέρασε το μήνυμα πως χωρίς την υποταγή και τα διαπιστευτήρια στη Γερμανία δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε πολιτική προοπτική για την Ελλάδα.

Από παλιότερα είχαμε επισημάνει τα κενά της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των Γερμανών. Το γεγονός για παράδειγμα ότι δεν μετέβαλλε ποτέ σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων ή της φυγάδευσης Χριστοφοράκου και της Ζήμενς, που καταδεικνύουν την κατ’ εξοχήν αποικιακή σχέση της χώρας μας με τη Γερμανία. Δεν έκαναν ποτέ μια κινητοποίηση ενάντια στο παιδομάζωμα, που οργανώνουν οι Γερμανοί από νέους Έλληνες επιστήμονες, και που έχει οδηγήσει ήδη σε μια μαζική μετανάστευση 25.000 ή 30.000 νέων επιστημόνων στη Γερμανία.

Ο Αντώνης Σαμαράς άνοιξε τον δρόμο της αποδοχής των γερμανικών τετελεσμένων και ο ΣΥΡΙΖΑ, δια του προέδρου του, έρχεται να την ολοκληρώσει.

Τα αντεπιχειρήματα που προβάλλουν είναι πως ο Τσίπρας «τα είπε» στον Σόιμπλε, ότι μίλησε για τις γερμανικές επανορθώσεις και τον Χριστοφοράκο, και παρουσίασε την απελπιστική κατάσταση της Ελλάδας. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν τίποτα και είναι για το θεαθήναι  γιατί το αποφασιστικό γεγονός είναι αυτή καθεαυτή η συνάντηση με τον Σόιμπλε,  τη στιγμή που, μέχρι χθες, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσαν μερκελιστές την κυβέρνηση. Αυτοί, ως παρακατιανοί, συναντήθηκαν μόνο με τον Σόιμπλε, συνάντηση που μήνες επεδίωκαν, «γλείφοντας» τον Γερμανό πρέσβη στην Αθήνα για να την επιτύχουν. Θα πρέπει άραγε, στο εξής, να τους αποκαλούμε «Σοϊμπλιστές»;

Και εν τέλει μια τέτοια εξέλιξη, που σηματοδοτεί την είσοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην περίοδο του «ρεαλισμού», δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει μια και αποτελεί συνέπεια τόσο του ιδεολογικού του υποστρώματος όσο και μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής τακτικής.

Σε σχέση με το πρώτο, δεν είναι δυνατόν ένα εθνομηδενιστικό και ευρωπαϊστικό ιδεολογικό υπόστρωμα, που αρνείται να κατανοήσει την ελληνική ιδιαιτερότητα και την ημιαποικιακή σχέση της χώρας με τη Δύση, να παραγάγει οτιδήποτε άλλο, εν τέλει. Διότι, όταν δεν κατανοείς ότι η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη δεν είναι παρά μία αμυντική κίνηση του ελληνισμού απέναντι στη νεοθωμανική απειλή, όταν δεν βλέπεις ότι η συγκεκριμένη Ευρώπη είναι η «φραγκική» Ευρώπη, που αποκλείει εν τέλει την ανατολική Ευρώπη και τον ορθόδοξο κόσμο, και, αντίθετα, θεωρείς ότι η Ελλάδα αποτελεί εν τέλει τμήμα της Δύσης, τότε, αργά ή γρήγορα, θα αποδεχτείς και τη λογική της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη!

Όσο για το δεύτερο, έχοντας οικοδομήσει μια πολιτική τακτική θεμελιωμένη στη λογική του ρεσάλτου προς την εξουσία, καθώς, μέσα σε λίγους μήνες, εκτινάχθηκε από το 4% στο 27%, ήταν αναπόφευκτο να οδηγηθεί σε μοιραίους συμβιβασμούς. Διότι, προφανώς, είναι ανέτοιμος (όσο και ο ελληνικός λαός) για μια νέα πολιτική, οικονομική και κοινωνική πορεία για τη χώρα. Μια τέτοια πορεία απαιτεί ένα λαό με συνείδηση των διακυβευμάτων και ένα κόμμα με βαθιές λαϊκές ρίζες, δεμένο με ένα πολύμορφο και ισχυρό λαϊκό κίνημα.  Όταν αυτοί οι όροι δεν συγκεντρώνονται, τότε οδηγείσαι εκ  των πραγμάτων σε δύο πιθανές κατευθύνσεις: Είτε σε μια λογική πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας, γεγονός για το οποίο δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και ούτε ταιριάζει στην ιδεολογία και τη φύση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε επιλέγεις τη λογική της «ρεαλιστικής» προσαρμογής.

Διότι, εφόσον έχεις οικοδομήσει τη λογική σου πάνω στην άμεση και σύντομη κατάληψη της κυβερνητικής  εξουσίας, θα πρέπει να γίνεις αρεστός, ή έστω αποδεκτός,από τις αποικιακές δυνάμεις, ώστε να σε δεχτούν ως πιθανή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό, μετά το φύλο συκής της Αργεντινής και της Βραζιλίας, ακολουθεί τοκυρίως μενού: ο Σόιμπλε και η επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν αντίθετα δεν υπήρχε μια τέτοια τυχοδιωκτική αντίληψη, ένα λαϊκό πατριωτικό και δημοκρατικό κόμμα θα ασχολούνταν κατ’ εξοχήν με την οικοδόμηση δομών λαϊκής αλληλεγγύης και «αντιεξουσίας», που θα έκαναν δυνατή –μεσοπρόθεσμα και όχι βραχυπρόθεσμα– μια αυθεντική αλλαγή στο καθεστώς. Ο τυχοδιωκτισμός των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, που αποτελούν την κοινωνική βάση των στελεχών αυτού του κόμματος, μπροστά στην πραγματικότητα, τα οδηγεί πάντοτε στην προσαρμογή. Μήπως εμείς οι παλαιότεροι δεν έχουμε ζήσει το ίδιο σενάριο, και με ευνοϊκότερες συνθήκες, όταν, «από τις 18 σοσιαλισμός» και  το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» του Παπανδρέου, καταλήξαμε στην παπανδρεϊκή και τη σημιτική κλεπτοκρατία; Η  ίδια τυχοδιωκτική λογική παράγει ανάλογα αποτελέσματα και μάλιστα πολύ ταχύτερα, γιατί σήμερα δεν υπάρχουν οι ευνοϊκοί όροι του 1981.

Όλοι κατανοούμε πως, την τελευταία περίοδο, η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας  προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την ένταση γύρω από τα ζητήματα των κατειλημμένων χώρων, τα γκαζάκια και τους πυροβολισμούς προκειμένου να επιβάλει τον ορυμαγδό των μέτρων που έχουν υπαγορεύσει οι δανειστές. Φαίνεται όμως ότι και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα χρησιμοποιεί για να περάσει πιο εύκολα τη λογική του «ρεαλισμού». Αποκηρύσσει αίφνης τους μέχρι χθες συμμάχους της για να πραγματοποιήσει πολύ πιο ανώδυνα τη μεγάλη στροφή, την οποία εγκαινίασε με το ταξίδι του Τσίπρα, και εν μέρει για να την κάνει να ξεχαστεί.

Δυστυχώς, παρ’ ότι, πολλές φορές μέχρι τώρα, τονίσαμε πως θα ήταν ευχής έργο μια θετική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ προς μια πατριωτική κατεύθυνση, φαίνεται να δρομολογείται μάλλον το αντίστροφο σενάριο, μιας «ρεαλιστικής» προσαρμογής στη γερμανική Ευρώπη.

