Εξωτερική πολιτική χωρίς ιθαγένεια – Η Δύση έχει αναθέσει ρόλο στην Ελλάδα

Κωνσταντίνος Γρίβας

Εδώ και λίγο καιρό τείνει να κυριαρχήσει στη χώρα μας μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η ολοκληρωτική ταύτιση της χώρας μας με τις ΗΠΑ, εν όψει μάλιστα της “αναπόφευκτης σύγκρουσης” Ουάσιγκτον-Άγκυρας (που συνεχώς έρχεται χωρίς να φθάνει ποτέ…) είναι το καταλυτικό στοιχείο που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά. Σ’ αυτές τις ράγες κινείται ήδη η ελληνική εξωτερική και επί κυβέρνησης Τσίπρα και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Ελλάδα όφειλε να φέρει εις πέρας ορισμένες αποστολές για λογαριασμό των ΗΠΑ. Μία εξ αυτών ήταν να κλείσει, όπως-όπως, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, όπως και έγινε. Κι αυτό γιατί η Ουάσιγκτον ήθελε να εντάξει όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Έτσι εγκλωβίζει έτι περαιτέρω τη Σερβία μέσα σε ένα ΝΑΤΟϊκό κλοιό, ωθώντας την να κινηθεί και αυτή προς μια φιλοδυτική κατεύθυνση. Γενικώς επιδιώκει να εντάξει όλα τα Βαλκάνια στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης, εξαλείφοντας τη ρωσική επιρροή στην περιοχή.

Όμως, ακόμη και στο πλαίσιο μιας άνευ όρων ταύτισης με τις ΗΠΑ, αυτή η πολιτική είναι απλά λάθος για τη χώρα μας. Συγκεκριμένα, αν πράγματι η Ελλάδα θα ήθελε να αποτελέσει το κομβικό στοιχείο της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή, το συμφέρον της θα ήταν οι άλλες χώρες των Βαλκανίων να βρίσκονται εκτός του ελέγχου των ΗΠΑ. Ή ακόμη καλύτερα να είναι εχθρικές έναντι αυτών.

Άλλωστε, κάτι τέτοιο ίσχυε και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όπου η Ελλάδα αποτελούσε ένα είδος “νησιού” μέσα στο κομμουνιστικά Βαλκάνια, με αποτέλεσμα να έχει έναν σαφώς αυξημένο ρόλο μέσα στη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Δύσης. Μέρος του ρόλου αυτού ήταν να λειτουργεί και ως φάρος ευημερίας στην περιοχή.

Εξωτερική πολιτική και παθογένεια

Αντιθέτως, όσο οι γειτονικές μας χώρες εντάσσονται στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον, ο ρόλος της Ελλάδας μειώνεται. Με άλλα λόγια, στο πλαίσιο μιας απόλυτα φιλοαμερικανικής πολιτικής, τα συμφέροντα της χώρας μας δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με αυτά των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε όσο το δυνατόν πιο σταθεροποιημένα και υπό τον έλεγχό της τα Βαλκάνια. Αντιθέτως, η Αθήνα, λογικά, θα επεδίωκε το αντίθετο, ώστε να μεγιστοποιήσει τον βαθμό που είναι χρήσιμη και πολύτιμη για την αμερικανική στρατηγική.

Αυτό, όμως, το απλό δεδομένο δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητό από τις ελληνικές ελίτ που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική. Κατά την άποψη του γράφοντος, αυτή και άλλες παρόμοιες αντιφατικές ενέργειες δεν αποτελούν απλώς κάποιες δυσλειτουργίες του μηχανισμού άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Εκφράζουν μια πολύ βαθιά παθογένεια της Ελλάδας, που είναι η ίδια η έλλειψη εθνοκεντρικής γεωπολιτικής λειτουργίας. Και αυτή η έλλειψη εντοπίζεται στα ίδια τα θεμέλια του σύγχρονου ελλαδικού κράτους.

Συγκεκριμένα, όταν φάνηκε ότι ήταν πλέον αδύνατη η αποφυγή της δημιουργίας του ελλαδικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821, οι “προστάτιδες δυνάμεις” της Δύσης ανέθεσαν σε αυτό γεωπολιτική αποστολή: να λειτουργεί ως φράγμα έναντι της Ρωσίας ώστε να αποτρέψει την έξοδό της στην κρίσιμης σημασία εσωτερική “λίμνη” του γεωσυστήματος Ευρασίας-Αφρικής, δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε ρόλο φράγματος

Όμως, τη στιγμή που η Ελλάδα καλούνταν να παίξει το ρόλο του φράγματος ενάντια στη Ρωσία, ταυτοχρόνως είχε ισχυρούς πολιτισμικούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς δεσμούς μαζί της. Οι δε λαϊκές μάζες ήταν σε σημαντικό βαθμό φιλορωσικές. Για να επιλυθεί ο γόρδιος δεσμός αυτής της αντιφατικής κατάστασης, οι “προστάτιδες δυνάμεις” κατανόησαν ότι θα έπρεπε να δημιουργήσουν στο νέο κράτος μια ελεγχόμενη από αυτές εσωτερική πραγματικότητα.

Έτσι, η πολιτική εξουσία, καθώς και οι αναγκαίες προεκτάσεις της στην κρατική γραφειοκρατία, στον πνευματικό κόσμο και κυρίως στους μηχανισμούς σχεδιασμού και άσκησης εξωτερικής πολιτικής, έπρεπε να μην υπηρετούν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Να υπηρετούν πρωτίστως τη λειτουργία του ελλαδικού κράτους ως φράγματος έναντι της Ρωσίας.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να αποκτήσει έναν μηχανισμό εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής, γιατί η ίδια η έννοια του εθνικού συμφέροντος αντέβαινε τη λειτουργία που της είχαν αναθέσει: να λειτουργεί σαν φράγμα ενάντια στη Ρωσία. Κι αυτό, επειδή η ελληνική εθνική και λαϊκή ταυτότητα προωθούσε τη σύζευξη και όχι την εχθρότητα μαζί της.

Από τις κανονιοφόρους στο ΔΝΤ 

Όποτε δε αυτός ο εσωτερικός μηχανισμός δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας την αποστολή του, η ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύς αναλάμβανε να δώσει λύση. Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρετανικά και ενίοτε και γαλλικά πολεμικά πλοία υπενθύμιζαν δια των πυροβόλων τους στην Ελλάδα τη δουλειά που είχε να κάνει. Από τον Εμφύλιο η κατάσταση έγινε πιο πολύπλοκη και την αποστολή αυτή ανέλαβαν οι ΗΠΑ, που είχαν πάρει στο μεταξύ τη σκυτάλη από την παραπαίουσα Βρετανική Αυτοκρατορία. Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς συνδυάστηκε με τη δημιουργία ενός αστυνομικού-αυταρχικού κράτους, αλλά και με τεράστιες ροές κεφαλαίων προς την ελληνική οικονομία.

