Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Η απόφαση της ΕΕΑ διχάζει τους Έλληνες




Παναγιώτης Αποστόλου

“Μπαμ” στα θεμέλια της Σούπερ Λίγκας, διαβάζω στο μεγαλύτερο διαδικτυακό αθλητικό πόρτα gazzetta.gr. Το οποίο συνεχίζει: Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, το απόγευμα της Δευτέρας, αποφάσισε να εισηγηθεί τον υποβιβασμό του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης, με ψήφους 4-1 για τα αδικήματα και 3-2 για τις ποινές.   
Στον “αέρα” είναι πλέον το πρωτάθλημα, μετά την εισήγηση της ΕΕΑ να υποβιβαστούν ΠΑΟΚ και Ξάνθη. Πιο συγκεκριμένα με ψήφους 4-1 αποφάνθηκε πως υπάρχει παράβαση για το αδίκημα της πολυιδιοκτησίας και του μετοχολογίου αντίστοιχα και με ψήφους 3-2 εισηγήθηκε την ανάκληση του πιστοποιητικού συμμετοχής τους στο πρωτάθλημα.
Στο 4-1 της ψηφοφορίας επί των αδικημάτων μειοψήφησε ο Κώστας Μανταίος, μέλος της ΕΕΑ τονίζοντας ότι δεν είχε επαρκή ενημέρωση και στο 3-2 ένα από τα μέλη που δεν ψήφισαν υπέρ ήταν η Μαρούπα, με την επισήμανση ότι συμφωνεί ότι έχουν τελεστεί οι παραβάσεις αλλά διαφωνεί στο θέμα των ποινών και των υποβιβασμών, εάν δεν ελεγχθούν παρόμοιες ή έστω ανάλογες περιπτώσεις.
Η συνεδρίαση που είχε και εντάσεις αλλά και διαφωνίες ξεκίνησε (την συζήτηση επί των δύο υποθέσεων, μία του μετοχολογίου της Ξάνθης και την άλλη για πολυιδιοκτησία Ξάνθης - ΠΑΟΚ) στις 12 το μεσημέρι και τελείωσε γύρω στις 5.30 το απόγευμα. Το 4-1 να διευκρινιστεί ξανά πως είχε να κάνει με τις παραβάσεις και τα αδικήματα και το 3-2 επί των ποινών των δύο ομάδων!
Ας μην τροφοδοτείται με “αίμα” ο Ρ. Τ. Ερντογάν…
Στο σημείο αυτό τίθενται αμείλικτα ερωτήματα. Αυτή η απόφαση ενδεχομένως βασίζεται σε κανονισμούς που ψήφισε η προηγούμενη κυβέρνηση και με βάση τα στοιχεία που εξέτασε η ΕΕΑ κρίνεται ως νόμιμη! Όμως έρχεται αυτή η απόφαση σε μια χρονική στιγμή που η Ελλάς διέρχεται μια πολύ δύσκολη περίοδο με τα εθνικά της θέματα.
Σε μια εποχή, που ο Τούρκος Σουλτάνος Ρ. Τ. Ερντογάν “βρυχάται”, εποφθαλμιώντας να αρπάξει το μισό Αιγαίο και πλήθος νησιών μας! 
Και θα με ρωτήσετε! Τι έπρεπε να γίνει; Να παρανομήσει η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού; Είναι δεδομένο πως πάντα τάσσομαι υπέρ της νομιμότητας, αλλά πάνω από αυτήν είναι η συνοχή των Ελλήνων ως μια γροθιά! Δεν έχει η Πατρίδα περιθώρια διχασμού σε αυτές τις κρίσιμες ώρες και κάποιοι ανεύθυνα, ηλίθια, ή εκ του πονηρού, προσπαθούν να διχάσουν τους Έλληνες σε Βόρειους και Νότιους! Πρέπει αυτά τα διχαστικά μηνύματα να σταματήσουν εδώ και τώρα, πριν να είναι πολύ αργά!  
Κάποιοι ανησυχούσα δεκαετίες πριν…
Θα ήθελα λοιπόν στο σημείο αυτό να σας πονηρέψω και να σας θυμίσω το άρθρο μου «Διαχωρισμός της Ελλάδος σε Βορρά και Νότο» στις 23 Μαρτίου 2018, όπου μεταξύ των άλλων έγραφα: 
Από Υπηρεσία Ασφαλείας της χώρας μας, προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄90 είχε αποσταλεί σε αρμόδιες υπηρεσίες και είχε ενημερωθεί και ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδος Κώστας Σημίτης, εμπεριστατωμένο πληροφοριακό – άκρως απόρρητο, στο οποίο περιγραφόταν το σχέδιο διαχωρισμού της Ελλάδος σε Βορρά και Νότο!
Το σχέδιο αυτό επεξεργάζονταν ανθελληνικά κέντρα και πόνταραν για την υλοποίηση του σχεδίου τους – που βλέπουμε να εξυφαίνεται σήμερα – στα αφιονισμένα – οπαδικά μυαλά, τα οποία έχουν τυφλωθεί και μπροστά στο συμφέρον της Ομάδας τους, δεν βλέπουν ότι κάποιοι τεχνηέντως τους χρησιμοποιούν προκειμένου να επιτύχουν το δόλιο σκοπό τους!
Αυτοί οι αγνοί οπαδοί, είναι θύματα αυτών των ανθελληνικών κέντρων αποφάσεων, όπως επισημαίνει η Υπηρεσία Ασφαλείας στο πληροφοριακό που συντάχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 και σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ! Μέρος του οποίου θα σας παραθέσω παρακάτω, χωρίς ονοματεπώνυμα και αντιλαμβάνεστε το γιατί! Αλλά, θα παρακαλέσω να συγκρατήσετε πως, αυτό το άκρως απόρρητο πληροφοριακό συντάχθηκε στα τέλη του 1990!    
     Θα γίνει όπως στη Γιουγκοσλαβία;