Και δεν είμαστε γενικά και αόριστα ενάντια σε οποιαδήποτε επαφή με τον «εχθρό».  Είναι προφανές πως, αν μια λαϊκή δημοκρατική παράταξη βρισκόταν πραγματικά στα πρόθυρα της εξουσίας,  τότε θα  έσπευδαν όλοι, φίλοι και εχθροί, να επιδιώξουν την επαφή μαζί της, και, σε αυτή την περίπτωση, κάτι τέτοιο θα ήταν επιτρεπτό ή και επιβεβλημένο. Όταν, αντίθετα, δεν διαθέτεις την ανάλογη λαϊκή στήριξη –και στην πραγματικότητα δεν διαθέτεις καμιά δυνατότητα να κυβερνήσεις, εκτός από τις ονειροφαντασίες και τις ονειρώξεις κάποιων στελεχών– τότε μεταβάλλεσαι ο ίδιος σε «ζητιάνο συναντήσεων», απογοητεύοντας βαθύτατα ένα κόσμο που είχε πιστέψει  σε σένα.

Τέλος,  θα μπούμε στον πειρασμό να εγκαλέσουμε, για πρώτη φορά, φίλους και συντρόφους, με πολλούς από τους οποίους συμπορευτήκαμε για πολλά χρόνια. Και αυτοί, στη λογική ενός άλλου «ρεαλισμού», –τον οποίο μας κατηγορούν ότι δεν διαθέτουμε–, επέλεξαν  τη συμπόρευση ή την προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα τους  θυμίσουμε, λοιπόν, πως ανάλογοι ρεαλισμοί είχαν «τσουβαλιάσει», για χρόνια, πάρα πολλούς στο «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ, το οποίο ώδινεν έξοδο από το ΝΑΤΟ και έτεκεν Άκη Τσοχατζόπουλο!

Ευτυχώς ή δυστυχώς, για κάποιους από αυτούς, το πυροτέχνημα ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν θα έχει τη διάρκεια του ΠΑΣΟΚ. Και θα πρέπει πλέον να εγκαταλείψουν τα επιχειρήματα του τύπου «ας συμπορευτούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην καταστροφή της χώρας», σήμερα τουλάχιστον που η ίδια η ηγεσία του πραγματοποιεί τη μνημονιακή προσαρμογή της. Είναι αντίθετα προφανές πως, όσο δεν υπάρχει, και όσο δεν παλεύουμε για να διαμορφωθεί, ένας αυθεντικός πατριωτικός δημοκρατικός πόλος στη χώρα, τόσο πιο γρήγορα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσαρμοστεί στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη της κυρίας Μέρκελ.

ΠΗΓΗ: ardin-rixi

promaxosathena

2010:η CIA "απορούσε" που ακόμη δεν είχε "εκραγεί" η Ελληνική κοινωνία!

Το 2010 η CIA προμήνυε "αιματηρή έκρηξη τύπου Αργεντινής" στην Ελλάδα και  "απορούσε" σε σχετική έκθεσή της που δεν είχε συμβεί ακόμη. Να γιατί "αποθρασύνθηκαν" κυβερνώντες και Τροϊκάνοι. Να γιατί βλέπουμε σήμερα τόσο "αιματηρά μέτρα". Πείστηκαν οι πάντες πως ότι και να κάνουν στους Έλληνες, "ότι και να τους επιβάλλουν", ότι και να "τους αφαιρέσουν", δεν θ' ανοίξει ρουθούνι.....Περαστικά μας.....

Διαβάστε την "τότε σχετική αρθρογραφία"....

........................................  

 Η CIA απορεί που δεν έγινε ακόμα … μπάχαλο στην Ελλάδα!

 

Για εφιάλτη αιματηρών επεισοδίων και σκηνικό “τύπου Αργεντινής” στην Ελλάδα, προϊδεάζουν οι πληροφορίες της CIA, που προειδοποιεί τους ξένους επενδυτές για σοβαρό ενδεχόμενο να ξεσπάσουν ταραχές και βιαιοπραγίες στη χώρα, όσο τα μέτρα λιτότητος γίνονται όλο και πιο σκληρά.
Μπορεί το ΔΝΤ να ασκεί οικονομική διπλωματία και να προβαίνει σε ενθαρρυντικές προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου ίσως να μη θέσει σε κίνδυνο τα κεφάλαια που έδωσε δανεικά στην Ελλάδα, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ όμως προειδοποιούν ευθέως όσους ενδιαφέρονται ή έχουν βάλει και κεφάλαια στην χώρα μας, πως “τα δύσκολα είναι μπροστά” και ότι οι σκληρές μεταρρυθμίσεις θα συναντήσουν τεράστιες αντιστάσεις, που απειλούν να “μπλοκάρουν” το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής και να οδηγήσουν ακόμα και σε αιματηρά επεισόδια ή και λεηλασίες.

Στην έκθεσή της για την κατάσταση στην Ελλάδα, η CIA μοιάζει περίπου έκπληκτη για το γεγονός ότι δεν έχουν ήδη ξεσπάσει ακόμα χειρότερα επεισόδια και συγκρούσεις στη χώρα, μετά τα αιματηρά γεγονότα του Μαΐου πέρυσι.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι συντάκτες της εκθέσεως που αναρτήθηκε στο επίσημο site της αμερικανικής υπηρεσίας μυστικών υπηρεσιών, η κυβέρνηση της Αθήνας “αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμες προκλήσεις για να περάσει αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και να αντιμετωπίσει την ηχηρή αντίδραση από ισχυρά συνδικάτα της χώρας και των εργαζομένων γενικά”.

Τα ελληνικά εργατικά συνδικάτα, σύμφωνα με την έκθεση, έχουν αντιδράσει στα νέα μέτρα λιτότητας “αλλά οι απεργίες μέχρι τώρα είχαν περιορισμένο αντίκτυπο στην πρόθεση της κυβέρνησης να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις”.

“Κόκκινος συναγερμός” για την Ελλάδα

Η έκθεση της CIA για την κατάσταση στην Ελλάδα, “στέκεται” ιδιαίτερα στην άνοδο της ανησυχίας που “θα μπορούσε να αμφισβητήσει την ικανότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις και να επιτύχει τους στόχους του προϋπολογισμού, ενώ θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε ταραχές ή βία”.

Με τον τρόπο αυτόν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα στους αμερικανούς –και όχι μόνο- επενδυτές που θα έδειχναν ενδιαφέρον για να τοποθετήσουν στη χώρα μας τα κεφάλαια, τα οποία θα ήθελε η κυβέρνηση να προσελκύσει –με τις διαδικασίες του fast track μάλιστα- για να βάλει την Ελλάδα ξανά στον παγκόσμιο χάρτη των επενδύσεων.

Φαίνεται έτσι όμως και πόσο εύθραυστη είναι η προσπάθεια για να φιλοτεχνηθεί ένα νέο προφίλ για τη χώρα σύμφωνα με το οποίο, αν και δυσφημίστηκε διεθνώς πριν ένα χρόνο ως σύγχρονος «Τιτανικός», θα μπορούσε τώρα να αποδείξει πως είναι ένας φιλικός και ασφαλής προορισμός για τα ξένα κεφάλαια.

Στην έκθεση της CIA προβάλλεται ιδιαίτερα η δυσκολία που ενέχει η προσπάθεια για μεταρρυθμίσεις και προσέλκυση επενδύσεων, σε συνθήκες κρίσης και σαρωτικών ανατροπών. Το οξύμωρο ίσως είναι πως, ενώ οι “θυσίες” οδηγούν σε βία που τρομάζει τους επενδυτές, θεωρούνται ταυτόχρονα και το τίμημα για προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι “σε αντάλλαγμα για το μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης που δόθηκε ποτέ, η κυβέρνηση ανακοίνωσε περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων συνολικού ύψους 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε διάστημα τριών ετών, πέρα από τα σκληρά μέτρα λιτότητας που έχουν ήδη ληφθεί”.

“Κρατικός καπιταλισμός”

Περιγράφοντας το ελληνικό ζήτημα, οι συντάκτες της έκθεσης κάνουν λόγο για “μια καπιταλιστική οικονομία, με ένα δημόσιο τομέα που αντιστοιχούσε στο 40% του ΑΕΠ και με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ περίπου στα δύο τρίτα των κορυφαίων οικονομιών της ζώνης του ευρώ”.

