Πολλοί ακούν για τον «Μεγάλο Αδελφό» που έχει ήδη επιβληθεί και ελέγχοι τις ζωές μας αλλά ελάχιστοι έχουν κατανοήσει τις δυνατότητές του και ότι ο Τζορτζ Όργουελ με το «1984» και ο Άλντους Χάξλει με τον «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» έχουν ήδη ξεπεραστεί.
Μάλιστα οι λεγόμενες δυτικές «δημοκρατίες» (με τριπλά εισαγωγικά θα λέγαμε) είναι αυτές οι οποίες παίρνουν ιδέες από τα λεγόμενα «ολοκληρωτικά» καθεστώτα τύπου Κίνας στα οποία έχουν την ευχέρεια να δουν πως «δουλεύει» στην πράξη ένα ολοκληρωμένο σύστημα χειραγώγησης και παρακολούθησης.
Η Κίνα αυτή την στιγμή θεωρείται ότι έχει το απόλυτο σύστημα «παρακολούθησης των πάντων» το οποίο ήδη βρίσκεται σε λειτουργία και βασίζεται σε εξελιγμένους αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης που αξιοποιούν ένα σύστημα εκατοντάδων εκατομμυρίων καμερών παρακολούθησης που βρίσκονται παντού, στις κινεζικές μεγαλουπόλεις.
Η αλήθεια είναι πως μάλλον βρίσκονται και στην κινεζική ύπαιθρο.
Οι πανίσχυροι αυτοί αλγόριθμοι, επιτρέπουν την αναγνώριση προσώπου ακόμη και αν το πρόσωπο είναι καλυμμένο με μάσκα ή φορά καπέλο.
Όλα αυτά έγιναν περισσότερο κατανοητά γιατί όλο αυτό «παιχνίδι» χρησιμοποιήθηκε για την ανάγκη ελέγχου της θερμοκρασίας του πληθυσμού που κυκλοφορεί εν καιρώ κορωνοϊού.
Ο κορωνοϊός όμως είναι η «βιτρίνα» τα υπόλοιπα είναι πολύ πιο σημαντικά.
Στην Κίνα υπάρχουν εγκατεστημένες αυτή τη στιγμή 200-250 εκατομμύρια κάμερες και πρόκειται για κάμερες παρακολούθησης. Aυτές τα επόμενα δύο χρόνια θα γίνουν 600 εκατομμύρια! Στο δίκτυό τους προστίθεται και ένας αριθμός καμερών ασφαλείας διαφόρων κτιρίων όπως είναι τράπεζες, γραφεία, μαγαζιά ενώ πλέον μπαίνουν και σε εισόδους κατοικιών και πολυκατοικιών.
Όλες μαζί αποτελούν ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ που σημαίνει πως μπορεί κάποιος να εντοπίσει αυτόν που θέλει από κάμερα σε κάμερα χωρίς διακοπές.
Πάντα όλα γίνονται για «καλό», για την ασφάλειά μας, για να μην χτυπήσουμε, να μη μας χτυπήσουν, να μην αρρωστήσουμε, να μην πάθουμε καρδιακή προσβολή, να μην μας πέσει ένα πιάνο στο κεφάλι, να μην δούμε μαύρη γάτα στο δρόμο και χίλιαδύο άλλα...
Στην Κίνα μάλιστα που έχουν προχωρήσει σε «έξυπνα» συστήματα που συνδέονται με 5 G (έχει και αυτό το ρόλο του δεν το θέλουν τυχαία να εφαρμοστεί παντού) για να ανοίξει η πόρτα της εξόδου, πρέπει το άτομο να πλησιάσει το σύστημα της κάμερας, το οποίο θα καταγράψει το πρόσωπό.
Αυτό σημαίνει καταγραφή εξόδου και εισόδου! Αμέσως μετά την έξοδο το ενιαίο σύστημα απλά συνεχίζει τον εντοπισμό μέσω του δικτύου καμερών, με αποτέλεσμα το κεντρικό σύστημα να έχει καταγράψει όλη την «βόλτα» σας έξω.
Για να επιστρέψει το άτομο θα πρέπει πάλι να καταγραφτεί στην είσοδο αλλιώς ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ. Στο μεταξύ έχουν καταγραφεί τα πάντα, επισκέψεις σε καταστήματα, αγορές, ποιου είδατε, ποιους μιλήσατε, αν έχετε παράνομη ή νομιμη σχέση, τι σχέση είναι αυτή, αν αρέσει το ταίρι σας στους κρατικούς υπαλλήλους κλπ.
Η Κίνα έχει δημιουργήσει και μια συγκεκριμένη εφαρμογή στα κινητά τηλέφωνα του κάθε πολίτη με το οποίο ο πληθυσμός για λόγους υγειονομικής παρακολούθησης, έχει χωριστεί σε τρεις πιθανές κατηγορίες.
Η πρώτη κατηγορία είναι η κόκκινη και αφορά αυτούς οι οποίοι είναι φορείς ή ασθενείς του κορονοϊού. Η δεύτερη κατηγορία είναι η πράσινη και αφορά αυτούς που δεν είναι φορείς ή ασθενείς με τον ιό. Η τρίτη κατηγορία είναι η κίτρινη και αφορά όσους βρίσκονται σε καραντίνα.
Εάν λοιπόν κυκλοφορεί κάποιος που δεν πρέπει... σωστά μαντέψατε έρχονται οι Αρχές. Εάν έχει πυρετό και δεν το ξέρει, ή επιλέγει να κάνει πως δεν το ξέρει... πάλι έρχονται οι Αρχές.
Και έτσι ξεκινάει μια ιστορία τύπου Ουίνστον στο «1984».
Με βάση ένα “point system” το οποίο έχει εισαγάγει η κυβέρνηση της Κίνας, καταγράφεται η συμπεριφορά του κάθε πολίτη, κι αν η συμπεριφορά αυτή δεν ακολουθεί αποδεκτό κοινωνικά πρότυπο συμπεριφοράς, αυτό επιφέρει αρνητικούς βαθμούς.
Με τη συμπλήρωση συγκεκριμένων “βαθμών”, το σύστημα μετατρέπεται σε τιμωρητικό. Οι ποινές δεν είναι συμβολικές καθώς φαιρούνται δυνατότητες από τον πολίτη.
Ο τιμωρημένος δεν θα μπορεί να βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, ούτε θα μπορεί να πάρει δάνειο από την τράπεζα. Εάν δε η κατάσταση “παραβατικότητας” του ατόμου κλιμακωθεί, μπορεί να υπάρξει τιμωρία ακόμα και για το οικογενειακό περιβάλλον του!
Όπως ήδη έχει γίνει κατανοητό οι αντιλήψεις αλλάζουν πολύ εύκολα για το τι αποτελεί έγκλημα και τι όχι.
Εδώ μιλάμε για συμπεριφορές οι οποίες είτε είναι απλά ελαφρώς αντικοινωνικές, ή απλά θεωρούνται έτσι, όχι για ποινικές πράξεις που έτσι κι αλλιώς οφείλονται να παταχθούν.
Να σημειώσουμε ότι στην Κίνα υπάρχει διαδικτυακό “firewall”, δηλαδή τείχος απαγόρευσης. Αυτό το σύστημα περιορίζει την πρόσβαση στο διαδίκτυο στους Κινέζους και επιτρέπει την πρόσβαση σε ιστοχώρους κοινωνικής δικτύωσης αποκλειστικά κινέζικους.
Από τα πλέον δημοφιλή είναι το λεγόμενο “wechat”. Στο σύστημα αυτό όλα τα μηνύματα καταγράφονται. Ο καθένας που στέλνει μήνυμα, εάν αυτό εμπεριέχει δόση κριτικής απέναντι στο σύστημα, στην τοπική κυβέρνηση ή στην κεντρική κυβέρνηση, καταγράφεται και προστίθεται στο Point System, στον “φάκελο” του καθενός.
Θα το «λατρέψουν» αυτό όσοι γράφουν στο Messenger κάθε μέρα!
Όποιος είναι πιστός στο σύστημα και δεν δημιουργεί προβλήματα παίρνει δώρα από το καθεστώς σε ότι αφορά την κοινωνική ζωή, την οικονομική επιβίωση, τις σπουδές των παιδιών, την καριέρα ή αυτή των παιδιών σε κρατικές υπηρεσίες και πάει λέγοντας.
Κάτι που μπορεί να συμβαίνει εν τέλει και στις δυτικές κοινωνίες. Μην απορείται μερικοί αν έχετε «δύσκολη ζωή», κανείς δεν πρόκειται να ομολογήσει εάν συμβαίνει ή όχι κάτι τέτοιο.
Εν ολίγοις πλέον υπηρεσίες όπως η Γκεστάπο και η Κα Γκε Μπε ή οι Ταλ Σιάρ των Ρόμουλανς στο Σταρ Τρεκ φαντάζουν «παιδικές χαρές».