Από τη Μεταπολίτευση και μετά, με τη σταδιακή παρακμή του αστυνομικού κράτους αλλά και την επικίνδυνη γιγάντωση του αντιαμερικανισμού στην ελληνική κοινωνία, οι Δυτικοί επικυρίαρχοι κατανόησαν ότι έπρεπε να αλλάξουν στρατηγική. Έτσι, επένδυσαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας. Οι κρουνοί των ευρωπαϊκών ταμείων άνοιξαν και ποταμοί χρήματος εισέρρευσαν στη χώρα, ανεβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά και διαιωνίζοντας την κυριαρχία των υπαρχόντων δυτικότροπων ελίτ.

Όμως, το ευρωπαϊκό χρήμα είχε και αυτό τα όριά του και σύντομα έδωσε και πάλι την σκυτάλη στην ωμή ισχύ. Τη φάση του απατηλού πλούτου διαδέχθηκε, αναπόφευκτα, η φάση της παραλυτικής φτώχειας και επιστρέψαμε στην εποχή της βίας και των απειλών. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν τα πυροβόλα των αγγλικών πολεμικών που θα αναλάμβαναν να διατηρήσουν την Ελλάδα στη δυτική σφαίρα επιρροής. Ήταν οι “διεθνείς” (δηλαδή οι ελεγχόμενοι από τη Δύση) οίκοι αξιολόγησης, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι, η έλλειψη γεωπολιτικής αυθυπαρξίας της Ελλάδας και η συνεπακόλουθη λειτουργία της ως χώρα-οχυρό της Δύσης εξασφαλιζόταν πλέον δια της απειλής ακόμη πιο ακραίας φτώχειας.

Η “ελπίδα” στις ΗΠΑ

Και αυτή η περίοδος, όμως, δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Ο φόβος έπρεπε να δώσει σταδιακά τη θέση του σε κάποιας μορφής ελπίδα. Στην αρχή αυτής της φάσης φαίνεται πως βρισκόμαστε σήμερα. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι μια ανορθολογική ταύτιση με τις ΗΠΑ. Η επιλογή αυτή θα είχε, ίσως, κάποιο νόημα εάν εδραζόταν πάνω σε μια δομή διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής, η οποία θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή θα ήταν η βέλτιστη πολιτική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Όμως, αυτό προϋποθέτει μια εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία, την οποία –όπως υποστηρίξαμε πιο πάνω– η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λειτουργήσει εις βάρος της πρωταρχικής γεωπολιτικής αποστολής της στο πλαίσιο της δυτικής στρατηγικής. Είναι δεδομένο ότι αν δεν υπάρχει αυτή η εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνική εξωτερική πολιτική (φιλοαμερικανική, φιλοευρωπαϊκή ή οτιδήποτε άλλο), αλλά για ανυπαρξία πολιτικής. Άρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε και τίποτε καλό να προκύψει για τη χώρα μας.

Είναι βέβαιο ότι όλα τα παραπάνω θα ακούγονται σε πολλούς από ανεδαφικά, αφελή και υπεραπλουστευτικά έως συνωμοσιολογικά. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι η Ελλάδα δείχνει διαχρονικά να ακολουθεί μια πολιτική που δεν έχει στον πυρήνα της τα εθνικά συμφέροντα, αλλά συμφέροντα άλλων χωρών και γεωπολιτικών σχηματισμών. Και αυτό με τη λογική ότι η Ελλάδα “είναι πολύ μικρή για να έχει δικά της συμφέροντα”! Θα πρέπει να “ανήκει εις την Δύσιν”, αποτελώντας ουσιαστικά περιουσιακό της στοιχείο και όχι λειτουργώντας ως ανεξάρτητο στοιχείο μιας γεωπολιτικής δομής. Και κάτι τέτοιο φαίνεται πως ισχύει ακόμη και σήμερα.

Αν θέλουμε λοιπόν να σχεδιάσουμε την όποια εθνική στρατηγική για το μέλλον, το πρώτο βήμα είναι να διεκδικήσουμε τον εαυτό μας. Να αποκτήσουμε μια αυτόνομη, αυτόφωτη και εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία και μετά να δούμε αν οι πολιτικές που θα ακολουθήσουμε θα είναι φιλοαμερικανικές, φιλορωσικές, φιλοσουηδικές ή οτιδήποτε άλλο. Έως ότου, λοιπόν, επιτευχθεί κάτι τέτοιο, νομιμοποιούμαστε να έχουμε και αναγνώσεις της πραγματικότητας, όπως αυτή που εκθέσαμε ανωτέρω.

*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

pronews.gr

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η Θεωρία του Κικέρωνα και το πόσο δίκιο είχε.

Μάρκος Τύλλιος Κικέρων..


Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (Marcus Tullius Cicero, 3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. – 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.), γνωστός και ως Κικέρων, ήταν Ρωμαίος φιλόσοφος, πολιτικός, δικηγόρος, ρήτορας, ύπατος και συνταγματολόγος.
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και πεζογράφους..
Γεννήθηκε στην έπαυλη της οικογενείας του στο Αρπίνο. Μορφώθηκε στη Ρώμη με δασκάλους τον γραμματικό Λεύκιο Αίλιο (Πραικονίνο Στίλωνα), τον Απολλώνιο Μόλωνα, έναν από τους μεγαλύτερους ρήτορες της Σχολής της Ρόδου…
τον αρχηγό της αποκαλούμενης τετάρτης ακαδημίας Λαρισαίο Φίλωνα, τον επικούρειο Φαίδρο
και τον στωικό Διόδοτο.
Παράλληλα, παρακολουθούσε τις αγορεύσεις των μεγάλων ρητόρων της εποχής…
Με το τέλος του πολέμου συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία και τους Νόμους.
Η Θεωρία του Κικέρωνα:

• Ο πτωχός, εργάζεται.

• Ο πλούσιος, τον εκμεταλλεύεται.

• Ο στρατιώτης, προστατεύει και τους δυό.

• Ο φορολογούμενος, πληρώνει και για τους τρεις.

• Ο απατεώνας, εκμεταλλεύεται και τους τέσσερεις.

• Ο μεθύστακας, πίνει στην υγεία και των πέντε.

• Ο τραπεζίτης, εξαπατάει και τους έξι.

• Ο δικηγόρος, αγορεύει ξεγελώντας και τους επτά.

• Ο γιατρός, σκοτώνει και τους οκτώ.

• Ο νεκροθάφτης, θάβει και τους εννέα.

• Ο πολιτικός, ζει σε βάρος και των δέκα.

Επιβεβαίωση: Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια !…
Γι αυτό και ο Πόπλιος Οβίδιος έγραψε: Bene qui latuit,bene vixit δηλαδή όποιος κάνει το κορόιδο ζει ωραία!
[via]
newsone.gr

«Μία Γαλλίδα για την Ελλάδα»

Διαβάστε την άποψη της Γαλλίδας Simone Le Baron για τους Έλληνες: 
«Μία θεωρία του μισελληνισμού είναι ότι οι αρχαίοι Ελληνες και οι σύγχρονοι δεν έχουν
 καμία σχέση, ότι οι αρχαίοι μόνο ήταν φορείς του ελληνισμού.