Υπό την έντονη πίεση από την ΕΕ και από διεθνείς παράγοντες της αγοράς, τονίζεται στην έκθεση, η κυβέρνηση ενέκρινε ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα λιτότητας που περιλαμβάνει μείωση των κρατικών δαπανών, μείωση του μεγέθους του δημόσιου τομέα, μείωση της φοροδιαφυγής, μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης και των συνταξιοδοτικών συστημάτων, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και προϊόντων.

“Ζοφερό μέλλον”

Τα χειρότερα έρχονται. Σύμφωνα με την έκθεση της CIA, oι δανειστές της Ελλάδας απαιτούν από την Αθήνα να εντείνει τις προσπάθειές της το 2011 για αύξηση της είσπραξης των φόρων, μετοχοποιήσεις στις δημόσιες επιχειρήσεις, καθώς και τη συγκράτηση των δαπανών υγείας, ενώ σκοπεύουν να δώσουν στην Ελλάδα περισσότερο χρόνο για την αποπληρωμή του δανείου από το την ΕΕ και ΔΝΤ.

Η Ελλάδα ανταποκρίθηκε εισάγοντας μείζονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά “οι επενδυτές εξακολουθούν να αναρωτιούνται εάν η Ελλάδα μπορεί να στηρίξει τις προσπάθειες δημοσιονομικής προσαρμογής απέναντι σε μια ζοφερή οικονομική προοπτική και στη λαϊκή δυσαρέσκεια”.

Στην έκθεση γίνεται εκτενής αναφορά και σε όσα προηγήθηκαν της οικονομικής κρίσης. Υπερτονίζεται το «μαγείρεμα» των αριθμών και η απώλεια της αξιοπιστίας ενώ ουσιαστικά, στην έκθεση αυτή δικαιώνονται και οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης για τις απανωτές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας στις οποίες προέβησαν.

Επικρίνονται τέλος συλλήβδην οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2009 και εξής «για την αποτυχία τους να ελέγξουν την αύξηση των ελλειμμάτων», εξαιτίας της ανικανότητας του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και την σπατάλη του δημοσίου χρήματος.

Το διαβάσαμε από το: Η CIA απορεί που δεν έγινε ακόμα … μπάχαλο στην Ελλάδα!http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/05/cia_23.html#ixzz2ExPYcAbP

Αναρτήθηκε από Γεράκι του Αιγαίου

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

ΚΡΑΥΓΉ ΑΓΩΝΊΑΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΊΤΗ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΌ ΣΊΣΑ (SHISHA)

 

Ἐν τῇ ποιμαντικῇ ἡμῶν προσπαθείᾳ ὅπως εὐαισθητοποιήσωμεν πάντας, γονεῖς, κοινωνίαν, πολιτικόν σύστημα, ἐκπαιδευτικήν κοινότητα μεταφέρομεν ἐναγωνίως τάς ὑπευθύνους καί ἐξόχως σοβαράς δηλώσεις διά τῶν ὁποίων κατηγγέλθη εἰς τήν Ἐπιτροπήν Κοινωνικῶν Ὑποθέσεων τοῦ Κοινοβουλίου ἀπό τήν Μονάδα Ἀπεξαρτήσεως Τοξικομανῶν τοῦ Ψυχιατρικοῦ Νοσοκομείου Ἀθηνῶν (18 ΑΝΩ κ. Κατερίνα Μάτσα) δηλώσεις πού ἐπεβεβαίωσεν ἡ ἐπιστημονική ὑπεύθυνος τοῦ Ἐθνικοῦ Κέντρου Τεκμηριώσεως καί Πληροφορήσεως διά τά Ναρκωτικά κ. Μανίνα Τερζίδου, διά τήν ἐμφάνισιν μιᾶς νέας τρομακτικῆς ἐμβελείας καί δράσεως ναρκωτικῆς καί διεγερτικῆς οὐσίας ἡ ὁποία εἶναι πολύ ἰσχυροτέρα τῆς ἡρωΐνης κατά 10 φοράς, ὀνομάζεται Σίσα καί πωλεῖται εἰς εὐτελιστικήν τιμήν.
 

Τό νέον συνθετικόν αὐτό ναρκωτικόν διαλύει τόν ὁργανισμόν εἰς πολύ σύντομον χρόνον, προκαλεῖ τρομακτικήν ὑπερδιέγερσι καί μανίαν παραβατικότητος, δημιουργεῖ ψευδαισθή-σεις, ἰσχυράν ἐπιθετικότητα καί τρομακτικήν νευρικότητα. 

Ἀποτελεῖται ἀπό κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη μέ προσμίξεις διεγερτικῶν καί τοξικῶν οὐσιῶν ὅπως οἰνοπνεύματος, χλωρίνης, ἀκόμη καί ὑγρῶν ἀπό μπαταρίες αὐτοκινήτων.
 

Κατηγγέλθη δυστυχῶς τό τρομακτικόν ὅτι ἔφηβοι 14 καί 15 ἐτῶν κάμνουν χρήσιν αὐτοῦ τοῦ ὑπεράγαν ἐθιστικοῦ ναρκωτικοῦ τό ὁποῖον προκαλεῖ σοβαροτάτας παρενεργείας εἰς τούς ὀργανισμούς των προκαλοῦν σοβαροτάτας βλάβας εἰς ζωτικά ὄργανα τοῦ σώματος. Ἡ λέξις «Σίσα» (Shisha) προέρχεται ἀπό τήν Περσικήν λέξιν Shishe (Σίσε) πού σημαίνει ὕαλος καί ἀποτελεῖ τόν κοινόν ὅρον διά τό σύστημα εἰσπνοῆς καπνοῦ πού ἐπικρατεῖ εἰς τάς Ἀραβικάς χώρας.
 

Μεταφέρομεν τούς συγκλονιστικούς λόγους τῆς κ. Κατερίνας Μάτσα «Ναί τό Σίσα εἶναι τό ἀντίστοιχο «πάκο» τῆς Ἀργεντινῆς ὅταν ξεκίνησε ἐκεῖ ἡ οἰκονομική κρίσις, ναρκωτικό πού ἐξόντωσε μία ὁλόκληρη γενεά ἀνθρώπων καί τό Σίσα εἶναι φθηνό... καί βγῆκε στήν ἀγορά γιά νά ὀφεληθοῦν καί οἱ ἔμποροι καί οἱ πολιτικοί. 

Γιά τήν νεολαία πού δέν ἔχει κανένα παρόν καί μέλλον καί ἔχει μεγάλη ὀργή γιά τήν κατάσταση καί πρέπει νά μήν ἐκφρασθεῖ πολιτικά καί συλλογικά... Εἴμαστε σέ μία ἐποχή πού οἱ ζωές χιλιάδων παιδιῶν κινδυνεύουν».
 

Ἀναφέροντες ὅλα τά ἀνωτέρω μετά πολλῆς φρίκης ἑνώνομεν τήν ποιμαντικήν ἡμῶν ἀγωνίαν μέ τήν ἰσχυράν φωνήν τῶν ἐπιστημόνων καί καλοῦμεν εἰς εὐαισθητοποίησιν πάντας ἐπαναλαμβάνοντες τήν φοβεράν ρῆσιν τοῦ Ντοστογιέφκυ ὅτι: «χωρίς Θεόν ὅλα ἐπιτρέπονται» καί ὅτι ἡ κατακρήμνισις τῶν ἀξιῶν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἡ ἀπεμπόλισις καί καταδολίευσις τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας του καί ἡ αὐτοκαταστροφική μανία μέ τήν δημιουργία ψευδεπιγράφων καί φαντασιακῶν καταστάσεων ἠδονισμοῦ εἶναι τό ἀπότοκον καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀθεϊστικῆς καί μηδενιστικῆς προπαγάνδας. 

