Ισραηλινή συγγραφέας έγραψε πριν από 23 χρόνια βιβλίο για μια πανδημία που θα ερχόταν το 2020!

Με τον τίτλο «Υπάρχουν εβραϊκές προφητείες για τον κοροναϊό;» η Israel Today (ανάλογο άρθρο ανέβασε και η Haaretz) γράφει για κάποιους άγνωστους Εβραίους "προφήτες" που προείπαν την έκρηξη μιας παγκόσμιας πανδημίας.

Η Hamutal Shabtai, ψυχίατρος και κόρη του φημισμένου Ισραηλινού συγγραφέα Ya'akov Shabtai, έγραψε ένα μυθιστόρημα φαντασίας το 1986-87 για έναν ιό που θα μπορούσε να προκαλέσει το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το 1994, το σενάριό της δημοσιεύθηκε σε ένα βιβλίο 600 σελίδων.

Το έτος 2020 (αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου) ορίστηκε από την Shabtai ως η εποχή κατά την οποία ο κόσμος θα υποστεί αυτή την πανώλη. Εκείνη την εποχή φαινόταν σαν το μακρινό μέλλον. Η συγγραφέας προσπάθησε να ανακουφίσει τους αναγνώστες της ότι ο ιός θα επιτεθεί, αλλά το 2020 είναι πολύ μακριά.

Στο βιβλίο γράφει ότι ο κόσμος θα χωριστεί σε δύο, τους υγιείς ανθρώπους και τους άρρωστους ή τα άτομα που είναι σε κίνδυνο. Θα υπάρχει ένας κατάλογος όσων βρίσκονται σε κίνδυνο ή είναι ήδη άρρωστοι και θα παραμείνουν απομονωμένοι.

Η Σαμπτάι περιγράφει περαιτέρω στο βιβλίο της πως ο κόσμος θα διοικείται από ένα ολοκληρωτικό σύστημα, μια παγκόσμια δικτατορία για την υγεία. Οι άνθρωποι θα πρέπει να εξετάζονται καθημερινά σε σχολεία, νηπιαγωγεία, σούπερ μάρκετ, επιχειρήσεις, παντού. Η είσοδος σε όλους τους δημόσιους χώρους θα γίνεται μέσω βιομετρικών θυρών. Αν οι άνθρωποι εμφανιστούν μπλε στην οθόνη, θα μεταφερθούν αμέσως σε κλειστά κέντρα απομόνωσης.

Το βιβλίο προβλέπει επίσης ότι οι άνθρωποι δεν δίνουν το χέρι σε κανέναν και ότι κάθε επαφή μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο. Θα υπάρξει επίσης μια παγκόσμια συνθήκη για την υγεία που θα απαιτεί από όλους να συμμορφώνονται με τους νόμους της.

Υπάρχει ένας άλλος συγγραφέας, ο Shlomit Miron, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο πριν από 5 χρόνια που ονομάζεται "Μορατόριουμ", στο οποίο περιγράφει έναν ιό που προέρχεται από νυχτερίδες και που θα έλθει από την Ασία και θα καταστρέψει την ανθρωπότητα.

Στο διαδίκτυο επίσης υπάρχουν αναφορές για Τον Γαλλοεβραίο «προφήτη», αστρολόγο και ποιητή Νοστράδαμο ο οποίος «προέβλεψε» τον 16ο αιώνα ότι «πολλές πόλεις στην Ιταλία και στη Γαλλία θα πληγούν από μια θανατηφόρα επιδημία».

ΚΟ / από εδώ

«Βόμβες» Πούτιν για Β΄ΠΠ: «Δεν ήταν μόνο ο Στάλιν - Όλοι είχαν υπογράψει σύμφωνα με τον Χίτλερ»

Επίθεση και σε Πολωνία: «Είχε έρθει σε μυστική διαπραγμάτευση με τη Γερμανία» - «Κάθαρμα και αντισημιτικό γουρούνι» ο Πολωνός πρεσβευτής στο Βερολίνο το 1938«Βόμβες» έριξε ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν εξαπολύοντας επίθεση κατά της Πολωνίας για τη στάση της στον Β΄ΠΠ.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν απευθυνόμενος σήμερα σε ανώτατους αξιωματικούς του ρωσικού υπουργείου Άμυνας μίλησε για θέματα ιστορίας την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αναφέροντας ότι παρόμοια με το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ της Γερμανίας και της ΕΣΣΔ που είχε υπογράψει ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Βιστισλάβ Μολότοφ με τον υπουργό Εξωτερικών της χιτλερικής Γερμανίας Γιοχίμ φον Ρίμπεντροπ, είχαν υπογράψει και άλλες ευρωπαϊκές χώρες πριν από τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Ρώσος πρόεδρος αναφερόμενος στο σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ είπε ότι

«Η Σοβιετική Ένωση έχει κάνει την εκτίμησή της για το σύμφωνο Μολότοφ –Ρίμπεντροπ, και το έκανε αυτό με ειλικρίνεια, ευθέως και ανοιχτά. Κανείς άλλος εκτός από εμάς δεν το έκανε».

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν συγκρίνοντας τη συμπεριφορά του Στάλιν με αυτή των τότε ευρωπαίων ηγετών έναντι του Χίτλερ, είπε:

«Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι ηγέτες αυτοί των χωρών συναντήθηκαν προσωπικά με τον Χίτλερ και έβαλαν τις υπογραφές τους σε αντίστοιχες συμφωνίες.

Ο Στάλιν, όπως και να τον αντιμετωπίζει κανείς, δεν στιγματίστηκε ερχόμενος σε απευθείας επικοινωνία με τον Χίτλερ, δεν συναντήθηκε ποτέ μαζί του, ενώ τα πρώτα πρόσωπα των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών χωρών το έκαναν αυτό», αναφερόμενος στον Γάλλο πρωθυπουργό της Γαλλίας Εντουάρ Νταλαντιέ και στον Βρετανό ομόλογό του Νέβιλ Τσάμπερλεν.

