Ο ΜΠΕΠΕ ΓΚΡΙΛΟ ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ: «ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»!!!

Αναφερθήκαμε χθες στον ουσιαστικό νικητή των ιταλικών Εκλογών, Μπέμπε Γκρίλο, γράφοντας πως δεν προκαλούν έκπληξη τα ποσοστά του, ειδικά σε όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς την ιταλική πραγματικότητα. Σήμερα, με μια συνέντευξή του που δημοσιεύει το "Θέμα", επιβεβαιωνόμαστε ακόμα περισσότερο στις αρχικές μας εκτιμήσεις. Μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ.

Εμείς, θα σταθούμε σε κάποια συγκεκριμένα σημεία, προκειμένου να δείτε τη σύγκριση με τους εγχώριους πολιτικάντηδες - ακόμα και αυτούς που παρουσιάζονται ως αντισυστημικοί - και να καταλάβετε πόσο μας κοροϊδεύουν:

- Αρχικά είχε θεωρηθεί ότι το Κίνημα θα είχε προσχώρηση ψηφοφόρων από  την Αριστερά, αλλά από ό,τι φαίνεται οι ψήφοι προήλθαν από την Δεξιά  του Μπερλουσκόνι και την Λέγκα του Βορρά. Αν στις επόμενες εκλογές συγκεντρώσετε το 20% με ποιους θα συμμαχήσετε;
 
Για το Κίνημά μας, Αριστερά και Δεξιά είναι  δύο έννοιες ξεπερασμένες. Υπάρχουν μόνο οι πολίτες. Στις επόμενες εκλογές  δε θα συμμαχήσουμε με κανένα. Στόχος μας  είναι να γίνουμε η πρώτη πολιτική ομάδα της χώρας.
 
- Υποστηρίζετε ότι η πολιτική χωρίς χρήματα είναι υπέροχη. Για αυτό το λόγο δεν δεχθήκατε  την εκλογική αποζημίωση; Πως οργανώσατε την εκστρατεία σας χωρίς πόρους;
 
Η πολιτική είναι συμμετοχή, οι εκλογές  είναι μια προσφορά του πολίτη στην χώρα του. Τα χρήματα λοιπόν δεν έχουν καμία σχέση με αυτή την προσφορά. Πριν το διαδίκτυο όποιος είχε τη δυνατότητα πρόσβασης στην τηλεόραση και τον Τύπο με τα χρήματά του, κέρδιζε. Με το διαδίκτυο τα χρήματα δεν είναι πλέον απαραίτητα, είναι όμως απαραίτητες οι ιδέες. Το διαδίκτυο είναι υπερ-δημοκρατικό και αντικαπιταλιστικό.
 
- Στο παρελθόν είχατε πει  ότι ο λαός πρέπει να διώξει όλους  τους «αχρείους πολιτικούς γιατί  δε μας αντιπροσωπεύουν». Με ποιους θα τους αντικαθιστούσατε;
 
Με απλούς πολίτες, τίμιους, προετοιμασμένους και ικανούς. Ο πολιτικός δεν είναι επάγγελμα, είναι μια υπηρεσία με συγκεκριμένο χρόνο. Οι βουλευτές στρατοπεδεύουν στη Βουλή εδώ και είκοσι, τριάντα χρόνια. Ηρθε η ώρα να εξαφανιστούν. 

- Συχνά ο ελληνικός Τύπος σας  συγκρίνει με τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα. Πως βλέπετε αυτή τη σύγκριση; Νιώθετε ότι έχετε κοινά στην πολιτική σας;

Δεν γνωρίζω  το πρόγραμμά του. Επαναλαμβάνω όμως ότι το Κίνημα Πέντε Αστέρων δεν  ανήκει ούτε στην Αριστερά ούτε στην Δεξιά. Ξεπερνά κάθε ιδεολογικό διαχωρισμό.

ΜΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ:

- Ο Γκρίλο ΔΕΝ κάνει τους γελοίους διαχωρισμούς ανάμεσα σε "αριστερά" και "δεξιά", παρά την επιμονή του ερωτηθέντα.Θεωρητικά, θα πουν κάποιοι πως το επαναστατικό του στυλ έχει περισσότερα κοινά με τους "αριστερούς". Όμως, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις στην Ιταλία οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ήταν ή πρώην "δεξιοί" ή ανένταχτοι!

Τι κάνουν οι εγχώριοι πολιτικάντηδες;;; Φροντίζουν να συντηρούν - με τη βοήθεια των ελεεινών Μμε - το δίπολο "αριστερά - δεξιά", φανατίζοντας τα πρόβατα εκατέρωθεν. Με εμπρηστικές δηλώσεις και πράξεις, ταμπέλες εν αφθονία και παρόμοιες παλαιοπρακτορίστικες τακτικές, κρατούν διασπασμένο τον ελληνικό λαό γιατί ξέρουν ΠΩΣ ΑΝ ΕΝΩΘΕΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ!

- Ο Γκρίλο ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ!Έκανε Εκλογές με ελάχιστους πόρους, νόμιμες συνδρομές ψηφοφόρων και ΚΑΜΙΑ κρατική ή παρακρατική επιχορήγηση!

Υπάρχει ΕΝΑΣ, ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ από τους εγχώριους λαμογιο - πολιτικάντηδες που να το κάνει αυτό;;; ΟΧΙ!!! Και όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά εχουν το θράσος, από "υπερλαϊκούς" μέχρι "υπερέλληνες" να επικαλούνται συνεχώς τον φτωχό λαό και τον πατριωτισμό, ενώ οι ίδιοι τα τσεπώνουν χοντρά από αυτόν!!!

Θα πει κάποιος "ναι, αλλά και σ' εμάς έχουν γίνει προτάσεις". Απαντάμε: Μπλα, μπλα, μπλα...! ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ!!! ΑΠΟ ΛΟΓΙΑ ΠΗΞΑΜΕ!!! ΠΡΑΞΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!

Θα μπορούσε και ο Γκρίλο να τσεπώσει την κρατική χρηματοδότηση "για το καλό του αγώνα", "για να μην τα φάνε τα λαμόγια" κλπ: Δεν το έκανε όμως, αποδεικνύοντας πως έχει ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΩΝ! Σε αντίθεση με τοθυς εγχώριους καλοπερασάκηδες.

- Ιδιαίτερα σημαντική είναι η άποψή του για το ρόλο του πολιτικού: Μιλά για νέους, τίμιους, προετοιμασμένους και ικανούς που πρέπει να αναδειχθούν, ενώ δεν θεωρεί την πολτιική επάγγελμα!

Αλήθεια, πόσοι από τους εγχώριους χαραμοφάηδες της βουλής συμφωνούν με τα λόγια του; Μήπως αυτοί που αν δεν εισέπρατταν μηνιαίως 20 χιλιάρικα όχι χαράτσια δεν θα είχαν να πληρώσουν, αλλά ούτε ένα ξεροκόμματο να φάνε;;;

Και ο πλέον ανυποψίαστος ή κομματικά φανατισμένος πολίτης, καταλαβαίνει τη χαώδη διαφορά των απόψεων του Γκρίλο με τους "δικούς μας εκπροσώπους". Όχι, δεν είναι τέλειος ο Ιταλός πρώην ηθοποιός. Αλλά και μόνο το γεγονός πως τον υβρίζουν και εδώ και στη γειτονική χώρα άτομα απ' όλο το φάσμα της πολιτικής, λέει πολλά!

Υ.Γ. Και μια παράκληση προς τα παπαγαλάκια των Μμε: Καλό είναι όταν μιλάτε για κάποιον, να έχετε στοιχειώδη γνώση περί αυτού. Διότι το να συγκρίνετε το δεκανίκι του εκάστοτε συστήματος Λαζόπουλο με κάποιον που εδώ και 8 χρόνια παίρνει σβάρνα τις πλατείες και τις γειτονιές μιας χώρας με 60 εκατομμύρια πληθυσμό μιλώντας ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, είναι τουλάχιστον γελίο. Όταν ο κάθε λα - Λάκης θα εκφέρει πολιτική άποψη που θα είναι δική του και όχι των νταβατζήδων του, τότε μπορεί να βρούμε κάποια ομοιότητα. Μέχρι τότε, ας συμβιβαστούμε με την ιδέα πως Γκρίλο στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν υπάρχει. Τουλάχιστον προς το παρόν.