Ὅθεν στεντορείᾳ φωνῇ παρακαλοῦμεν νά ὁδηγηθῆ ὑπευθύνως ἡ νέα γενεά εἰς τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτήν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν πού ἀποτελεῖ τήν μόνην ὑπαρκτήν ἐγγύησιν ἐλευθερίας καί ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἐπιγνώσεως τοῦ πολυσημάντου καί μοναδικοῦ χαρακτῆρος του ἐντός τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Μετ᾿ εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Αυτός είναι ο «οικονομικός δολοφόνος» που έχει απομυζήσει πολλές χώρες...

Ο Πολ Σίνγκερ θέλει να (ξανα)πτωχεύσει την Αργεντινή...

Λέγεται Πολ Σίνγκερ κι έχει τη φήμη του «οικονομικού δολοφόνου», αφού σε όποια χώρα πατάει το πόδι του, αμέσως μετά αυτή… του χρωστάει.

Τώρα ο Αμερικανός τυχοδιώκτης μεγαλοεπενδυτής και ιδρυτής του hedge fund Elliot Associates (το οποίο αποκαλείται «ένα από τα πιο αδίστακτα όρνια» των διεθνών χρηματαγορών) απειλεί με μια δεύτερη χρεοκοπία την Αργεντινή.

Ο 68χρονος κερδοσκόπος συνέλαβε στα μέσα της δεκαετίας του '90 την ιδέα για ένα νέο τύπο hedge fund, του λεγόμενου επενδυτικού ταμείου-«όρνεο», που απομυζεί μεγάλα χρηματικά ποσά από φτωχές χώρες με χρέος υπό αναδιάρθρωση.

Το κόλπο είναι απλό: αγοράζει τους τίτλους πάμφθηνα από τρίτους και στη συνέχεια αρχίζει δικαστικό αγώνα, συνήθως σε δικαστήρια της Νέας Υόρκης, του Χονγκ Κονγκ ή του Λονδίνου, όπου η νομοθεσία και οι δικαστές ευνοούν τους κερδοσκόπους. Στόχος είναι να εξαναγκαστεί δικαστικά το δύσμοιρο κράτος-χρεώστης να αποπληρώσει το σύνολο της ονομαστικής αξίας των τίτλων.

Στο ενεργητικό του ο Σίνγκερ έχει αρκετές υποθέσεις απομύζησης χωρών με προβληματικές οικονομίες, όπως τότε που κατάφερε να βγάλει 500% κέρδος από την κυβέρνηση του Περού κάνοντάς της αλλεπάλληλες αγωγές. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έλαβε από το Περού 45 εκ. ευρώ για ένα χρέος που είχε πληρώσει μόλις 9 εκ. ευρώ: κι όλα αυτά από ένα κράτος όπου το 38% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και ο παιδικός υποσιτισμός είναι στο 18,3%.

Ο ίδιος Αμερικανός κερδοσκόπος απειλεί τώρα την Αργεντινή. Όταν το 2001 η Αργεντινή χρεοκόπησε, η εταιρεία NML Capital Ltd, θυγατρική της Elliot Associates, αγόρασε τουλάχιστον 182 εκ. δολ.  (140 εκ. ευρώ) αργεντινικού χρέους προς 15-30 σεντ το ευρώ. Μέχρι το 2005 η χώρα είχε έρθει σε συμφωνία με το 75% των κατόχων ομολόγων της χώρας για κούρεμα, ώστε να τους πληρώσει το 30% της αξίας του. Ιδιοκτήτης των περισσότερων ομολόγων που αρνήθηκαν το κούρεμα είναι η NML Capital Ltd, που πιέζει αδιαλείπτως το Μπουένος Άιρες να πληρώσει.

Η Elliott Associates αποτελεί, άλλωστε, την ισχυρότερη συνιστώσα της ATFA, της διαβόητης «Αμερικανικής Ομάδας Κρούσης για την Αργεντινή» (American Task Force Argentina), δηλαδή των Αμερικανών δανειστών της λατινοαμερικανικής χώρας που διεκδικούν να πληρωθούν στο ακέραιο τα αργεντίνικα ομόλογα.

Όπως είναι γνωστό, δικαστήριο της Νέας Υόρκης απεφάνθη προ ημερών πως η Αργεντινή οφείλει έως τις 15 Δεκεμβρίου να καταβάλει 1,3 δισ. δολ. (1 δισ. ευρώ) στους ομολογιούχους που είχαν επιλέξει να μη συμμετάσχουν στις δύο αναδιαρθρώσεις χρέους του παρελθόντος (τα έτη 2005 και 2010).

Η άκρως αμφιλεγόμενη απόφαση δεν αποτελεί μόνο νίκη της Elliott Associates, αλλά κι απόδειξη των ισχυρών δεσμών της εταιρείας με την αμερικανική πολιτική εξουσία.

Και κάτι τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, αυτή η εταιρεία του αδίστακτου «επενδυτή» Σίνγκερ στις αρχές του 2012 αγόρασε πολύ φθηνά ελληνικό χρέος (πριν από το PSI) και κατόπιν έβγαλε κέρδη, επωφελούμενη από διακανονισμό που ακολούθησε.

Πηγή: Το Βήμα

Περισσότερα: Αυτός είναι ο «οικονομικός δολοφόνος» που έχει απομυζήσει πολλές χώρες... | E-Radio.gr Blog 

ΒΙΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΟΙ: Τα σφάλματα της Ελλάδας, τα «κατηγορώ» των ευρωπαίων πολιτών, η τευτονική αλαζονεία, το σενάριο της εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, οι δυνατότητες της Ευρώπης, το εθνικό νόμισμα και το μέλλον της πατρίδας μας μετά το τέλος της κρίσης

“Είναι πραγματικά απίστευτο, δεν είναι εύκολο δηλαδή να κατανοήσει κανείς το πώς κατάφερε η Πολιτική μίας τόσο πλούσιας χώρας, όπως η Ελλάδα, να την οδηγήσει στην αδυναμία πληρωμών των οφειλών της - από εκεί, αμέσως μετά, χωρίς ουσιαστικά την παραμικρή προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης δανεισμού (την οποία μόνοι μας προκαλέσαμε), στα νύχια του ΔΝΤ. Πόσο μάλλον όταν η «διαχείριση» του ελάχιστου συγκριτικά συνολικού χρέους της, δημοσίου και ιδιωτικού, ήταν κάτι παραπάνω από εφικτή – όπως έχει στο παρελθόν επισημάνει ακόμη και η τράπεζα των τραπεζών. 

Είναι εμφανές λοιπόν ότι, η Ελλάδα έχει, από δεκαετίες τώρα, ένα τεράστιο «έλλειμμα διακυβέρνησης», το οποίο δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της εκάστοτε ηγετικής της ομάδας. Δυστυχώς, εδώ ακριβώς αποτυγχάνει διαχρονικά η χώρα μας η οποία, κατά τα φαινόμενα, δεν διαθέτει έναν ικανό και επαρκή «κρατικό μηχανισμό» - γεγονός που μας οδηγεί στο οδυνηρό συμπέρασμα ότι, μόνο η «δημιουργική καταστροφή» του υφιστάμενου μηχανισμού, ενδεχομένως με τη βοήθεια της χρεοκοπίας, θα μπορούσε να «επιφέρει» την απαιτούμενη αλλαγή του”.   

Ανάλυση

Όπως φαίνεται οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν την Ελλάδα, κατηγορώντας την εύλογα ότι, «άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου» –αφού χρησιμοποιήθηκε ως ο Δούρειος Ίππος, με τη βοήθεια του οποίου εισέβαλλε το ΔΝΤ στη Ευρωζώνη, «πυροδοτώντας» την τεράστια κρίση χρέους, βιώσιμου δανεισμού και τραπεζών που βιώνουμε.