Ξέρουμε όμως ότι, εάν υπάρχει ακόμα σήμερα η Ελλάς, στο ίδιο μέρος, όπου οι κάτοικοι 
μιλάνε την ίδια γλώσσα χιλιάδες χρόνια, το οφείλουμε στους Ελληνες (περίπου 15 εκατομμύρια
 με τη διασπορά σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή) που συνεχίζουν την ιστορία του έθνους τους.
 Ο ελληνισμός είναι τρόπος ζωής, μήνυμα προς την ανθρωπότητα. Εδωσε τα φώτα 
στον πολιτισμό και συνεχίζει. Στην κορυφή όλων των πανεπιστημίων του κόσμου βρίσκουμε
 Ελληνες καθηγητές. Το να αρνηθούμε αυτό σημαίνει να αρνηθούμε τους εαυτούς μας, 
την ταυτότητά μας ως πολιτισμένοι πολίτες του κόσμου.

Συνεπώς, απαιτώ την προστασία του ελληνικού λαού από την UNESCO, την εγγραφή του 
ελληνισμού στην πολιτιστική παγκόσμια κληρονομιά και να παρθούν επειγόντως μέτρα,
 αφενός εναντίον των ανθρώπων, πολιτικών, δημοσιογράφων ή οποιουδήποτε προτρέπει
 σε μισελληνισμό, κι αφετέρου για την επιβίωση του ελληνικού λαού.

Aγαπώ την ανθρωπιά του ελληνισμού και εσείς οι Έλληνες μου δώσατε να καταλάβω 
ότι στον Ελληνισμό κυριαρχεί η ανθρωπιά. Επομένως, ναι, αγαπώ τους σύγχρονούς
 Έλληνες, τουλάχιστον αυτούς που έχουν κληρονομήσει την ανθρωπιά των προγόνων 
τους. Αγαπώ τους ζωντανούς, σέβομαι τους νεκρούς».

πυγμή

Ινφογνώμων Πολιτικά

Το τέλος του κόσμου που… προαναγγέλλεται εδώ και αιώνες!

Η… πολυαναμενόμενη μέρα του κατακλυσμού που θα ανακαλύψουμε αν πραγματικά υπάρχει κίνδυνος εξαφάνισης του πλανήτη μας… πλησιάζει!

Σύμφωνα με το ημερολόγιο των Μάγια η 21η Δεκεμβρίου 2012 φέρνει και το τέλος του κόσμου! Είναι όμως οι Μάγιας οι μόνοι που «προέβλεψαν» τον αφανισμό μας και την απόλυτη καταστροφή;

Κατακλυσμοί, αιώνιο πυρ, αμμοθύελλα, λυκόφως των θεών: εδώ και χιλιετίες ο τρόμος για το τέλος του κόσμου κατατρώγει τους ανθρώπους, σε διαφορετικές εκδοχές ανάλογα με τον πολιτισμό, τη χρονική περίοδο και την πρόοδο της γνώσης.

Αντιμέτωποι με τους μεγάλους φυσικούς κύκλους, οι άνθρωποι όπως αναφέρει το ethnos.gr, έζησαν επί αιώνες υπό το κράτος του φόβου ότι ο χειμώνας ή η νύκτα θα εγκατασταθούν για πάντα.

Αιώνες αργότερα, θα έλθει το φάσμα του «πυρηνικού χειμώνα», της περιβαλλοντικής καταστροφής, του γιγάντιου αστεροειδή…

Ο ιστορικός Μπερνάρ Σερζάν, εξηγεί:

«Κάθε ανθρώπινος πολιτισμός εμφανίζεται ως προσωρινός. Πριν από τις μονοθεϊστικές θρησκείες, οι περισσότεροι πολιτισμοί φοβούνταν ότι οι κύκλοι θα τελειώσουν κάποια μέρα. Πολλά έθιμα ήταν συνδεδεμένα με τον φόβο αυτόν.

Έτσι, οι Αζτέκοι θεωρούσαν ότι κάθε 52 χρόνια, ο Ηλιος κινδύνευε να εξαφανισθεί και έκαναν ανθρωποθυσίες για να εξασφαλίσουν την αναγέννησή του«,

Οι βροχές πρωταγωνιστούν στους μύθους για το τέλος του κόσμου.

Ο μύθος του Κατακλυσμού είναι ένας από τους παλαιότερους, πολύ πριν από τον μύθο της Κιβωτού του Νώε.

Στη Μεσοποταμία, ο κατακλυσμός εμφανίζεται την εποχή των Σουμερίων και κορυφώνεται με το Επος του Γκιλγκαμές, τον 8ο αιώνα π.Χ.

Ανεμοστρόβιλοι εμφανίζονται επίσης στην ελληνική και τη ρωμαϊκή αρχαιότητα.

Ο πρώτος κατακλυσμός της ελληνικής αρχαιότητας είναι ο κατακλυσμός του Ωγύγου, που χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. και στη συνέχεια έρχεται ο μύθος της Ατλαντίδας που περιγράφεται από τον Πλάτωνα.

Στη Γένεση, ο Θεός αποφασίζει να αφανίσει ανθρώπους και ζώα στον κατακλυσμό του Νώε.

Στην Καινή Διαθήκη βρίσκουμε επίσης κατακλυσμό, πυρ και τελική κρίση, στο μοντέλο του αιγυπτιακού θείου δικαστηρίου του Οσιρι.

Ωστόσο, ούτε στην Αρχαία Αίγυπτο ούτε στην Αφρική συναντώνται μύθοι περί κατακλυσμού.

Στη Δυτική Αφρική, ο πιο διαδεδομένος μύθος είναι ο μύθος της κολοκύθας που καταπίνει ολόκληρα χωριά ή και ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ο μύθος του οικουμενικού πυρός υπάρχει στην Ελλάδα, τη Σκανδιναβία, την Ινδία και στους πολιτισμούς των Ινδιάνων της Αμερικής.

Συχνά συνοδεύεται από έναν κατακλυσμό, όπως στην ινδουιστική κοσμογονία με τα τέσσερα είδη αφανισμού (pralaya).

Οι Αζτέκοι επίσης αναφέρονταν σε τέσσερις διαδοχικές καταστροφές, ανάμεσά τους το ύδωρ και το πυρ.

Μαζί με τις μονοθεϊστικές θρησκείες, ήρθαν και οι μύθοι της αποκάλυψης.

Προηγήθηκε η «Αποκάλυψη» των εβραίων προφητών και ακολούθησε η βιβλική «Αποκάλυψη του Ιωάννη«.

Στον κόσμο του Ισλάμ υπάρχει επίσης η περιγραφή της καταστροφής του κόσμου, από αμμοθύελλα, εισβολή ή πυρκαγιά και συνοδεύεται από την Ημέρα της Κρίσης.