πηγή
http://www.palo.gr/cluster/articles/ekklhsiastika-nea/667/?clid=7159897

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

Ιταλικές εκλογές: Ηχηρό χαστούκι σε ΕΕ και ευρώ

Τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών, καταγράφουν, κατά τρόπο κατηγορηματικό και μη αναστρέψιμο, την καταδίκη των δυνάμεων εκείνων που είναι προσκολλημένες και υποταγμένες στην ΕΕ και του ευρώ. Η καταδίκη αυτή αποτυπώνει δύο αντίθετες κοινωνικές δυναμικές:

α). Την κοινωνική δυναμική του Μπερλουσκόνι: Αυτή εκφράζει τα συμφέροντα μεγάλων τμημάτων του επιχειρηματικού κόσμου της Ιταλίας. 

Αυτό σημαίνει ότι τμήματα του ιταλικού κατεστημένου στρέφονται ανοικτά εναντίον της ΕΕ και του ευρώ, νιώθουν τον παγερό αέρα της καταστροφής τους από την υποταγή τους στην ΕΕ της Γερμανίας και τον στραγγαλισμό τους από το ευρώ… 

β). Την εκρηκτική δυναμική της ΟΡΓΗΣ των λαϊκών στρωμάτων που αποτυπώνεται στην εκτόξευση των εκλογικών ποσοστών του Μπέπε Γκρίλο. 

Αν σκεφτούμε ότι ΠΑΝΤΑ οι εκλογικοί δείκτες αποτελούν τον κυρτό καθρέπτη της πραγματικότητας, δηλαδή αντανακλούν τις πραγματικές κοινωνικές διεργασίες στο χαμηλότερο παρανομαστή, τότε μπορεί να αντιληφτεί κανείς ότι η εκλογική εκτόξευση του Μπέπε Γκρίλο καταγράφει χειμαρρώδεις ΡΟΠΕΣ εκρηκτικών κοινωνικών διεργασιών. 

ΡΟΠΕΣ εκρηκτικών κοινωνικών διεργασιών ΟΧΙ μόνο εναντίον της ΕΕ και του ευρώ, αλλά και σε κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Ότι ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ και ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ!!! 

Ο Μπέμπε Γκρίλο, εμφανίζεται, σαν μια ατομική προφορά στο ομαδική λαϊκό ΑΙΤΗΜΑ: Ότι το πολιτικό καθεστώς αποτελείται από κλέφτες και απατεώνες, δηλαδή οι εκλογικές διαδικασίες αποτελούν, σήμερα, το έσχατο όριο της ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑΣ και της ΑΠΑΤΗΣ. 

Στο πρόσωπο του Γκρίλο δεν βρίσκει μόνο εκλογική διέξοδο η αγανάκτηση του ιταλικού λαού, δεν αποτυπώνεται μόνο η οργή του εναντίον της ΕΕ και του ευρώ, αλλά αποτυπώνεται και τοΓΕΛΟΙΟ της εκλογικής ΑΠΑΤΗΣ… 

Οι Ιταλοί επενδύουν την οργή τους και με χιούμορ: Με τη γελοιοποίηση των εκλογικών διαδικασιών… 

Αυτό το συνδυασμό της ΟΡΓΗΣ και του ΓΕΛΟΙΟΥ αποτυπώνει ο Μπέμπε Γκρίλο: Το πολιτικό του πορτρέτο και το ιστορικό του βιογραφικό. 

Διαβάστε το ΕΔΩ: 
http://www.klassikoperiptosi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2280.html 

Αν δεν υπήρχε αυτή η «ατομική προσφορά» (Γκρίλο) στις ομαδικές διαθέσεις (οργισμένες, αλλά και «σατιρικές») του ιταλικού λαού το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων θα κατευθυνόταν προς την ΑΠΟΧΗ. 

Ο Μπέμπε Γκρίλο, συνεπώς, είναι αυτός που συγκράτησε την αποχή να μην προσλάβει γιγάντιες διαστάσεις… 

Από αυτή την άποψη αποτελεί ένα ανάχωμα της λαϊκής ΟΡΓΗΣ, ένα αλεξικέραυνο για να μην κατευθυνθεί η κοινωνική εκρηκτική ενέργεια σε υψηλότερη ΠΟΛΙΤΙΚΗ συνείδηση και ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ… 

Ναι μεν η εκτόξευση αυτού του κόμματος των «5 Αστέρων» (του παραληρηματικού λαϊκισμού) καταγράφει την ΟΡΓΗ του ιταλικού λαού εναντίον της ΕΕ και του ευρώ, καθώς και την ΑΗΔΙΑ του εναντίον του πολιτικού κόσμου, ΩΣΤΟΣΟ αποτελεί και την ασφαλιστική δικλίδα αυτού του κόσμου: Την εκλογική  χειραγώγηση του ιταλικού λαού σε νέες τυχοδιωκτικές ΟΥΤΟΠΙΕΣ… 

Ας μη μας διαφεύγει, συνεπώς και αυτή η παράμετρος των ιταλικών εκλογών: Η πολιτική ποιότητα των «5 Αστέρων» και ο χαρακτήρας των σχέσεων που προωθεί μέσα στο λαό…

ΡΕΣΑΛΤΟ

Το ενδιαφέρον πείραμα της Ιταλίας

Και δεν εννοώ την επιτυχία της κεντροδεξιάς και την επάνοδο  Μπερλουσκόνι. Ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο, παρά το κράξιμο που είχε φάει από τα εξαγριωμένα πλήθη, λίγο πριν εκδιωχθεί κλοτσηδόν από την πρωθυπουργία. Άλλωστε, τα αμήχανα  εκλογικά σώματα της υπόλοιπης ευρωζώνης, μπορεί να ήταν δυσαρεστημένα από τις πολιτικές που τούς είχαν επιβληθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά όταν έρχονταν οι εκλογές, θαρρείς και πάθαιναν αγκύλωση, μη τολμώντας να ξεκολλήσουν από τους γνώριμους πόλους του δικομματισμού, και να μετακινηθούν με πραγματική διάθεση αλλαγής για κάπου αλλού. Όπως λένε,ο παλιός είναι αλλιώς! Αλλη εξήγηση δεν βρίσκω! 

Αυτό που εννοώ, είναι η είσοδος στην κεντρική πολιτική σκηνή, Γερουσία και Κάτω Βουλή, στη δεύτερη και τρίτη θέση αντιστοίχως, (με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα), του ζωντανού και αυθόρμητου πολιτικού μορφώματος του Μπέπε Γκρίλο. 

Ας μην καθόμαστε να το ψειρίζουμε, αν ο Μπέπε είναι ακροδεξιός, ή ακροαριστερός. Αν κάνει ανοίγματα στους φασίστες ή φλερτάρει με κομμουνιστικές πρακτικές. Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι ένα πείραμα, τού πώς μπορεί να καθίσει στην πράξη ένα καινούργιο παράδειγμα πολιτικής εκπροσώπησης, έξω από τα γνωστά και καθιερωμένα, στο βαθμό που καθολική είναι η παραδοχή ότι η αντιπροσώπευση πλέον όπως ασκήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες έχει φάει τα ψωμιά της και ότι τα κόμματα όλων των αποχρώσεων έχουν παύσει να εμπνέουν, είτε λόγω δομικών προβλημάτων, είτε λόγω σκανδάλων. 

Η κρίση έφερε στην επιφάνεια την αποτυχία της παραδοσιακής πολιτικής, των προσώπων και των ιδεών της και ανέδειξε τη φενάκη της αντιπροσώπευσης. Ως αντίβαρο, οι πολίτες μετά από χρόνια απραξίας αποφασίζουν να έρθουν στο προσκήνιο και να πειραματιστούν. Οι πλατείες και οι δρόμοι είναι ένα πρώτο βήμα δημόσιου διαλόγου και χειραφέτησης προς ένα νέο παράδειγμα δημοκρατικής ανασυγκρότησης του πολιτεύματος με τους πολίτες, την κοινωνία να διεκδικούν ενεργό αλλά και θεσμικό ρόλο. 

Το πώς, δεν είναι ακόμα γνωστό. Αλλά, ούτε και η λύση θα έρθει ουρανοκατέβατη και έτοιμη προς εφαρμογή. Καμιά αλλαγή δεν ήρθε  χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς λάθη, χωρίς πισωγυρίσματα, κυρίως όμως, χωρίς πειραματισμό. Οι Ισλανδοί έκαναν ένα μικρό βήμα καταστρώνοντας το Σύνταγμά τους και βάζοντας στο παιχνίδι ολόκληρο το νησί. Οι Ιταλοί κατόρθωσαν να κάνουν κάτι μεγαλύτερο. Να οργανωθούν με έναν καινούργιο τρόπο και κάτω από μια πρωτόγνωρη πλατφόρμα, δείχνοντας ότι μπορούν να πάρουν ακόμα και την εξουσία.