Δυστυχώς, το ότι η μοιραία «κερκόπορτα» ανοίχθηκε ερήμην των Ελλήνων, από τον τότε πρωθυπουργό τους, δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν Ευρωπαίο - επειδή δεν διαχωρίζεται ποτέ η χώρα, από τους εκάστοτε εκπροσώπους της (ενδεχομένως σωστά, με την έννοια πως οι πολίτες επιλέγουν την ηγεσία τους – όπου δυστυχώς κανένας δεν ενδιαφέρεται, σχετικά με το εάν είχαν στη διάθεση τους ορθολογικότερες επιλογές).  

Οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν ανάλογα την πρωσική Γερμανία, η οποία απαίτησε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας – με αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί από τους «εισβολείς» σκόπιμα, για πρώτη φορά, η αλληλεγγύη, καθώς επίσης η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος της.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να τονίσουμε ότι, η αντιμετώπιση του ευρώ απλά και μόνο σαν ένα νόμισμα, με επακόλουθο τη σύγκριση του (πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα) με τα εκάστοτε εθνικά νομίσματα, αποτελεί ένα «κρίσιμο», καίριο λάθος – αφού το «ζητούμενο» δεν ήταν ποτέ το κοινό νόμισμα, αλλά η Ευρωπαϊκή ιδέα και η συνοχή της ηπείρου μας. Ειδικότερα το ότι, είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσουν, να διατηρήσουν καλύτερα το βιοτικό τους επίπεδο τα ευρωπαϊκά κράτη χωριστά μεταξύ τους, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης – πόσο μάλλον όταν η Ευρώπη συνιστά ένα συνεχώς μειούμενο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ ευρίσκεται απέναντι σε πολύ μεγάλες, συνεκτικές δυνάμεις, όπως οι Η.Π.Α. και η Κίνα.

Περαιτέρω, οι Ευρωπαίοι εύλογα δεν συγχωρούν την Ελλάδα, κατηγορώντας την ότι δεν σεβάστηκε αυτά που υπέγραψε το 2010 – το πρώτο μνημόνιο δηλαδή, με το οποίο ψηφίσθηκαν από τη Βουλή κάποια συγκεκριμένα μέτρα, που όμως ποτέ δεν εφαρμόσθηκαν (σκόπιμα μάλλον). Προφανώς έχουν απόλυτο δίκιο αφού, ανεξάρτητα από το εάν τα μέτρα αυτά ήτανοικονομικά σωστά ή όχι, όταν τα αποδέχεται μία χώρα οφείλει να τα τηρεί – με απόλυτη «ευλάβεια» και ενδεχομένως κάνοντας περισσότερα, από αυτά που την υποχρεώνουν (αν και, κατά την άποψη μας, δεν έπρεπε να είχε υπογραφεί κανένα μνημόνιο).  

Την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν τη Γερμανία, επειδή δεν σεβάστηκε ποτέ έγκαιρα τις υποχρεώσεις που ανέλαβε – καθυστερώντας απαράδεκτα τις αποφάσεις που αφορούσαν την Ελλάδα (καταρχήν το 2010, για να προλάβουν οι δικές της τράπεζες να «απεγκλωβιστούν» από τα δάνεια τους προς τη χώρα μας, να πουλήσουν τα ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους δηλαδή και στη συνέχεια για άλλους λόγους - σαδιστικούς εν μέρει).  

Στα πλαίσια αυτά, η χρησιμοποίηση της Ελλάδας εκ μέρους της Γερμανίας, ως το ιδανικό υποψήφιο θύμα για τον παραδειγματισμό και τη υποταγή των υπολοίπων κρατών-μελών της Ευρωζώνης, ξεπέρασε κάθε ανεκτό όριο – με αποτέλεσμα να προκληθεί μία τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στην Ευρωζώνη, καθώς επίσης να εμφανισθούν μη αλληλέγγυες όλες οι χώρες μεταξύ τους, προκαλώντας τις συνεχείς επιθέσεις των αγορών.   

Συνεχίζοντας, οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν σήμερα την Ελλάδα, πολύ σωστά, επειδή αποδέχεται χωρίς καμία διαμαρτυρία τον απίστευτο εξευτελισμό της από την πρωσική Γερμανία – ζητιανεύοντας στην κυριολεξία για τις δόσεις της ντροπής, επιτρέποντας στην καγκελάριο να την «λυπάται» δημόσια (λέγοντας χαιρέκακα πως την προβληματίζει η αδυναμία της Ελλάδας να πληρώσει μισθούς και συντάξεις), θυσιάζοντας τη βιωσιμότητα των Ελλήνων στο βωμό του χρέους και ψηφίζοντας οτιδήποτε της ζητηθεί, στα πλαίσια της γνωστής πολιτικής των υποκλίσεων και της δουλικής υποτέλειας, η οποία χαρακτηρίζει τις κυβερνήσεις της των τελευταίων ετών.

Στο σημείο αυτό, όταν αρκετά ελληνικά ΜΜΕ προγραμματίζουν ειδικές εκπομπές για το θέμα της δόσης των 31,5 δις € (ως συνήθως, με τη συμμετοχή ορισμένων «συμπλεγματικών πολιτικών» ή/και πλανόδιων «διανοητών», οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να «τριγυρίζουν» σχεδόν καθημερινά στα τηλεοπτικά κανάλια και στα ραδιόφωνα, σκλάβοι του εθισμού και της ανάγκης τους για αναγνωρισιμότητα), αιτιολογούμε απόλυτα τις κατηγορίες των Ευρωπαίων – τείνοντας να πεισθούμε δυστυχώς ότι, δεν μας αξίζει η Ευρώπη, ενώ «υποβιβάζουμε» τον πολιτισμό της, παραμένοντας εντός της. Η αγένεια που χαρακτηρίζει την κοινωνική συμπεριφορά μας, η έλλειψη σεβασμού προς τους άλλους, η δημαγωγία, η μη τήρηση των κανόνων εις βάρος της ελευθερίας των υπολοίπων και διάφορα άλλα, δεν συνηγορούν δυστυχώς υπέρ του επιπέδου του πολιτισμού μας.    

Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν τη Γερμανία, επειδή δεν σέβεται καθόλου τις υποσχέσεις της – όπως τεκμηριώνεται από τη μη καταβολή των ήδη αποφασισμένων, των ληξιπρόθεσμων ουσιαστικά δόσεων προς την Ελλάδα (31,5 δις €, 5 δις € κοκ.). Φυσικά δεν επικροτούν σε καμία περίπτωση την αλαζονεία της, θεωρώντας πως, αργά ή γρήγορα, θα την πληρώσει πολύ ακριβά – ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν με προβληματισμό τις ηγεμονικές της βλέψεις, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η χώρα αυτή (και όχι «κάποιοι ναζί»), οδήγησε τον πλανήτη σε δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους.  

Περαιτέρω, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν εύλογα την Ελλάδα για την διαπλοκή και την υπερβολική διαφθορά που διαπιστώνουν - ειδικά όσον αφορά την πολιτική και την οικονομική της ελίτ. Ταυτόχρονα, κατακρίνουν τη Γερμανία για το ότι «στεγάζει» και καλύπτει τους μεγαλύτερους διαφθορείς παγκοσμίως – τη βιομηχανική της ελίτ η οποία, παρά το ότι χρηματίζει και διαφθείρει τους πάντες σε ολόκληρο τον πλανήτη, έχει ιδρύσει στο Βερολίνο την οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια» (στην οποία συμμετέχουν όλοι οι διαφθορείς, όπως έχουμε αναλύσει σε παλαιότερο κείμενο μας). 