Κατά την άποψη του Ρώσου πρόεδρου, δεν ήταν σημαντικό αν το σύμφωνο περιελάμβανε μυστικές συμφωνίες αλλά το σημαντικό ήταν "πως αυτές λειτούργησαν. Η ΕΣΣΔ ήταν η τελευταία χώρα της Ευρώπης η οποία υπέγραψε σύμφωνο μη επίθεσης με την Γερμανία. Όλες οι άλλες σημαντικές χώρες της Ευρώπης το υπέγραψαν πριν υπογράψει η Σοβιετική Ένωση", δήλωσε ο Πούτιν.

"Βεβαίως το σύμφωνο είχε υπογραφεί και περιελάμβανε μυστική συμφωνία για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής.

Αλλά τι έκαναν οι ευρωπαϊκές χωρίς πριν από αυτό;

Ακριβώς το ίδιο, αρχίζοντας από το 1938 όταν ο Χίτλερ άρχισε να διεκδικεί τμήμα της Τσεχοσλοβακίας, η Βρετανία και η Γαλλία παρέδωσαν τον σύμμαχό τους, αν και είχαν συνάψει με την Γαλλία συμφωνία περί αμοιβαίας βοήθειας και έδωσαν την δυνατότητα στον Αδόλφο Χίτλερ να καταλάβει τμήμα της Τσεχοσλοβακίας".

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αναφέρθηκε και στην Πολωνία, η οποία όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχε καταλήξει σε συνεννόηση με την Γερμανία.

Παράλληλα επικαλέσθηκε έγγραφα που υπάρχουν στα αρχεία και αποκαλύπτουν πως διεξήγοντο οι συνεννοήσεις αυτές, ενώ αποκάλεσε τον τότε Πολωνό πρεσβευτή στην Γερμανία«κάθαρμα και αντισημιτικό γουρούνι».

«Τι έκαναν όμως τα άλλα κράτη και η ίδια η Πολωνία; Στην πραγματικότητα, κατέληξαν σε συνεννόηση με τον Χίτλερ. Αυτό φαίνεται καθαρά στα έγγραφα που υπάρχουν στα αρχεία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρώσος πρόεδρος.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, αναφερόμενος στον τότε Πολωνό πρεσβευτή στην Γερμανία Γιόζεφ Λίπσκι, ο οποίος το 1938 υποστήριξε τον Χίτλερ, τον χαρακτήρισε «κάθαρμα και αντισημιτικό γουρούνι».

Επικαλούμενος έγγραφα των αρχείων, ο Πούτιν ανέφερε ότι ο Χίτλερ εξέθεσε στον Λίπσκι την ιδέα του να εξορίσει στην Αφρική (πιθανότατα Μαδαγασκάρη) τους Εβραίους «για να πεθάνουν και να εξολοθρευθούν».

Αργότερα ο Πολωνός πρεσβευτής, στην έκθεση του προς τον Πολωνό υπουργό Εξωτερικών Μπέκου περιέγραψε τις εντυπώσεις του για την συνομιλία που είχε με τον Χίτλερ.

«Όταν το άκουσα αυτό… του απάντησα και του είπα ότι αν αυτό το κάνει τότε θα του στήσουμε ένα θαυμάσιο ανδριάντα στην Βαρσοβία».

Ο Γιόζεφ Λίπσκι διετέλεσε πρεσβευτής της Πολωνίας στο Βερολίνο την περίοδο 1934-1939. Ένας από τους πρώτους στόχους του ως πρεσβευτής ήταν να συνεργασθεί για τη σύναψη πολωνο-γερμανικού συμφώνου μη επίθεσης.

pronews.gr

Σπύρος Άγκνιου: Ο Ελληνοαμερικανός Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και η προειδοποίησή του για τους σιωνιστές (φωτό, βίντεο)

Στη δεκαετία του 1970 και του 

1980 ο (ελληνικής καταγωγής) Spiro

 Agnew ήταν ένας από τους λίγους κυβερνητικούς αξιωματούχους 

που είχε το θάρρος να μιλήσει 

εναντίον του σιωνιστικού προβλήματος

 που μαστίζει την Αμερική. 

Κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισης

 στο ‘Today Show’ του NBC με 

τη Barbara Walters προειδοποίησε

 ότι μια «εβραϊκή κλίκα».

Eλέγχει τις ειδήσεις και τις πληροφορίες

 στην Αμερική. Το 1976 θαρραλέα 

κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες

 να αποσύρουν την βοήθεια 

προς το Ισραήλ, επικαλούμενος

 τον τρομακτικό τρόπο που 

μεταχειρίζονταν τους Χριστιανούς.

Και πάλι το 1982, κατηγόρησε 

την σιωνιστική εξουσία σε επιστολή

 που έστειλε στον ακτιβιστή

 Hans Schmidt εκφράζοντας την 

«οργή» του για «την κυριαρχία της

 χώρας αυτής από τους Σιωνιστές» 

και για τον «σιωνιστικό έλεγχο 

των μέσων ενημέρωσής μας» και

 για τα «70 χρόνια της πολιτικής

 κατήχησης» που έχει κάνει «πλύση 

εγκεφάλου στον δυτικό κόσμο ».

Μερικές από τις θέσεις του

 Agnew μαζί με την επιστολή του

 προς τον Hans Schmidt 

μεταφέρονται παρακάτω:

Spiro Agnew: «Οι άνθρωποι που κατέχουν και διαχειρίζονται τα εθνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν επιρροή είναι Εβραίοι

 και, μαζί με άλλους σημαίνοντες

 Εβραίους, βοήθησαν να δημιουργηθεί 

μια καταστροφική Αμερικάνικη

 πολιτική στο Μεσανατολικό.

 Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι

 να επαληθεύσετε τους πραγματικούς

 φορείς της χάραξης πολιτικής και 

τους ιδιοκτήτες (των ΜΜΕ) και θα

 βρείτε ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό ανθρώπων που είναι Εβραίοι από 

ότι πρόκειται να βρείτε στον αμερικάνικο πληθυσμό. Λέγοντας εθνικά μέσα

 ενημέρωσης που έχουν επιρροή, 

αναφέρομαι στα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία ειδήσεων, δημοσκοπήσεις,

 τα περιοδικά Time και Newsweek, 

τους New York Times, την Washington 

Post και την The International 

Herald Tribune. Για παράδειγμα, 

ο κ. (William) Paley του CBS 

είναι Εβραίος. Ο κ. Julian Goodman,

 ο οποίος διευθύνει το NBC, 

ο Leonard Goldenson στο ABC. 