Οι κάμερες στην Κίνα κάνουν ακόμα και «αξιολογήσεις» εάν κάποια κοπέλα είναι όμορφη, βασικά τι «βαθμό ομορφιάς» έχει ενώ αποθηκεύουν και χαρακτηριστικές γκριμάτσες, κινήσεις και αναγνωρίζουν εάν το υπό παρακολούθηση πρόσωπο είναι χαρούμενο, ευτυχισμένο, δύσθυμο, προβληματισμένο κ.α.
Για να μην νομίζεται πως υπερβάλουμε θα αναφέρουμε πρόσφατα παραδείγματα.
Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια διέφευγε της σύλληψης ένας φυγάς στην Κίνα, αλλά τελικά η τσιμπίδα του Νόμου τον έπιασε με τη βοήθεια drones, που εντόπισαν το κρησφύγετό του!
Σε αντίθεση με τον 72χρονο Ρώσο που κρυβόταν επί 24 χρόνια στην ταϊγκά της Σιβηρίας επειδή νόμιζε ότι είχε σκοτώσει πάνω στο μεθύσι του τη γυναίκα και την κόρη του, χωρίς να έχει διαπράξει το έγκλημα, ο Σονγκ Ζιάνγκ είχε οδηγηθεί στη φυλακή για τη διακίνηση γυναικών και παιδιών, αλλά απέδρασε το 2002.
Έκτοτε ο 63χρονος κρυβόταν σε μια μικρή σπηλιά σε ορεινή περιοχή κοντά στη γενέτειρά του στην επαρχία Γιουνάν της νοτιοδυτικής Κίνας, αποκομμένος από κάθε ανθρώπινη επαφή. Όλα αυτά μέχρι τον περασμένο Σεπτέμβριο, που η αστυνομία του Γιονγκσάν έλαβε, όπως ανέφερε στο λογαριασμό της στο WeChat, πληροφορίες για το που κρύβεται ο φυγάς και άρχισε τις έρευνες.
Όταν αυτές αποδείχθηκαν άκαρπες, επιστρατεύτηκαν drones που εντόπισαν μπλε ατσάλινες πλάκες καθώς και ίχνη απορριμμάτων σ’ ένα σημείο.
Αστυνομικοί πλησίασαν πεζή και βρήκαν τον φυγά στη μικρή σπηλιά, τον συνέλαβαν και τον έστειλαν πίσω στη φυλακή. Λόγω του ότι είχε να μιλήσει σε άνθρωπο εδώ και πολλά χρόνια η επικοινωνία του φυγά με τους αστυνομικούς ήταν δύσκολη στην αρχή. Κινεζικά ΜΜΕ ανέφεραν, σύμφωνα με το BBC, ότι ο φυγάς χρησιμοποιούσε πλαστικά μπουκάλια για να μεταφέρει στο λημέρι του νερό από ένα ποτάμι και κλαδιά δέντρων για να ανάβει φωτιές.
Εν ολίγοις ο άνθρωπος εντοπίστηκε κυριολεκτικά στα βουνά μέσα σε σπηλιά! Δεν εξετάζουμε το αν είναι εγκληματίας αλλά το πως βρέθηκε. Κάποτε κάποιος που θα διαφωνεί με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση θα «βαφτιστεί» εγκληματίας και θα βρεθεί με τις ίδιες ακριβώς διαδικασίες. Τόσο απλά...
Έτσι λοιπόν η Κίνα ήδη έχει δώσει το «know how» στην Δύση η οποία το έχει παραλάβει ήδη δοκιμασμένο το μόνο που μένει είναι να το πλασσάρει.
Πολύ απλό αυτό διότι έχει την αφορμή που χρειαζόταν και κυρίως την «κατάλληλη» κρίση. Αυτή την στιγμή αν πούνε σε όλους «χαρίστε μας τις γυναίκες σας για να εξαλειφτεί ο κορωνοϊός» θα έδιναν και τις... κόρες τους μαζί.
Δυστυχώς η ελευθερία είναι πολύ βαριά έννοια για να κατέχουν την σημασία της οι μάζες και γιαυτό πρόκειται να την χάσουν και δεν θα τις λυπηθεί κανείς ούτε η Ιστορία.
Το κείμενο, το οποίο δημοσιεύτηκε στις Financial Times από τον διάσημο Ισραηλινό επιστήμονα και συγγραφέα Yuval Noah Harrari (Sapiens, Homo Deus), αποτελεί αξιοσημείωτο δείγμα σκέψης ενός τμήματος της διεθνούς ελίτ, που βλέπει τις προκλήσεις της πανδημίας του κορωνοϊού ως ευκαιρία για την έλευση της “παγκόσμιας διακυβέρνησης”. Τροφή για σκέψη…
Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει τώρα μια παγκόσμια κρίση. Ίσως η μεγαλύτερη κρίση της γενιάς μας. Οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι πολίτες και οι κυβερνήσεις, τις επόμενες εβδομάδες θα διαμορφώσουν πιθανώς τον κόσμο για τα επόμενα χρόνια. Θα διαμορφώσουν όχι μόνο τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης αλλά και την οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό μας. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και αποφασιστικά. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των ενεργειών μας. Όταν επιλέγουμε εναλλακτικές λύσεις, πρέπει να αναρωτηθούμε όχι μόνο πώς να ξεπεράσουμε την άμεση απειλή, αλλά και το είδος του κόσμου που θα κατοικήσουμε όταν περάσει η καταιγίδα. Ναι, η καταιγίδα θα περάσει, η ανθρωπότητα θα επιζήσει, οι περισσότεροι από εμάς θα είναι ακόμα ζωντανοί, αλλά θα κατοικήσουμε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Πολλά βραχυπρόθεσμα μέτρα έκτακτης ανάγκης θα αποτελέσουν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Αυτός είναι ο χαρακτήρας των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Προχωρούν γρήγορα τις ιστορικές διαδικασίες. Οι αποφάσεις που σε κανονικούς καιρούς θα χρειαζόταν χρόνια συζήτησης παίρνονται μέσα σε λίγες ώρες. Ανώριμες γνώσεις και τεχνογνωσία χρησιμοποιούνται και εφαρμόζονται υπό την πίεση κινδύνου, επειδή οι κίνδυνοι να μην κάνεις τίποτα είναι μεγαλύτεροι. Όλες οι χώρες χρησιμεύουν ως ινδικά χοιρίδια σε μεγάλης κλίμακας κοινωνικά πειράματα. Τι συμβαίνει όταν όλοι εργάζονται από το σπίτι και επικοινωνούν μόνο σε απόσταση; Τι συμβαίνει όταν ολόκληρα σχολεία και πανεπιστήμια ¨διδάσκουν¨ στο διαδίκτυο; Σε κανονικές περιόδους, οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις και τα εκπαιδευτικά συμβούλια δεν θα συμφωνούσαν ποτέ να διεξάγουν τέτοιου είδους πειράματα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί.
Σε αυτήν την περίοδο κρίσης, αντιμετωπίζουμε δύο ιδιαίτερα σημαντικές επιλογές. Η πρώτη είναι μεταξύ της ολοκληρωτικής επιτήρησης και της ενδυνάμωσης των πολιτών. Η δεύτερη είναι μεταξύ εθνικιστικής απομόνωσης και παγκόσμιας αλληλεγγύης.
Εξουθενωτική επιτήρηση.