Κατά τον Μεσαίωνα, η έλευση του έτους 1000 δημιούργησε φόβο για το τέλος του κόσμου, σε μία αφανισμένη από την πανώλη και την πείνα Ευρώπη.

Το 1013, μία ηλιακή έκλειψη αναζωπύρωσε τον τρόμο, ενώ το έτος 2000 επανέφερε παράλογες φοβίες.

Ο Ζαν-Νοέλ Λαφάργκ, συγγραφέας του βιβλίου «Τέλη του κόσμου, από την Αρχαιότητα μέχρι τις Ημέρες μας«, λέει:

«Το διακύβευμα σε αυτά τα πολλαπλά «τέλη των κόσμων» είναι η δική μας ευθύνη απέναντι στους Θεούς ή στη Φύση και η τιμωρία για την παραβίαση μίας Τάξης που μάς ξεπερνά. Πριν, ο Θεός τιμωρούσε τους ανθρώπους ή τους αντάμειβε. Σήμερα, δεν έχουμε πια ανάγκη τους Θεούς, οι καταστροφές που προκαλούνται από τον άνθρωπο αρκούν«.

Όσο για την «προφητεία» των Μάγια, εκεί δεν εμπλέκεται κανένα θρησκευτικό κίνημα.

Όμως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι επίσης προαναγγέλλουν το επικείμενο τέλος του κόσμου, το τοποθετούν… τον ερχόμενο Ιανουάριο!

intext_content_tag_end–>kaltsa.gr

όταν...

ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ ΣΤΟ 40% ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΛΑΓΝΟΙ "ΔΕΞΙΟΙ" ΚΑΙ "ΥΠΕΡΔΕΞΙΟΙ"!

Εμείς φωνάζουμε εδώ και καιρό ότι η εθνοπροδοτική τακτική των "δεξιών" θα φέρει την κατάρρευσή τους ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ στα νύχια των αριστερών, αλλά χαρακτηριζόμαστε...κομμουνιστές από κάποιους "υπερπατριώτες"! Ας καμαρώσουν τα χάλια τους:

Βέβαια, δεν εμπιστευόμαστε σε καμία περίπτωση τις δημοσκοπήσεις ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ: Αυτό το λέμε γιατί κάποια κακόμοιρα έμμισθα παπαγαλάκια του Λάος, ξαφνικά...ανακάλυψαν πως "τους αδικούν" οι δημοσκόποι! Βέβαια, όταν τους έβγαζαν διψήφια νούμερα ήταν...καλοί και "αξιόπιστοι", τώρα "χάλασαν"!

Ας επανέλθουμε όμως στο κρίσιμο ζήτημα, αυτό της τεράστιας ανόδου των κομμάτων της αριστεράς: Δεν ξέρουμε αν ο Κουβέλης έχει αυτό το μεγάλο ποσοστό, όμως είμαστε σίγουροι πως πρόκειται για Πασόκους που "γυρνάνε" από το ένα κόμμα στο άλλο και βέβαια, δεν επιλέγουν τα "πατριωτικά" της δεξιάς!

Με την αριστερά λοιπόν ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ στο 40% και τη Νδ να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να εξασφαλίσει αυτοδυναμία (κι ας...ωρύονται κάποια "γαλάζια" παπαγαλάκια για το αντίθετο), η Ελλάδα σπρώχνεται σε πρωτοφανείς συνθήκες αβεβαιότητας, ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΝΑ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΕΞΙΟΥΣ!

Οι συγκεκριμένοι καραγκιόζηδες, καθυστερούν επίτηδες τις Εκλογές όχι "για να σωθεί η χώρα", όπως ξεδιάντροπα ψεύδονται, αλλά για να μη χάσουν τη μάσα και το βόλεμα! Ειδικά πολλοί που ΞΕΡΟΥΝ πως κατά πάσα πιθανότητα, δεν ξαναβλέπουν τη Βουλή ούτε με...κυάλι!

Κάθε μέρα, κάθε μήνα που περνάει με την ψευτοκυβέρνηση Παπαδήμου να εμπαίζει τον εξαθλιωμένο λαό, τα ποσοστά της Αριστεράς αυξάνονται! Δεν το βλέπουν αυτό οι "πατριώτες";

Τι περιμένουν, να ξυπνήσουν κάποια μέρα και να τους κυβερνάει...η Παπαρήγα ή ο Τσίπρας;

Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε τη βλακεία και ηλιθιότητα των αριστερών, που αντί να συνεργαστούν για να φτιάξουν ένα πανίσχυρο σχηματισμό ΕΞΟΥΣΙΑΣ, κάθονται και...αγωνίζονται για το ποιος θα ξεπεράσει τον άλλο σε ποσοστό!

Η ουσία είναι πως, εξαιτίας της ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΤΩΝ "ΔΕΞΙΩΝ", η Ελλάδα παραδίδεται στα νύχια της αριστεράς: Κι εδώ πρέπει να αναζητηθούν οι ένοχοι αυτής της παράδοσης ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ!

Διαβάστε τι γράφαμε για την προηγούμενη δημοσκόπηση του Δεκεμβρίου:

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ "ΔΕΞΙΟΙ" ΤΗΣ Νδ ΚΑΙ ΤΟΥ Λάος: ΕΣΠΡΩΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΗΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

hellas-orthodoxy

Επικίνδυνο τερατούργημα ο νέος "αντιρατσιστικός νόμος"

Το ετοίμασε ο Καστανίδης. Αλλά δεν πρόλαβε (ή δεν θέλησε;) να το φέρει στη Βουλή. Το 'φερε προχθές ο Παπαϊωάννου. Και η Ελλάδα -αν ψηφιστεί το (δήθεν) αντιρατσιστικό νομοσχέδιο- θα μπει στη χορεία των... 

πεφωτισμένων ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν ένα γνησίως φασιστικό νόμο, ο οποίος ποινικοποιεί την άποψη και διώκει τη γνώμη... Ας θυμηθούμε, λοιπόν, το κατάπτυστο νομοσχέδιο......