«…σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες της υπηρεσίας μας, μέλη του αναφερομένου άτυπου σωματείου Θεσσαλονίκης κυρίως, συνδέονται και συνεργάζονται με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνδέσμων Φιλάθλων ….(σ.σ. αναφέρονται σύλλογος και εκείνοι που ηγούνται αυτού)! Αυτό το “σωματείο”, κατευθύνεται συγκεκαλυμμένα από κύκλους ανθελληνικής προπαγάνδας, που με το πρόσχημα της διαμάχης μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων του Βορειοελλαδικού (Β/Ε) χώρου και του κέντρου, μετατρέπουν σιγά – σιγά τ΄  ανωτέρω σωματεία σε εστίες ανάπτυξης ανθελληνικής προπαγάνδας με πολιτικό – ιδεολογικό υπόβαθρο προς την κατεύθυνση δημιουργίας κλίματος, διοικητικού διαχωρισμού της Βορείου Ελλάδος από τη Νότιο με την εκτόξευση παράλληλα από τους φιλάθλους των αναφερομένων ποδοσφαιρικών ομάδων παρομοίων συνθημάτων…! …που σκοπό έχουν την αυτονόμηση ή ομοσπονδοποίηση του Β/Ε χώρου από το “Αθηναϊκό” κέντρο, όπως είναι στη Γερμανία… Ας λάβουμε υπ΄ όψη μας, ότι και στη Γιουγκοσλαβία, από τις διαμάχες μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων του Βελιγραδίου (Ερυθρός Αστέρας – Παρτιζάν) και της Κροατίας (Κροάσια – Δυναμό Ζάγκρεμπ) ξεκίνησε το κίνημα για τη διάσπαση της Ομοσπονδίας… 
Πίσω από κάθε δυστυχία μας κρύβονται οι ΗΠΑ;  
…Σπουδαίο ρόλο στην καλλιέργεια της διασπαστικής προπαγάνδας και την προώθηση του χαοτικού και εχθρικού κλίματος μεταξύ Β/Ε χώρου και Νοτίου Ελλάδος με επίκεντρο την Αθήνα, προσδιορίζοντας και σύνορα ακόμη, ισχυριζόμενοι ότι είναι μέχρι τη Λάρισα, παίζουν συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι της … κυρίως, οι οποίοι χρηματοδοτούν τη συγκεκριμένη κίνηση και όπως έχουν επισημανθεί από την υπηρεσία μας δεν είναι τυχαίο ότι κόπτονται για την “προώθηση” της ελληνοτουρκικής φιλίας με το διαμελισμό του Αιγαίου και την αυτονόμηση της Θράκης, χρηματοδοτούμενοι παράλληλα από συγκεκριμένους τουρκικούς επιχειρηματικούς κύκλους, οι οποίοι αποτελούν το κατεστημένο του τουρκικού Πενταγώνου.
Επίσης σημαντικό ρόλο για την ανάπτυξη της όλης ανθελληνικής προπαγάνδας έχει διαπιστωθεί ότι παίζουν και αρκετοί από τους Αμερικανούς καθηγητές του εκεί αμερικανικού Πανεπιστημίου, οι οποίοι στην ουσία είναι εγκάθετοι ινστρούχτορες, συνεργαζόμενοι προς τούτο και με το εκεί Προξενείο, το οποίο εφοδιάζουν με λίστες και στοιχεία για την ύπαρξη δήθεν διαφόρων μειονοτήτων στον Β/Ε χώρο. Μέσα στο σχεδιασμό για τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ “Βορρά και Νότου” και τη δημιουργία εντάσεως, εντάσσεται και η έκδοση γνωστού λεξικού… (σ.σ. γίνεται εκτενής και λεπτομερειακή αναφορά)! 
Επιστολή ντοκουμέντο…
…Τέλος η επιστολή – προκήρυξη που κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου 1998, φύλλο αντίγραφο της οποίας υποβάλλουμε, σύμφωνα με πληροφορίες της υπηρεσίας μας, φέρεται ότι δρομολογήθηκε και συντάχτηκε από κλιμάκιο των αναφερομένων κύκλων…» (σ.σ. από αυτό το σημείο το κείμενο γίνεται “αυστηρώς ακατάλληλο”)!  
Ωστόσο, σήμερα εμείς θα σας αναφέρουμε τι ακριβώς έλεγε αυτή η επιστολή – προκήρυξη (σ.σ. τη δημοσιεύουμε) και η οποία απεικόνιζε ένα χάρτη με μέρος της Βορείου Ελλάδος, έχοντας ως τίτλο: North Hellenic Republic – Δημοκρατία Βορείου Ελλάδος:
«Απόσχιση τώρα! Επιτέλους το όνειρο πρέπει να πραγματοποιηθεί. Η Δημοκρατία Βορείου Ελλάδος είναι το αίτημα των κατοίκων της Μακεδονίας – Θεσσαλίας – Ηπείρου – Θράκης – Νησιών Βορειοανατολικού Αιγαίου. Όλοι μας θα πρέπει να προσπαθούμε γι΄ αυτόν τον ιερό σκοπό, τη δημιουργία δηλαδή μιας ανεξάρτητης Δημοκρατίας, που δεν θα έχει καμία σχέση, με το παρακμασμένο Αθηναϊκό κράτος»!
Κλπ… κλπ…    
Διαβάζοντας λοιπόν, αυτό το ντοκουμέντο ενημέρωσης της ελληνικής Πολιτείας από Υπηρεσία Ασφαλείας της Πατρίδος μας, αναρωτιέμαι τι ακριβώς ζούμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; 
Όταν αποκαλύπτεται πως, κάποιοι ενεργούν προβοκατόρικα με τα δόλια σχέδιά τους,  εν αγνοία των υγιών φιλάθλων, αλλά ενδεχομένως, ακόμη και εν αγνοία των ίδιων των συνδεσμιτών – μελών αυτών των clubs;   
Μεγάλες οι ευθύνες της ελληνικής Πολιτείας…
 