η κ. Katherine Graham που έχει 

την Washington Post και ο κ.

 Sulzberger των New York Times. Είναι όλοι Εβραίοι!

Αν πάτε πιο βαθιά σε αυτή τη ‘μόδα’ … 

όχι μόνο με το θέμα της ιδιοκτησίας, 

αλλά πηγαίνετε πιο βαθιά στην 

διαχείριση των θέσεων και στην 

διάκριση των θέσεων … και θα

 διαπιστώσετε ότι μέσα από 

την επιθετικότητα τους και 

την εφευρετικότητά τους,

 κυριαρχούν τώρα στα ΜΜΕ. 

Δεν είναι μόνο στα μέσα μαζικής 

ενημέρωσης, αλλά και 

στην ακαδημαϊκή κοινότητα, 

στις οικονομικές κοινότητες, 

στα θεμέλια της κοινωνίας,

 σε όλα τα είδη των ιδιαίτερα ορατών

 και με επιρροή υπηρεσιών 

που αφορούν το κοινό, διαθέτουν

 αυτή την στιγμή μια ισχυρή φωνή.

Η πολιτική μας στη Μέση Ανατολή,

 κατά την κρίση μου, είναι καταστροφική,

 επειδή δεν είναι αμερόληπτη. 

Δεν βλέπω κανένα λόγο για τον

 οποίο σχεδόν το ήμισυ της 

εξωτερικής βοήθειας που αυτό

 το έθνος οφείλει να δώσει, πηγαίνει 

στο Ισραήλ, εκτός από την 

επίδραση αυτού του σιωνιστικού 

λόμπι. Νομίζω ότι η δύναμη 

των μέσων μαζικής ενημέρωσης

 είναι στα χέρια λίγων ανθρώπων …

 δεν είναι το θέμα να ελέγχεις τους

 ψηφοφόρους, είναι το καπρίτσιο

 να έχεις δικό σου τον πίνακα ελέγχου».

Η Επιστολή προς τον Hans Schmidt που πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το National Vanguard:

M. Hans Schmidt

303 E. San Rafael Drive

Palm Springs, California 92262

Αγαπητέ κ. Schmidt:

Σας ευχαριστώ που μου στείλατε 

την επιστολή σας στις 26 Αυγούστου.

 Καθώς για μεγάλο χρονικό διάστημα βρισκόμουν ανάμεσα στους

 πρωτοπόρους όσων διαμαρτύρονται

 για την κυριαρχία της χώρας αυτής

 από τους Σιωνιστές, πάντοτε

 παρηγορούμαι όταν βλέπω και 

άλλους να μοιράζονται την οργή μου.

Ακόμη και μπροστά σε αυτές τις φρικτές ενέργειες αυτού του αλαζονικού 

κράτους του Ισραήλ, το ευρύ

 φάσμα της αμερικανικής κοινής 

γνώμης φαίνεται ότι έχει προσκολληθεί 

στην πλάνη ότι οι Εβραίοι, λόγω 

του λεγόμενου Ολοκαυτώματος, 

δεν μπορεί να κάνουν λάθος. 

Τα 70 χρόνια της πολιτικής 

κατήχησης η οποία άρχισε τα

 χρόνια που ακολούθησαν 

αμέσως μετά την Διακήρυξη Balfour, 

έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου 

στον δυτικό κόσμο, και ο

 σιωνιστικός έλεγχος των

 μέσων μαζικής ενημέρωσής μας 

έχει δημιουργήσει το τέλειο κλίμα 

για το Ισραήλ. (στο αγγλικό λέει: 

has kept the fields green for Israel).

Η ύβρις του Οργανωμένου Εβραϊσμού

 είναι ενθουσιώδης για να πούμε

 το λιγότερο. Ως κάποιος που έχει

 περάσει 10 χρόνια της ζωής του

 από καλά οργανωμένες επιθέσεις

 στα μέσα ενημέρωσης και στα 

δικαστήρια, μπορώ να το 

επιβεβαιώσω αυτό. Κάποιος μπορεί

 μόνο να υποθέσει ότι το Ισραήλ 

είναι πιο σημαντικό σε αυτούς τους

 ανθρώπους από τη δική τους χώρα.

Μου αρέσει επίσης, ο πρόεδρος

 Reagan, όμως, οφείλει να

 αναπτύξει μια πιο θετική στάση 

για το θέμα αυτό. Ο Ρέιγκαν πρέπει 

να πληροφορηθεί ότι δεν μπορεί 

να συνεχίσει να κάνει ότι δεν βλέπει

 (στα αγγλικά: the tail cannot continue 

to wag the dog). Οι Αμερικανοί είναι

 έτοιμοι να ακολουθήσουν

 έναν ισχυρό ηγέτη που θα αρνηθεί

 την προστασία ενός προνομιακού 

κράτους που υβρίζει τον 

υποστηρικτή του.

Με φιλικούς χαιρετισμούς.

Spiro T. Agnew —

Ο Σπύρος Θεόδωρος Άγκνιου (Spiro Agnew) (9 Νοεμβρίου 1918 – 17 Σεπτεμβρίου 1996) ήταν ο 39ος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στην Ελλάδα ήταν 

γνωστός με το όνομα Σπύρος Αναγνωστόπουλος. Γεννήθηκε στην Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, από 

Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του

 κατάγονταν από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Στο θρήσκευμα ήταν επισκοπιανός και όχι ορθόδοξος. Υπηρέτησε στρατιώτης με τον 

αμερικανικό στρατό στην Ευρώπη 

κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και έλαβε και παράσημα ανδρείας. Σπούδασε χημεία και μετά 

τον πόλεμο απέκτησε και πτυχίο

 νομικής από το πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης.