Προκειμένου να σταματήσει η επιδημία, όλοι οι πληθυσμοί πρέπει να συμμορφώνονται με ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές. Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι επίτευξης αυτού του στόχου. Μία μέθοδος είναι η κυβέρνηση να παρακολουθεί τους ανθρώπους και να τιμωρεί αυτούς που παραβιάζουν τους κανόνες. Σήμερα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, η τεχνολογία καθιστά δυνατή την παρακολούθηση όλων συνεχώς. Πριν από πενήντα χρόνια, η KGB δεν μπορούσε να ακολουθήσει 240 εκατομμύρια Σοβιετικούς πολίτες 24 ώρες την ημέρα, ούτε ήλπιζε να επεξεργαστεί αποτελεσματικά όλες τις πληροφορίες που συγκεντρώνονταν. Η KGB βασίστηκε σε ανθρώπινους πράκτορες και αναλυτές και απλώς δεν μπορούσε να τοποθετήσει έναν ανθρώπινο πράκτορα που να παρακολουθεί κάθε πολίτη. Αλλά τώρα οι κυβερνήσεις μπορούν να βασίζονται σε πανταχού παρόντες αισθητήρες και ισχυρούς αλγόριθμους. Στη μάχη τους κατά της επιδημίας του κορωναϊού αρκετές κυβερνήσεις έχουν ήδη αναπτύξει τα νέα εργαλεία επιτήρησης. Η πιο σημαντική περίπτωση είναι η Κίνα. Παρακολουθώντας προσεκτικά τα smartphones των ανθρώπων, χρησιμοποιώντας εκατοντάδες εκατομμύρια κάμερες αναγνωρίσεως προσώπου και υποχρεώνοντας τους ανθρώπους να ελέγχουν και να αναφέρουν τη θερμοκρασία του σώματος και την ιατρική τους κατάσταση, οι κινεζικές αρχές δεν μπορούν μόνο να εντοπίσουν γρήγορα τους ύποπτους μεταφορείς κοροναϊού, αλλά εντοπίζουν οποιονδήποτε έρχονται σε επαφή μαζί του. Μια ποικιλία εφαρμογών για κινητά προειδοποιεί τους πολίτες για την εγγύτητά τους σε μολυσμένους ασθενείς. Αυτό το είδος τεχνολογίας δεν περιορίζεται μόνο στην ανατολική Ασία. Ο Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου του Ισραήλ εξουσιοδότησε πρόσφατα την Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας να αναπτύξει τεχνολογία επιτήρησης που συνήθως προορίζεται για μάχη με τρομοκράτες για την παρακολούθηση ασθενών με κοροναϊό. Όταν η αρμόδια κοινοβουλευτική υποεπιτροπή αρνήθηκε να εγκρίνει το μέτρο, ο Νετανιάχου το έσπρωξε με ένα «επείγον διάταγμα». Μπορεί να υποστηρίξετε ότι δεν υπάρχει τίποτα νέο για όλα αυτά. Τα τελευταία χρόνια, τόσο οι κυβερνήσεις όσο και οι εταιρείες χρησιμοποιούν τις πιο εξελιγμένες τεχνολογίες για την παρακολούθηση, την παρακολούθηση και τον χειρισμό ανθρώπων. Ωστόσο, εάν δεν είμαστε προσεκτικοί, η επιδημία θα μπορούσε ωστόσο να σηματοδοτήσει μια σημαντική καμπή στην ιστορία της επιτήρησης. Όχι μόνο επειδή θα μπορούσε να ομαλοποιήσει την ανάπτυξη εργαλείων μαζικής επιτήρησης σε χώρες που το έχουν απορρίψει μέχρι τώρα, αλλά ακόμη περισσότερο επειδή σημαίνει μια δραματική μετάβαση από το “πάνω από το δέρμα” στην επιτήρηση “κάτω από το δέρμα”. Μέχρι τώρα, όταν το δάχτυλό σας αγγίξει την οθόνη του smartphone σας και έκανε κλικ σε ένα σύνδεσμο, η κυβέρνηση ήθελε να μάθει σε ποιον ακριβώς σύνδεσμο έκανε κλικ το δάχτυλό σας. Αλλά με τον κορωνοϊό η εστίαση του ενδιαφέροντος μετατοπίζεται. Τώρα η κυβέρνηση θέλει να γνωρίζει τη θερμοκρασία του δακτύλου σας και την αρτηριακή πίεση κάτω από το δέρμα της.
Η πουτίγκα έκτακτης ανάγκης
Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όταν επεξεργαζόμαστε το σημείο όπου παρακολουθούμε την επιτήρηση είναι ότι κανένας από μας δεν γνωρίζει ακριβώς πώς μας παρακολουθούν και ποια θα είναι η κατάσταση τα επόμενα χρόνια. Η τεχνολογία επιτήρησης αναπτύσσεται με μεγάλη ταχύτητα και αυτό που φαινόταν επιστημονική φαντασία πριν από 10 χρόνια είναι σήμερα παλιά νέα. Ως πειράματα σκέψης, θεωρήστε μια υποθετική κυβέρνηση που απαιτεί από κάθε πολίτη να φοράει ένα βιομετρικό βραχιόλι που να παρακολουθεί τη θερμοκρασία του σώματος και την καρδιακή συχνότητα 24 ώρες την ημέρα. Τα προκύπτοντα δεδομένα αποθηκεύονται και αναλύονται με κυβερνητικούς αλγορίθμους. Οι αλγόριθμοι θα ξέρουν ότι είστε άρρωστοι ακόμη και πριν το μάθετε εσείς, και θα ξέρουν επίσης πού βρίσκεστε και ποιον συναντήσατε. Οι αλυσίδες της μόλυνσης θα μπορούσαν να μειωθούν δραστικά, ακόμα και να κοπούν συνολικά. Ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε ενδεχομένως να σταματήσει την διάδοση της επιδημία μέσα σε λίγες μέρες. Ακούγεται υπέροχο, έτσι; Το μειονέκτημα είναι βέβαια ότι αυτό θα δώσει νομιμότητα σε ένα τρομακτικό νέο σύστημα επιτήρησης. Αν ξέρετε, για παράδειγμα, ότι έκανα κλικ σε έναν σύνδεσμο Fox News και όχι σε ένα σύνδεσμο CNN, που μπορεί να σας διδάξει κάτι για τις πολιτικές μου απόψεις και ίσως ακόμη και για την προσωπικότητά μου. Αλλά αν μπορείτε να παρακολουθήσετε τι συμβαίνει στη θερμοκρασία του σώματος, την αρτηριακή πίεση και την καρδιακή συχνότητα καθώς παρακολουθώ το βίντεο κλιπ, μπορείτε να μάθετε τι με κάνει να γελάω, τι με κάνει να κλαίω, και τι με κάνει πραγματικά θυμωμένο. Είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι ο θυμός, η χαρά, η πλήξη και η αγάπη είναι βιολογικά φαινόμενα όπως ο πυρετός και ο βήχας. Η ίδια τεχνολογία που προσδιορίζει τον βήχα θα μπορούσε επίσης να εντοπίσει γέλια.
Εάν οι εταιρίες και οι κυβερνήσεις αρχίσουν να μαζεύουν βιομετρικά δεδομένα μαζικά, μπορούν να μας γνωρίσουν πολύ καλύτερα από ό, τι γνωρίζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας και δεν μπορούν απλώς να προβλέψουν τα συναισθήματά μας, αλλά και να χειραγωγήσουν τα συναισθήματά μας και να μας πουλήσουν οτιδήποτε θέλουν, είτε πρόκειται για προϊόν ή για κάποιον πολιτικό. Η βιομετρική παρακολούθηση θα καθιστούσε τα δεδομένα χακαρίσματος της Cambridge Analytica να μοιάζουν με κάτι από την εποχή των λίθων. Φανταστείτε τη Βόρεια Κορέα το 2030, όταν κάθε πολίτης πρέπει να φορέσει ένα βιομετρικό βραχιόλι 24 ώρες την ημέρα. Εάν ακούσει μια ομιλία του Μεγάλου ηγέτη και το βραχιόλι παίρνει τα ενδεικτικά σημάδια του θυμού, είστε τελειωμένοι.
Θα μπορούσατε, βεβαίως, να θεωρήσετε την περίπτωση της βιομετρικής παρακολούθησης ως προσωρινό μέτρο που λήφθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έως ότου η κατάσταση έκτακτης ανάγκης τελειώσει. Ωστόσο, τα προσωρινά μέτρα έχουν μια δυσάρεστη συνήθεια για έκτακτες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, ειδικά καθώς υπάρχει πάντα μια νέα κατάσταση έκτακτης ανάγκης που κρύβεται στον ορίζοντα. Η πατρίδα μου στο Ισραήλ, για παράδειγμα, κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ανεξαρτησίας του 1948, γεγονός που δικαιολόγησε μια σειρά προσωρινών μέτρων από τη λογοκρισία του Τύπου και τη δήμευση γης σε ειδικούς κανονισμούς για την παρασκευή της πουτίγκας. Ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας έχει κερδηθεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά το Ισραήλ δεν δήλωσε ποτέ την έκτακτη ανάγκη και δεν κατάφερε να καταργήσει πολλά από τα προσωρινά μέτρα του 1948 (το διάταγμα για την πουτίγκα έκτακτης ανάγκης καταργήθηκε ευεργετικά το 2011). Ακόμη και όταν οι λοιμώξεις από τον κοροναϊό είναι κάτω από το μηδέν, ορισμένες κυβερνήσεις πεινασμένες για δεδομένα θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι έπρεπε να διατηρήσουν τα βιομετρικά συστήματα επιτήρησης επειδή φοβούνται ένα δεύτερο κύμα κοροναϊού ή επειδή υπάρχει ένα νέο στέλεχος Ebola που εξελίσσεται στην κεντρική Αφρική ή επειδή . . . …….. ! Μια μεγάλη μάχη έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με την ιδιωτική ζωή μας. Η κρίση του κοροναϊού μπορεί να είναι το σημείο ανατροπής της μάχης. Γιατί όταν οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή και την υγεία, συνήθως επιλέγουν την υγεία.