Παρά ταύτα, θα σας θυμίσω πως το ίδιο έργο το έχουμε ξαναζήσει και το βιώνουμε σήμερα στην πιο σκληρή μορφή του! Και αναφέρομαι στην επιχειρούμενη αρπαγή του ονόματος της Μακεδονίας μας από τους πλαστογράφους γείτονες των Σκοπίων! 
Όταν, η ελληνική Πολιτεία απαξιούσε και λοιδορούσε, όλους εκείνους που επί σειρά δεκαετιών έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για την αρπαγή του ονόματος της Μακεδονίας μας και κατήγγελλαν την σκοπιανή προπαγάνδα (σ.σ. όπως ο Ηλίας Ηλιού) μέσα στην ελληνική Βουλή! 
Όταν απαξίωναν και λοιδορούσαν, όλους εκείνους που με ατράνταχτα στοιχεία (σ.σ. χάρτες, βιβλία κλπ που διακινούσαν οι Σκοπιανοί) αποδείκνυαν την σκοπιανή προπαγάνδα που εξελισσόταν σε υπεροχή με τη δημοσιοποίηση αυτού του ανύπαρκτου ζητήματος, στα διεθνή Fora!      
Το σημερινό κείμενό μου, σκοπό έχει να ανησυχήσει την ελληνική Πολιτεία, η οποία τελικά θα πρέπει να ξυπνήσει από το λήθαργο της, πριν να είναι αργά, σταματώντας στη γέννησή του ένα ακόμη εθνικό ζήτημα της Πατρίδος, που ανθελληνικοί κύκλοι “χτίζουν” με επιμέλεια τις τελευταίες τρεις – τέσσερεις δεκαετίες!
Έκκληση προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη…
Έτσι σήμερα 29/1/2020) θα πρέπει να θυμίσω για άλλη μια φορά, πως θα πρέπει να πρυτανεύσει η λογική και η αγάπη για την Πατρίδα. Εδώ και τώρα θα πρέπει να πέσουν οι υψηλοί  τόνοι που δυναμιτίζουν την εθνική συνοχή και ομοψυχία! Θα πρέπει άμεσα να παρέμβει ο Πρωθυπουργός και να προκαλέσει συζήτηση στρογγυλής τράπεζας, όλων των εμπλεκομένων φορέων.
Η πληγή που άνοιξε στον κοινωνικό ιστό, θα πρέπει άμεσα να κλείσει! Εάν όχι, η αιμορραγούσα πληγή θα επιφέρει τον θάνατο της Πατρίδος! Και νομίζω πως κανένας Έλληνας ή Ελληνίδα δεν θέλει να γίνει αυτό! Και το “Μπαμ” στα θεμέλια της Σούπερ Λίγκας, θα γίνει “Μπαμ” στα σωθικά της Πατρίδας μας!