Κατόπιν ασχολήθηκε με την πολιτική

 και ήταν για τρία χρόνια Κυβερνήτης

 της πολιτείας του Μέριλαντ με σημαντικό 

έργο (φορολογικές μεταρρυθμίσεις, 

σκληρή νομοθεσία κατά της μόλυνσης, αντιρατσιστική νομοθεσία). Μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, στενός

 συνεργάτης του μετέπειτα Αμερικανού Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, τελικά το 

1969 έγινε ο 39ος Αντιπρόεδρος

 των ΗΠΑ επί Προεδρίας Ρ. Νίξον. 

Στις 10 Οκτωβρίου 1973 αναγκάστηκε 

να παραιτηθεί από την Αντιπροεδρία 

των ΗΠΑ μετά την αποκάλυψη 

στελεχών κατασκευαστικών εταιρειών

 ότι τον είχαν δωροδοκήσει, ενώ 

μετά από συμφωνία η επίσημη 

κατηγορία περιορίστηκε σε φοροδιαφυγή, κατηγορία την οποία δεν αντέκρουσε.

 Στην θέση του ορίστηκε ως Αντιπρόεδρος ο Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος μετέπειτα 

έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά την 

παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974.

Κατά την προεκλογική εκστρατεία 

του Νίξον το 1969, όργωσε όλη 

την Αμερική. Ήταν δεινός ρήτορας και κατάφερνε να κατατροπώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους. 

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούσαν ότι είχε ακραίες

 θέσεις σε ορισμένα ζητήματα, 

ειδικότερα στο μεγάλο θέμα του πολέμου στο Βιετνάμ. Μετά την παραίτησή 

του δεν αναμίχθηκε στην πολιτική αλλά ακολούθησε επαγγελματικό 

και ιδιωτικό βίο. Το 1976, ήρθε 

ξανά για λίγο στο επίκεντρο της επικαιρότητας και προκάλεσε 

διαμάχη με τις αντι-Σιωνιστικές του δηλώσεις, καθώς ζητούσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποσύρουν την

 υποστήριξή τους προς το

 κράτος του Ισραήλ, επικαλούμενος την κακή μεταχείριση από το Ισραήλ

 των Χριστιανών. Ο τότε πρόεδρος 

των ηΠΑ, Τζέραλντ Φορντ 

τον επέκρινε δημοσίως για

 τις «ανούσιες παρατηρήσεις

 του για τους Εβραίους». Ο Άγκνιου απάντησε ότι έχει δικαίωμα 

να κριτικάρει το Ισραήλ.

Ως αντιπρόεδρος, ο Αγκνιου,

 επισκέφτηκε με τη σύζυγό του 

και τις κόρες του την Ελλάδα 

τον Οκτώβριο του 1971. «Είναι

 γεγονός ότι η επίσκεψη

 του Σπύρου Αγκνιου ενίσχυσε 

σημαντικά την εικόνα και τη θέση 

του καθεστώτος στη διεθνή

 πολιτική σκηνή», έγραψε

 ο Βρετανός διπλωμάτης Πάουελ 

Τζόουνς στην αναφορά του (27 Οκτωβρίου 1971) προς το Φόρεϊν Οφις.

Ο Άγκνιου πέθανε το 1996, σε ηλικία 77 ετών.

Παρακάτω η διάσημη αντι-media ομιλία 

του Agnew, (Huston, 22 Μαΐου 1970) 

στην οποία αναφέρεται στους

 ανθρώπους των ΜΜΕ ως 

«αναιδείς σνομπ που χαρακτηρίζουν 

τους εαυτούς τους διανοούμενους»

 … «Ένα πνεύμα εθνικού μαζοχισμού 

επικρατεί, που ενθαρρύνεται από ένα καταβεβλημένο σώμα αναιδών 

σνομπ που αυτοχαρακτηρίζονται ως «διανοούμενοι».

pronews.gr

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: «ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ Ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ». ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΡΩΣΙΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ. ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΠΑΝΤΑ «ΒΑΘΙΑ» ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

—Τρομακτικά σενάρια από την ανάλυση του ΒΙΝΤΕΟ της ανθρωποθυσίας
-«Ούτε μια σταγόνα ΑΙΜΑ στο σώμα του νεκρού  Ανδρέι Καρλόβ. Δεν είναι ΠΕΡΙΕΡΓΟ;»
-Ψυχρός και ήρεμος o δράστης, γυρνούσε σαν τον γύπα γύρω από το θύμα , πριν τον σκοτώσει»
Έντεκα φορές πυροβόλησε ο ισλαμιστής τούρκος αστυνομικός δράστης προς τον ρώσο πρέσβη σύμφωνα με τα αποτελέσματα της νεκροψίας. Από τις έντεκα φορές οι εννέα ήταν εύστοχες. Το όπλο που χρησιμοποίησε ο δράστης είναι προδιαγραφών του ΝΑΤΟ μάρκας Canik διαμετρήματος 9 επί 19. Ο δράστης Μεβλούτ Μερτ Αλτινμπάς επί  2,5 χρόνια ήταν διευθυντής τμήματος της αστυνομικής άμεσης δράσης ασφαλείας στην Άγκυρα. Μάλιστα, ανήμερα της επίθεσης ο ίδιος, δήλωσε ασθένεια στην δουλειά του, ενώ υποσχέθηκε στους ανώτερούς του να προσκομίσει διάγνωση γιατρού για να δικαιολογήσει την απουσία του, σύμφωνα με το Reuters.
Πιο συγκεκριμένα, το πρωί της Δευτέρας, ο «αδελφός ισλαμιστής» Αλτιντάς τηλεφώνησε στην υπηρεσία του, στη μονάδα αντιμετώπισης ταραχών της Άγκυρας, δήλωσε ότι δεν αισθανόταν καλά, θα απουσίαζε και ότι θα έφερνε ένα σημείωμα γιατρού μόλις επέστρεφε στην εργασία του, σύμφωνα με τον αξιωματικό. Ο ίδιος, αν και διέμενε σε ένα διαμέρισμα στη συνοικία Ντεμετεβλέρ στα περίχωρα της Άγκυρας, πέρασε τη νύχτα πριν από την επίθεση σε ένα ξενοδοχείο στην καρδιά της τουρκικής πρωτεύουσας, κοντά στη γκαλερί. Επιπλέον, μια πηγή προσκείμενη στη διεύθυνση της γκαλερί ανέφερε ότι ο Αλτιντάς είχε εντοπιστεί στην έκθεση την ημέρα των εγκαινίων, την Παρασκευή πριν από την επίθεση.
Υπέρ του Ερνογάν o δολοφόνος του Ρώσου πρέσβη!
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο δολοφόνος του ρώσου πρέσβη είχε διατελέσει στη φρουρά του σουλτάνου, ενώ τον συνόδεψε σε ταξίδια τουλάχιστον δύο φορές. Μάλιστα, σύμφωνα με την Jerusalim Post, ο δράστης κατηγορείται για συμμετοχή στο αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του προέδρου του Ερντογάν, τον περασμένο Ιούλιο, παρά το γεγονός ότι είχε πάρει άδεια από την υπηρεσία του δύο μέρες μετά.  Ο ίδιος προέρχεται από κοσμική οικογένεια και σύμφωνα με τα ξένα μέσα ο δολοφόνος είχε αποσπασθεί  από την υπηρεσία του στο Ντιγιαρμπακίρ. Και παρόλο που ο δράστης φέρεται να είναι «υποστηρικτής του Γκιουλέν» φωτογραφία που κάνει το γύρο του διαδικτύου τον απεικονίζει να είναι χέρι – χέρι με τον Ερντογάν. Άλλωστε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο ισλαμιστής δράστης, μπήκε στην έκθεση ζωγραφικής με αυθεντική ταυτότητα, αυτή της ερντογανικής φρουράς.