Η αστυνομία σαπουνιών
Ζητώντας από τους ανθρώπους να επιλέξουν μεταξύ της ιδιωτικής ζωής και της υγείας είναι, στην πραγματικότητα, η ίδια η ρίζα του προβλήματος. Επειδή πρόκειται για ψευδή επιλογή. Μπορούμε και πρέπει να απολαμβάνουμε τόσο την ιδιωτικότητα όσο και την υγεία. Μπορούμε να επιλέξουμε να προστατέψουμε την υγεία μας και να σταματήσουμε την επιδημία του κοροναϊού όχι με την καθιέρωση καθεστώτων ολοκληρωτικής επιτήρησης, αλλά με την ενδυνάμωση των πολιτών. Τις τελευταίες εβδομάδες, ορισμένες από τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες για περιορισμό της επιδημίας του κορωναϊού ενορχηστρώθηκαν από τη Νότια Κορέα, την Ταϊβάν και τη Σιγκαπούρη. Ενώ οι χώρες αυτές χρησιμοποίησαν κάποιες εφαρμογές παρακολούθησης, βασίστηκαν πολύ περισσότερο σε μεγάλο αριθμό test, στην ειλικρινή αναφορά και στην επιθυμητή συνεργασία ενός καλά πληροφορημένου κοινού. Η κεντρική παρακολούθηση και οι σκληρές τιμωρίες δεν είναι ο μόνος τρόπος για να συμμορφωθούν οι άνθρωποι με ευεργετικές κατευθυντήριες γραμμές. Όταν οι άνθρωποι ενημερώνονται για τα επιστημονικά δεδομένα και όταν οι άνθρωποι εμπιστεύονται τις δημόσιες αρχές για να τους πουν αυτά τα γεγονότα, οι πολίτες μπορούν να κάνουν το σωστό, ακόμη και αν ο Μεγάλος Αδελφός δεν παρακολουθεί τους ώμους τους. Ένας αυτοτροφοδοτούμενος και ενημερωμένος πληθυσμός είναι συνήθως πολύ πιο ισχυρός και αποτελεσματικός από έναν αστυνομικoκρατούμενo, αμαθή πληθυσμό. Εξετάστε, για παράδειγμα, το πλύσιμο των χεριών σας με σαπούνι. Αυτό ήταν μια από τις μεγαλύτερες προόδους που σημειώθηκαν ποτέ στην ανθρώπινη υγιεινή. Αυτή η απλή ενέργεια σώζει εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο. Παρόλο που το θεωρούμε δεδομένο, μόνο τον 19ο αιώνα οι επιστήμονες ανακάλυψαν τη σημασία του πλυσίματος των χεριών με σαπούνι. Προηγουμένως, ακόμη και οι γιατροί και οι νοσηλευτές προχωρούσαν από τη μία χειρουργική επέμβαση στην επόμενη χωρίς να πλύνουν τα χέρια τους. Σήμερα δισεκατομμύρια άνθρωποι καθημερινά πλένουν τα χέρια τους, όχι επειδή φοβούνται την αστυνομία σαπουνιού, αλλά επειδή καταλαβαίνουν τα γεγονότα. Πλένω τα χέρια μου με σαπούνι επειδή έχω ακούσει για ιούς και βακτήρια, καταλαβαίνω ότι αυτοί οι μικροσκοπικοί μικροοργανισμοί προκαλούν ασθένειες και ξέρω ότι το σαπούνι μπορεί να τα αφαιρέσει. Αλλά για να επιτύχετε ένα τέτοιο επίπεδο συμμόρφωσης και συνεργασίας, χρειάζεστε εμπιστοσύνη. Οι άνθρωποι πρέπει να εμπιστεύονται την επιστήμη, να εμπιστεύονται τις δημόσιες αρχές και να εμπιστεύονται τα μέσα ενημέρωσης. Τα τελευταία χρόνια, ανεύθυνοι πολιτικοί υπονομεύουν εσκεμμένα την εμπιστοσύνη στην επιστήμη, στις δημόσιες αρχές και στα μέσα ενημέρωσης. Τώρα αυτοί οι ίδιοι ανεύθυνοι πολιτικοί ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να βγάλουν το δρόμο προς τον αυταρχισμό, ισχυριζόμενοι ότι δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε το κοινό να κάνει το σωστό. Κανονικά, η εμπιστοσύνη που έχει διαβρωθεί για χρόνια δεν μπορεί να ξαναχτιστεί σε μια νύχτα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί. Σε μια στιγμή κρίσης, τα μυαλά μπορούν επίσης να αλλάξουν γρήγορα. Μπορείτε να έχετε πικρά επιχειρήματα με τα αδέλφια σας για χρόνια, αλλά όταν συμβαίνει κάποια έκτακτη ανάγκη, ανακαλύπτετε ξαφνικά μια κρυμμένη δεξαμενή εμπιστοσύνης και φιλελευθερίας και βιάζεστε να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον. Αντί να οικοδομήσουμε ένα καθεστώς επιτήρησης, δεν είναι πολύ αργά για την ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης των ανθρώπων στην επιστήμη, στις δημόσιες αρχές και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οπωσδήποτε θα πρέπει να χρησιμοποιούμε και τις νέες τεχνολογίες, αλλά αυτές οι τεχνολογίες θα πρέπει να ενδυναμώνουν τους πολίτες. Είμαι υπέρ της παρακολούθησης της θερμοκρασίας του σώματος και της αρτηριακής πίεσης, αλλά τα δεδομένα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία μιας ισχυρής κυβέρνησης. Αντίθετα, τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να μου επιτρέψουν να έχω πιο ενημερωμένες προσωπικές επιλογές και επίσης να κάνω την κυβέρνηση υπεύθυνη για τις αποφάσεις της.
Αν μπορούσα να παρακολουθήσω την προσωπική μου κατάσταση 24 ώρες την ημέρα, θα μάθαινα όχι μόνο εάν έχω γίνει ένας κίνδυνος για την υγεία, για άλλους ανθρώπους, αλλά και ποιες συνήθειες συμβάλλουν στην υγεία μου. Και αν θα μπορούσα να αποκτήσω πρόσβαση και να αναλύσω αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για τη διάδοση του κοροναϊού, θα ήμουν σε θέση να κρίνω αν η κυβέρνηση μου λέει την αλήθεια και εάν υιοθετεί τις σωστές πολιτικές για την καταπολέμηση της επιδημίας. Όποτε οι άνθρωποι μιλάνε για επιτήρηση, θυμηθείτε ότι η ίδια τεχνολογία επιτήρησης μπορεί συνήθως να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο από τις κυβερνήσεις για την παρακολούθηση ατόμων, αλλά και από άτομα για να παρακολουθούν τις κυβερνήσεις. Η επιδημία του κοροναϊού είναι επομένως μια μεγάλη δοκιμασία της ιθαγένειας. Τις επόμενες μέρες, ο καθένας από εμάς θα πρέπει να επιλέξει να εμπιστευτεί τα επιστημονικά δεδομένα και τους εμπειρογνώμονες στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης ενάντια σε αβάσιμες θεωρίες συνωμοσίας και πολιτικούς που εξυπηρετούν τους σκοπούς τους. Αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε τη σωστή επιλογή, θα βρούμε τους εαυτούς μας να υπογράφουν την απώλεια των πιο πολύτιμων ελευθεριών μας, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την υγεία μας. Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο σχέδιο Η δεύτερη σημαντική επιλογή που αντιμετωπίζουμε είναι ανάμεσα στην εθνικιστική απομόνωση και την παγκόσμια αλληλεγγύη. Τόσο η ίδια η επιδημία όσο και η επακόλουθη οικονομική κρίση είναι παγκόσμια προβλήματα. Μπορούν να λυθούν αποτελεσματικά μόνο με την παγκόσμια συνεργασία. Πρώτα απ ‘όλα, προκειμένου να νικήσουμε τον ιό, πρέπει να ανταλλάξουμε πληροφορίες παγκοσμίως. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων για τους ιούς. Ένας κοροναϊός στην Κίνα και ένας κοροναϊός στις ΗΠΑ δεν μπορούν να ανταλλάξουν συμβουλές για το πώς να μολύνουν τους ανθρώπους. Αλλά η Κίνα μπορεί να διδάξει στις ΗΠΑ πολλά πολύτιμα μαθήματα σχετικά με τον κοροναϊό και πώς να το χειριστεί. Αυτό που ένας Ιταλός γιατρός ανακαλύπτει στο Μιλάνο το πρωί θα μπορούσε να σώσει ζωές στην Τεχεράνη το βράδυ. Όταν η βρετανική κυβέρνηση διστάζει μεταξύ πολλών πολιτικών, μπορεί να πάρει συμβουλές από τους Κορεάτες που έχουν ήδη αντιμετωπίσει ένα παρόμοιο δίλημμα πριν από ένα μήνα. Για να συμβεί αυτό, χρειαζόμαστε ένα πνεύμα παγκόσμιας συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Στις επόμενες μέρες, ο καθένας από εμάς πρέπει να επιλέξει να εμπιστευτεί τα επιστημονικά δεδομένα και τους εμπειρογνώμονες στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης σχετικά με τις αβάσιμες θεωρίες συνωμοσίας και τους πολιτικούς που εξυπηρετούν προσωπικούς σκοπούς. Οι χώρες θα πρέπει να είναι διατεθειμένες να ανταλλάσσουν πληροφορίες ανοιχτά και επιδέξια να ζητούν συμβουλές και θα πρέπει να είναι σε θέση να εμπιστεύονται τα δεδομένα και τις πληροφορίες που λαμβάνουν. Χρειαζόμαστε επίσης μια παγκόσμια προσπάθεια για την παραγωγή και τη διανομή ιατρικού εξοπλισμού, κυρίως των κιτ δοκιμών και των αναπνευστικών μηχανών. Αντί για κάθε χώρα που προσπαθεί να το κάνει τοπικά και να αποθηκεύσει οτιδήποτε εξοπλισμό μπορεί να πάρει, μια συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια θα μπορούσε να επιταχύνει σημαντικά την παραγωγή και να διασφαλίσει ότι ο σωστικός εξοπλισμός διανέμεται πιο δίκαια. Ακριβώς όπως οι χώρες εθνικοποιούν βασικούς κλάδους κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, ο ανθρώπινος πόλεμος κατά του κοροναϊού μπορεί να απαιτήσει από εμάς να «εξανθρωπιστούμε» τις κρίσιμες γραμμές παραγωγής.