*Ο Παναγιώτης Αποστόλου είναι πολιτικός αναλυτής

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Ώρες κρίσης: Τα «7» σενάρια ένοπλης σύγκρουσης με την Τουρκία

Ώρες κρίσης: Τα «7» σενάρια ένοπλης σύγκρουσης με την ΤουρκίαΕπτά σενάρια θερμού επεισοδίου, μελετώνται από τα υπουργεία Εξωτερικών και τα στρατιωτικά Επιτελεία εν όψει της πλεύσης σε περιοχή εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας τουρκικών ερευνητικών σκαφών, ανατολικά ή νότια των νήσων Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης ή στην γενικότερη περιοχή του συμπλέγματος της Μεγίστης, βάσει της τουρκολιβυκής συμφωνίας ΑΟΖ.
Η συγκυρία σε ότι αφορά τις επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο, όπου το τουρκικό γεωτρύπανο «Yavuz» να ετοιμάζεται να «τρυπήσει» στο Οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ,  έρχεται σε μία στιγμή που η Ελλάδα  είναι οικονομικά κατεστραμμένη, υπό καθεστώς σκληρής δημοσιονομικής εποπτείας  και αμυντικά σαφώς αδυνατισμένη.
Βασικά, «αυτοαφοπλισμένη», όπως έχουν παραδεχθεί με τοποθετήσεις τους, σε ενημερώσεις δημοσιογράφων, ανώτατοι αξιωματικοί των ΕΔ, λόγω του γεγονότος ότι οι Ελληνες πολιτικοί δέχθηκαν να περιληφθούν οι αμυντικές δαπάνες στα Μνημόνια από το 2010 και μετά.
Αν πάμε πιο πίσω θα δούμε ότι η κάθε κρίση από το 1974 και μετά είχε αρνητικά αποτελέσματα για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο λόγω της διαχείρισής τους από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό.
Ακόμα και η κρίση του Μαρτίου 1987, παρά την υποτιθέμενη «ελληνική νίκη» πέτυχε τον αντικειμενικό σκοπό της Άγκυρας, να σταματήσει δηλαδή τις ελληνικές πετρελαϊκές έρευνες στο κοίτασμα του Μπάμπουρα που θεωρείται το πλέον χρυσοφόρο στο Βόρειο Αιγαίο και εν συνεχεία έφερε το Νταβός του 1988, όπως τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1974 στην Κύπρο, είχε ακολουθήσει το Νταβός, Κ.Καραμανλή και Μ.Ετσεβίτ το 1976. 
Η  πρώτη κρίση των Ιμίων του 1996 έφερε τη Μαδρίτη τον Ιούλιο του 1997 και την αναγνώριση των τουρκικών ζωτικών συμφερόντων από την κυβέρνηση Κ.Σημίτη, επί υπουργίας στο υπουργείο Εξωτερικών του Γ.Παπανδρέου, αλλά και το Ελσίνκι.
Η δεύτερη κρίση των Ιμίων του 2018, έφερε την ανακοίνωση της Άγκυρας ότι τα Ίμια είναι τουρκικά, την διαρκή τουρκική στρατιωτική παρουσία γύρω από τις νησίδες και την κατασκευή στρατιωτικών έργων στην απέναντι τουρκική ακτή.  
Τα σενάρια έχουν επεξεργαστεί από κοινές ομάδες εργασίας των υπουργείων Εξωτερικών και Αμυνας.
Σενάριο πρώτο: Σύγκρουση για πετρελαϊκές έρευνες στην υφαλοκρηπίδα
Το πρώτο βασικό σενάριο το οποίο βλέπουμε ότι επανέρχεται από καιρού εις καιρόν, αλλά μένει μόνο σε επίπεδο "ψυχρής" αντιπαράθεσης των αεροναυτικών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας, είναι  αυτό που αφορά τις πετρελαϊκές έρευνες στην υφαλοκρηπίδα. Τελευταίο επεισόδιο είχαμε  στις 21 Οκτωβρίου του 2016.
Τα ερευνητικό σκάφος RV Med Surveyor εκτελούσε για λογαριασμό της Ελλάδας επιστημονικές έρευνες σε περιοχή που εκτείνεται νότια του Καστελόριζου μέχρι και δυτικά της Ρόδου.
Οι ελληνικές αρχές και ο αρμόδιος Σταθμός του Ηρακλείου εξέδωσαν την NAVWARN 502/16 στις 21 Οκτωβρίου οπού ανήγγειλαν την διεξαγωγή των επιστημονικών ερευνών από το συγκεκριμένο σκάφος χωρίς να καθορίζεται η ημερομηνία λήξης των ερευνών («μέχρι νεωτέρας» ανέφερε η NAVWARN)
Όμως ήδη την επόμενη ημέρα και ενώ το σκάφος βρισκόταν σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην περιοχή νότια του Καστελόριζου ζητήθηκε από την τουρκική φρεγάτα “Gelibolu”, να αποχωρήσει καθώς «Δεν έχει έγκυρη άδεια για έρευνες στην περιοχή που αποτελεί μέρος της τουρκικής υφαλοκρηπίδας και συνεπώς για την συνέχιση των εργασιών του θα έπρεπε να απευθυνθεί στις τουρκικές αρχές». 
Ακολούθησε διπλωματικό παρασκήνιο και η Αθήνα έστειλε την φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς», μέχρις ότου το ερευνητικό σκάφος ολοκλήρωσε την αποστολή του και αποχώρησε.  
Στην ίδια ακριβώς περιοχή 80 ν. μ. νοτίως της Ρόδου, στην ευρύτερη περιοχή του Καστελορίζου, στο όριο του FIR Αθηνών, είχαμε το «ανάποδο» επεισόδιο: Μεταξύ 14-16 Νοεμβρίου 2008 το νορβηγικό ερευνητικό πλοίο MALENE OSTERVOLD που είχε μισθωθεί από την Τουρκία για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Τότε το νορβηγικό σκάφος που ενεργούσε για λογαριασμό της τουρκικής εταιρίας πετρελαίων (ΤΡΑΟ) που απέπλευσε από τη Μερσίνα, συνοδευόμενο από τη τουρκική φρεγάτα GEDIZ (τύπου O.H. Perry) και άρχισε στις14 Νοεμβρίου, έρευνες σε περιοχή 80 ναυτικά μίλια νότια-νοτιανατολικά του Καστελόριζου εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Η κανονιοφόρος Ρ-61 "Πολεμιστής" κάλεσε τα δύο πλοία, να διακόψουν τη δραστηριότητα τους γιατί βρίσκονται εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, και μόνη αρμόδια να χορηγήσει άδεια ερευνών για τη συγκεκριμένη περιοχή είναι η ελληνική κυβέρνηση. 
Νωρίτερα καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, και τα 3 σκάφη βρισκόταν περίπου 120 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά του Καστελόριζου μέσα στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. 
Η κρίση έληξε στις 16 Νοεμβρίου του ίδιου έτους , όταν αποχώρησε το νορβηγικό πλοίο και η τουρκική φρεγάτα.
Αργότερα τα Wikileaks αποκάλυψαν τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, σύμφωνα με το οποίο, ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ, Δ.Γράψας είχε απειλήσει με βύθιση το MALENE OSTERVOLD, αν συνέχιζε την αποστολή του...
Το σενάριο προβλέπει την κλιμάκωση της ελληνικής παρουσίας στην περιοχή που θα εκτυλιχθεί το επεισόδιο με ανάληψη ιδιαίτερου ρόλου από την 115 ΠΜ (βάση των F-16C/D Block 52+) στην διαχείρισή της, αλλά και κινητοποίηση της 2ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών που επανασυστήθηκε στην Κρήτη, προς επάνδρωση βραχονησίδων και ενίσχυση της άμυνας των νήσων Ρω, Μεγίστης(Καστελόριζο) και της Στρογγύλης, μέσω αερομεταφοράς.
Σενάριο δεύτερο: Εγκατάσταση κεραίας κινητής τηλεφωνίας σε νησί του Αιγαίου
Το σενάριο που ακολουθεί αποτελεί μια πολύ δύσκολη περίπτωση αντιμετώπισης από την ελληνική πλευρά: Αυτό αφορά την εγκατάσταση υπό συνθήκες μυστικότητας, δηλαδή χωρίς να γίνει αντιληπτό από τις ελληνικές αρχές,  κεραίας δικτύου εταιρείας τουρκικής κινητής τηλεφωνίας σε μικρό νησί του Ανατολικού Αιγαίου, μη κατονομαζόμενο ονομαστικά από τις συνθήκες Λονδίνου, Λωζάννης και Παρισίων, και, συνεπώς, κατά την τουρκική άποψη «ώριμο» για διεκδίκηση.