Ενα «νομικό τερατούργημα» (Πάσχος Μανδραβέλης, στην «Καθημερινή») το οποίο «συρρικνώνει την ελευθερία του λόγου με πρόσχημα τον αντιρατσισμό» (Νάσος Θεοδωρίδης, στην «Αυγή»). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 4 του νομοσχεδίου που είχε παρουσιάσει ο Καστανίδης, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή «όποιος δημόσια, προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του Διαδικτύου [...] εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας [...] κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή να διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά τέτοιας ομάδας» (σ.σ. προσδιορισμένης από τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή κτλ)... Στις 3 Μαρτίου, η στήλη σημείωσε τα εξής, με αφορμή το νομοσχέδιο αυτό: «Ως άριστος νομικός ο κ. Καστανίδης γνωρίζει ότι το νομοσχέδιο θέτει τις βάσεις για βάναυση λογοκρισία (έκθεση γνώμης για ιστορικά γεγονότα), καθώς επιτρέπει ad hoc αυθαίρετες ερμηνείες και αξιολογήσεις». Δύο ημέρες αργότερα η στήλη επανήλθε: Το τερατούργημα Καστανίδη «θα μείνει ως στίγμα φαιό. Μιά διαρκής δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια ιστορικών, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, αρθρογράφων και συγγραφέων. Πρόκειται για ευθέως λογοκριτικό κατασκεύασμα, μιμούμενο τον κατάπτυστο νόμο Γκεσσό, που ισχύει στη Γαλλία από το 1990 και λειτουργεί σαν γκιλοτίνα για την ελευθερία του λόγου και της άποψης για ιστορικά γεγονότα»... Ο κ. Καστανίδης ισχυρίστηκε τότε ότι το νομοσχέδιο δεν έχει καμμία σχέση με τον νόμο, χαρακτήρισε τις αντιδράσεις «καταιγίδα ανοησίας» και δήλωσε: «Ναι, κάποιος μπορεί να πει σε αυτόν τον τόπο ότι δεν ισχύει το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Αυτό είναι δικαίωμά του». Δυστυχώς έλεγε ψέματα. Το κατάπτυστο νομοσχέδιο προβλέπει -όπως και ο γαλλικός νόμος- ότι π.χ. αν αρνηθείς ή σχετικοποιήσεις το Ολοκαύτωμα (π.χ. αν μιλήσει κανείς για λιγότερα θύματα) διώκεσαι ποινικά, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται η έκδοση και η κυκλοφορία σχετικών βιβλίων (περίπτωση Γκαροντί)... Το νομοσχέδιο που έφερε τελικά στη Βουλή ο Παπαϊωάννου είναι ακριβώς ίδιο, όπως τουλάχιστον διαπιστώσαμε διαβάζοντας χθες την «Αυγή». Η οποία δυστυχώς -ούτε τότε ούτε τώρα- φαίνεται να καταλαβαίνει τι σημαίνει το τερατούργημα αυτό. Το κατάλαβαν, όμως, κάποιοι αρθρογράφοι της καθώς και πλειάς δημοσιογράφων άλλων εφημερίδων, οι οποίοι κεραύνωσαν το φαιό νομοσχέδιο... Ενδεικτικώς παραθέτουμε απόσπασμα από το σημείωμα του Νάσου Θεοδωρίδη στην «Αυγή» (9/3/2011):

«Οι νέες ρυθμίσεις για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αποτελούν απαράδεκτους και αντισυνταγματικούς περιορισμούς της ελευθερίας της έκφρασης. Υπό το πρόσχημα του αντιρατσισμού, επιχειρείται μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου, που θα επιφέρει καίρια πλήγματα στο πολύτιμο αυτό δημοκρατικό αγαθό. (...) Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η διάταξη που ποινικοποιεί την εκμηδένιση της σημασίας ιστορικών γεγονότων, επιβάλλοντας ουσιαστικά μια ενιαία και μονόδρομη σκέψη, ανοίγοντας κερκόπορτες παντού...».
το είδαμε εδώ
egersis2

Οι Αναρχοαριστεροί θέλουν ΤΩΡΑ (νέο) αίμα : Θέλουν νεκρό ή νεκρούς «ήρωες» !

Ίσως φάνηκε μια μικρή ελπίδα σωτηρίας αυτού του άμοιρου κράτους.      Ίσως η κοινή λογική αποκτήσει (ξανά) κάποια (έστω και μικρή) αξία στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία.
     Ίσως η Ελλάδα καταφέρει και επιβιώσει τελικά με αξιοπρέπεια. Ελπίδα τουλάχιστον ακόμα έχουμε. 
                                         Ίσως… (1)


     Σε περιόδους κρίσεως, όπως αυτή που διανύουμε, είναι αυτονόητο, ότι δυνάμεις που θέλουν την ολοκληρωτική καταστροφή, θα βρουν ενδοξότερο και λαμπρότερο πεδίο δράσης : 


Αγανακτισμένοι συμπολίτες μας επειδή έχουν απολύτως δίκαια αιτήματα, ως παράδειγμα, επειδή τους κλέβουν τις τίμιες συντάξεις τους, βγαίνουν και διαμαρτύρονται. Εκεί τότε αναμειγνύονται οι δυνάμεις της (όποιας αλόγιστης) καταστροφής και επέρχεται σύγχυση.Ταυτόχρονα όμως καπηλεύονται και διακυβεύουν τα όποια τίμια λαϊκά αιτήματα και διεκδικήσεις. 

Το χειρότερο μάλιστα είναι, πως στο όνομα της δημοκρατίας ενεργούν πάντα εναντίον της όποιας δημοκρατίας καλής ή κακής ! Όσο μεγάλες κουβέντες κι αν πούμε ή όσο μεγαλειώδεις ιδέες και να έχει όποιος και κάποιος, είναι απαράδεκτο να επιχειρείται έτσι, να δολοφονηθεί η δημοκρατία με αντιδημοκρατικό τρόπο βαφτίζοντας τον μάλιστα έτσι απλά κι αυθαίρετα «δημοκρατικό» : Είναι οξύμωρο… 
Προχωρούν δε και παρακάτω : 
Εκτός της όποιας τρομοκρατίας από φλεγόμενα γκαζάκια έως και εν ψυχρώ δολοφονίες επιχειρούν να κατεβάσουν την ωμή βία σε όλη τη πόλη.
Η δικαιολογία είτε λέγεται Πολυτεχνείο είτε συνδικαλιστική οργή είτε γηπεδική αγανάκτηση εναντίον κάποιου διαιτητή ενέχει τον εξής κίνδυνο (που δυστυχώς πολλές αναρχοαριστερές ομάδες ΕΥΧΟΝΤΑΙ) να χυθεί ανθρώπινο αίμα ως και θάνατος! 
Οι νεκροί της Μαρφίν βέβαια δεν μετράνε, ή μάλλον τους μετράνε ως αμελητέα παράπλευρη απώλεια. 
Εάν όμως ένας «κουκουλοφόρος» μέσα σε εκτεταμένα επεισόδια τραυματισθεί άσχημα ή ακόμα καλύτερα (για το σκεπτικό των παραπάνω ομάδων) χάσει τη ζωή του αυτόματα ανακηρύσσεται Ήρωας ! 

Και δυστυχώς αυτό το ζητάνε αλλά και το επιδιώκουν ! 

Τι είναι ένα θύμα 2, 3 ή και 100 μπροστά στις μεγάλες (αποδιοργανωτικές) ιδέες τους ;

Τώρα θεωρούν πως είναι η μεγάλη ευκαιρία τους να καίνε να σπάνε ακόμα και να δολοφονούν, μετρώντας μόνο με τα αναρχοαριστερά οράματα τους.
Εδώ είναι μαέστροι στην προπαγάνδα (βρίσκουν και κάνουν). 
Εκμεταλλεύονται πρωτίστως την αδυναμία των κακών πολιτικών μας με τις (πιθανόν) καλές προθέσεις.