Νεκρός Ρώσος διπλωμάτης λίγο μετά τη δολοφονία του πρέσβη στην Άγκυρα
Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα, ένας ακόμα Ρώσος διπλωμάτης βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι στη Μόσχα. Σύμφωνα με την «Daily Mirror», το πτώμα του Πετρ Πολσικόφ εντοπίστηκε στο διαμέρισμά του στην περιοχή της Μόσχας Μπαλακλάφσκι. O 56χρονος Ρώσος διπλωμάτης πυροβολήθηκε και υπέκυψε στα τραύματά του. Στο μπάνιο του 56χρονου άνδρα και συγκεκριμένα κάτω από το νεροχύτη, βρέθηκε ένα όπλο, όπως ανέφερε το ρωσικό δίκτυο «Ren TV».


11 σφαίρες και ούτε μια κηλίδα αίμα…
Δεν άργησαν να βγουν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα. Χρήστες του διαδικτύου και αρκετοί συνωμοσιολόγοι βλέποντας τα καρέ της επίθεσης κάνουν λόγο για μια ύποπτη υπόθεση δολοφονίας, καθώς ο ρώσος πρέσβης παρόλο που πυροβολείται δεν αιμορραγεί! Οι εννέα σφαίρες που τον χτύπησαν ενώ θα έπρεπε να έχουν βάψει κόκκινο το πάτωμα και τους τοίχους, δείχνουν να μην έχουν «χτυπήσει» κανέναν. Δε θα έπρεπε με τόσες σφαίρες να υπάρχει τουλάχιστον μια λίμνη αίματος, διερωτώνται πολλοί…
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΛΕΙΟ

Corneliu Codreanu : "Όποιος μάχεται για τον Θεό και τον λαό του, ακόμα και αν μείνει μόνος, δεν πρόκειται να νικηθεί"

Φθινόπωρο του 1920:

Στα άλλα πανεπιστημιακά κέντρα υπήρχε ησυχία. Μόνο το δικό μας στο Ιάσιο ήταν καταδικασμένο σε συνεχή αγώνα.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Πανεπιστημίου του Ιασίου η Πρυτανεία ανακοίνωσε την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς χωρίς τον συνηθισμένο αγιασμό. Για να καταλάβει κανείς την λύπη μας, κάποιος πρέπει να γνωρίζει ότι αυτή η επίσημη τελετή υπήρξε, χωρίς διακοπή, για μισό αιώνα το πιο όμορφο γεγονός του Πανεπιστημίου. Σε αυτήν συγκεντρώνονταν: η Πρυτανεία, όλοι οι καθηγητές, όλοι οι πρωτοεγγραφόμενοι φοιτητές, παρούσα και η ελίτ των διανοούμενων του Ιασίου. Η λειτουργία διεξάγονταν από τον Μητροπολίτη Μολδαβίας ή τον αναπληρωτή του, ευλογώντας την αρχή της νέας χρονιάς της εκπαίδευσης του Ρουμανικού λαού.

Και τώρα το πανεπιστήμιό μας πετούσε στην άκρη με μια απόφαση της Πρυτανείας αυτό το κόσμημα με την παράδοση του μισού αιώνα.

Ακόμα χειρότερα: το Πανεπιστήμιο του Χριστιανικού Ιασίου, το ανώτερο ίδρυμα εκπαίδευσης των Ρουμάνων, διακήρυττε αυτές τις δύσκολες στιγμές τον αγώνα ενάντια στον Θεό, την απαγόρευση του Θεού από τα σχολεία, τους οργανισμούς και ολόκληρη τη χώρα. Οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Ιασίου, εκτός από 4-5 γνωστούς για την αντίθεσή τους σε αυτήν την τάση, καλωσόρισαν με μεγάλη ικανοποίηση την άθεη απόφαση της Πρυτανείας, ως ένα βήμα μπροστά, που θα έβγαζε την ρουμανική επιστήμη από την «βαρβαρότητα» και τις «μεσαιωνικές προκαταλήψεις». Οι κομμουνιστές φοιτητές ήταν περιχαρείς, ο Εβραϊσμός θριαμβολογούσε, ενώ λίγοι από εμάς αναλογιζόμασταν με λύπη: αναρωτιόμασταν, σε πόσο καιρό από τώρα οι εκκλησίες θα κατεδαφίζονται και οι παπάδες θα σταυρώνονται με τα άμφιά τους στο ιερό;

Περίπου οκτώ εθνικιστές φοιτητές του Ιασίου εκείνη την ώρα χτυπήσαμε μάταια τις πόρτες πολλών καθηγητών, προσπαθώντας να τους πείσουμε να ανακληθεί το μέτρο που έλαβε η Πρυτανεία, αλλά οι επανειλημμένες προσπάθειές μας απέτυχαν.