Στα πλαίσια αυτά, το ότι η Ελλάδα εφάρμοσε μόνο τις οριζόντιες περικοπές των μισθών και συντάξεων, σε συνδυασμό με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, τα πλέον «αιμοβόρα» δηλαδή σημεία του προγράμματος λιτότητας που της επιβλήθηκε, χωρίς οι κυβερνήσεις της να ενδιαφερθούν καθόλου για την εξαθλίωση και τη φτώχεια των πολιτών της πατρίδας τους, δεν είναι στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της – αντίθετα, προκαλεί την απέχθεια των Ευρωπαίων, ειδικά όταν συνοδεύεται από την εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικρατεί στη χώρα μας, η οποία νομιμοποιεί εκ των πραγμάτων την πολιτική της ηγεσία.

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι, το πρόβλημα της πατρίδας μας είναι κυρίως πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό – ενώ το οικονομικό έρχεται σε δεύτερη μοίρα, αφού πρόκειται ουσιαστικά για ένα πρόβλημα διαχείρισης, προερχόμενο από τη δομή του συστήματος (οικονομική ολιγαρχία, πολιτική κομματικοκρατία, έλλειμμα επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου κοκ.), καθώς επίσης από την «αποστασιοποίηση» και την «αδράνεια των μαζών».    

Από την πλευρά της Γερμανίας τώρα, η ενδυνάμωση του επεκτατικού κράτους με τη βοήθεια των φορολογικών επιδρομών και της λεηλασίας των πολιτών του από μία οικονομική αστυνομία, η οποία ελάχιστα διαφέρει από τα SS που γνωρίσαμε στο παρελθόν, αντιμετωπίζεται με φόβο από τους Ευρωπαίους – ειδικά από τους Γάλλους, οι οποίοι μάλλον δεν διατηρούν πια την ουτοπία της ανίκητης «γραμμής Μαζινό» (το ευρώ σήμερα), η οποία θα προστατεύσει τα γαλλικά σύνορα από τους αμετανόητους γείτονες τους.  

Συνεχίζοντας, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν την Ελλάδα για «αφερεγγυότητα», επειδή δεν θέλει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της, παρά το ότι μπορεί (με κριτήριο την ιδιωτική της περιουσία, τον υπόγειο πλούτο κλπ.) – ισχυριζόμενη πως τα χρέη της είναι «μη βιώσιμα» ή επαχθή, αν και είναι αδύνατον να τεκμηριωθούν αντικειμενικά ως τέτοια (άρθρο μας).

Ταυτόχρονα, κατηγορούν τη Γερμανία για εκβιασμό της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας - με τη βοήθεια των στοιχείων που έχει στη διάθεση της, εις βάρος ορισμένων πολιτικών και κομμάτων εξουσίας (Siemens κλπ.). Επίσης για το ότι λειτουργείμερκαντιλιστικά, κερδίζοντας εις βάρος των «εταίρων» της τόσο από τις εξαγωγές (διατηρώντας παράλληλα χαμηλή την εσωτερική της ζήτηση και τις εισαγωγές), όσο και από τον τοκογλυφικό δανεισμό τους.

Τέλος, στο θέμα της φοροδιαφυγής δεν αναφερόμαστε καθόλου, επειδή αφενός μεν χρησιμοποιείται για τη «χειραγώγηση» των μαζών (μόνο οι «μικροί» και οι ανόητοι φοροδιαφεύγουν), αφετέρου επισκιάζεται από την «φοροαποφυγή» των πολυεθνικών – η οποία αποτελεί τη «μάστιγα» ολόκληρου του πλανήτη και όχι μόνο της Ελλάδας ή της Γερμανίας.       

Ολοκληρώνοντας, με κριτήριο τα παραπάνω, η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί αντάξια του ευρώ – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι, η Ευρωζώνη κινδυνεύει από την πατρίδα μας.

Δυστυχώς όμως, παρά το ότι είχαμε ανέκαθεν την άποψη πως η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα το 2001, ενώ στη συνέχεια, αφού έκανε δηλαδή το σφάλμα, δεν προσπάθησε να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της, θεωρούμε ότι είναι πλέον «εγκλωβισμένη» στην Ευρωζώνη - με την έννοια πως τυχόν έξοδος της, με την υιοθέτηση της δραχμής και τη «νομοτελειακή» χρεοκοπία της, θα αποτελούσε ένα απόλυτα καταστροφικό σενάριο (κυρίως μετά την υπογραφή του PSI, με βάση το οποίο δεν μπορεί πλέον να μετατρέψει το εξωτερικό χρέος της σε δραχμές).

Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία, η οποία δεν είναι επίσης αντάξια του ευρώ – μία χώρα όμως από την οποία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, κινδυνεύει πολύ σοβαρά η Ευρωζώνη. Στα πλαίσια αυτά είναι ίσως σκόπιμο να παραθέσουμε το σενάριο τηςεξόδου της Γερμανίας – αφού είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι, είναι επίσης εγκλωβισμένη στο ευρώ, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την Ελλάδα (πηγή: G. Horn, με παρεμβάσεις).

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Υποθετικά η Γερμανία αποφασίζει να εγκαταλείψει μονομερώς την Ευρωζώνη – με τη θέληση της φυσικά, αφού διαφορετικά δεν μπορεί να την «αποβάλλει» κανένας. Όπως και στο σενάριο εξόδου της Ελλάδας (άρθρο μας), επιλέγεται η υιοθέτηση του μάρκου, με μία σχέση ανταλλαγής 1:1 – έτσι ώστε να είναι εύκολη και γρήγορη η διαδικασία.

Η απόφαση της εξόδου, η οποία έχει φυσικά προετοιμασθεί μεθοδικά και κρυφά, ανακοινώνεται από την καγκελάριο μία Παρασκευή βράδυ – μετά το κλείσιμο της Wall Street, έτσι ώστε να μην δημιουργηθεί αναστάτωση στις αγορές. Πρώτη ενέργεια είναι η αποχώρηση του προέδρου της κεντρικής τράπεζας της από το συμβούλιο της ΕΚΤ – στο οποίο δεν μπορεί πλέον να συμμετέχει.

Οι χρηματαγορές είναι φυσικά οι πρώτες που αντιδρούν τη Δευτέρα, απολύτως πεπεισμένες ότι, το μάρκο θα ανατιμηθεί τόσο απέναντι στο ευρώ, όσο και στο δολάριο – με αποτέλεσμα την αυξημένη εισροή χρημάτων στη Γερμανία (μετοχές, ομόλογα, συνάλλαγμα κλπ.), κυρίως από τις χώρες της Ευρωζώνης.

Σαν αποτέλεσμα της κατακόρυφης αύξησης της ρευστότητας στη Γερμανία, της μεγάλης εισροής χρημάτων δηλαδή, το μάρκο ανατιμάται ραγδαία – τουλάχιστον κατά 40%, παρά το ότι δεν θα έπρεπε να υπερβεί το 1,20 με κριτήριο την συγκριτική ανταγωνιστικότητα της. Επομένως, για να αγοράσει κανείς πια ένα μάρκο, θα πρέπει να δώσει 1,40 ευρώ – αντί του ενός ευρώ, με το οποίο ανταλλάχθηκε αρχικά.

Σε όρους υποτιμημένου ευρώ λοιπόν, τα διάφορα περιουσιακά στοιχεία που ήταν ήδη τοποθετημένα στη Γερμανία (για παράδειγμα, οι απαιτήσεις των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης), χάνουν σημαντικά σε αξία. Ταυτόχρονα, μειώνεται η αξία (σε όρους ευρώ) των κρατικών εγγυήσεων της Γερμανίας στους μηχανισμούς στήριξης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης οι οφειλές της στο ευρωσύστημα (Target II).

Παράλληλα, η Γερμανία απαιτεί την άμεση εξόφληση των απαιτήσεων της κεντρικής τράπεζας της από το ευρωσύστημα– ένα ποσόν που υπερβαίνει τα 700 δις € (κάτω από τα 500 δις πλέον σε όρους μάρκου), δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην ΕΚΤ. 