Είναι σίγουρα ευκταίο και όχι μόνο, να προστατεύουμε την όποια ανθρώπινη ζωή.

Τι θα συμβεί όμως όταν και επειδή, της όποιας παρανοϊκής αναρχοαριστεράς, δεν της αρέσει η δημοκρατία των 250 και συν, βουλευτών, και αρχίσει να κλιμακώνει τα επεισόδια στους δρόμους ; 

Νομίζουν οι καλόπιστοι όποιοι πολιτικοί μας ότι οι βόμβες και τα δολοφονικά αυτοσχέδια όπλα σβήνονται μόνο με αφρούς και πυροσβεστικά οχήματα ή έστω ληγμένα δακρυγόνα ; 
Τι θα συμβεί τελικά αν εκβιάζουν όλο και χειρότερα και κάθε μέρα ακόμα χειρότερα, με επεισόδια την όποια δημοκρατία;

Πόση καταστροφή αντέχει ακόμα αυτό το ήδη μισοδιαλυμένο κράτος ;

Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους εδώ στην Ελλάδα ότι πρέπει ο όποιος χουλιγκανισμός εκ των προτέρων δεν πρόκειται να περνά, και όχι να κλιμακώνεται και να εκβιάζει ακόμα και θύματα απ όλες τις πλευρές; 

Φυσικά είναι μοναδικό Ελληνικό παράλογο τα θύματα ταραξίες να έχουν μεγαλύτερη αξία και να ηρωοποιούνται κι από πάνω, ενώ όσοι (ταυτόχρονα κιόλας) αθώοι και να τη πληρώσουν δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στα οράματα διώξεις και επιδιώξεις τους (οι παράπλευρες ασήμαντες τους απώλειες)…

    Από τη στιγμή μάλιστα που αυτός είναι και ο τελικός σκοπός τους (με όποιο τρόπο να καταστρέψουν και από την καταστροφή να καλλιεργηθούν καλλωπισθούν ή και κυριαρχήσουν τα οράματα ή οι φαντασιώσεις τους), ας πάψουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. 
Επιτέλους το κυρίαρχο Δημοκρατικό κράτος να λειτουργήσει και να εφαρμόσει τις όποιες νόμιμες αλλά και αποτελεσματικές δράσεις καταστολής πριν μας καταστείλουν ως κράτος αυτές οι αυθαίρετες δυναμικές μεν, αλλά ουσιαστικά, τρομοκρατικές μειοψηφίες. 

Ο σκοπός τους είναι τώρα εμφανέστατος ειδικά αν αρχίσει διεθνώς να βελτιώνεται η θέση της Ελλάδας: 

    Τότε εντονότερα, η ιθύνουσα ομάδα τους θα θέλει, θα προσδοκά και θα εύχεται έναν νεκρό η και παραπάνω θύματα. 
Έτσι η Προπαγάνδα τους θα πλάσει μύθο και ήρωα.
Έτσι θα επιχειρήσουν εκ νέου έναν άτυπο αλλά ουσιαστικό εμφύλιο.
Έτσι θα επιχειρήσουν εκ νέου μια ανατροπή της όποιας δημοκρατίας μπας και κατ ελπίδα (τους) βρεθούν στα πράγματα αυτοί. 
Έτσι θα επιχειρήσουν εκ νέου να κοροϊδέψουν τη κοινή γνώμη ότι είναι οι μαχητές και επαναστατικοί σωτήρες, αυτοί... οι χασάπηδες της όποιας δημοκρατίας. 

   Το κράτος και η ηγεσία του πρέπει να αποτρέψει, αλλά κυριότερα σε κάθε περίπτωση να απομονώσει, αλλά συνάμα και να καταγγείλει κάποτε επίσημα αυτά τα ανώμαλα φαινόμενα. 
Οι επόμενες μέρες θα δείξουν …
  

Ήδη αυτοί αρχίσανε. 

1) Ίσως, γιατί το πρόβλημα πάντα είχε δύο κύριους παράγοντες και μια τρίτη «χαριστική βολή» :
Α) Αναποτελεσματικότητα και Αναξιοκρατία. Αναποτελεσματικότητα γιατί είτε δεν γίνονταν σωστή εφαρμογή των νόμων, είτε γιατί θεσπίζαμε –θεσπίζανε, πολλές φορές για μικροπολιτικούς σκοπούς, άθλιους νόμους που ακόμα και στο όποιο πλαίσιο οικονομικής – πολιτικής θεωρίας, απάτη ήταν, εναντίον του λαού. Κατόπιν αυτών γινόταν μια ακατάσχετη ανθρωποφαγία αξιόλογων ανθρώπων αλλά και ένας πρόστυχος οικονομικός κανιβαλισμός του Δημοσίου, δηλαδή του κράτους μας.
Β) Η Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια έγινε θύμα μιας άθλιας αλλά και ανώμαλης κοινωνικής μεταβολής. Με δικαιολογία σχεδόν πάντα το φάντασμα του «φασισμού» όπου ταυτίστηκε με το φάντασμα της ακροδεξιάς, τουμπάραμε το φαινόμενο και τραπήκαμε έρμαιο ισχνών αλλά δυναμικών αναρχοαριστερών μειοψηφιών. Τα άκρα εδώ συναντήθηκαν : Για να προφυλάξουμε το ένα μας μάτι βγάλαμε μόνοι μας το άλλο! 
Με άλλα λόγια, το Χάος του φασισμού μετακύλυσε στο αντάρτικο κάποιων ομάδων όπου ο κύριος σκοπός τους ήταν και είναι ή να παρασιτεύουν εναντίον του κράτους ή να προσπαθούν να καταλύσουν τους νόμους το Σύνταγμα αλλά και το ίδιο το κράτος.
Ο λόγος ; Ή πρόκειται περί γενικών αλλά επικίνδυνων και αυθαίρετων διεθνιστικών ιδεοληψιών ή ακόμα χειρότερα χρησιμοποιούν κάποιες Ιδεολογίες από τα κιτάπια της Ιστορίας επειδή ο πραγματικός σκοπός τους είναι να καταστρέψουν ο,τι έχει καταφέρει και δημιουργήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Τα κίνητρα εδώ κατά κανόνα και κυρίως είναι ψυχιατρικής φύσεως. Η επικάλυψη πάντα είναι τα «δικαιώματα» του λαού ή η δήθεν πραγματική δικαιοσύνη. 
Ο Σκοπός όμως είναι μόνο ένας : Διαλύστε το κράτος τον όποιο θεσμό, το κάθε οικοδόμημα, κοντολογίς διαλύστε το Σύμπαν επειδή έτσι μας αρέσει ή επειδή μας πειράζει που είναι έτσι. Λαμπρά! 