Τότε, ένα απόγευμα πριν την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους, αποφασίσαμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα: αντισταθήκαμε με τη βία στο άνοιγμα του πανεπιστημίου.

Για να παραμείνουμε αρραγείς, κοιμηθήκαμε στην οδό Suhupan 4, στα κεντρικά γραφεία μας. Στις 6 το πρωί ο Vladimir Frimu και εγώ φύγαμε για το πανεπιστήμιο, οι άλλοι θα ακολουθούσαν. Κλείσαμε και φράξαμε την πίσω πόρτα του πανεπιστημίου, αφήνοντας τον Frimu να τη φρουρεί. Έβαλα μια ταμπέλα με κόκκινα γράμματα στην μεγάλη θύρα της εισόδου, που έγραφε: «Ενημερώνουμε όλους τους φοιτητές και όλους τους καθηγητές, ότι το πανεπιστήμιο θα ανοίξει μόνο έπειτα από τον παραδοσιακό αγιασμό». Οι υπόλοιποι συναγωνιστές μας ήρθαν αργά, πολύ αργά. Οι φοιτητές άρχισαν να έρχονται στις 8 το πρωί. Μόνος στην είσοδο, αντιστάθηκα μέχρι τις 9 και μισή, την στιγμή που είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 300 φοιτητές.

Όταν ο καθηγητής Μαθηματικών Muller προσπάθησε να μπει με τη βία, του είπα: «Ορκίστηκες στον σταυρό όταν έγινες καθηγητής σε αυτό το πανεπιστήμιο, τώρα γιατί ορθώνεσαι ενάντια στον σταυρό; Είσαι επίορκος, γιατί ορκίστηκες σε κάτι το οποίο δεν πίστευες και τώρα έσπασες τον όρκο σου».

Εκείνη τη στιγμή, περίπου 300 φοιτητές με επικεφαλής τον Marin, τον κομμουνιστή ηγέτη και τους Hritcu και Ionescu από το Botosani, όρμησαν πάνω μου. άνοιξαν την κύρια είσοδο του πανεπιστημίου, με οδήγησαν στον προθάλαμο και άρχισαν να με χτυπάνε στο κεφάλι με ρόπαλα και γροθιές. Ήταν αδύνατο να αμυνθώ και να ανταποδώσω, γιατί με είχαν βάλει στη μέση και με χτυπούσαν από όλες τις κατευθύνσεις.

Τελικά με άφησαν. Καθώς καθόμουν σε μια γωνία αναλογιζόμενος την ήττα μου, ήρθαν οι έξι συναγωνιστές μου. Ωστόσο, η νίκη του αντιπάλου δεν διήρκησε για πολύ, γιατί σύντομα ο γραμματέας του πανεπιστημίου ήρθε από την Πρυτανεία και ανήρτησε την εξής ανακοίνωση: «Σας ενημερώνουμε ότι η Πρυτανεία αποφάσισε το πανεπιστήμιο να μείνει κλειστό μέχρι την Τετάρτη,-οπότε και θα ανοίξει με τον αγιασμό». Αυτή ήταν μια μεγάλη νίκη που την υποδεχτήκαμε με πανηγυρισμούς.

Την Τετάρτη το πρωί, δύο μέρες αργότερα. στην μεγάλη αίθουσα που ήταν ασφυκτικά γεμάτη από τους κατοίκους της πόλης, έγινε ο αγιασμός. Δέχτηκα συγχαρητήρια από όλους. Ο καθηγητής A.C.

Cuza ήρθε και μου μίλησε για ώρα.

Ήταν η στιγμή που απέκτησα την πίστη, που ποτέ δεν με άφησε, πως όποιος μάχεται για τον Θεό και τον λαό του, ακόμα και αν μείνει μόνος, δεν πρόκειται να νικηθεί.

Αυτές οι μάχες, ειδικά στην Διεύθυνση Κρατικών Μονοπωλίων, στα σιδηροδρομικά έργα και η τελευταία στο Πανεπιστήμιο, είχαν τεράστια επίδραση στην κοινή γνώμη. Ο εχθρός άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο μπολσεβικισμός δεν μπορεί να προχωρήσει ανεμπόδιστος, ακόμη και αν υποστηρίζονταν από σχεδόν όλους τους καθηγητές του πανεπιστημίου, όλον τον τύπο, τον Εβραϊσμό, ιούς περισσότερους εργάτες, ενώ στην άλλη πλευρά βρίσκονταν μόνο μια μικρή ομάδα νέων να αντισταθεί σε αυτά τα τεράστια κύματα, οπλισμένη μόνο με πίστη στο μέλλον της πατρίδας. Αυτή η νεολαία ύψωσε το φράγμα της θέλησής της, συγκρίσιμο με κάποιους απόκρημνους βράχους διαμέσου των οποίων μπορείς να δεις, αλλά δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις χωρίς να πληγωθείς και στην πράξη κανείς δεν θα το σκέφτονταν ούτε καν να το προσπαθήσει.

Ο εχθρός δεν φοβούνταν τόσο εμάς, αλλά την αποφασιστικότητά μας.         

Το υγιές τμήμα του πληθυσμού, οι Χριστιανοί και Ρουμάνοι του Ιασίου, μας παρότρυναν και μας έβλεπαν με συμπάθεια.

Από το βιβλίο «Για τους Λεγεωνάριους μου» του Κορνήλιου Κοντρεάνου

  ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ)

Πολιτιστικός Μαρξισμός: Η καρδιά του ηθικού ξεπεσμού μας

Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).

Άλλοι φωνάζουν, άλλοι γράφουν, και μερικοί βγαίνουν στους δρόμους. 
     

Πέρα από γενικές καταγγελίες και απόδοση ευθυνών στις «άθεες κυβερνήσεις», στους «κακούς πολιτικούς» ή και στον «Σατανά», ουδείς δείχνει να κατονομάζει την ιδεολογική μήτρα όλων αυτών. Τον μεγάλο ποταμό από τον οποίον προέρχονται όλοι οι παραπόταμοι. Και αυτός ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism).