Μια πλούσια χώρα με λίγες περιπτώσεις κορωναϊού θα πρέπει να είναι πρόθυμη να στείλει πολύτιμο εξοπλισμό σε μια φτωχότερη χώρα με πολλές περιπτώσεις, πιστεύοντας ότι εάν και πότε χρειαστεί βοήθεια, άλλες χώρες θα βοηθήσουν. Μπορούμε να εξετάσουμε μια παρόμοια παγκόσμια προσπάθεια συγκέντρωσης ιατρικού προσωπικού. Οι χώρες που πλήττονται σήμερα θα μπορούσαν να στείλουν ιατρικό προσωπικό στις περιοχές με τις μεγαλύτερες επιπτώσεις, τόσο για να τους βοηθήσουν στην ώρα τους ανάγκης όσο και για να αποκτήσουν πολύτιμη εμπειρία. Αν αργότερα επικεντρωθεί η επιδημία, η βοήθεια θα μπορούσε να αρχίσει να ρέει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Η παγκόσμια συνεργασία είναι ζωτικής σημασίας και από οικονομικής πλευράς. Δεδομένης της παγκόσμιας φύσης της οικονομίας και των αλυσίδων εφοδιασμού, εάν κάθε κυβέρνηση εφαρμόσει το δικό της πρόγραμμα με πλήρη αδιαφορία για τα υπόλοιπα, το αποτέλεσμα θα είναι το χάος και μια βαθύτερη κρίση. Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο σχέδιο δράσης και το χρειαζόμαστε γρήγορα.
Μια άλλη απαίτηση είναι η επίτευξη μιας παγκόσμιας συμφωνίας για τα ταξίδια. Η αναστολή όλων των διεθνών ταξιδιών για μήνες θα προκαλέσει τεράστιες δυσκολίες και θα παρεμποδίσει τον πόλεμο κατά του κοροναϊού. Οι χώρες πρέπει να συνεργαστούν για να επιτρέψουν τουλάχιστον μια στάση ουσιαστικών ταξιδιωτών να συνεχίσουν τη διέλευση των συνόρων: επιστήμονες, γιατροί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την επίτευξη μιας παγκόσμιας συμφωνίας σχετικά με τον προκαταρκτικό έλεγχο των ταξιδιωτών από τη χώρα καταγωγής τους. Αν γνωρίζατε ότι επιτρεπόταν μόνο σε προσεκτικά επιλεγμένους ταξιδιώτες να εισέλθουν σε ένα αεροπλάνο, θα ήσασταν πιο πρόθυμοι να τους δεχτείτε στη χώρα σας. Δυστυχώς, επί του παρόντος οι χώρες δεν τηρούν τίποτα από αυτά τα πράγματα. Μια συλλογική παράλυση έχει πιάσει τη διεθνή κοινότητα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ενήλικες στο δωμάτιο. Κάποιος θα περίμενε να δει πριν από μερικές εβδομάδες μια συνάντηση έκτακτης ανάγκης των παγκόσμιων ηγετών για να καταλήξει σε ένα κοινό σχέδιο δράσης. Οι ηγέτες της G7 κατόρθωσαν να διοργανώσουν μια τηλεδιάσκεψη μόνο αυτή την εβδομάδα και δεν οδήγησαν σε τέτοιο σχέδιο. Σε προηγούμενες παγκόσμιες κρίσεις – όπως η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η επιδημία Ebola το 2014 – οι ΗΠΑ ανέλαβαν το ρόλο παγκόσμιου ηγέτη. Αλλά η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί από την δουλειά του ηγέτη. Έχει καταστήσει σαφές ότι ενδιαφέρεται για το μεγαλείο της Αμερικής πολύ περισσότερο από το μέλλον της ανθρωπότητας. Αυτή η διοίκηση έχει εγκαταλείψει ακόμη και τους στενότερους συμμάχους της. Όταν απαγόρευσαν όλες τις μετακινήσεις από την ΕΕ, δεν έκανε τον κόπο να δώσει στην ΕΕ όσο το δυνατόν περισσότερη προειδοποίηση, πόσο μάλλον να διαβουλευθεί με την ΕΕ σχετικά με αυτό το δραστικό μέτρο. Δημιούργησε σκάνδαλο γνωστοποιώντας ότι προσφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε μια γερμανική φαρμακευτική εταιρεία για να αγοράσει μονοπωλιακά δικαιώματα για ένα νέο εμβόλιο Covid-19. Ακόμη και αν η σημερινή διοίκηση τελικά αλλάξει και έρθει με ένα παγκόσμιο σχέδιο δράσης, λίγοι θα ακολουθήσουν έναν ηγέτη ο οποίος ποτέ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ο οποίος ποτέ δεν παραδέχεται λάθη και ο οποίος από ρουτίνα παίρνει όλη την εκτίμηση για τον εαυτό, του αφήνοντας όλη την ευθύνη σε άλλους. Εάν το κενό που άφησαν οι ΗΠΑ δεν καλύπτεται από άλλες χώρες, όχι μόνο θα είναι πολύ πιο δύσκολο να σταματήσει η σημερινή επιδημία, αλλά η κληρονομιά της θα συνεχίσει να δηλητηριάζει διεθνείς σχέσεις για τα επόμενα χρόνια.
Ωστόσο, κάθε κρίση είναι επίσης μια ευκαιρία. Πρέπει να ελπίζουμε ότι η σημερινή επιδημία θα βοηθήσει την ανθρωπότητα να συνειδητοποιήσει τον οξύ κίνδυνο που θέτει η παγκόσμια διάσταση. Η ανθρωπότητα πρέπει να κάνει μια επιλογή. Θα ταξιδέψουμε προς την κατεύθυνση της διαίρεσης ή θα υιοθετήσουμε την πορεία της παγκόσμιας αλληλεγγύης; Αν επιλέξουμε διαχωρισμό, αυτό όχι μόνο θα παρατείνει την κρίση, αλλά πιθανόν να οδηγήσει σε ακόμη χειρότερες καταστροφές στο μέλλον. Εάν επιλέξουμε την παγκόσμια αλληλεγγύη, θα είναι μια νίκη όχι μόνο κατά του κοροναϊού, αλλά και κατά των μελλοντικών επιδημιών και κρίσεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα.
του Γιώργου Θεοχάρη-To ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ανακαλύπτει… Οι ομοιότητες με την περίπτωση του Μεγάλου Κωνσταντίνου
Γύρω από το πρόσωπο του Πούτιν έχει δημιουργηθεί ένας μύθος. Όχι
σπάνια κυκλοφορούν για αυτό διάφορες τερατολογίες. Το παρακάτω
περιστατικό, αν και μοιάζει απίστευτο, είναι όμως αληθινό.
Βρισκόμαστε στην Ρωσία της δεκαετίας του 1980, όταν «όλα τά ’σκιαζε η
φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Πολλοί Ρώσσοι φοβούνταν να κάνουν
ακόμη και τον σταυρό τους, γιατί υπήρχε κίνδυνος να χάσουν την δουλειά
τους, οι φοιτητές να διωχθούν από το Πανεπιστήμιο, οικογένειες να
εκτοπιστούν και τόσα άλλα, που μόνο όσοι τα έζησαν τα γνωρίζουν. Οι
μισοί Ρώσοι κατέδιδαν τους άλλους μισούς.
Ο Πούτιν τότε ίσως δεν ήταν καν ένας άσημος πράκτορας της Κρατικής Υπηρεσίας Ασφάλειας (KGB).
Ένα γκρουπ επισκέπτεται μία ρωσική μονή. Σε αυτήν ζει ένας Γέροντας
(Στάρετς), ο οποίος φημίζεται για το προορατικό του χάρισμα. Το γκρουπ
θέλησε να συνομιλήσει με τον φωτισμένο Γέροντα. Αυτός στο τέλος θα τους
πεί δυο λόγια, που τότε ηχούσαν περίεργα και ακατανόητα: «Την Ρωσία την κατέστρεψε ο Ρασπούτιν και θα την σώσει ένας Πούτιν».