Ναι, οι αγορές θα λυσσάξουν, το ίδιο και το Βερολίνο. Η Ιταλία πιθανόν να πάει χειρότερα από οικονομική άποψη, λογικό αφού θα έχει απέναντί της σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης. Πιθανόν, τα 5 Αστέρια να σβήσουν πρόωρα και να γίνουν στάχτη. Αλλά, πιστεύω ότι θα έχουν αφήσει κληρονομιά μια πολύτιμη γνώση. Ότι αν θέλουμε πράγματι να πετύχουμε μια ουσιώδη αλλαγή, ότι αν θέλουμε πράγματι να αλλάξουμε το μοντέλο δημοκρατίας, και να εξασφαλίσουμε για τον καθένα θέση και λόγο στα τεκταινόμενα, τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να παίξουμε με το άγνωστο, να πειραματιστούμε πλάθοντάς το, ακόμα και να καούμε. Δεν γίνεται, όμως αλλιώς. 

Κι όλα αυτά θέλουν πείσμα και παίρνουν χρόνο.

http://e-cynical.blogspot.gr/

Παρέμβαση

Πάνω από 50% "χτυπάει" η ΑΝΤΙμνημονιακή - αντιμερκελική ψήφος στην Ιταλία, σύμφωνα με τα exit-polls / ΠΡΩΤΟΣ ο Μπερλουσκόνι στη Γερουσία, θεαματικό 25% για τον Πέπε Γκρίλο (στο 55% των ψήφων)

Παρά την πλειοψηφία που ως αναμένετο δόθηκε στο κεντροαριστερό, φιλομνημονιακό κόμμα του Μπερσάνι, η διαφορά φαίνεται ότι κυμαίνεται στο 6%, πολύ κοντά στο ελάχιστο και ιδανικό για την κεντροδεξιά του Μπερλουσκόνι 5% που έδιναν ως διαφορά οι τελευταίες δημοσκοπήσεις και σίγουρα πολύ χαμηλότερα από τη διαφορά του...20% (!!!!!) από την οποία ξεκίνησε η προεκλογική μάχη. Το αντιμνημονιακό κόμμα-έκπληξη του Γρκίλο σαρώνει με θεαματικό ποσοστό 20%, ενώ ο "Παπαδήμος της Ιταλίας" Μόντι πάτωσε στο 9%.

Συγκεντρωτικά, η αντιμνημονιακή ψήφος κινείται αθροιστικά από 48% έως 52% και αντιστοίχως η μνημονιακή στο 43% έως 47%. Εν ολίγοις και παρά τις πλειοψηφίες που διαμορφώνονται -στη Γερουσία φαίνεται ότι πηγαίνουμε για θεαματική ανατροπή και επικράτηση Μπερλουσκόνι- η Ιταλία ψήφισε κατά πλειοψηφία εναντίον του Μνημονίου και της μερκελικής κατοχής. Παρεμπιπτόντως, αναρωτιόμαστε αν πολιτευόταν εδώ στο Ελλαδιστάν ο...original Παπαδήμος τι "ψάρια" θα έπιανε (με τους γραικύλους που λυμαίνονται τη χώρα, εικάζουμε ότι θα έπιανε πολλά περισσότερα από τον ομοϊδεάτη και συνάδερφό του Μόντι).

Στο 55,1% των καταμετρημένων ψήφων για τη Γερουσία:

Τα ιταλικά exit polls.

Η κεντροαριστερή συμμαχία στην Ιταλία με επικεφαλής τον Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι προηγείται με σημαντική διαφορά στις βουλευτικές εκλογές με 34,5%-37% των ψήφων, έναντι ποσοστού 29%-31% του κόμματος Λαός της Ελευθερίας (PdL) του πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των...

καταμετρήσεων της κοινής γνώμης έξω από τα εκλογικά τμήματα (exit polls). 

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία αυτής της έρευνας, η κεντροαριστερά φαίνεται να επιτυγχάνει και την πολυπόθητη πλειοψηφία στη Γερουσία με 163 έδρες (5 περισσότερες από την απαιτούμενη πλειοψηφία των 158 εδρών). Από την πλευρά του, ο μεγάλος άγνωστος παράγοντας των φετινών εκλογών, το κίνημα διαμαρτυρίας των Πέντε Αστέρων του κωμικού Μπέπε Γκρίλο φέρεται να συγκεντρώνει περίπου το 19- 21% των ψήφων, σύμφωνα με τη σφυγμομέτρηση έξω από τις κάλπες της εταιρείας Tecne για λογαριασμό του ενημερωτικού τηλεοπτικού δικτύου Sky TG24.

Συγκεκριμένα τα αποτελέσματα που φαίνεται να συγκεντρώνει το κίνημα είναι 19% για τη Βουλή και 16,5% για τη Γερουσία. Τα δε κόμματα που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα του απερχόμενου τεχνοκράτη πρωθυπουργού συγκεντρώνουν από κοινού το 8-10%, σύμφωνα και με την τηλεφωνική δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο RAI.

Πηγή:  real.gr

προεδρική δημοκρατία

ΣΟΚ για το ΠΑΣΟΚ. Έχασε το 52,57% των μελών του σε λιγότερο από ένα χρόνο!!!

Σοκ ήταν για την Ιπποκράτους οι χθεσινές εσωκομματικές εκλογές για την εκλογή συνέδρων, παρά τα δήθεν χαμόγελα. Προφανώς περίμεναν ακόμα μεγαλύτερη συντριβή. Φυσικά τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια του συστήματος προσπαθούν να κάνουν το μαύρο άσπρο, αλλά δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ...

τα μαθηματικά είναι αμείλικτα.

Συγκεκριμένα, στις προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές που έγιναν στις 18-3-2012, δηλαδή πριν 11 μήνες περίπου, για την εκλογή ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ του μοναδικού υποψήφιου κ. Βενιζέλου, ψήφισαν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από την Ιπποκράτους 236.151 μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ.

Κατά τις χθεσινές εκλογές για την εκλογή συνέδρων, όπου υπήρχε και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την εξασφάλιση ψήφων από τους υποψήφιους συνέδρους, ψήφισαν, σύμφωνα και πάλι με τα επίσημα στοιχεία της Ιπποκράτους 112.016 μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ.

Με μια απλή μαθηματική μέθοδο των τριών βλέπουμε πως το ΠΑΣΟΚ απώλεσε το 52,57% των μελών και των φίλων του μέσα σε 11 μόνο μήνες!!!

Τώρα μπορούν να πανηγυρίζουν όσο θέλουν στο ΠΑΣΟΚ ότι δήθεν το κόμμα αναβίωσε.

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

Η Κύπρος μπροστά στην σωτηρία ή την καταστροφή....

Γράφει ο Θάνος 

Οι εκλογές στην Κύπρο τελείωσαν και σύμφωνα με τα ρεπορτάζ τα τελικά αποτελέσματα είναι όπως περιγράφονται στο παρακάτω απόσπασμα:

Ο έβδομος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης, που στηρίχθηκε από το ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ. 

Σύμφωνα με τα επίσημα τελικά αποτελέσματα ο κ. Αναστασιάδης έλαβε 236.965 ψήφους, ποσοστό 57.48% Ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ Σταύρος Μαλάς εξασφάλισε 175.267 ψήφους, ποσοστό 42.52%. Η αποχή ανήλθε στο 18,42% Ο κ. Μαλάς συνεχάρη και δημόσια τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο. Τον κ. Αναστασιάδη συνεχάρη τηλεφωνικώς και ο απερχόμενος πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας. 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Κανονικά η νίκη της δεξιάς στην Μεγαλόνησο θα έπρεπε να μας χαροποιεί όλους τους πατριώτες όχι γιατί μπορεί να υποστηρίζουμε γενικώς την δεξιά (πράγμα που δεν ισχύει) αλλά περισσότερο διότι στην Κύπρο τα πολιτικά πράγματα είναι λίγο περίεργα....

Η πολιτική αντιπαράθεση στο νησί είναι ισχυρή και ο διχασμός βαθύς....

Η αριστερά αν και δεν έχει καμιά σχέση με τα ελλαδικά αριστερά κόμματα καθώς έχει σαφώς φιλοευρωπαϊκή χροιά, έχει εντούτοις μεγάλες επιρροές από τα διεθνιστικά κινήματα...

Αποτέλεσμα είναι μια παράξενη ανθελληνική "εν δυνάμει" στάση που έχει τροφοδοτηθεί από τα δεινά που τράβηξε η Κύπρος από την στάση των προδοτών δικτατόρων και κυρίως της εποχής του Ιωαννίδη κατά την οποία δέχθηκε ένα πραξικόπημα και μια καταστροφική τουρκική εισβολή....