Η χαρισματική βολή; Το ξέφραγο αμπέλι σε όλα τα σύνορα μας. Αυτό όμως θα φανεί στη συνέχεια του έργου…

eglimatikotita
Team Apopsis

Δύο μείζονα σφάλματα τακτικής και ουσίας από τον Α. Σαμαρά

"Στριμωγμένη" βρίσκεται σήμερα τόσο η πολιτική ηγεσία τηςΝ.Δ., όσο και το ίδιο το κόμμα που χθες προχώρησε σε δύο μείζονα σφάλματα. 

Πολιτικής τακτικής το ένα και πολιτικής ουσίας το δεύτερο: Σε ότι αφορά το πρώτο δε νομίζουμε να αμφιβάλει κανείς ότι η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να βγει πριν το υπουργικό συμβούλιο και να δηλώσει ότι δέχεται την...δανειακή σύμβαση και η οποία στηρίχθηκε σε εντελώς λάθος εισηγήσεις των συμβούλων του, όπως πληροφορούμαστε έγκυρα, μόχλευσε το χρόνο πολιτικής ζωής του Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του.
Αλλά το δεύτερο, η αποδοχή της δανειακής σύμβασης, χωρίς να περιμένει τους εφαρμοστικούς νόμους, χωρίς πρακτικά να ξέρει το περιεχόμενο της δανειακής σύμβασης είναι μείζον, άπτεται της ιδεολογικής βάσης του κόμματος και είναι πολύ πιο σοβαρό. Αυτά τα περί "Δεν θα ψηφίσουμε την δανεριακή σύμβαση αν έρθει μαζί με το πακέτο των εφαμροστκών" είναι υπεκφυγές. 

Πού πήγε το μείζον θέμα της "εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας";
Δηλαδή δέχεται η Ν.Δ. να εκχωρηθεί εθνική κυριαρχία "εν λευκώ"; Διότι αυτό σημαίνει "Αποδέχομαι την δανειακή σύμβαση".
Γιατί χθες δεν διευκρίνισε τίποτα επ'αυτού ο Α. Σαμαράς. Και τι σημαίνει "Αν παραιτηθεί η κυβέρνηση ψηφίζω την δανειακή σύμβαση"; Το ζήτημα είναι απλά να παραιτηθεί η κυβέρνηση ή να υπάρξει ουσιαστική εξ αρχής διαρπαγμάτευση της σύμβασης και βελτίωσή της στα σημεία που αφορούν την εθνική κυριαρχία. Το ζήτημα είναι ποιος θα είναι στην εξουσία ως τοπική κυβέρνηση ή ποιος θα έχει την εξουσία της Ελλάδας;
Αυτά πρέπει να τα διευκρινήσει -και άμεσα- ο Α. Σαμαράς. Χθες το τηλεφωνικό κέντρο και τα email του defencenet.gr "κρασάρισαν" από απλούς οπαδούς του κόμματός του, αλλά και απλούς πλίτες οι οποίοι είχαν ένα ερώτημα "Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς συμβιβάστηκε να δώσει την σημαία του αγώνα μας κατά της κυβέρνησης: Την εθνική κυριαρχία; Τη διαφορά έχει από τη Ντόρα Μπακογιάννη που λέει "ναι" σε όλα;"
Κατά τα λοιπά αυτά που λέει ότι "Δεν δέχεται κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αλλά μόνο μεταβατική με άμεση προοπτική τις εκλογές " έχουν αξία μόνο αν πέσει σήμερα η κυβέρνηση.
Σε διαφορετική περίπτωση, απλά κανείς δεν θα ρωτήσει τη Νέα Δημοκρατία για το τι θέλει. Και μετά το πρόβλημά της θα είναι ακόμα μεγαλύτερο αφού θα έχει αποδομήσει το ιδεολογικό της υπόβαθρο δεχόμενη την δανειακή σύμβαση, αλλά θα έχει περάσει και στο πολιτικό περιθώριο έχοντας απωλέσει την πολιτική πρωτοβουλία.

gianniotis

Σέκτες θανάτου και Νέα Παγκόσμια Τάξη (3)

Αν στην περίπτωση του Κλάδου του Δαβίδ η ομάδα θεωρούσε ότι βρισκόταν σε άμυνα, η Αούμ Σινρικίο πέρασε συνειδητά σε επίθεση. Το στίγμα της Αούμ Σινρικίο έμεινε στη σύγχρονη ιστορία, όταν το 1995 επετέθη με το αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο, με αποτέλεσμα τον θάνατο 12 ανθρώπων και τον τραυματισμό χιλιάδων. Η Αούμ Σινρικίο υπήρξε μια οργάνωση κατά βάση θρησκευτική, που συνδύαζε στοιχεία από τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τον Ταοισμό, με μια εσχατολογία χριστιανικού τύπου και μια πολιτική τοποθέτηση στον χώρο της ιαπωνικής άκρας δεξιάς.

Ιδρυτής ήταν ο Τσιζούο Ματσιμότο. Στην αρχή, η πορεία της ζωής του τυφλού Ιάπωνα θα μπορούσε να είναι αυτή ενός οποιουδήποτε συνηθισμένου ερευνητή των σύγχρονων θρησκευτικών ρευμάτων. Έχοντας από νωρίς εκδηλώσει ενδιαφέρον για τις εναλλακτικές θεραπείες, μετά τη μετακόμιση αυτού και της συζύγου του στο Τόκιο, άρχισε να αναπτύσσει έντονο ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά ζητήματα. Η πρώτη του συμμετοχή σε θρησκευτική οργάνωση ήταν στην «Αγκόνσου», μια ομάδα που κήρυττε την απελευθέρωση από το κακό κάρμα μέσω διαλογισμού - μια ιδέα που πέρασε αργότερα παραλλαγμένη στην οργάνωση που ο ίδιος ίδρυσε.

Ο Ματσιμότο και η σύζυγός του άρχισαν το 1984 να παραδίδουν μαθήματα γιόγκα, κερδίζοντας έτσι τους πρώτους ακολουθούντες που θα γίνονταν αργότερα οι οπαδοί της Αούμ Σινρικίο. Επιστρέφοντας το 1987 από την Ινδία όπου ισχυρίστηκε ότι έλαβε τη φώτιση, άλλαξε το όνομά του σε Σόκο Ασαχάρα και λίγο αργότερα ονόμασε την ομάδα του «Αούμ Σινρικίο», δύο λέξεις που στα σανσκριτικά σημαίνουν «συμπαντικές δυνάμεις καταστροφής και δημιουργίας» και «διδασκαλία της υπέρτατης αλήθειας», αντίστοιχα. Το 1989, η οργάνωση μετά από δικαστικό αγώνα. πέτυχε αναγνώριση σύμφωνα με τον ιαπωνικό νόμο περί θρησκευτικών οργανώσεων, πράγμα που σήμαινε δικαίωμα ιδιοκτησίας, κρατική προστασία από εξωγενείς παράγοντες και φοροαπαλλαγές.