Οι επισκέπτες έφυγαν, τα χρόνια πέρασαν, ο κουμμουνισμός έπεσε μετά
τις ραγδαίες εξελίξεις που ακολούθησαν την Περεστρόικα του Γκορμπατσώφ.
Παρά όμως την ελευθερία που δόθηκε, οι καλύτερες μέρες που όλοι
περίμεναν δεν ήλθαν αμέσως, σε σημείο που κάποιοι να νοσταλγούν αυτές
του κουμμουνισμού. Η διαφθορά βασίλευε, ο λαός πεινούσε, οι δημόσιοι
υπάλληλοι ήταν απλήρωτοι, η μαφία κυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα,
ασφάλεια δεν υπήρχε, ο στρατός παραμελημένος, οι Σοβιετικές Δημοκρατίες η
μία μετά την άλλη αποσχίζονταν από την πρώην πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση,
η Ρωσία διεθνώς ρεζιλεμένη.
Το σχέδιο της παγκόσμιας Δυτικής ολιγαρχίας και της Νέας Τάξης ήταν,
εφαρμόζοντας και εκεί τις «αυθόρμητες» αποκαλούμενες «πορτοκαλί
επαναστάσεις», να μετατρέψουν τη Ρωσία σε ένα κράτος – προτεκτοράτο τύπου Αλβανίας, Κοσόβου ή Μαυροβουνίου:
η εξουσία θα ήταν στα χέρια μιας ελεγχόμενης από αυτήν μαφίας και τον
τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας θα εκμεταλλεύονταν μερικές εταιρείες
της. Το δυτικό όνειρο προς στιγμή φάνηκε να υλοποιείται. Σε αυτήν την κρίσιμη για την Ρωσία στιγμή εμφανίστηκε ο Βλαδιμήρ Πούτιν. Στη
διάρκεια της 8ετούς, πρώτης και δεύτερης, προεδρικής θητείας του
(2000-2008), η ρωσική οικονομία επανέκαμψε μετά από μακρύ διάστημα, με
αιχμή την ενεργειακή πολιτική και το μεγάλο πλούτο σε φυσικά κοιτάσματα,
πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι κρατικοί μισθοί ξανάρχισαν να
πληρώνονται, ο στρατός ανασυγκροτήθηκε, η εθνική υπερηφάνεια επέστρεψε.
Τα σχέδια της Δύσης ματαιώθηκαν. Τα λόγια του Ρώσου στάρετς, εδώ και 15 χρόνια, φαίνονται να εξηγούνται και να εκπληρώνονται εκπληκτικά: Ο
Ρασπούτιν ήταν το σύμβολο της διαφθοράς, αυτός που καταρράκωσε το
γόητρο της χριστιανικής τσαρικής Ρωσίας λίγο πριν την Οκτωβριανή
Επανάσταση και συντέλεσε αποφασιστικά στην επιτυχία της. Ο Πούτιν είναι
το σύμβολο της αναγέννησης, αυτός ο οποίος ανόρθωσε το πληγωμένο ρωσικό
γόητρο και έβαλε τις βάσεις για μία νέα, χριστιανική Ρωσία. Αποδείχθηκε
ότι τον κόσμο δεν κυβερνούν οι ισχυροί αυτού του κόσμου, αλλά η Πρόνοια
του Θεού. Η περίπτωση του Πούτιν παρουσιάζει ομοιότητες με αυτήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου:
και οι δύο στράφηκαν στον χριστιανισμό σε μεγάλη ηλικία, και οι δύο
παρέλαβαν μία άθεη αυτοκρατορία υπό διάλυση και την μετέτρεψαν αργά αλλά
σταθερά σε ένα πανίσχυρο χριστιανικό κράτος, και οι δύο κατάλαβαν την
τεράστια σημασία που είχε η χριστιανική θρησκεία για την συνοχή του
κράτους τους, και οι δύο για το ανορθωτικό έργο τους παρεξηγήθηκαν και
δέχθηκαν πλήθος βαριών συκοφαντιών, και οι δύο έδειξαν μία μεγάλη
φρόνηση και κυβερνητική ικανότητα, και το κυριότερο: και οι δύο
αποδείχθηκαν αήτηττοι στις στρατιωτικές, διπλωματικές και πολιτικές
μάχες που έδωσαν.
Στο διάστημα της διακυβέρνησής του ο Πούτιν έδειξε σαφή δείγματα της
Ορθόδοξης ταυτότητάς του: επισκέφθηκε δύο φορές το Άγιον Όρος και μία
φορά τα Ιεροσόλυμα, στήριξε την Ρωσσική Εκκλησία, έλαβε μέτρα κατά της
διάδοσης της ομοφυλοφιλίας, επανέφερε τα θρησκευτικά στα σχολεία,
απέδειξε και στην πράξη ότι είναι ο μόνος σταθερός και σοβαρός αντίπαλος
του παγκόσμιου ισλαμικού επεκτατισμού και της περιθαλπόμενης από την
Δύση παγκόσμιας ισλαμικής τρομοκρατίας. Φαίνεται λοιπόν ότι, όσο ακόμη ζεί ο Πούτιν, η Ρωσία μπορεί να ελπίζει. Και μαζί της και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, που
διψά για λιγότερη αδικία, λιγότερη εκμετάλλευση, λιγότερη βία, λιγότερη
καταπίεση του αδυνάτου από τον ισχυρό, λιγότερο τρομοκρατία, λιγότερους
διωγμούς κατά των χριστιανών. vimaorthodoxias.gr
Συνωμοσία
πίσω από την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στηνΕλλάδα,
βλέπει η γερμανική εφημερίδα Bild, η οποία στον τίτλο σχετικού
δημοσιεύματός της διερωτάται: «Τι κάνει ο Πούτιν στη Μονή της KGB;»
Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Ο Ρώσος πρόεδρος
βρίσκεται από την Παρασκευή στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής
του στην Ελλάδα ο Πούτιν επισκέφθηκε και τη μυστική Μονή της KGB…»
γράφει η Bild, όλο νόημα. makeleio.gr
Στη Ρίγα της Λετονίας στην αυλή του
κτιρίου της τ.ΚGB λειτουργεί μια έκθεση όπου ένα από τα έργα της είναι
μια εγκατάσταση που παριστάνει σταυρωμένο τον Πούτιν.
Ο «καλλιτέχνης» που φιλοτέχνησε αυτό το
έργο μίσους και ανεπίτρεπτου πνευματικού συμβολισμού παραμένει άγνωστος.
Το κτίριο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.
Συνολικά εκτίθενται 10 έργα και η έκθεση αυτή θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό ως το τέλος Μαίου.
Το χαρακτηριστικό της σύνθεσης είναι τα
πολλά καρφιά …..βουντού κανονικό.Το ομοίωματου προέδρου της Ρωσικής
ομοσπονδίας φέρει και αγκάθινο στεφάν ι.Είναι μνημείο μίσους και
αίσχους……δηλωτικό της αντιρωσικήςκαι ρωσοφοβικής υστερίας της δύσης και
των νεόκοπων συμμάχων τους.(rus.delfi.lv 15.5.15)
Το Μπούτοβο, περιοχή που βρίσκεται κοντά στη Μόσχα, έγινε
κατά την περίοδο της μπολσεβίκικης θηριωδίας, τόπος μαζικών εκτελέσεων «εχθρών του
λαού» και ιδιαίτερα ορθοδόξων χριστιανών, αρχιερέων, κληρικών και απλών πιστών
της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μαρτύρησαν κατά τα έτη των σταλινικών διωγμών
στην Ρωσία. 20.000 πολιτικοί κρατούμενοι πυροβολήθηκαν κατά τη διάρκεια της
Μεγάλης Τρομοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης και μετά μεταξύ 1938-1953. Το 96%
των θυμάτων ήταν άνδρες και 4% γυναίκες. 18 θύματα ήταν ηλικίας άνω των 75 ετών
και 10 ήταν 15 ετών και κάτω. Άνθρωποι από σχεδόν 90 χώρες εκτελέστηκαν και
θάφτηκαν εδώ. Από την περιβόητη «καρτοθήκη του θανάτου» που με περισσή
επιμέλεια κρατούσαν οι εκτελεστές της NKVD, της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας
ασφαλείας και πληροφοριών, τεκμηριώθηκε ότι στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο (στα
ρωσικά: Бутовский полигон), εκτελέστηκαν και 17 άτομα που είτε ήταν Έλληνες
κατά το γένος και την υπηκοότητα, είτε είχαν γεννηθεί στα ελληνικά εδάφη. Η
Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε την κυριότητα του οικοπέδου το 1995 και έκτισε
εκεί μια μεγάλη εκκλησία – μνημείο προς τιμήν των νεομαρτύρων.