Η εκ των υστέρων «τυχαία» ανακάλυψη ή αποκάλυψη (αν αυτό τη δεδομένη στιγμή εξυπηρετεί τους πολιτικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας) της ύπαρξης της κεραίας θα έθετε εξ ορισμού θέμα «ιδιοκτησίας» της νήσου και μάλιστα όσο περισσότερος χρόνος έχει παρέλθει από την εγκατάστασή της, τόσο πιο ισχυρή θα γινόταν η τουρκική θέση, καθώς η Τουρκία θα παρουσίαζε την έλλειψη ελληνικής αντίδρασης στην κατασκευή της κεραίας ως σιωπηλή αποδοχή των τουρκικών δικαιωμάτων στη νήσο (φυσικά η ελληνική πλευρά δεν μπορεί να επικαλεστεί απλά αβλεψία ή έλλειψη επιτήρησης, γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να ισχύει!).
Από στρατιωτικής άποψης, το σενάριο δεν παρουσιάζει ιδιαιτερότητα, αλλά από διπλωματικής είναι αυτό που λέμε "αδύνατον να επιλυθεί χωρίς την επέμβαση ξένου παράγοντα".
Σενάριο τρίτο - Το σενάριο "εφιάλτης": Κατάληψη εθνικού νησιωτικού εδάφους
Το σενάριο-εφιάλτης: Αφορά την κατάληψη ελληνικού κατοικημένου νησιού «μη κατονομαζόμενο ευθέως από τις συνθήκες Λονδίνου, Λωζάννης, Παρισίων», δηλαδή ένα από τα 16 (προστέθηκε και το Μαράθι της Πάτμου εσχάτως, άρα 17) το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών στην επίσημη ιστοσελίδαα του περιγράφει ως "Μην διευκρινισμένης κυριαρχίας".
Αιχμαλωτίζεται η φρουρά και εν συνεχεία, συλλαμβάνονται όλοι οι κάτοικοι μαζί με την φρουρά αιχμάλωτοι μεταφέρονται σε διπλανό νησί που κατονομάζεται από τις συνθήκες. Ας πούμε ότι πρόκειται για την περίπτωση Αγαθονησίου-Σάμου.
Ακολουθεί, σε πολιτικό επίπεδο, η αίτηση της Άγκυρας για έναρξη διαπραγματεύσεων. Ακόμη όπως πιο ενδιαφέρουσα είναι η εξέλιξη του σεναρίου. Η ελληνική στρατιωτική επιχείρηση που ακολουθεί αποτυγχάνει και ξεκινούν διαπραγματεύσεις. Εδώ το σενάριο καταλήγει στο ερώτημα αν θα πρέπει να κλιμακωθεί η δράση των Ενόπλων Δυνάμεων ή να επιδιωχθεί μέσω διαπραγμάτευσης η αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων από το νησί και η επιστροφή των κατοίκων!
Σενάριο τέταρτο: "Ναυτικός αποκλεισμός"
Αποτελεί ίσως το πιο συχνά εφαρμοζόμενο στην πράξη σενάριο. Κάθε φορά που η Τουρκία διεξάγει ναυτική άσκηση στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, έστω και αν εφαρμόζει κατά γράμμα τους κανόνες και τα προβλεπόμενα του Διεθνούς Δικαίου (με άλλα λόγια αιτείται και ανακοινώνει τις δεσμευμένες περιοχές), αρκεί μία ματιά σε αυτές για να γίνει αντιληπτό ότι, στην πράξη, η οριοθέτησή τους γίνεται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να «αποκλείσουν» [σε εικονικό, ψυχολογικό (;) επίπεδο] τις ανατολικές «παρυφές» του Αρχιπελάγους του Αιγαίου από τη λοιπή ηπειρωτική και νησιωτική χώρα.
Εδώ βέβαια θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην πράξη ο ναυτικός αποκλεισμός από δυνάμεις επιφανείας ή/και υποβρύχια αποτελεί πολεμική ενέργεια η οποία, στο ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο των Εθνικών Κανόνων Εμπλοκής (ΕΚΕ) αντιμετωπίζεται ως τέτοια.
Η εξέλιξη στο σενάριο αναφέρει ότι σημειώνεται αεροναυτικό επεισόδιο με ελληνικά μαχητικά ή πλοία που θα επιχειρήσουν να εισέλθουν στην περιοχή του "αποκλεισμού", το οποίο δεν έχει θετική κατάληξη για την ελληνική πλευρά. Οπότε τίθεται το ερώτημα: Κλιμάκωση με αποστολή περαιτέρω δυνάμεων ή καθόμαστε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για το καθεστώς στο Αιγαίο;
Σενάριο πέμπτο: Κατάληψη βραχονησίδας ή «σενάριο Ιμίων»
Το συγκεκριμένο σενάριο, δυστυχώς, είναι το μόνο που έχει υλοποιηθεί πλήρως και να χαρακτηρίσει, σε καθοριστικό βαθμό μάλιστα, την κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο του 1996.
Αποτέλεσε δε την αιτία για μία πλήρη αναδιάρθρωση του ελληνικού αμυντικού συστήματος, το οποίο ανέπτυξε δομές και δυνάμεις εξειδικευμένες στον πόλεμο σε αρχιπελαγικές περιοχές, αλλά και νέες τακτικές.
Από αυτή την άποψη η κρίση στα Ίμια μπορεί μεν να απέφερε πολιτικά οφέλη στην Τουρκία, με την έννοια ότι έδωσε υπόσταση στις «γκρίζες» ζώνες και συνεπώς προώθησε ακόμη περισσότερο την τουρκική πολιτική στο Αιγαίο, ταυτόχρονα όμως κατέστησε πιο δύσκολη την υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών.
Από το 1996 και μετά, σε τουλάχιστον 10 μικρά νησιά του Ανατ. Αιγαίου υπάρχει συνεχής ελληνική παρουσία με την ύπαρξη φρουράς και μόνιμων εγκαταστάσεων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Φαρμακονήσι όπου για τις ανάγκες της φρουράς έχουν κατασκευαστεί μόνιμες εγκαταστάσεις στρατωνισμού, ελικοδρόμιο, μώλος, χωμάτινα δρομολόγια και (πιθανώς) αμυντικά έργα, ενώ το ίδιο ισχύει και στη νήσο Παναγιά στο συγκρότημα των Οινουσσών, όπου τον Απρίλιο του 2016 είχαμε καταστάσεις επικίνδυνες.
Λόγω δε ακριβώς αυτής της συνεχούς παρουσίας (έστω και ενόπλων) τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα όχι μόνο διασφαλίζονται, αλλά, το πιο σημαντικό, αποκτούν υπόσταση όχι μόνο στη χερσαία αλλά τη θαλάσσια και τη ναυτική διάσταση.
Ας προσθέσουμε στην εικόνα τη συχνή σε προγραμματισμένα χρονικά διαστήματα πτήση από και προς το Φαρμακονήσι πτήση του ελικοπτέρου CH-47D Chinook που αντικαθιστά τη φρουρά και μεταφέρει εφόδια. Είναι δε τόσο «ισχυρή» η ελληνική παρουσία που οι οχλήσεις των Τούρκων ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας (όπως έγινε τα τέλη του 2008), περί σεβασμού του τουρκικού εναέριου χώρου, στερούνται οποιασδήποτε αξίας και για αυτό δεν επαναλήφθηκαν.
Σενάριο έκτο: Έρευνα και διάσωση
Αφορά την αμφισβήτηση αρμοδιότητας έρευνας & διάσωσης στην πράξη από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και εμπλοκή με ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις.  
Η θαλάσσια διακίνηση τεράστιων μαζών παράνομων μεταναστών και η απαίτηση για ιδιαίτερη πολιτική μεταχείριση του ζητήματος μπορεί να προκαλέσει εύκολα μια κρίση κατά την οποία τα εμπλακούν ελληνικές και τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις.
Στο συγκεκριμένο σενάριο προβλέπεται να εμπλακεί άμεσα το ΝΑΤΟ και η η FRONTEX, αλλά το ερώτημα που δεν απαντάται είναι αν βληθούν ελληνικά στρατιωτικά μέσα ποια θα είναι η απάντηση: Και εδώ πέρα από την εφαρμογή κανόνων εμπλοκής, το ΥΠΕΞ ζητεί την μη κλιμάκωση, αλλά την περαιτέρω εμπλοκή του ξένου παράγοντα.
Σενάριο έβδομο: "Εξέγερση" στη δυτική Θράκη
Προβοκάτσιες από εξτρεμιστές της μειονότητας και εν συνεχεία ξέσπασμα συγκρούσεων των εξτρεμιστών με τις δυνάμεις ασφαλείας - Απόπειρα άλωσης αποθηκών στρατιωτικού υλικού:
Επίσης ένα εφιαλτικό σενάριο, αφού στην συνέχεια προβλέπει την αποστολή τελεσίγραφου από την πλευρά της Αγκυρας. Εγινε ιδιαίτερα επίκαιρο μετά την φράση του προέδρου της Τουρκίας Ρ.Τ.Ερντογάν ότι
"Δεν μπορούμε και δεν θα αδιαφορήσουμε για την τύχη των Τούρκων αδελφών μας στην Δυτική Θράκη".