Στο πλαίσιο αυτό είναι και η θεώρηση ως φασιστικής της οργάνωσης του Γρίβα ΕΟΚΑ Β΄....

Η στάση λοιπόν της αριστεράς είναι σαφέστατα υπέρ του απεγκλωβισμού από το εθνικό κέντρο (την Ελλάδα) και μια πορεία στον δρόμο της ανεξαρτησίας με ότι επικίνδυνο αυτό συνεπάγεται από μια ενδεχόμενη τουρκική επέλαση προς τον νότο....

Γι αυτό τον λόγο στις πολιτικές συγκεντρώσεις θα δούμε ευρέως την χρήση της επίσημης κρατικής Κυπριακής σημαίας κι όχι της ελληνικής γαλανόλευκης.

Για τους αριστερούς υπάρχει η έννοια Κύπριος και κυπριακή εθνικότητα με τάσεις να δημιουργήσουν ένα νέο έθνος εξαφανίζοντας τις εθνικές καταγωγές. Η έννοια Ελληνας έρχεται σε δεύτερη μοίρα ακόμα και για τους πιο πατριώτες....

Σε αυτό το πλαίσιο στηρίζετε και η προσπάθεια του ΑΚΕΛ τα χρόνια που βρισκόταν στην εξουσία να αφελληνίσει την παιδεία και να εξαλέιψει τα ελληνικά εθνικά σύμβολα από τους δημόσιους χώρους....

Η δεξιά στην Κύπρο εκφράζει σαφέστατα εθνικές θέσεις και έχει πάντα μια τάση ένωσης με την μητέρα Ελλάδα.

Οι δεξιοί αισθάνονται πρωτίστως Ελληνες και μετά Κύπριοι. Οπως δηλαδή το σύνολο των απανταχού Ελλήνων.

Γι αυτούς οι δεσμοί αίματος όλου του ελληνισμού είναι ισχυρότατοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι για τα δεινά της Κύπρου επί δικτατορίας δεν ευθύνεται ο αδερφός ελληνικός λαός που πάντα πονούσε μαζί τους.

Στις πολιτικές συγκεντρώσεις των δεξιών κομμάτων πάντα υπερισχύουν οι ελληνικές σημαίες που εκφράζουν το εθνικό συναίσθημα των Κυπρίων.

Σε κάθε ιστορική κι εθνική επέτειο μιλούν πάντα για την μητέρα Ελλάδα και αναπολούν τους αγώνες της ΕΟΚΑ για την ένωση.

Η πολιτική αντιπαλότητα λοιπόν στο νησί αν και τα τελευταία χρόνια τείνει να μειωθεί εν τούτοις είναι πολύ πιο ισχυρή και βαθιά από την Ελλάδα.

Οι αριστεροί αποκαλούν συνήθως τους δεξιούς "φασιστες" και οι δεξιοί τους αριστερούς "κομμούνια"....

Μια κατάσταση που έχει ριζωθεί τόσο βαθιά στην κυπριακή κοινωνία ώστε να φανταστείτε ότι ακόμα και τα αθλητικά σωματεία χωρίζονται σε αριστερά και δεξιά!!!

Παράδειγματα αποτελούν ακόμα και οι ισχυρότερες κυπριακές ποδοσφαιρικές ομάδες όπως η Ομόνοια Λευκωσίας που θεωρείται η κορυφαία ομάδα των αριστερών και ο ΑΠΟΕΛ που είναι η αντίστοιχη των δεξιών....

Μια απλή παρατήρηση στα επίσημα διαδικτυακά τους σάιτ θα σας πείσει για του λόγου το αληθές αλλά και για όλα τα προηγούμενα....

Το ίδιο φυσικά συμβαινει και με τα μικρότερα σωματεία...

Π.χ. η Ανόρθωση ανήκει κι αυτή στις εθνικές (δεξιές) ομάδες....

Υπό αυτήν την έννοια η εκλογή του Αναστασιάδη στην προεδρία της δημοκρατίας θα έπρεπε να μας χαροποιεί όλους τους Ελληνες πατριώτες....

Ομως υπάρχουν πολλά αγκάθια...

Το πρώτο και κυριότερο είναι η θετική στάση του νέου προέδρου στο θέμα του ανθελληνικού και προδοτικού Σχεδίου Ανάν που ευτυχώς για το νησί βρήκε σθεναρή και συντριπτική αντίσταση από τον ελληνικό κυπριακό λαό με μπροστάρη τον αείμνηστο πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο.

Το δεύτερο είναι η φιλομνημονιακή του στάση....

Και μόνο το γεγονός ότι οι Βρυξέλλες και η Μέρκελ πανηγύρίζουν για την εκλογή του δεν αφήνει πολλά περιθώρια χαράς στους Ελληνες πατριώτες.

Η Κύπρος έκανε μερικά λάθη τα τελευταία χρόνια που ήρθε η ώρα να τα πληρώσει...

Το πρώτο ήταν ότι παρά την πολύτιμη πιθανώς είσοδό της στην Ε. Ε. για λόγους κυρίως ασφαλείας απέναντι στην Τουρκική επιθετικότητα, έκανε το ολέθριο σφάλμα να μπεί στην Ευρωζώνη και να καταργήσει την πανίσχυρη κυπριακή λίρα που εξασφάλιζε επί χρόνια ένα βιοτικό επίπεδο στους Κυπρίους πολύ ανώτερο από την πλειοψηφία των Ευρωπαικών κρατών....

Πιστεύω ότι αν σήμερα είχε την πολιτική των Βρεταννών και των άλλων Ευρωπαίων που δεν μπήκαν στο γερμανοκρατούμενο ευρώ, θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να ανταπεξέλθει στην παγκόσμια οικονομική κρίση και ταυτόχρονα θα ήταν αδύνατον για τους γνωστούς κύκλους που τεχνητώς κατέστρεψαν την Ελλάδα να καταστρέψουν και την Κύπρο.

Το δεύτερο λάθος ήταν ότι οι κυπριακές τράπεζες "πόνταραν" πολλά στην εύθραυστη ελληνική οικονομία που με το πρώτο χτύπημα και με δεδομένο ότι κινούνταν μέσα στο καταστροφικό ευρώ διαλύθηκε συμπαρασύροντας, κυρίως μέσω του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων, κι αυτές στο χάος....

Μεγάλο χτύπημα αποτέλεσε και η περίεργη καταστροφή στην ναυτική βάση στο Μαρί που αποτέλεσε τρομερό ενεργειακό πλήγμα με ολέθριες συνέπειες για την κυπριακή οικονομία....

Στον αντίποδα ένα από τα λίγα οικονομικά επιτεύγματα που πρέπει να αναγνωρίσουμε στον απερχόμενο πρόεδρο Χριστόφια είναι η διεθνείς συμφωνίες για την εκμετάλλευση των τεράστιων κοιτασμάτων στα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ.

Είναι βέβαιο ότι η σωστή διαχείρισή τους θα ανακουφίσει τα μέγιστα τον λαό της Μεγαλονήσου.

Ο νέος πρόεδρος λοιπόν θα κληθεί να διαχειριστεί μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον Κυπριακό ελληνικό λαό αλλά και γενικότερα για τον ελληνισμό...

Κι αν δεν έχει αλλάξει λίγο μυαλά, πολύ φοβάμαι ότι όσες ελληνικές σημαίες κι αν κουνάνε στις συγκεντρώσεις του οι οπαδοί του (σε ένα θέαμα που κάτω από άλλες συνθήκες θα μας χαροποιούσε) θα μείνει στην ιστορία σαν ο νεκροθάφτης της Κύπρου και των επερχόμενων γενεών της...

Εύχομαι να πέσω παταγωδώς έξω στις εκτιμήσεις μου για το καλό των αδερφών μου Κυπρίων.

Αδέρφια μου Ελληνες Κύπριοι έχετε τα μάτια σας ανοιχτά. Μπορεί να ψηφίσατε τον Νίκο Αναστασιάδη για πρόεδρο με την ελπίδα να σας βγάλει από το οικονομικό τέλμα σε έναν φιλοευρωπαϊκό δρόμο....

Ομως σας λέω ότι το ίδιο κάνανε και πολλοί Ελλαδίτες εμπιστευόμενοι τα τελευταία 4 χρόνια κυβερνήσεις που ακολουθούν τον ίδιο φιλοευρωπαϊκό δρόμο και η πατρίδα μας έχει οδηγηθεί σε μια καταστροφή δίχως τέλος...

Εχετε λοιπόν τα μάτια σας ανοιχτά γιατί κι εδώ μας υποσχέθηκαν σωτηρίες και μας κατέστρεψαν οι "σωτήρες". Αν τα όσα τραγικά λέω επαληθευθούν πολύ φοβάμαι ότι θα δείτε πρωτόγνωρα πράγματα για την μικρή και νεοσύστατη δημοκρατία σας...