Η περιοχή αναφέρεται στα μοσχοβίτικα χρονικά από τα μέσα του
16ου αιώνα. Τελευταίος ιδιοκτήτης της ήταν ο Ι. Ι. Ζίμιν, αδελφός του ιδιοκτήτη
ενός θεάτρου όπερας της Μόσχας, του Σ. Ι. Ζίμιν.Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1917, η περιοχή
και το αγρόκτημα περιήλθαν στην ιδιοκτησία των στρατευμάτων εσωτερικής τήρησης
της τάξης, δηλαδή στην τρομερή μυστική αστυνομία του μπολσεβίκικου καθεστώτος,
γνωστή ως OGPU. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 εδώ είχε εγκατασταθεί μια
φάρμα παραγωγής αγροτικών προϊόντων, τα οποία προορίζονταν για κατανάλωση από
τα στελέχη της υπηρεσίας. Το 1934 όμως καταργήθηκε και όλοι οι εργαζόμενοι σε
αυτή απομακρύνθηκαν. Στα τέλη του 1935, αρχές του 1936, ιδρύθηκε το «πεδίο
βολής» του Μπούτοβο, όπου σχεδόν αμέσως, ξεκίνησαν οι εκτελέσεις και η ταφή διαφόρων
ανθρώπων που έπεσαν στη δυσμένεια του καθεστώτος. Σύμφωνα με απολύτως
εξακριβωμένα στοιχεία, αποτέλεσμα των μακροχρόνιων ανασκαφών στην περιοχή, αλλά
και των εξετάσεων DNA, στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο, εκτελέστηκαν 20.756
άνθρωποι.
Σύμφωνα με πληροφορίες η πιο «δραστήρια» ημέρα στο «πεδίο
βολής» ήταν η 28 Φεβρουαρίου 1938, όταν 562 άνθρωποι εκτελέστηκαν την ίδια
ημέρα. Η περιοχή παρέμεινε πολύ καλά φυλασσόμενη από τους σοβιετικούς και
αργότερα την μυστική αστυνομία μέχρι το 1995, όταν πωλήθηκε στη ρωσική Ορθόδοξη
Εκκλησία.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τις εκτελέσεις δεν τις αποφάσιζαν τα
δικαστήρια της χώρας, αλλά εξωδικαστικώς οι περιβόητες «τρόικες», (η τρόικα είναι
ρωσική λέξη) δηλαδή τριμελείς επιτροπές του «Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών
Υποθέσεων» (NKVD), αποτελούμενες από τον περιφερειακό διευθυντή της NKVD, τον
περιφερειακό γραμματέα του Κόμματος των Μπολσεβίκων και τον περιφερειακό εισαγγελέα.
Σπανίως, οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη «Δυάδα», δηλαδή από τον περιφερειακό
διευθυντή της NKVD και τον αντίστοιχο εισαγγελέα. Με άλλα λόγια, μέσα σε μια
συνεδρίαση ολίγων ωρών, τα μέλη της «Τρόικας» αποφάσιζαν τις εκτελέσεις και τις
μακροχρόνιες φυλακίσεις στα στρατόπεδα εξόντωσης του σταλινικού ζόφου
εκατοντάδων ανθρώπων κάθε φορά, δίχως την παρουσία του κατηγορούμενου, κάποιου
συνηγόρου του, στερώντας του τις βασικές δικονομικές ελευθερίες, αλλά και τη
δυνατότητα άσκησης έφεσης ή την αίτηση απονομής χάριτος.
Οι εκτελέσεις γίνονταν τη νύχτα. Γύμνωναν τους μελλοθανάτους
μπροστά σε ανοιχτούς λάκκους και τους εκτελούσαν. Οι μαζικές εκτελέσεις
ξεκίνησαν την 8η Αυγούστου 1937, όπου με ένα πυροβολισμό στο σβέρκο θανατώθηκαν
91 άτομα.
Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν, κυριολεκτικά, οι άνθρωποι της
Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιεράρχες, ιερείς αλλά και απλοί πιστοί. Στο
Μπούτοβο εκτελούνταν ο απλός λαός: εργάτες, αγρότες, ιερείς, κουλάκοι, ποινικοί
κρατούμενοι και «πρώην άνθρωποι» δηλαδή πρώην ευγενείς, πρώην αξιωματικοί του
τσαρικού στρατού, πρώην αξιωματικοί και στρατιώτες της Λευκής Φρουράς και
διάφορα άλλα «αντισοβιετικά στοιχεία», σύμφωνα με την κομμουνιστική ορολογία.
Τον Ιανουάριο του 1938 με μυστική απόφαση ξεκίνησε η εξόντωση των αναπήρων. Το
διάστημα Φεβρουαρίου – Μαρτίου εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο 1160 ανάπηροι.
Ο Μητροπολίτης Σεραφείμ. Εκτελέστηκε στο Μπούτοβο
Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν 739 ιερωμένοι, μεταξύ των οποίων, 1
μητροπολίτης, 2 αρχιεπίσκοποι, 4 επίσκοποι, 15 αρχιμανδρίτες, 118 πρωθιερείς,
52 ιερομόναχοι, 363 ιερείς, 60 διάκονοι (μεταξύ των οποίων 4 πρωτοδιάκονοι και
1 αρχιδιάκονος), 10 μοναχοί, 58 μοναχές, 14 δόκιμοι μοναχοί και μοναχές, 8
ιερωμένοι, για τους οποίους δεν έγινε δυνατό να προσδιοριστεί ο βαθμός της
ιεροσύνης τους. Παράλληλα, εκτελέστηκαν 219 λαϊκοί επειδή αρνήθηκαν να
απαρνηθούν την πίστη τους, μεταξύ των οποίων ήταν ψάλτες, αναγνώστες, μέλη
ενοριακών επιτροπών, αγιογράφοι, καθαρίστριες των ναών, καντηλανάφτες κ.α.
Η διαδικασία των εκτελέσεων είχε συγκεκριμένο «τυπικό».
Ειδικά διασκευασμένα κλειστά φορτηγά αυτοκίνητα, συγκέντρωναν τους προς
εκτέλεση από όλες τις φυλακές και τα τμήματα μεταγωγών της Μόσχας και τους
μετέφεραν στο Μπούτοβο. Τα φορτηγά αυτά οι σύγχρονοι τα αποκαλούσαν
«Ψυχοπνίχτες». Εννοείται πως οι κρατούμενοι δεν ήξεραν ούτε που τους πηγαίνουν,
ούτε πολύ περισσότερο γιατί τους μεταφέρουν. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες,
διοχέτευαν στην καρότσα του φορτηγού τις αναθυμιάσεις της εξάτμισης, ώστε οι
κρατούμενοι να χάσουν τις αισθήσεις τους, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που
πέθαιναν κατά την μεταγωγή. Τα φορτηγά έφταναν από την πλευρά του δάσους. Στο
χώρο του «πεδίου βολής» υπήρχαν δύο κτήρια, ένα μικρό λιθόκτιστο σπίτι και ένα
μεγάλο, παραλληλόγραμμο ξύλινο παράπηγμα, περιτριγυρισμένα από ψηλά
συρματοπλέγματα. Μέσα σε αυτό το ξύλινο παράρτημα τους ανακοίνωναν ομαδικά τις
αποφάσεις για τη θανατική τους καταδίκη, έλεγχαν τους φακέλους τους, σύγκριναν
με ιδιαίτερη επιμέλεια τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των θυμάτων. Στη
συνέχεια, έναν – έναν τους οδηγούσαν στο θάνατο με έναν πυροβολισμό στο σβέρκο.
Η επιμέλεια στην τήρηση των αρχείων με τα στοιχεία των εκτελεσθέντων εκπλήσσει
ακόμη και σήμερα τους ιστορικούς, δεδομένης της «τσαπατσουλιάς» που διέκρινε τη
σοβιετική κρατική μηχανή από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα της ύπαρξης
της.
Αρχικά, έθαβαν τα θύματα σε τάφους που είχαν σκάψει άλλοι
κρατούμενοι με φτυάρια. Όταν όμως από τον Αύγουστο του 1937 οι εκτελέσεις στο
Μπούτοβο έλαβαν μεγάλες διαστάσεις, αναγκάστηκαν να φέρουν εκσκαφείς και
τρακτέρ για τη διάνοιξη τάφων και τη μεταφορά των πτωμάτων. Ανοίχτηκαν ομαδικοί
τάφοι βάθους 3 μέτρων
και μήκους μεγαλύτερου των 150
μέτρων.
Οι μαζικοί τάφοι ξεχωρίζουν με τα γκαζόν αναχώματα
Ένας τοίχος με πλάκες με χαραγμένα τα ονόματα των
εκτελεσθέντων. Υπάρχουν ακόμα μηλιές στην περιοχή από την εποχή που η περιοχή
χρησιμοποιήθηκε για κηπουρική από αξιωματούχους της KGB. Όταν το κτήμα Butovo αγοράστηκε
από την KGB, χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή λαχανικών για αξιωματούχους της
KGB. Οι εργάτες ήταν φυλακισμένοι που στεγάζονταν σε στάβλους. Οι υπάλληλοι της
KGB είχαν επίσης τη δυνατότητα να χτίσουν μικρά εξοχικά σπίτια με κήπους (datchas)
σε ένα τμήμα της περιοχής των τάφων.