Εδώ προβλέπεται ταυτόχρονη δράση σε τρία επίπεδα: Εσωτερικής ασφάλειας, προς αποκατάσταση της έννομης τάξης, κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ενημέρωση των ξένων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ και ΟΗΕ). Ο εφιάλτης του Κοσσυφοπεδίου στοιχειώνει την ελληνική αντίδραση.
Pronews

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Χάγη «με όλα τα θέματα μέσα» αποφασίζει η κυβέρνηση: Καστελόριζο, αποστρατικοποίηση, εναέριος χώρος!

Χάγη «με όλα τα θέματα μέσα» αποφασίζει η κυβέρνηση: Καστελόριζο, αποστρατικοποίηση, εναέριος χώρος!Γράφει: Πάνος Σπαγόπουλος

Μία φιλοσοφία διαπραγμάτευσης «των πάντων» με την Τουρκία αποπνέει το τελευταίο χρονικό διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου και υποστηρίζεται από το φιλικά προσκείμενος στην κυβέρνηση Τύπος, ενώ φυσικά «πρώτο βιολί» στην γραμμή «τα τα βρούμε με την Τουρκία πάση θυσία με προσφυγή στην Χάγη χωρίς "κόκκινες" γραμμές», είναι η αδελφή του πρωθυπουργού Ντόρα Μπακογιάννη.
Ολα ξεκίνησαν από την κοινή «ρεαλιστική» πρόταση Ν.Μπακογιάννη και Ε.Βενιζέλου περί«προσφυγής των ελληνοτουρκικών διαφορών στην Χάγη», μία εξέλιξη που φυσικά προϋποθέτει την υπογραφή συνυποσχετικού με την Τουρκία.
Οι περισσότεροι θεώρησαν ότι η πρόταση Μπακογιάννη-Βενιζέλου είναι ένα από τα συνήθη «πυροτεχνήματα» των «εκτός χαρτοφυλακίου πολιτικών στελεχών» που «λένε και καμιά μ...ία για να περνά η ώρα», όπως περιγράφει και το γνωστό ανέκδοτο, αλλά αποδείχθηκε ότι κάθε άλλο παρά έτσι είναι: Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στην ομιλία του στους Αγίους Αναργύρους την περασμένη εβδομάδα, κάλεσε την Τουρκία να προσφύγουν από κοινού στην Χάγη με αντικείμενο την επίλυση του θέματος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ!
Ουσιαστικά επανέλαβε την πάγια ελληνική πρόταση για την υφαλοκρηπίδα που ξεκίνησε ως συζήτηση το 1976 στην συνάντηση στο Νταβός της Ελβετίας μεταξύ Κ.Καραμανλή και Μ.Ετσεβίτ, απλώς προσθέτοντας και την έννοια της ΑΟΖ που δεν υπήρχε τότε και η οποία ΑΟΖ, έτσι ή αλλιώς έπεται του καθορισμού υφαλοκρηπίδας.
Και η οποία Χάγη αποτέλεσε διπλωματική ήττα για την Ελλάδα, αφού η Τουρκία υποχώρησε την τελευταία στιγμή, δεν υπέγραψε συνυποσχετικό και τέσσερα χρόνια μετά, το 1980 το ΔΔΧ αποφάνθηκε ότι «Δεν την αφορά η διένεξη»!
Εν πάση περιπτώσει ο Κ.Μητσοτάκης επανήλθε και κατ'αρχήν αποδέχθηκε την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για δύο κορυφαία εθνικά ζητήματα.
Να θυμίσουμε ότι «Χάγη» σημαίνει ότι μερικοί δικαστές, με την όποιες απολήξεις και προσωπικές δεσμεύσεις και «υποχρεώσεις» τους εκτός της αιθούσης, δυνητικά θα αποφάσιζαν τι ήταν ελληνικό και τι τουρκικό στο Αιγαίο και την Α.Μεσόγειο και την έκταση των οικονομικών ζωνών, υποθαλάσσιων ή μη, οι οποίες απορρέουν από την εδαφική κυριαρχία του κάθε κράτους.
Για όποιον θεωρήσει ότι «καλύτερα η μη λύση από μια λύση που θα αποφασίσουν κάποιοι ξένοι για τέτοια, κορυφαία για την ύπαρξη του Ελληνισμού, ζητήματα», η απάντηση είναι: «Υπάρχουν και χειρότερα»!
Π.χ το να δεχθεί η Τουρκία την προσφυγή αυτή, αλλά να θέσει μέσα και το ζήτημα της αποστρατικοποίησης των νησιών, της ασυμβατότητας των 6 ν.μ. των ΕΧΥ και των 10 ν.μ. του ΕΕΧ και φυσικά το κορυφαίο ζήτημα της ολικής εξαίρεσης του συμπλέγματος της Μεγίστης από τον ελληνικό εθνικό κορμό και της απορρόφησής του από την τουρκική ΑΟΖ!
Κάτι που αμέσως έπραξε η Αγκυρα, φυσικά: Την Πέμπτη ο υπουργός Αμυνας της γείτονος Χ.Ακάρ, το πρωί της Παρασκευής ανώνυμος Τούρκος αξιωματούχος και το βράδυ της Παρασκευής η σειρά του εκπρόσωπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, Χαμί Ακσόι, οι οποίοι αποδέχθηκαν την πρόταση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά όχι μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Αλλά για όλο το «πακέτο»
Σε δήλωσή του ο Χαμί Ακσόι αναφέρει συγκεκριμένα πως «Δεν αποκλείουμε την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οχι μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Αλλά και για το  ζήτημα της παραβίασης του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου μαζί με άλλα προβλήματα του Αιγαίου και να επιλυθούν μέσω συνομιλιών. Κι όταν το δηλώνουμε αυτό πως δεν αποκλείουμε μεθόδους αμοιβαίας ειρηνικής λύσης τις οποίες θα συμφωνήσουμε συμπεριλαμβανομένου και του Διεθνούς Δικαστηρίου», ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας!
Το λογικό είναι να σταματήσει εδώ από ελληνική πλευράς, η ολέθρια συζήτηση για Χάγη. Θα σταματήσει; Κάθε άλλο!
Σε άρθρο του στην άκρως φιλοκυβερνητική εφημερίδα "Τα Νέα" του συγκροτήματος Μαρινάκη, ο πρώην σύμβουλος του Κ.Σημίτη, καθηγητής Παναγιώτης Ιωακειμίδης, δημοσίευσε σειρά άρθρων στα οποία αναφέρει επί λέξει ότι: «Η Τουρκία δεν θα δεχθεί να συζητήσει μόνο για την υφαλοκρηπίδα, αλλά η Χάγη είναι μονόδρομος και πρέπει να εμφανισθούμε όμως με μια ολοκληρωμένη σοβαρή προσέγγιση».
Τι σημαίνει αυτό; Οτι θα πρέπει να δεχθούμε να συζητήσουμε στην Χάγη που «είναι μονόδρομος» και τα υπόλοιπα του τουρκικού «πακέτου»: Αποστρατικοποιήσεις νησιών Αιγαίου, εναέριο χώρο, Καστελόριζο κλπ.
Για όποιον αμφιβάλει γι αυτό που σχεδιάζεται, πάλι στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστου από την στήλη του, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Πρέπει να ξεφύγουμε από τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του περασμένου αιώνα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα μεταξύ μας προβλήματα, να δούμε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή "με άλλο μάτι", και να κατανοήσουμε ότι τυχόν προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης μπορεί μεν να έχει ως συνέπεια μερικές απώλειες για μας, όπως ας πούμε την ΑΟΖ του Καστελορίζου, αλλά θα κατοχυρώσει τα δικαιώματα άλλων νησιών μας, όπως της Ρόδου ή της Λέρου»!
Τι σημαίνει αυτό; Οτι ξεκινά η ψυχολογική προετοιμασία των πολιτών για έναρξη συζήτησης υποχώρησης της (δυνητικής) ελληνικής ΑΟΖ... στον 28ο Μεσημβρινό που περνά από την Ρόδο!
Για να «κατοχυρώσουμε την Ρόδο και την Λέρο»Ή έτσι νομίζουν οι κυβερνητικοί κύκλοι που εκφράζει ο αρθρογράφος. Οτι η Τουρκία θα σταματήσει στην απορρόφηση του συμπλέγματος του Καστελόριζου!
Το ζήτημα είναι ότι η η τραγική, για τον Ελληνισμό. «λύση» που έδωσε η κυβέρνηση Α.Τσίπραστο Σκοπιανό ζήτημα (η βέβαιη επανεκλογή του VMRO τον Απρίλιο απλά θα διαλύσει και τα όποια ψίγματα «θετικών» προβλέψεων για την Ελλάδα από την εθνοκτόνο συμφωνία των Πρεσπών), άνοιξε την όρεξη στους ελληνικούς πολιτικούς κύκλους του «να τα βρούμε πάση θυσία με την Τουρκία».