Λέξεις που μέχρι σήμερα αγνοείτε θα μπούν για τα καλά στο λεξιλόγιό σας...

Λέξεις όπως "συσσίτιο", "ανεργία", "περικοπές", "τρόικα", "αυτοκτονίες" κλπ...

Ηδη αρχίσατε δειλά δειλά να χρησιμοποιείτε την λέξη "Μνημόνιο" όπως κι εμείς το 2010...

Σύντομα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες....

Και το τραγικό είναι ότι κι εμείς αλλά πολύ περισσότερο κι εσείς βρισκόμαστε μέσα στο στόμα του τουρκικού λύκου που ζεί μια πρωτόγνωρη ανάπτυξη και ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά ότι δεν θα τον κρατήσει τίποτα στο να μην εκμεταλλευθεί την δύσκολη συγκυρία για τον Ελληνισμό, όπως ακριβώς έκανε πριν 39 χρόνια....

ΘΑΝΟΣ

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

ΕΙΣΤΕ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ! ΧΑΟΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ: “ψήφιζουν αλλοδαποί που δεν μιλούν ούτε λέξη Ελληνικά”!

ΠΑΣΟΚ: Καταγγελίες και για… αλλοδαπούς!
Εντάξει, την προνομιακή σχέση του ΠΑΣΟΚ με αλλοδαπούς διαμένοντες εν Ελλάδι τη γνωρίζουμε λίγο-πολύ. Ειδικά στις εκλογές του 2000 (πότε θα γραφτεί η ιστορία ντροπής αυτών των εκλογών;) αλλά και στην αλήστου μνήμης εποχή του ΓΑΠ, τότε που διάφοροι 
αλλοδαποί (πακιστανοί, μπαγκλαντεσιανοί, σομαλοί και… άλλες δημοκρατικές δυνάμεις) πρωταγωνιστούσαν στις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ κραδαίνοντας πράσινα σημαιάκια και φωνάζοντας «ζήτω ο Γιώργος»!
Αλλά και επί Μπένι;
Και τώρα να πρωταγωνιστούν;
Απόλυτα έγκυρες πληροφορίες μας αναφέρουν, ότι στην Ιπποκράτους έχουν φτάσει καταγγελίες ότι (και) στις σημερινές εσωκομματικές εκλογές για την εκλογή συνέδρων σε διάφορες περιοχές εμφανίστηκαν και ψήφισαν πολλοί αλλοδαποί, ακόμα και άτομα που δεν μιλούν ελληνικά!
Ε, φαίνεται ότι την… τεχνογνωσία παλιότερων περιόδων την πήρε και ο μηχανισμός του νέου αρχηγού και την εφαρμόζει σήμερα!
Για να δούμε, θα τους… κράξει ο Παναγιωτακόπουλος;
Πάντως δεν μπορείτε να πείτε, το ΠΑΣΟΚ διδάσκει!
Ο κουμπάρος

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ 

Πότε η Ελλάδα τύπωσε τελευταία φορά δραχμές και γιατί (γιατί δεν μπορούσε να το ξανακάνει)

Dimitris Kazakis

· 

• Anna Zouravlioff Προς Δημήτρη Καζάκη: θα ήθελα την άποψή σας για τα εξής: Πότε η Ελλάδα τύπωσε τελευταία φορά δραχμές και γιατί (γιατί δεν μπορούσε να το ξανακάνει) .Το Εθνικό Τυπογραφείο τι κάνει τώρα, απλά ανακυκλώνει?? Ποια είναι τα οφέλη της υποτίμησης και ποια της διολίσθησης? Ποιος είναι ο λόγος που η Ελλάδα δανειζόταν σε ξένο νόμισμα και δεν μπορούσε τόσα χρόνια, ενώ είχε το δικό της νόμισμα, να κάνει περισσότερα έργα υποδομής
  
  ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η τελευταία φορά που τύπωσε δραχμές η Ελλάδα ήταν το 2000. Σχεδόν δυο χρόνια πριν την ένταξή μας στο ευρώ. Πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που μπόρεσε να τυπώσει δραχμές το ελληνικό κράτος ήταν το 1949. Μέχρι τότε οι μεγάλες δυνάμεις που λειτουργούσαν ως προστάτες της χώρας δεν επέτρεπαν να υπάρξει κρατικό νομισματοκοπείο στην Ελλάδα με αποκλειστικό δικαίωμα στην έκδοση νομίσματος. Ο λόγος απλός. Όσο δεν υπήρχε κρατικό νομισματοκοπείο με μονοπώλιο στην κοπή νομίσματος, την δουλειά αυτή την έκαναν οι ιδιωτικές τράπεζες εντός και εκτός Ελλάδας, καθώς και οι μεγάλοι ξένοι χρηματιστές που ήταν ταυτόχρονα και οι κύριοι δανειστές της χώρας, με αποτέλεσμα να ελέγχουν πλήρως την οικονομία και την οικονομική πολιτική της χώρας.
  
  Το νομισματοκοπείο στο Χολαργό σήμερα εκδίδει μεταλλικά νομίσματα του ευρώ, αναμνηστικά νομίσματα για συλλέκτες και ενδεχομένως κάποια χαρτονομίσματα του ευρώ (μάλλον 10 και 20 ευρώ). Λέμε ενδεχομένως γιατί δεν ξέρουμε, ή τουλάχιστον εγώ δεν γνωρίζω με ακρίβεια. Αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, δηλαδή να τυπώνονται δεκάευρα και εικοσάευρα, τότε κάνει την δουλειά της μετάβασης σε εθνικό κρατικό νόμισμα πιο απλή και εύκολη. Ο λόγος είναι ότι στην περίπτωση εκτύπωσης χαρτονομίσματος ευρώ, σημαίνει ότι υπάρχουν οι κατάλληλες μηχανές και υποδομές και δεν χρειάζεται να τις δημιουργήσουμε από το μηδέν. Έτσι ο χρόνος μετάβασης στο εθνικό νόμισμα θα λιγοστέψει κατά πολύ και μάλλον δεν θα υπερβαίνει τους έξη μήνες.
  
  Ο δανεισμός της Ελλάδας σε ξένο νόμισμα όσο υπήρχε η δραχμή δεν ήταν μεγάλος. Έως το 1998 σε άθροισμα πραγματικού ελλείμματος του κράτους ολόκληρης της μεταπολεμικής περιόδου 100,9 τρις δρχ., η κάλυψή του έγινε με 86,3 δις δρχ. δάνεια από το εσωτερικό (86%) και με 9,2 τρις δρχ. δάνεια σε ξένο νόμισμα από το εξωτερικό (9%). Από αυτά τα δάνεια σε ξένο νόμισμα, σχεδόν το 50%, ή αξίας 4,5 τρις δρχ. συνάφθηκαν επί κυβέρνησης Σημίτη την τριετία 1996-1998. Ενώ ο εσωτερικός δανεισμός σε δρχ. ανήλθε την συγκεκριμένη τριετία σε 32,1 τρις δρχ. Από το 1999 έως το 2001 τα πράγματα δεν άλλαξαν.
  
  Ο δανεισμός από το εξωτερικό σε συνάλλαγμα οφειλόταν σε οικονομικούς, αλλά και σε πολιτικούς λόγους. Οικονομικοί λόγοι ήταν πρωτίστως η ανάγκη να καλυφθεί το εξωτερικό έλλειμμα της χώρας και η ανάγκη να διατηρεί υψηλά συναλλαγματικά διαθέσιμα προκειμένου να καλύπτει το αυξανόμενο εμπορικό έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου. Πολιτικοί λόγοι ήταν κυρίως η ανάγκη εξαγοράς του πολιτικού προσωπικού και του ελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις προκειμένου να εξασφαλίσουν την διείσδυσή τους στην ελληνική οικονομία και πολιτική. Η πρόφαση για έναν τέτοιο δανεισμό ήταν ενίοτε τα χαμηλότερα επιτόκια που προσέφεραν στην χώρα οι ξένοι οίκοι. Ένας επιπλέον πολύ σημαντικός λόγος ήταν και η ανάγκη να εξυπηρετηθούν παλιότερα δάνεια, ακόμη και προπολεμικά από το 1887 και κατόπιν που είχαν ρυθμιστεί από την κυβέρνηση της ΕΡΕ το 1963 και της Ένωσης Κέντρου το 1964 σε χρυσό και ξένο συνάλλαγμα. Για να εξυπηρετηθούν θα έπρεπε οι επόμενες κυβερνήσεις να αντλούν νέα δάνεια σε χρυσό και αντίστοιχο ξένο συνάλλαγμα.
  