Το πρώτο παράξενο συμβάν στην ιστορία της ομάδας του Ασαχάρα είναι η εξαφάνιση του Σακαμάτο Τσουτσούμι, ενός δικηγόρου που είχαν προσλάβει γονείς μελών της οργάνωσης, εναντίον της, μαζί με τη σύζυγο και το νεαρό παιδί του. Η οργάνωση κατηγορήθηκε γι’ αυτό, δεν στάθηκε όμως δυνατόν να αποδειχθεί το παραμικρό εις βάρος της. Τα πτώματα της οικογένειας Σακαμάτο δεν βρέθηκαν παρά σχεδόν έξι χρόνια αργότερα, το 1995, σε τρεις διαφορετικές ορεινές τοποθεσίες.

Η ουσιαστική αλλαγή στους στόχους της οργάνωσης έγινε όταν μετά την εκλογική αποτυχία των υποψηφίων της στις γενικές εκλογές του 1989, ο Ασαχάρα αποφάσισε ότι αφού δεν μπορούσε να σώσει τον κόσμο, θα έπρεπε να επικεντρωθεί στη σωτηρία των οπαδών του από τον αναπόφευκτο Αρμαγεδδώνα. Έτσι, άρχισαν να κατασκευάζουν πυρηνικά καταφύγια και απομονωμένα καταλύματα «μακριά από την κοσμική τρέλα». Η εσωστρέφεια εντός των κόλπων της οργάνωσης έγινε ακόμα πιο έντονη και η ηγεσία ισχυροποιήθηκε περαιτέρω, γεγονός που επέτρεψε να λάβουν χώρα οι πρώτες εγκληματικές ενέργειες μεγάλης εμβέλειας.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του κατηγορούμενου για την επίθεση στο μετρό Τακαχάσι Μασάο, το 1993 ο Ασαχάρα έδωσε εντολή για κατασκευή του γνωστού από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο νευροπαραλυτικού αερίου σαρίν, έργο που έφερε επιτυχώς εις πέρας ο επικεφαλής του τμήματος έρευνας χημικών όπλων της οργάνωσης, χημικός Τσουχίγια Μασάμι.

Τον Ιούνιο του 1994 εφτά άνθρωποι πέθαναν και εκατοντάδες ασθένησαν από επίθεση με σαρίν στο Κίτα Φουκάσι. Στόχος ήταν τρεις δικαστές που είχαν αναλάβει υπόθεση σχετική με την οργάνωση. Στις εννέα του επόμενου μήνα, αναφέρθηκε ότι μετά από διαρροή αερίου, εθεάθησαν μέλη της Αούμ Σινρικίο με μάσκες στα πρόσωπα να εγκαταλείπουν πανικόβλητα κτίριο με τεχνικές εγκαταστάσεις. Στη χλωρίδα της περιοχής γύρω από το σημείο του συμβάντος σημειώθηκαν ασυνήθιστες βλάβες. Την ίδια εποχή η Αούμ Σινρικίο συγκρότησε τη δική της κυβέρνηση κατά τα πρότυπα μιας νόμιμα εκλεγμένης.

Από πλευράς γεγονότων, η πιο σημαντική χρονιά για την Αούμ Σινρικίο ήταν το 1995. Τον Ιανουάριο αποκαλύφθηκε η σχέση των δύο συμβάντων του καλοκαιριού του 1994, τον Μάρτιο η αστυνομία εισέβαλε στα κεντρικά της γραφεία στην Οσάκα, συλλαμβάνοντας τρία μέλη με την κατηγορία της συμμετοχής σε απαγωγή και λίγο μετά έγινε η τρομερή επίθεση που έκανε την Οργάνωση παγκοσμίως γνωστή. Στις 30 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε απόπειρα δολοφονίας του αρχηγού της αστυνομίας Κουνιμάστου, ενώ ακολούθησαν και άλλες θανατηφόρες επιθέσεις με αέριο σε τρένα, στην ευρύτερη Περιφέρεια Τόκιο - Γιοκοχάμα.

Το παράξενο στην Ιστορία δεν είναι ότι η Αούμ Σινρικίο εξακολουθεί να υπάρχει με το όνομα «Αλεφ» κάτω από την ηγεσία του Φουχιμίρο Τζόγιου - και απ’ ό,τι μας λένε υπό του “άγρυπνου” βλέμματος των Αρχών - έχοντας αποκηρύξει τις δολοφονικές επιθέσεις, τιμώντας όμως ακόμα τον Ασαχάρα. Το παράξενο είναι η συνολική στάση του ιαπωνικού κράτους απέναντι στην Οργάνωση πριν και μετά την επίθεση στον σταθμό του Τόκιο. Οι ιαπωνικές αρχές, σε αντίθεση με τις αμερικάνικες στην περίπτωση του Γουάκο, έδωσαν την αίσθηση μιας αρκετά χαλαρής και επιεικούς αντιμετώπισης της Αούμ Σινρικίο, έτσι ώστε να γεννάται το καχύποπτο ερώτημα: Η στάση των Αρχών ήταν αφελής ή σκόπιμη;

Τέτοιες εκδηλώσεις New Age γίνονται άκρως επικίνδυνες, όχι μόνο

για την κοινωνία αλλά και για την ίδια την εξουσία, η οποία απειλείται από ομάδες που είναι ικανές για ανεξέλεγκτες δυναμικές ενέργειες. Σε μια προσπάθεια ελέγχου της κατάστασης, οι «επικίνδυνες για τη δημόσια ασφάλεια αιρέσεις» χαρακτηρίζονται ως «τρομοκρατικές οργανώσεις», μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με άλλες πολιτικές-θρησκευτικές ένοπλες ομάδες και εντάσσονται στο πλαίσιο του «αγώνα κατά της τρομοκρατίας» που διεξάγει η «Νέα Παγκόσμια Τάξη». Ο νέος εχθρός χρησιμοποιείται από την υφιστάμενη εξουσία ως δικαιολογία για περιστολή

των ελευθεριών και εξάπλωση του ασφυκτικού ελέγχου της. Η απαραίτητη, για την «εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας», «κοινωνική ειρήνη» πρέπει να επιβληθεί, ακόμα και με τη βία, η οποία πρέπει να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο των ισχυρών του κόσμου.

Όσο ακόμα όμως, ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει ανεξέλεγκτος, πρέπει να αναμένουμε όλο και πιο ακραία και αποτελεσματικά χτυπήματα από τους αντιπαρατιθέμενους ακτιβιστές όλων των τύπων, «θρησκευτικά φανατικούς». «αιρετικούς σεχταριστές», «πολιτικούς εξτρεμιστές», «λαϊκούς αγωνιστές», όποιους και να επιλέξει, όπως και να θέλει να τους αποκαλέσει κανείς.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Από το βιβλίο «Νέα Παγκόσμια Τάξη. Η Αθέατη Όψη», εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ - συγγραφέας του συγκεκριμένου άρθρου: Αλέξανδρος Κυβέλος