Μια μικρή ξύλινη εκκλησία είναι χτισμένη στην περιοχή όπου περίπου
1.000 Ρώσοι ορθόδοξοι ιερείς σκοτώθηκαν.
Ένα κτίριο που βρίσκεται ακριβώς έξω από το μνημείο και
κατασκευάστηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Μέχρι την πτώση της
Σοβιετικής Ένωσης, το κτίριο λειτουργούσε ως ένα διεθνές σχολείο για την KGB
στο οποίο άτομα από ξένες χώρες εκπαιδεύονταν σε μυστικές δραστηριότητες.
Σήμερα χρησιμοποιείται από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
ΚΟ:Ο Vladimir Bukovsky, φυλακίστηκε
και στάλθηκε σε στρατόπεδα εργασίας και σε «ειδικά ψυχιατρεία» της ΕΣΣΔ, μόνο και μόνο γιατί μοίραζε «απαγορευμένα ποιήματα»…
Ήταν 21 χρονών.
Αξίζει να μαθαίνουμε τέτοιες ιστορίες, και να τις θυμόμαστε καλά, ειδικά όταν στις μέρες μας οι διάφοροι
Μπογιόπουλοι και οι επαναστάτριες της Εκάλης, συνωστίζονται στα «αστικά» κανάλια
κουνώντας μας το δάχτυλο φωνασκούντες και θέλοντας να μας σώσουν από τον «κίνδυνο
του φασισμού» ενώ την ίδια ώρα τα ποικιλόχρωμα ασπόνδυλα του «συνταγματικού τόξου»
παρακολουθούν προσεκτικά με «σοβαρότητα» και σιγή ιχθύος (και βλέμμα ροφού).
Ο Vladimir Bukovsky (Βλαντιμίρ
Μπουκόφσκι, γενν. 1942), νευροφυσιολόγος και συγγραφέας, είναι ένας από τους
ιδρυτές του κινήματος σοβιετικών διαφωνούντων, το οποίο γεννήθηκε το φθινόπωρο
του 1960 στην Πλατεία Μαγιακόβσκι της Μόσχας.
Εκεί, μια ομάδα τότε αγνώστων νέων
ακτιβιστών, ποιητών και ηθοποιών (συμπεριλαμβανομένων των Yuri
Galanskov, Eduard Kuznetsov, Vladimir Osipov, Ilya Bokshtein και Vsevolod Abdulov), που πραγματοποίησε δημόσιες αναγνώσεις απαγορευμένων
ποιητών - Αχμάτοβα, Πάστερνακ, Μάντελσταμ, Τσβετάγιεβα. Διάβαζαν επίσης δικά
τους έργα και έργα συγχρόνων τους, τα οποία σύντομα διαδόθηκαν ως ‘samizdat’ («αυτο
– εκδόσεις», παράνομη αναπαραγωγή και διανομή απαγορευμένης βιβλιογραφίας).
Το
Samizdat, επίσης, γεννήθηκε στην πλατεία Μαγιακόφσκι. Οι αρχές απάντησαν με το
συνηθισμένο τρόπο τους : με βίαιη διάλυση των συνεδριάσεων με μπουλντόζες και εκχιονιστικά,
με προβοκάτσιες της Κομσομόλ (Νέοι Κομμουνιστές), ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.
Ωστόσο, οι «ανατρεπτικές» συναντήσεις συνεχίστηκαν στην καρδιά της σοβιετικής
πρωτεύουσας για σχεδόν δύο χρόνια :
«Αυτή η καταπληκτική
κοινότητα, η οποία αργότερα ονομάστηκε “κίνημα”, γεννιόταν. Δεν είχε ούτε ηγέτες
ούτε οπαδούς .... Κάθε ένας από εμάς, όπως ένα νευρικό κύτταρο, συμμετείχαμε σε
αυτή την καταπληκτική ορχήστρα χωρίς έναν μαέστρο, οδηγήθηκε μόνο από την
αίσθηση του αυτο – σεβασμού και της προσωπικής ευθύνης για ό, τι συνέβαινε» (VladimirBukovsky, ‘To Build a Castle’).
Ο Vladimir Bukovsky ήταν
ένας από τους διοργανωτές των ανεπίσημων αναγνώσεων ποίησης στην Πλατεία
Μαγιακόφσκι της Μόσχας, τη γενέτειρα του κινήματος των σοβιετικών διαφωνούντων.
Οι αναγνώσεις της Μαγιακόβσκι
ήταν μόνο η αρχή: μπορεί κανείς να μελετήσει την ιστορία των διαφωνούντων στη
Σοβιετική Ένωση με την ανάγνωση της βιογραφίας του Bukovsky. Ασχολήθηκε με τη
διοργάνωση της “ΔιαμαρτυρίαςGlasnost” τον Δεκέμβριο του
1965 στην πλατεία Πούσκιν (πρώτη διαδήλωση της αντιπολίτευσης στη Μόσχα σε
τέσσερις δεκαετίες), διοργάνωσε την εκδήλωση τον Ιανουάριο του 1967 κατά των
πολιτικών συλλήψεων (επίσης Πλατεία Πούσκιν) και, ίσως η πιο σημαντική
προσπάθεια του, η εκστρατεία κατά της «τιμωρητικής ψυχιατρικής» που χρησιμοποιείτο
από την KGB εναντίον των διαφωνούντων.
Μετά την πρώτη σύλληψή του το 1963 για «κατοχή
αντι - σοβιετικής λογοτεχνίας», ο Bukovsky (τότε 20 ετών) οδηγήθηκε στο γραφείο
του Αντιστράτηγου Mikhail Svetlichny, επικεφαλής της KGB στη Μόσχα. «Ο Svetlichny
είπε ένα πολύ απλό πράγμα», θυμάται ο Bukovsky στο ντοκιμαντέρ ‘They Chose Freedom’ (Επέλεξαν
Ελευθερία). «Εδώ είναι το ένταλμα σύλληψης. Αν ειλικρινά μας πεις τα πάντα – που
βρήκες αυτό το βιβλίο, ποιος στο έδωσε, σε ποιους το έδωσες να το διαβάσουν, εγώ
δεν θα το υπογράψω και θα πας σπίτι. Εάν αρνηθείς, θα το υπογράψω και θα πας φυλακή».
Θεώρησα μια τέτοια διατύπωση προσβλητική και τον καταράστηκα. Δεν είπε τίποτα,
απλά κούνησε το κεφάλι του, υπέγραψε το ένταλμα και είπε: «Πάρτε τον».
Ο Vladimir Bukovsky πλήρωσε
για την άρνησή του να συμφωνήσει στα ψέματα του καθεστώτος, με 12 χρόνια σε φυλακές,
στρατόπεδα εργασίας και «ειδικά ψυχιατρικά νοσοκομεία». Ούτε μία φορά δεν παραδέχτηκε
την ενοχή του, δεν ζήτησε επιείκεια, δεν αποκήρυξε τα λόγια του και δεν πρόδωσε
τους φίλους του. «Παλέψαμε απεγνωσμένα εναντίον αυτού του καθεστώτος των
αχρείων. Ήμασταν μια χούφτα άοπλοι άνθρωποι απέναντι σε ένα πανίσχυρο κράτος με
την πιο τερατώδη μηχανή καταστολής του κόσμου. Και κερδίσαμε. Το καθεστώς υποχώρησε.
Και ακόμη και μέσα στις φυλακές αποδειχθήκαμε πολύ επικίνδυνοι γι’ αυτούς» (Vladimir
Bukovsky, To Build a Castle).
Στις 18 Δεκεμβρίου 1976, μια χειροπέδες στα χέρια ο Bukovsky οδηγήθηκε στο
στρατιωτικό αεροδρόμιο του Chkalovsky και συνοδεύτηκε από ένα κομβόι της επίλεκτης
μονάδας Alpha της KGB (που για πρώτη φορά λειτουργούσε), και πέταξε για το
διεθνές αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Έγγραφα της Κεντρικής Επιτροπής του
Κομμουνιστικού Κόμματος αναφέρθηκαν σε αυτό ως «μέτρα που αφορούν στην
απελευθέρωση του συντρόφου L. Corvalan1». «Στο τέλος, το καθεστώς δεν μπόρεσε να νικήσει
τον εχθρό του στο εσωτερικό της χώρας.
Πολλοί ακούν για τον «Μεγάλο Αδελφό» που έχει ήδη επιβληθεί και ελέγχοι τις ζωές μας αλλά ελάχιστοι έχουν κατανοήσει τις δυνατότητές του και ότι ο Τζορτζ Όργουελ με το «1984» και ο Άλντους Χάξλει με τον «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» έχουν ήδη ξεπεραστεί.