  Το γιατί η Ελλάδα δεν προχώρησε σε περισσότερα έργα υποδομής όσο είχε την δραχμή, οφείλεται ξεκάθαρα σε πολιτικές επιλογές. Αμέσως μετά τον πόλεμο το πρώτιστο μέλημα της ελληνικής ανασυγκρότησης ήταν η ολοκληρωμένη εκβιομηχάνιση της χώρας με βαριά βιομηχανία στη βάση του τεράστιου ορυκτού και μεταλλευτικού πλούτου που διέθετε. Αντί να υπάρξει ένα εμπεριστατωμένο σχέδιο εκβιομηχάνισης που θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί με ίδιους πόρους και μέσα, οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις άφησαν την εκβιομηχάνιση στις ορέξεις των πιο κερδοσκοπικών και αρπακτικών τζακιών που είχαν φτιάξει περιουσίες λεηλατώντας το κράτος και την ελληνική κοινωνία σαν μαυραγορίτες και συνεργάτες άλλοι των ναζί κατακτητών και άλλοι των Βρετανών. Επίσημα οι τότε κυβερνήσεις υιοθέτησαν για μια ακόμη φορά το επιχείρημα της «ψωροκώσταινας», της μικρής φτωχής χώρας, που χωρίς την προστασία των μεγάλων δυνάμεων και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων υποτίθεται ότι ήταν αδύνατο να αναπτυχθεί. Έτσι οικοδομήθηκε το μεταπολεμικό καθεστώς προτεκτοράτου πρωτίστων των ΗΠΑ, οι οποίες με το Σχέδιο Μάρσαλ και γενικά την Αμερικανική βοήθεια φρόντισαν να δημιουργήσουν τα δικά τους τζάκια στις κορυφές της οικονομίας και της πολιτικής στην Ελλάδα. Από την άλλη ψηφίζονταν απανωτοί νόμοι και θεσμικά πλαίσια που έδιναν στο ξένο κεφάλαιο αποικιοκρατικά προνόμια. Παρ’ όλα αυτά σοβαρές ξένες επενδύσεις η Ελλάδα δεν είδε ποτέ.
  
  Η σύνδεση πρώτα της Ελλάδας με την ΕΟΚ το 1961 και κατόπιν η ένταξή της το 1980 έβαλαν την ταφόπλακα στην πρόχειρη, ανεμική και άναρχη εκβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας. Μετά το 1980 η ελληνική παραγωγή, τόσο η αγροτική, όσο και βιομηχανική παίρνει τον κατήφορο και αποσαθρώνεται σκόπιμα και βήμα το βήμα προκειμένου η Ελλάδα να αποκτήσει μια παρασιτικού τύπου οικονομία υπηρεσιών συμπληρωματική της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Οι επενδύσεις στην Ελλάδα μπαίνουν σε βαθύτατη κρίση. Ιδίως στην παραγωγή.
  
  Η διολίσθηση ενός νομίσματος, ή η υποτίμησή του δεν διαφέρουν ουσιαστικά ως προς τις επιπτώσεις που έχουν στην οικονομία. Απλά η υποτίμηση συνιστά μια απότομη μεταβολή στην αξία ενός νομίσματος, ενώ η διολίσθηση είναι μια πιο σταδιακή υποτίμηση του νομίσματος. Η ανάγκη για υποτίμηση του νομίσματος πηγάζει είτε από τις εξαιρετικά απότομες συνθήκες μεταβολής των διεθνών όρων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και έτσι αυτή θα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα γρήγορα. Κι ο πιο ανώδυνος σχετικά τρόπος για να γίνει αυτό είναι η υποτίμηση του νομίσματος. Ο άλλος τρόπος είναι η εσωτερική υποτίμηση όπως συμβαίνει σήμερα εντός ευρώ, μιας και δεν είναι δυνατό να υπάρξει υποτίμηση του νομίσματος. Σε κάθε περίπτωση η υποτίμηση ενός νομίσματος δεν συγκρίνεται από άποψη επιπτώσεων στην κοινωνία και την οικονομία με την εσωτερική υποτίμηση που σημαίνει βίαιη συρρίκνωση εισοδημάτων και οικονομίας.
  
  Ο άλλος λόγος που συμβαίνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι η επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας. Η λογική αυτή είναι παντελώς λανθασμένη. Κανενός είδους υποτίμησης του νομίσματος δεν έδωσε ποτέ ώθηση στην ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας. Εκτός από ορισμένες συγκυριακές περιπτώσεις όταν η παραγωγική μηχανή της οικονομίας έχει ήδη απογειωθεί. Η υποτίμηση του νομίσματος για λόγους ανταγωνιστικότητας βασίζεται στην υπόθεση ότι με τον τρόπο αυτό φτηναίνει το μεροκάματο, η εργασία, τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που παράγονται εντός της χώρας και έτσι υποτίθεται θα αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών. Με την λογική αυτή η δραχμή υποτιμήθηκε την μεταπολιτευτική περίοδο κατά 90%. Μήπως βελτιώθηκε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Ούτε κατά διάνοια. Βέβαια δεν είχε τα χάλια τα σημερινά, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι βελτίωσε τους διεθνείς όρους εμπορίου της. Στόχος μας θα πρέπει να είναι ευθύς εξαρχής η σταθεροποίηση του νέου εθνικού νομίσματος και όχι η υποτίμησή του. Κι αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο με κατά προτεραιότητα επένδυση στην παραγωγή και στην ζωντανή εργασία, που εκφράζεται πρώτα και κύρια στην ραγδαία άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας μετρούμενη με φυσικούς όρους.

Πρόσω ολοταχώς για ρώσο-αμερικανική συμφωνία Sykes-Picot στη Μέση Ανατολή

από τον Τιερί Μεϊσάν στο περιοδικό Odnako (Ρωσία)   (μτφ. Κριστιάν)

Ο Πρόεδρος Ομπάμα ετοιμάζεται να αλλάξει τελείως τη διεθνή στρατηγική του, παρά την αντίθεση της ίδιας της διοίκησής του.

Το 1916, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία μοίραζαν τη Μέση Ανατολή (συμφωνίες Sykes-Picot). Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία συζητούν για ένα νέο σχέδιο διχοτόμησης σε σφαίρες επιρροής που θα τους επιτρέψει να εκδιώξουν προς όφελος τους τα κέρδη της γαλλο-βρετανικής επιρροής.

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου στη Ρωσία, ο Τιερί Μεϊσάν αποκαλύπτει το νέο σχέδιο μοιράσματος στη Μέση Ανατολή που επεξεργάζεται από το Λευκό Οίκο και το Κρεμλίνο. 

Ο συγγραφέας αποκαλύπτει τα κύρια δεδομένα των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων χωρίς να προεξοφλήσει  τη τελική συμφωνία ή την εφαρμογή της. Το ενδιαφέρον του άρθρου είναι ότι επιτρέπει να κατανοήσουμε τις διφορούμενες θέσεις της Ουάσινγκτον η οποία πιέζει τους συμμάχους της σε αδιέξοδο, έτσι ώστε να μπορέσει να επιβάλει προσεχώς μια νέα τάξη πραγμάτων από την οποία θα αποκλειστούν.

Τα δεδομένα είναι απλά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να γίνουν ενεργειακά ανεξάρτητες χάρη στην ταχεία εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και του πετρελαίου των σχιστόλιθων άμμων. 
Συνεπώς το δόγμα του Κάρτερ (1980) ότι η εξασφάλιση της πρόσβασης στο πετρέλαιο του Κόλπου αποτελεί εθνική επιτακτική ανάγκη για την ασφάλεια είναι νεκρό. Όπως και η συμφωνία του Quincy (1945) σύμφωνα με την οποία η Ουάσιγκτον δεσμευόταν για την προστασία της δυναστείας Σαούντ, αν η τελευταία εγγυούταν την πρόσβασή στο πετρέλαιο της Αραβικής Χερσονήσου.

Ήρθε ο καιρός για μαζική απόσυρση των ΗΠΑ που θα επιτρέπει την μεταφορά των GI’s στην Άπω Ανατολή για την συγκράτηση της  κινεζικής επιρροής.

Από την άλλη πλευρά, τα πάντα πρέπει να γίνουν για να αποφευχθεί μια σινο-ρωσική στρατιωτική συμμαχία. Πρέπει ως εκ τούτου να προσφερθούν ευκαιρίες στη Ρωσία για να εκτραπεί από την Άπω Ανατολή.