Η ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Αμέσως μετά την ξαφνική έξοδο της Γερμανίας, στις χρηματοπιστωτικές αγορές της υπόλοιπης Ευρωζώνης επικρατεί το απόλυτο χάος. Μεταξύ άλλων, τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας, της Κύπρου κλπ. αυξάνονται ραγδαία - με αποτέλεσμα η ΕΚΤ, η οποία φυσικά μεταφέρει αμέσως την έδρα της από τη Φρανκφούρτη στις Βρυξέλλες, να ανακοινώσει την αγορά απεριόριστων ποσοτήτων ομολόγων των κρατών-μελών της.

Η ενέργεια της αυτή πετυχαίνει τα αναμενόμενα, οπότε οι αγορές ομολόγων ηρεμούν και τα επιτόκια δανεισμού της Ευρωζώνης περιορίζονται – αν και η αξία τους πλέον, σε όρους μάρκου, μειώνεται σημαντικά. Η Γερμανία βέβαια το είχε προβλέψει, φροντίζοντας να έχει πουλήσει τα περισσότερα ομόλογα δημοσίου των «εταίρων» της, τα οποία είχαν στην κατοχή τους οι τράπεζες και οι δημόσιοι οργανισμοί της.  

Στη συνέχεια, η ΕΚΤ αποφασίζει να πληρώσει αμέσως όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Target II), με φρεσκοτυπωμένα Ευρώ – τα οποία έχουν ήδη χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους, σε όρους μάρκου, με αποτέλεσμα η Bundesbank να εγγράψει σημαντικότατες ζημίες στον ισολογισμό της.

Το ίδιο συμβαίνει και με την αποπληρωμή των απαιτήσεων της Γερμανίας από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθερότητας – οπότε το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, σε όρους μάρκου, αυξάνεται ανάλογα.

Παράλληλα, οι υπόλοιπες απαιτήσεις της Γερμανίας, τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού της τομέα, από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, σε όρους μάρκου, μειώνονται αντίστοιχα – δημιουργώντας αρκετά μεγάλα προβλήματα σε ολόκληρη την οικονομία της, επειδή οι απαιτήσεις της είναι μεγαλύτερες από τις υποχρεώσεις της (οφειλές).  

Εν τούτοις, η Γερμανία νοιώθει πια ήσυχη – αφού, ευρισκόμενη εκτός της Ευρωζώνης (και της ΕΕ, αφού καμία χώρα δεν μπορεί να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, παραμένοντας μέλος της ΕΕ), δεν είναι εκτεθειμένη στην κρίση χρέους της, ούτε είναι υποχρεωμένη να βοηθήσει κανέναν (η ευγνωμοσύνη και η αλληλεγγύη δεν είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της).

ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

Λίγες εβδομάδες μετά την απόδραση της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η βαριά βιομηχανία της (αυτοκίνητα κλπ.), διαπιστώνει πτώση των πωλήσεων της στην ΕΕ – στην οποία εξάγει το 70% σχεδόν των προϊόντων της. Η αιτία είναι η ισχυρή ανατίμηση του μάρκου, η οποία καθιστά τα γερμανικά προϊόντα πολύ ακριβά για τα υπόλοιπα κράτη – με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις της χώρας να υποχρεωθούν σε απολύσεις, οι οποίες αυξάνουν τα ποσοστά ανεργίας.

Η ανεργία τώρα αφενός μεν αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες, επιδεινώνοντας τα μεγέθη του προϋπολογισμού, αφετέρου μειώνει την εσωτερική ζήτηση – οπότε περιορίζονται τα έσοδα του δημοσίου, με τα ελλείμματα που προκαλούνται να εκβάλλουν στο δημόσιο χρέος.

Για να ανταπεξέλθει λοιπόν η Γερμανία με το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει, υποχρεώνεται σε μειώσεις των μισθών των εργαζομένων της (εσωτερική υποτίμηση), περιορίζοντας το κοινωνικό κράτος – με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με κοινωνικές αναταραχές στο εσωτερικό της. 

Την ίδια εποχή, στις χώρες της Ευρωζώνης, στις οποίες πλέον ηγείται έντιμα η Γαλλία, αποφασίζεται η εφαρμογή μίας ήπιαςπολιτικής λιτότητας, σε συνδυασμό με στοχευμένες αναπτυξιακές ενέργειες – με τη βοήθεια της έκδοσης ευρωομολόγων, με τα οποία χρηματοδοτείται ένα μέρος του δημοσίου χρέους των περισσοτέρων κρατών, υποχρεώνοντας «de facto» τις αγορές να δανείζουν τα υπόλοιπα, με βιώσιμα επιτόκια. 

Περαιτέρω, επιλέγεται η υιοθέτηση της γαλλικής πρότασης – με βάση την οποία δεν προωθείται η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), αλλά η ένωση ανεξάρτητων μεταξύ τους κρατών – όπου η δημοσιονομική ένωση αντικαθίσταται, κατά κάποιον τρόπο, με μία κοινά αποδεκτή συμφωνία δημοσιονομικής σταθερότητας.

Αμέσως μετά, τα κράτη-μέλη καταθέτουν το μερίδιο της Γερμανίας στο ESM - το οποίο εξελίσσουν σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (ΕΝΤ), κατά τα πρότυπα του ΔΝΤ πριν από το 1970 (άρθρο μας). Φυσικά διώχνουν το ΔΝΤ από την επικράτεια τους – αν και η συμπεριφορά του πλέον, «υποκινούμενη» από τα τεράστια προβλήματα τα υπερδύναμης, καθώς επίσης από τα δικά του (το 2006, ο μοναδικός «πελάτης» του ήταν η Τουρκία), έχει αλλάξει ριζικά. 

Παράλληλα, απαγορεύονται πια οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες (δημιουργία πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών) – με το ΕΝΤ, το οποίο επιβλέπει την οικονομική λειτουργία των κρατών της ΕΕ, να υποχρεώνει εκείνες τις χώρες, οι οποίες εμφανίζουν πλεονάσματα στα ισοζύγια τους, να τα μεταφέρουν στο κοινό ταμείο που διατηρεί το ίδιο (ΕΝΤ) στην ΕΚΤ.

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Η ΕΚΤ ανακοινώνει τη διατήρηση του πληθωρισμού στα επίπεδα του 2%, αφού έχουν πάψει πλέον να αυξάνονται τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη των κρατών-μελών της Ευρωζώνης – με την οικονομία να σταθεροποιείται και με την ανάπτυξη να επανέρχεται σιγά-σιγά.

Αμέσως μετά, η γερμανική κεντρική τράπεζα κατά την προσφιλή, αλαζονική της συμπεριφορά, τοποθετεί το δικό της στόχο για τον πληθωρισμό στο 1% - αυξάνοντας τα βασικά επιτόκια, για να το επιτύχει.

Κατ’ επακόλουθο, ανατιμάται το μάρκο απέναντι στο ευρώ, με αποτέλεσμα να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι εξαγωγές της Γερμανίας, να περιορισθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της και να μηδενισθούν σχεδόν τα πλεονάσματα, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της.

Η άνοδος της ανεργίας συνεχίζεται και η Γερμανία οδηγείται στο φαύλο κύκλο της ύφεσης - όπου η μειωμένη ζήτηση οδηγεί σε περαιτέρω αύξηση της ανεργίας, στην απροθυμία για επενδύσεις, καθώς επίσης στη μεγέθυνση των ελλειμμάτων και του χρέους. Το αποτέλεσμα είναι η «εκτίναξη» των επιτοκίων δανεισμού του δημοσίου, καθώς επίσης των επιχειρήσεων της χώρας, η οποία οδηγείται στην παγίδα ρευστότητας – παράλληλα, η μείωση (διολύσθιση) της ισοτιμίας του μάρκου απέναντι στις ισχυρότερες οικονομίες.