Λαμβάνοντας υπ'όψιν ότι ο Α.Τσίπρας όχι απλά διασώθηκε πολιτικά, αλλά και κάποια στιγμήλογικά θα μπορέσει και πάλι να διεκδικήσει την εξουσία χάρη στο «γενναίο» 32% που του έδωσαν οι Ελληνες πολίτες τον περασμένο Ιούλιο,αλλά και μη υπαρχούσης καμίας αντίστασης στο εσωτερικό της χώρας, με ΗΠΑ και ΕΕ να «σπρώχνουν» προς τα εκεί, πραγματικά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η Χάγη «με όλα τα ζητήματα μέσα», μοιάζει «παιχνιδάκι»

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Πώς η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα της Χάγης: Η κυβέρνηση άνοιξε το θέμα και η Τουρκία απάντησε με αποστρατικοποίηση!

Πώς η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα της Χάγης: Η κυβέρνηση άνοιξε το θέμα και η Τουρκία απάντησε με αποστρατικοποίηση!
Πήρε σειρά το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών μετά τις δηλώσεις Κιλιντσάρογλου και Ακάρ για τα νησιά μας
Επιμένει η Τουρκία στο ανύπαρκτο θέμα της αποστρατικοποίηση; των νησιών του Αιγαίο, παρουσιάζοντας περίεργη επιμονή λέγοντας αυτή τη φορά πως θα πάει το θέμα στη Χάγη, την οποία συζήτηση για το διεθνές διαιτητικό δικαστήριο άνοιξε η ίδια η Αθήνα.
Μπορεί η πάγια αρχή της Αθήνας είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μόνο για την υφαλοκρηπίδα, αλλά το άνοιγμα του θέματος από την ίδια την Ελλάδα με τις δηλώσεις Κ.Μητσοτάκη  υιοθετείται από την Τουρκία, αλλά για μια συνολική "βεντάλια" διεκδικήσεων, κάτι που ήταν και ο αρχικός της στόχος!
Δεν γνώριζαν οι «αφελείς» των Αθηνών («αφελείς» για να δεχθούμε την καλή περίπτωση), ότι η παραμικρή νύξη στην Χάγη από ελληνικής πλευράς, θα έφερνε  στο τραπέζι ολόκληρη της ατζέντα των τουρκικών διεκδικήσεων, μεταξύ αυτών και  την λεγόμενη «ασυμβατότητα» του εύρους του εθνικού εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων μεταξύ 6 και 10 ν.μ.;
Πίστευαν πραγματικά ότι θα έφερναν  την Τουρκία σε «αδιέξοδο» εάν μιλούσαν για Χάγη γενικώς και αορίστως αφήνοντας ταυτόχρονα ομιχλώδες τι άλλο θα μπορούσε να συζητηθεί;
Δεν γνωρίζουν για ποιο λόγο έχει κολλήσει το θέμα από το 1975;
Η Τουρκία δεν θα δεχθεί να πάει στη Χάγη μόνο για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Θα θέσει συνολική και οριστική επίλυση του αιγιακού "ζητήματος" για αυτην  και των παράλογων  διεκδικήσεών της.
Και εμείς θα το δεχθούμε αυτό;
Πόσο «σοφό» ήταν να ανοίξει τώρα η κυβέρνηση το θέμα Χάγη;
Εχθες ήταν ο Ακάρ, το πρωί της Παρασκευής ήταν Τούρκος Αξιωματούχος και τώρα ήρθε η σειρά του εκπρόσωπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, Χαμί Ακσόι.
Σε δήλωσή του ο Χαμί Ακσόι αναφέρει πως η Άγκυρα δεν αποκλείει ακόμη και την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.
«Επιθυμούμε το  ζήτημα της παραβίασης του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου μαζί με άλλα προβλήματα του Αιγαίου και να επιλυθούν μέσω συνομιλιών. Κι όταν το δηλώνουμε αυτό πως δεν αποκλείουμε μεθόδους αμοιβαίας ειρηνικής λύσης τις οποίες θα συμφωνήσουμε συμπεριλαμβανομένου και του Διεθνούς Δικαστηρίου», λέει ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας.