Τέλος, η Ουάσιγκτον καταπνίγει τη υπερβολικά στενή σχέση της με το Ισραήλ. 
Αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά δαπανηρή, διεθνώς αδικαιολόγητη και στρέφει ενάντια στις ΗΠΑ το σύνολο των μουσουλμανικών πληθυσμών. 

Περαιτέρω, πρέπει να τιμωρηθεί η Τελ Αβίβ η οποία παρενέβη με τόσο απίστευτο τρόπο στην αμερικανική  προεδρική προεκλογική εκστρατεία, περισσότερο δε αφού ποντάρισε εναντίον του υποψήφιου που κέρδισε τις εκλογές.

Αυτά τα τρία στοιχεία οδήγησαν τον Μπαράκ Ομπάμα και τους συμβούλους του να προτείνουν ένα σύμφωνο στον Βλαντιμίρ Πούτιν: η Ουάσιγκτον, η οποία αναγνωρίζει έμμεσα ότι απέτυχε στη Συρία, είναι έτοιμη να αφήσει τη Ρωσία να εγκατασταθεί στη Μέση Ανατολή, χωρίς αντάλλαγμα, και να μοιράσει μαζί της τον έλεγχο της περιοχής.

Με αυτό το πνεύμα, ο Κόφι Ανάν σύνταξε το Ανακοινωθέν της Γενεύης  της 30ης Ιουνίου 2012. 

Εκείνη την εποχή, ήταν μόνο για να βρεθεί μια λύση για το θέμα της Συρίας. 

Αλλά αυτή η συμφωνία υπονομεύτηκε αμέσως από εσωτερικούς παράγοντες της διοίκησης Ομπάμα. Άφησαν να διαρρεύσουν προς το ευρωπαϊκό τύπο  διάφορα στοιχεία του μυστικού πολέμου στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης της ύπαρξης μιας  Προεδρικής Εκτελεστικής Εντολής (PresidentialExecutive Order) που έδινε εντολή στη CIA να αναπτύξει  τους άνδρες και μισθοφόρους της στο έδαφος της Συρίας. 

Παγιδευμένος, ο Κόφι Ανάν παραιτήθηκε από τη θέση του ως μεσολαβητή. Από την πλευρά του, ο Λευκός Οίκος εφάρμοσε ένα χαμηλό προφίλ, έτσι ώστε να μην εκτεθούν οι εσωτερικές διαιρέσεις του στη μέση της εκστρατείας για την επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα.

Στη σκιά, τρεις ομάδες αντιτίθονταν στο Ανακοινωθέν της Γενεύης:

• Οι παράγοντες που εμπλέκονταν στο μυστικό πόλεμο

• Οι στρατιωτικές μονάδες για την αντιμετώπιση της Ρωσίας

• Οι ρελέδες (ηλεκτρονόμοι) του Ισραήλ.

Τη μεθαύριο της εκλογής του, ο Μπαράκ Ομπάμα ξεκίνησε τη μεγάλη εκκαθάριση. 

Το πρώτο θύμα ήταν ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, σχεδιαστής του μυστικού πολέμου στη Συρία. Παγιδευμένος σε σεξουαλικό σκάνδαλο που στήθηκε από μια υπάλληλο της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ο διευθυντής της CIA αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Στη συνέχεια, μια ντουζίνα ανώτερων αξιωματικών τέθηκαν υπό έρευνα για διαφθορά.

Ανάμεσα τους, ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ (Ναύαρχος James G. Stravidis) και ο ήδη διορισμένος διάδοχός του (Στρατηγός  John R. Allen), καθώς και ο διοικητής της Υπηρεσίας Πυραυλικής  Άμυνας  -ήτοι της «Πυραυλικής Ασπίδας»-  (Στρατηγός Patrick J. O'Reilly). 

Τέλος, η Σούζαν Ράις και η Χίλαρι Κλίντον ήταν το αντικείμενο έντονων επιθέσεων επειδή έκρυψαν στο Κογκρέσο τα  κρυμμένα στοιχεία για το θάνατο του Πρέσβη Chris Stevens στη Βεγγάζη, που δολοφονήθηκε από ισλαμιστική ομάδα, πιθανότατα υπό την αιγίδα της Μοσάντ.

Έχοντας εξουδετερώσει η παραλύσει αυτές τις εσωτερικές αντιστάσεις, ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την ανανέωση σε βάθος της ομάδας του. 

Κατ 'αρχάς, τον Τζον Κέρι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ο άνθρωπος είναι δεδηλωμένος υποστηρικτής της συνεργασίας με τη Μόσχα σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Είναι επίσης προσωπικός φίλος του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Μετά, τον Chuck Hagel στο Υπουργείο Άμυνας. 

Πρόκειται για έναν από τους πυλώνες του ΝΑΤΟ, αλλά ρεαλιστής. Κατήγγειλε πάντα τη μεγαλομανία των νεοσυντηρητικών και το όνειρό τους για παγκόσμιο ιμπεριαλισμό. Είναι νοσταλγός του Ψυχρού Πολέμου, αυτή η ευλογημένη εποχή όταν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα μοιράζονταν τον κόσμο με ελάχιστα έξοδα. Μαζί με τον φίλο του τον Κέρι, ο Χάγκελ είχε οργανώσει το 2008 μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης για την επιστροφή από το Ισραήλ των Υψωμάτων του Γκολάν στη Συρία. 

Τέλος, τον John Brennan στη CIA. 

Αυτός ο εν ψυχρώ δολοφόνος είναι πεπεισμένος ότι η πρώτη αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ότι δημιούργησαν και ανάπτυξαν το διεθνές τζιχάντ. Η εμμονή του είναι να εξαλείψει τον σαλαφισμό και τη Σαουδική Αραβία, γεγονότα που θα βοηθούσαν τη Ρωσία στο Βόρειο Καύκασο.

Παράλληλα, ο Λευκός Οίκος συνέχισε τις διαπραγματεύσεις του με το Κρεμλίνο. 

Αυτό που έπρεπε να ήταν μια απλή λύση για τη Συρία έγινε ένα πολύ μεγαλύτερο σχέδιο αναδιοργάνωσης και κατανομής της Μέσης Ανατολής.

Υπενθυμίσουμε ότι το 1916, μετά από οκτώ μήνες διαπραγματεύσεων, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία μοιράστηκαν μυστικά τη Μέση Ανατολή (Συμφωνίες Sykes-Picot).

Το περιεχόμενο των συμφωνιών αυτών είχε αποκαλυφθεί στον κόσμο από τους Μπολσεβίκους, μόλις ανέλαβαν την εξουσία. Συνέχισε για σχεδόν έναν αιώνα. 

Η κυβέρνηση Ομπάμα εξετάζει το ενδεχόμενο αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής για το εικοστό πρώτο αιώνα, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρότι ο Ομπάμα διαδέχτηκε τον εαυτό του, δεν του επιτρέπεται κατά την τρέχουσα περίοδο (σμτ. Ιανουάριος 2013) παρά να τρέξει τις τρέχουσες υποθέσεις. Θα αναλάβει τα πλήρη καθήκοντά του μετά τον όρκο του στις 21 Ιανουαρίου. Μέσα στις επόμενες μέρες, η Γερουσία θα ακούσει τη Χίλαρι Κλίντον για το μυστήριο της δολοφονίας του πρέσβη στη Λιβύη (23 Ιανουαρίου), μετά θα ακούσει τον Τζον Κέρι για να επιβεβαιωθεί ο διορισμός του (24 Ιανουαρίου). Αμέσως μετά, τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα συναντηθούν στη Νέα Υόρκη για να συζητήσουν τις προτάσεις Λαβρόφ- Μπερνς για τη Συρία.

Οι τελευταίες  περιλαμβάνουν την καταδίκη κάθε εξωτερικής επέμβασης, και την ανάπτυξη μιας ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών, μια έκκληση προς τους διάφορους πρωταγωνιστές να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να προγραμματίσουν εκλογές. Η Γαλλία αναμένεται να αντιταχθεί χωρίς όμως να χρησιμοποιήσει το βέτο της εναντίον του αμερικανικού επικυρίαρχού της.

Το πρωτότυπο του σχεδίου αποτελεί η πρόταση για τη δύναμη του ΟΓΕ που θα χρησιμοποιήσει στρατιώτες κυρίως από την Οργάνωση της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ). 
Ο Πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσαντ θα παραμείνει στην εξουσία. Θα πρέπει όμως γρήγορα να διαπραγματευτεί έναν εθνικό χάρτη με τους ηγέτες της μη-ένοπλης αντιπολίτευσης επιλεγμένους με την έγκριση της Μόσχας και της Ουάσιγκτον, και ο ίδιος θα πρέπει να οργανώσει δημοψήφισμα για την επικύρωση αυτού του Χάρτη υπό τον έλεγχο παρατηρητών.