Ένας λόγος που δεν κατονομάζεται είναι η κουλτούρα του «να μην φέρουμε την πολιτική μέσα στην εκκλησία» (sic). Και ένας άλλος – ίσως ο πιο σημαντικός – είναι ότι ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα σε πολλές εκκλησίες!  Οπότε δεν λογίζεται καν εχθρός...

Και όμως ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η αιτία της ηθικής αποσύνθεσης της κοινωνίας.

Ο πολιτιστικός μαρξισμός βγήκε από τα σπλάχνα της Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurt School ή Frankfurter Schule στα γερμανικά), η οποία ιδρύθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, το 1920.

Ο σκοπός ήταν και είναι η καταστροφή των τριών πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της θρησκείας, του πολιτισμού και της οικογένειας.

Ο Willi Munzenberg, ένας εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, το είχε δηλώσει κατηγορηματικά : «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει.. Μόνο τότε, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες της και έχει γίνει η ζωή της αδύνατη, μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». [διάβασε όλο το αποκαλυπτικό άρθρο εδώ, καθώς κι εδώ]

Όταν η αμερικανίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ Jennifer Roback Morse (Τζέννιφερ Μόρς), μια πραγματική πρωτοπόρα στην υπεράσπιση του γάμου, έγραφε πριν 20 χρόνια για τα θύματα της λεγόμενης «Σεξουαλικής Επανάστασης», έμπαινε στην καρδιά του θέματος.

Τις επιπτώσεις της σεξουαλικής επανάστασης τις βλέπουμε παντού γύρω μας, έλεγε η Morse. Στην κουλτούρα του «hook up» σεξ (σεξ χωρίς καμία δέσμευση, ούτε καν συναίσθημα), στα υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, στον "γάμο" των ομοφυλόφιλων κλπ.

Βλέπουμε μια ατζέντα που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σεξ, τα μωρά και τον γάμο. Και ποιες ομάδες προωθούν αυτήν την σεξουαλική επανάσταση;

Ένα μίγμα ανθρώπων και ομάδων (από ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι οπαδούς του «ελέγχου του πληθυσμού» και hipsters που το παίζουν «μοντέρνοι»). Όλες αυτές οι ομάδες έχουν ένα κοινό: Ελέγχονται από την ελίτ, από ανθρώπους που θέλουν να «επαναδημιουργήσουν» τον κόσμο σύμφωνα με την δική τους «εικόνα».

Έτσι, η άποψη της Morse για τον λεγόμενο «γάμο» των ομοφυλόφιλων είναι ότι αυτός δεν ξεκίνησε με τους γκέι, αλλά με τη σεξουαλική επανάσταση πίσω στη δεκαετία του 1960, η οποία προετοίμασε το έδαφος. Και έχει δίκιο.

Στο βιβλίο του “The Devil’s Pleasure Palace” (Το Παλάτι των Απολαύσεων του Διαβόλου), ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Michael Walsh εξηγεί ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες στην καρδιά αυτού του ζητήματος, και η σεξουαλική επανάσταση είναι μόνο ένα μέρος του. Στην καρδιά του ζητήματος είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, η Κριτική Θεωρία και το Ινστιτούτο που τα γέννησε, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, κοινώς γνωστό ως η Σχολή της Φρανκφούρτης.

Τους ξέρετε αυτούς καλύτερα από ό, τι νομίζετε. Στην πραγματικότητα, οι ιδέες τους έχουν εισχωρήσει, όχι μόνο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά και μέσα στον δικό σας τρόπο σκέψης, είτε το γνωρίζετε είτε όχι.

Δείτε πρώτα τον ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ (Wilhelm Reich), τον άνθρωπο που, το 1936, επινόησε τον όρο "σεξουαλική επανάσταση" σε ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (Die Sexualität im Kulturkampf). Ο Ράιχ, γεννημένος στην Αυστρία από Εβραίους γονείς, ήταν ένας πρώτης τάξης εκκεντρικός τύπος. Τελικά, ακόμα και οι φροϋδικοί συνάδελφοί του τον απέφευγαν σαν την πανούκλα. Όλα τα βιβλία του έπρεπε να δημοσιευτούν ιδιωτικά. Πολύ απλά, ο Ράιχ ήταν ένας μανιακός του σεξ και πολύ πιθανόν ένας παράφρων. Έκανε μασάζ στους γυμνούς ασθενείς του και στη στην Καθολική Βιέννη της δεκαετίας του 1920, υποστήριζε τα αντισυλληπτικά, την άμβλωση και το διαζύγιο.

Ο κομμουνιστής Ράιχ ήθελε να συμβιβάσει την ψυχανάλυση με τον Μαρξισμό και πίστευε ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχαινε λόγω της «καταπιεσμένης σεξουαλικότητας του προλεταριάτου».

Ο Ράιχ ήταν πιστό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εφηύρε μια «μηχανή οργασμού» που αργότερα ονομάστηκε κοροϊδευτικά ως «orgasmitron» από τον άλλο μανιακό του Γούντι Άλεν, στην ταινία του «Ο Υπναράς» (Sleeper), το 1973. Αργότερα πέθανε στη φυλακή αφού εξαπάτησε ανθρώπους να αγοράσουν την γελοία μηχανή του. Η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έκαψε πολλούς τόνους από τα βιβλία του.

Σύμφωνα με τον Michael Walsh, ο Reich ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης. Πόσο επιρροή ασκούσε; Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών ταραχών του 1968 στο Παρίσι και το Βερολίνο, οι φοιτητές πέταξαν αντίτυπα του βιβλίου του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» στους αστυνομικούς. Έγραψαν το όνομά του στους τοίχους. Αλλά, περισσότερο από αυτό, η Σεξουαλική Επανάσταση που αυτός επαγγέλονταν είναι τώρα το κοινό νόμισμα, η lingua franca της εποχής μας.

Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης πίστευαν ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχει λόγω της αντίστασης της εργατικής τάξης. Πίστευαν ότι ο μαρξισμός θα μπορούσε κάποτε να επιτευχθεί μόνο με την υπονόμευση των θεσμών, όλων των θεσμών. Άρχισαν αυτό που ονομάζεται η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα. Ποιος θα το φανταζόταν ακόμα και πριν από μερικά χρόνια ότι οι αμερικάνοι Πρόσκοποι θα δέχονταν γκέι; Η Σχολή της Φρανκφούρτης το φανταζόταν.

Η Κριτική Θεωρία είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιό τους. Είναι σχεδόν σίγουρο, είτε το γνωρίζατε είτε όχι, αυτό σας μετέδωσαν στο πανεπιστήμιο και πιθανώς ακόμη και στο σχολείο. Η Κριτική Θεωρία επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από όλες τις μορφές «δουλείας». Οι «δουλέμποροι» τυχαίνει να είναι η Εκκλησία, η οικογένεια, και η ελεύθερη αγορά.

Όταν ακούς κάποιον να υβρίζει την ιστορία, η αιτία είναι η Κριτική Θεωρία. Οι αδιάκοπες επιθέσεις στις σταυροφορίες είναι η Κριτική Θεωρία. Η πατριαρχική οικογένεια, η "κουλτούρα του βιασμού", η πολυπολιτισμικότητα, η πολιτική ορθότητα, οι κώδικες ομιλίας, όλα είναι Κριτική Θεωρία. Η ιδέα είναι να σας κάνουν να αμφισβητήσετε τα πάντα, και μέσα από την αμφισβήτηση, να πέσουν οι θεσμοί.

Μπορείτε να ακούσετε την Κριτική Θεωρία ακόμα και από το στόμα του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Όταν σαρκάζει τους Αμερικάνους χριστιανούς, δεν το κάνει από μια υποτιθέμενη αγάπη για το Ισλάμ, αλλά από την εκπαίδευσή του στην Κριτική Θεωρία και τον Πολιτιστικό Μαρξισμό, που έμαθε από την πίκρα του δικού του πατέρα, από τον Κομμουνιστή μέντορά του Frank Marshall Davis, από τους καθηγητές του, και από τον Saul Alinsky. Ο Ομπάμα είναι πραγματικά το πιο ριζοσπαστικό άτομο που βρέθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο.

Μπορεί να μην έχετε ακούσει για τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τον Antonio Gramsci και ίσως γνωρίζετε για τους Herbert Marcuse και Eric Fromm. Ήταν ασεβή άτομα που μισούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Οι περισσότεροι έφεραν το δηλητήριό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ή λίγο αργότερα.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το εμφανώς μαρξιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για να υπονομεύσει τον Δυτικό Πολιτισμό στην πραγματικότητα προσκλήθηκε να μεταφέρει την λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. Από εκείνο το ύψωμα τα άτομα αυτά άρχισαν να τη ενσταλάζουν σιγά-σιγά  το δηλητήριο στην αμερικανική κουλτούρα και από εκεί ήταν εύκολο να μεταφερθεί σε όλον τον κόσμο.

Ο Michael Walsh λέει μια εξαιρετικά ευανάγνωστη ιστορία για αυτά τα άτομα, αν και δεν ξεκινάει από τον εικοστό αιώνα, και δεν επικεντρώνεται στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ή τις άλλες soft επιστήμες, αλλά μάλλον στην τέχνη και ειδικά στην όπερα. Δείχνει πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για τους Πολιτιστικούς Μαρξιστές από τους καλλιτεχνικούς μηδενιστές του δέκατου ένατου αιώνα.

Ο Walsh ήταν για πολλά χρόνια κριτικός κλασικής μουσικής για το περιοδικό Time και πριν από αυτό στο San Francisco Examiner. Έχει γράψει θεατρικά έργα μυθιστορήματα, βιογραφίες, και σενάρια που έχουν γίνει ταινίες. Άρχισε να γράφει για την πολιτική το 2007 στο National Review με το όνομα David Kahane, (όνομα εμπνευσμένο από την ταινία «Ο Παίκτης» του 1992 με τον Τιμ Ρόμπινς) και με αυτό το όνομα δημοσίευσε την διαφωνία του με τον Saul Alinsky με τον τίτλο “Rules for Radical Conservatives” (Κανόνες για Ριζοσπαστικούς Συντηρητικούς).

Ο Walsh είναι ένας πιστός καθολικός ο οποίος είναι φλογερά αντίθετος στις αμβλώσεις και αντίθετος στο «γάμο» των ομοφυλόφιλων, δύο θέματα τα οποία αναλύει στο “The Devil’s Pleasure Palace”. Δίνει θρησκευτική χροιά στο βιβλίο του, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας μας ενάντια στον Πολιτιστικό Μαρξισμό είναι μια μάχη εναντίον του ίδιου του Σατανά.

Ο Walsh κατανοεί ότι μπορεί να έχουμε νικήσει μια αυτοκρατορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε νικήσει μια ιδέα. Ο μαρξισμός είναι ζωντανός και υγιής και έχει εισχωρήσει σχεδόν παντού. Στο σχολείο των παιδιών μας, στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Είναι στον αέρα που αναπνέουμε.

Ο Walsh δεν είναι απαισιόδοξος, όμως. Πιστεύει ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει ξοφλήσει, αλλά, ακριβώς καθώς τα νύχια σε ένα πτώμα (!), μπορεί να εξακολουθεί να αυξάνεται, και ότι αυτοί οι άνθρωποι και η σατανική τους θεωρία θα συνεχίσει να κάνει ζημιά και βλάβη στις ψυχές, και είναι στο χέρι μας πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός αποτελεί πραγματικά την καρδιά του θέματος, και στη συνέχεια να τον σταματήσουμε.

Στην πάνω ΦΩΤΟ: Μαξ Χορκχάιμερ (αριστερά) δίνει το χέρι στον Theodor Adorno, ενώ στο παρασκήνιο, ο Γερμανός μαρξιστής θεωρητικός Jürgen Habermas φτιάχννει τα μαλλιά του στη Χαϊδελβέργη το 1964.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