Στα πλαίσια αυτά, οι βιομηχανικές επιχειρήσεις της ανακοινώνουν τη μεταφορά μεγάλου μέρους της παραγωγής τους στην υπόλοιπη Ευρώπη – αφού αφενός μεν η γερμανική αγορά είναι πολύ μικρή για τα προϊόντα τους, αφετέρου δε χρειάζονται σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (χωρίς δηλαδή το φόβο των συνεχών ανατιμήσεων και υποτιμήσεων του νομίσματος τους).

Το γεγονός αυτό αυξάνει ξανά τις δαπάνες του προϋπολογισμού της χώρας λόγω της ανεργίας, μειώνει τα φορολογικά έσοδα και μεγεθύνει το δημόσιο χρέος - οπότε η Γερμανία αναγκάζεται να αυξήσει τους φορολογικούς συντελεστές των επιχειρήσεων και των εργαζομένων της, με αποτέλεσμα να ενταθεί η μετανάστευση τους στο εξωτερικό κοκ. 

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Η οικονομία της Ευρωζώνης έχει σταθεροποιηθεί – ενώ οι εξαγωγές των πρώην ελλειμματικών οικονομιών της (Ελλάδα, Ισπανία κλπ.), οι οποίες τηρούν πλέον στο ακέραιο τους κοινούς κανόνες και τις μεταξύ τους υποχρεώσεις, αυξάνονται (ειδικά οι εξαγωγές τους στη Γερμανία, η οποία πλέον είναι πολύ λιγότερο ανταγωνιστική από τις ίδιες). Με τον τρόπο αυτό εισάγουν θέσεις εργασίας και μειώνουν τα χρέη τους, δημόσια και ιδιωτικά, εις βάρος της Γερμανίας.  

Αντίθετα, η Γερμανία είναι βυθισμένη σε μία βαθιά ύφεση άνευ προηγουμένου – αντιμετωπίζοντας αύξηση της εγκληματικότητας, μεγάλες απεργίες, κοινωνικές εντάσεις και εξεγέρσεις, οι οποίες επιδεινώνουν συνεχώς τα οικονομικά της μεγέθη.

Μετά από διαδοχικές υποτιμήσεις του νομίσματος της λοιπόν, οι οποίες όμως δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα, λόγω τωνσυναλλαγματικών πολέμων που μαίνονται διεθνώς, περιορίζοντας τις εξαγωγές της προς τις αναπτυσσόμενες αγορές της Κίνας, της Βραζιλίας, της Ρωσίας κοκ., τα χρέη της, ιδιωτικά και δημόσια, είναι πλέον εκτός ελέγχου.

Κατ’ επακόλουθο, το φάντασμα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» επανέρχεται δριμύτερο – με τα ακραία πολιτικά κινήματα (μεταλλάσσουν συνήθως τον πόνο που προέρχεται από τη φτώχεια, σε μίσος, το οποίο εξελίσσεται με τη σειρά του σε μία καταστροφική βία), να ανεβάζουν συνεχώς τα «εκλογικά» ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις.

Επειδή όμως ο πλανήτης έχει μάθει κάποια πράγματα από την ιστορία του, ενώ το μέγεθος της Γερμανίας είναι πλέον πολύ μικρό, συγκριτικά με τις χώρες της Ευρωζώνης, με τη Ρωσία, με τις Η.Π.Α., με την Κίνα κλπ., δεν ακολουθεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά η χρεοκοπία της – η οποία την υποχρεώνει να ζητήσει τη «βοήθεια» των συνδίκων του διαβόλου (ΔΝΤ) και την καταδικάζει σε προτεκτοράτο των δανειστών της (αποκρατικοποιήσεις, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της, υποδούλωση).

Δυστυχώς για την ίδια, η συμπεριφορά των υπολοίπων χωρών απέναντι της δεν είναι πλέον ανάλογη, με αυτήν το 1953 – όπου διέγραψαν μεγάλο μέρος των χρεών της, επιμήκυναν τα υπόλοιπα με χαμηλό επιτόκιο καθώς επίσης με δόσεις ανάλογες με τις εξαγωγές της, της επέτρεψαν να αναβάλλει την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, της προσέφεραν δυνατότητες ανοικοδόμησης της οικονομίας της (σχέδιο Marshall) κοκ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καμία χώρα δεν είναι αλάνθαστη – όπως επίσης κανένα κράτος δεν είναι άτρωτο, απέναντι στις επιθέσεις των αγορών ή στις προδοσίες από το εσωτερικό του. Εκτός αυτού, η υπερχρέωση δεν είναι μία κατάσταση εύκολη στην αντιμετώπιση της – ενώ η χρεοκοπία δεν είναι μία παιδική ασθένεια η οποία, εάν την περάσει κανείς, δεν εμφανίζεται ξανά.

Η σημερινή δεινή θέση άλλωστε της Αργεντινής, το τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο – ενώ αποδεικνύει πως τα πλεονεκτήματα ενός εθνικού νομίσματος και μίας στάσης/άρνησης πληρωμών, είναι εντελώς ουτοπικά.   

Συνεχίζοντας κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εξευτελίζει με τέτοιον τρόπο την πατρίδα μας, απλά και μόνο επειδή οι πολίτες της έκαναν σοβαρότατα λάθη τα τελευταία τριάντα χρόνια – επιλέγοντας ανίκανους ή/και διεφθαρμένους ηγέτες,παράγοντας λιγότερο και καταναλώνοντας περισσότερο, σε μεγάλο βαθμό με χρήματα που δεν τους ανήκαν.

Δυστυχώς τα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου δεν βιώσαμε ούτε την αναγέννηση, ούτε το διαφωτισμό, καθώς επίσης οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που ακολούθησαν, ο εμφύλιος, η φτώχεια και η δικτατορία, κόστισαν πολύ ακριβά στην Ελλάδα – η οποία έχασε κάθε επαφή με τον αρχαίο πολιτισμό της, όσο και αν δεν θέλουμε να το αποδεχθούμε.    

Περαιτέρω, κανένας δεν πρέπει να συγχέει το ευρώ με το ευρωπαϊκό όνειρο της ένωσης ισότιμων κρατών μεταξύ τους -σε συνθήκες αειφόρου ευημερίας, ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας και δημοκρατίας. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι, πρέπει κανείς να υποτάσσεται, επιτρέποντας να τον μειώνουν σε τέτοιο βαθμό, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα και τη Γερμανία – απλά και μόνο για να διατηρήσει τα αμφιλεγόμενα οικονομικά οφέλη ενός κοινού νομίσματος, σε συνθήκες έλλειψης αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού.

Σε κάθε περίπτωση, η εξαιρετικά επώδυνη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν θα ήταν καθόλου αρνητική, εάν διαπιστώναμε πως συνεχίζονται οι προσβολές, η λεηλασία και η εξαθλίωση των Ελλήνων - ενώ εμποδίζεται σκόπιμα η ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία προοπτική για το μέλλον. Επίσης, εάν διαπιστώναμε πως  οδηγούμαστε σε μια γερμανική Ευρώπη και σε ένα 4^ο Ράιχ – γεγονός αυτονόητο, αφού η ελευθερία, η ισότητα και η εθνική κυριαρχία, υπερτερούν της οποιασδήποτε οικονομικής ευημερίας.    

Ολοκληρώνοντας, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι η πατρίδα μας, αφενός μεν θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, αφετέρου θα βγει ενδυναμωμένη από την κρίση - η οποία ήταν δυστυχώς απαραίτητη, κρίνοντας από τα εξαιρετικά σοβαρά πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά της προβλήματα.

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο, η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση να συμβεί εντός της Ενωμένης Ευρώπης – σε καμία περίπτωση όμως εντός μίας γερμανικής Ευρωζώνης, χωρίς κανένα ίχνος ελευθερίας, δημοκρατίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 25. Νοεμβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com     

Facebook   Twitter   Linked in   

                                          

    Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος (μακροοικονομία), πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

casss.gr