Αυτό το πολιτικό πραξικόπημα ετοιμάζεται από πολύ καιρό από τους Στρατηγούς  Χασάν Τουρεκμάνι (δολοφονήθηκε στις 18 Ιουλίου 2012) και Νικολάι Bordyuzha. 

Κοινή αποδοχή των υπουργών Εξωτερικών του ΟΣΣΑ υπεγράφη στις 28 Σεπτεμβρίου 2012 και υπεγράφη ένα πρωτόκολλο μεταξύ του Τμήματος των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης και του ΟΣΣΑ.  Ο τελευταίος απολαμβάνει τώρα τις ίδιες εξουσίες με το ΝΑΤΟ. Κοινές ασκήσεις προσομοίωσης των Ηνωμένων Εθνών / ΟΣΣΑ πραγματοποιήθηκαν στο Καζακστάν με τίτλο «Απαραβίαστη Αδελφότητα» (8 έως 17 Οκτωβρίου 2012). Τέλος, συζητήθηκε ένα σχέδιο ανάπτυξης  των «Γαλάζιων Τραγιασκών» στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΟΗΕ (8 Δεκεμβρίου 2012).

Μόλις σταθεροποιηθεί η Συρία, ένα διεθνές συνέδριο πρέπει να πραγματοποιηθεί στη Μόσχα για μια συνολική ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι δεν είναι δυνατόν να διαπραγματευτεί μια ξεχωριστή ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας, καθώς οι Σύροι απαιτούν πρώτα μια λύση για την Παλαιστίνη στο όνομα του παναραβισμού. 

Αλλά δεν είναι ούτε δυνατόν να διαπραγματευτεί η ειρήνη με τους Παλαιστινίους, επειδή οι ίδιοι είναι εξαιρετικά διχασμένοι, εκτός εάν η Συρία εξουσιοδοτηθεί να τους αναγκάσει να συμμορφωθούν με μια πλειοψηφική συμφωνία. 

Συνεπώς, κάθε διαπραγμάτευση πρέπει να είναι ολοκληρωμένη στο μοντέλο της Διάσκεψης της Μαδρίτης (1991). 

Σε αυτή την περίπτωση, το Ισραήλ θα αποσυρόταν όσο γίνεται  στα σύνορά του 1967.

Τα παλαιστινιακά εδάφη και η Ιορδανία θα ενωθούν για να σχηματιστεί το τελικό παλαιστινιακό κράτος. Η κυβέρνησή του θα ανατεθεί στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, γεγονός που έκανε τη συμφωνία πιο  αποδεκτή από τις σημερινές αραβικές κυβερνήσεις.

Στη συνέχεια, τα υψώματα του Γκολάν θα επιστραφούν στη Συρία με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη της Θάλασσας της Γαλιλαίας, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονταν μία φορά και έναν καιρό από τις διαπραγματεύσεις του Shepherdstown (1999). 

Η Συρία θα ήταν η εγγυήτρια για το σεβασμό των συνθηκών από το ιορδανο-παλαιστινιακό μέρος.

Όπως και στο παιχνίδι του ντόμινο, θα φτάσουμε τότε στο κουρδικό ζήτημα. 

Το Ιράκ θα διαλυθεί για να γεννηθεί  το ανεξάρτητο Κουρδιστάν και η Τουρκία θα προοριστεί να γίνει ομοσπονδιακό κράτος με χορήγηση αυτονομίας στην κουρδική περιοχή της.

Από τη πλευρά των ΗΠΑ, θα ήθελαν να επεκτείνουν την αναδιαμόρφωση στο σημείο να θυσιαστεί η Σαουδική Αραβία που θα τις ήταν άχρηστη. 

Η χώρα φέρεται να χωρίζεται σε τρία μέρη, ενώ ορισμένες επαρχίες θα ενώνονται είτε με την ιορδανοπαλαιστινιακή ομοσπονδία ή με το σιιτικό Ιράκ, σύμφωνα με ένα παλιό σχέδιο του Πενταγώνου («Taking Saudi out of Arabia, αφανίζοντας τους Σαούντ από την  Αραβία», 10 Ιουλίου 2002). 

Η επιλογή αυτή θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να αφήσει ένα ευρύ πεδίο επιρροής στη Μόσχα, χωρίς να χρειάζεται να θυσιάσει κάποια από τη δική της επιρροή. 

Η ίδια συμπεριφορά είχε παρατηρηθεί στο ΔΝΤ όταν η Ουάσινγκτον συμφώνησε να αυξηθούν τα δικαιώματα ψήφου των BRICS. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παραχώρησαν τίποτα από τη  δύναμή τους και ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν ένα ποσοστό των ψήφων τους για να τις παραχωρήσουν στους BRICS.

Η εν λόγω πολιτικο-στρατιωτική συμφωνία συνοδεύεται με μια οικονομο-ενεργειακή συμφωνία, καθώς το πραγματικό διακύβευμα του πολέμου κατά της Συρίας ήταν για τους περισσότερους πρωταγωνιστές να κατακτήσουν τα αποθέματα φυσικού αερίου της. Μεγάλα αποθέματα βρέθηκαν πράγματι στα νότια της Μεσογείου και στη Συρία. 

Με την τοποθέτηση των στρατευμάτων της στη χώρα, η Μόσχα θα εξασφάλιζε έναν ευρύτερο έλεγχο της αγοράς του φυσικού αερίου τα επόμενα χρόνια.

Το δώρο της νέας κυβέρνησης Ομπάμα στον Βλαντιμίρ Πούτιν συνοδεύεται με μερικούς υπολογισμούς. 

Όχι μόνο να εκτραπεί η Ρωσία από την Άπω Ανατολή, αλλά επίσης να την χρησιμοποιήσει για να εξουδετερώσει το Ισραήλ. 

Αν ένα εκατομμύριο Ισραηλινοί έχουν τη διπλή υπηκοότητα ΗΠΑ-Ισραήλ, ένα άλλο εκατομμύριο είναι ρωσόφωνοι.

Εγκατεστημένα στη Συρία, τα ρωσικά στρατεύματα θα μπορούσαν να αποτρέψουν τις επιθέσεις των Ισραηλινών κατά των Αράβων και των Αράβων κατά του Ισραήλ. 

Ως εκ τούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα ήταν πλέον υποχρεωμένες να ξοδεύουν τεράστια ποσά για την ασφάλεια του εβραϊκού αποικισμού.

Η νέα συμφωνία θα απαιτήσει από τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν επιτέλους το περιφερειακό ρόλο του Ιράν.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να πάρει διαβεβαιώσεις ότι η Τεχεράνη θα αποσυρθεί από τη Λατινική Αμερική, όπου ίδρυσε πολλούς συνδέσμους, μεταξύ άλλων με τη Βενεζουέλα.

Αγνοούμε την ιρανική αντίδραση σε αυτήν την πτυχή της διαδικασίας, αλλά ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ έσπευσε να γνωρίσει στον Μπαράκ Ομπάμα ότι θα κάνει ό, τι μπορεί για να τον βοηθήσει για να πάρει αποστάσεις από το Τελ- Αβίβ.

Το παρόν σχέδιο έχει όμως χαμένους. 

Κατ 'αρχάς, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο των οποίων η επιρροή εξασθενίζεται.

Στη συνέχεια, το Ισραήλ, που χάνει την επιρροή του στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα επιστρέψει στο μερίδιο που του αναλογεί, ήτοι αυτού ενός μικρού κράτους.

Τέλος, το Ιράκ, που θα αποσυναρμολογηθεί. 

Και ίσως η Σαουδική Αραβία, η οποία αγωνίζεται τις τελευταίες εβδομάδες να τα βρει με τους μεν και με τους δε για να ξεφύγει από την μοίρα που της επιφυλάσσεται.

Υπάρχουν επίσης νικητές.

Πρώτα ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, χθες εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας σύμφωνα με τη Δύση, και αύριο δοξασμένος ως νικητής των ισλαμιστών.

Και φυσικά, ειδικά ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος, με την επιμονή του σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, καταφέρνει να βγάλει τη Ρωσία από τη «συγκράτηση της, containment», και να της ανοίξουν εκ νέου τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και να αναγνωριστεί η υπεροχή της στην αγορά του φυσικού αερίου.

Thierry Meyssan

Πηγή Odnako (Ρωσική Ομοσπονδία) Εβδομαδιαία επιθεώρηση γενικών πληροφοριών. Επιμέλεια: ΜιχαήλLéontieff. 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2013 στην εβδομαδιαία ρωσική επιθεώρηση Odnako .

Réseau Voltaire

Ινφογνώμων Πολιτικά