Στην δήλωσή του υποστηρίζει ότι ο Ταγίπ Ερντογάν πρότεινε στον Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τις διαπραγματεύσεις τους σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο να ανοίξει και πάλι ο διάλογος και οι διερευνητικές επαφές ακόμη και για τα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ των δύο πλευρών.
«Η Ελλάδα, όμως αντί να ανταποκριθεί θετικά σε αυτή την πρόταση, αντί να καθίσει και να μιλήσει  μαζί μας, με τον συνηθισμένο τρόπο διαμαρτύρεται  προς την ΕΕ, και ελπίζει σε  βοήθεια άλλων. Αυτή η στάση δεν αρμόζει στην σοβαρότητα και τις σχέσεις καλής γειτονίας. Η Ελλάδα κάνει μεγάλο λάθος αν ελπίζει πως θα έχει αποτελέσματα χρησιμοποιώντας τρίτες χώρες κάθε φορά που θα έχει στριμωχθεί», αναφέρει μεταξύ των άλλων.


pronews.gr

Οι αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων για τις ΑΟΖ – τι σημαίνουν για την Ελλάδα

Τι προβλέπει η Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας- Τα Διεθνή Δικαστήρια και η οριοθέτηση της ΑΟΖ από αυτά- Οι περιπτώσεις που απασχόλησαν τα Διεθνή Δικαστήρια και η συσχέτισή τους με τα ζητήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Στις 5/5/2019 είχαμε γράψει ένα άρθρο στο protothema.gr με τίτλο 
‘’Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.) και το Καστελλόριζο’’. 
Στο τέλος του μακροσκελούς αυτού άρθρου είχαμε υποσχεθεί ότι θα 
ασχοληθούμε με τις αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων για την κήρυξη 
Α.Ο.Ζ. μεταξύ διαφόρων κρατών. Αυτό κάνουμε στο σημερινό μας άρθρο. 
Να σημειώσουμε ότι πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο και εξειδικευμένο
 θέμα και όπως θα δούμε στη συνέχεια οι αποφάσεις των Διεθνών 
Δικαστηρίων για παρόμοια ζητήματα έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους.

Τρόποι επίλυσης των διαφορών

Η σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 όρισε 
στο άρθρο 83 ότι με ειρηνικές αποκλειστικά μεθόδους πρέπει 
να επιλύονται τυχόν διαφορές μεταξύ των κρατών. Έτσι τα κράτη
 υποχρεώνονται στην ειρηνική διευθέτηση της διαφοράς τους με
 τρόπους τους οποίους αυτά τα ίδια επιλέγουν και τις διαδικασίες 
που επιδιώκουν να ακολουθήσουν. Παράλληλα υποδεικνύεται η ανάγκη
 για ανταλλαγή απόψεων και συνεννοήσεων. Αν όμως οι προσπάθειες 
αποτύχουν ,συνιστάται να οδηγηθούν σε συμβιβασμό με διαδικασία 
την οποία η σύμβαση ορίζει, δηλαδή με γραπτή πρόσκληση του ενός 
κράτους προς το άλλο κλπ.

Αν όμως δεν επιτευχθεί επίλυση της διαφοράς με οποιονδήποτε από 
τους παραπάνω τρόπους ,οποιοδήποτε κράτος μπορεί να εισαγάγει
 την υπόθεση στην κρίση ενός από τα ακόλουθα δικαστήρια:

α) Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (International Court of Justice) 
(στο εξής Δ.Δ.Χ.)

β) Διεθνές Δικαστήριο Δικαίου Θαλάσσης του Αμβούργου 
(International Tribune for the Law of the Sea)(στο εξής Δ.Δ.Δ.Θ.).
γ) Διαιτητικό Δικαστήριο 

δ) Ειδικό Διαιτητικό Δικαστήριο για μία ή περισσότερες κατηγορίες διαφορών.

Εάν ένα από τα διαφιλονικούντα κράτη δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση, 
αλλά συμφωνεί με το άλλο για την επίλυση της μεταξύ τους διαφοράς
 από το Δ.Δ.Χ., η προσφυγή διενεργείται σύμφωνα με το Καταστατικό 
αυτού του Δικαστηρίου, το οποίο μεταξύ άλλων επιβάλλει και 
την υποβολή ‘’συνυποσχετικού’’ εκ μέρους των διαδίκων.







Πώς γίνεται η οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ.

Ας δούμε τι γίνεται με την καθιέρωση της Α.Ο.Ζ. από ένα παράκτιο κράτος,
 όπως η χώρα μας. Σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, η οποία υφίσταται 
ως ‘’φυσικό δικαίωμα’’ ανεξάρτητα από τη βούληση του παράκτιου κράτους 
να την αποκτήσει, στην περίπτωση της Α.Ο.Ζ. το κράτος πρέπει να εκδηλώσει 
τη βούληση να αποκτήσει αυτή τη ζώνη μέσα από μια εθνική πράξη κήρυξης. 
Από τη στιγμή που το κράτος εκφράσει αυτή τη βούληση, αποκτά όλα
 τα δικαιώματα που το Διεθνές Δίκαιο του δίνει ,σε μια περιοχή που εκτείνεται
 ως τα 200 ν.μ. από την ακτή με την προϋπόθεση βέβαια ότι το εύρος
 της θάλασσας στην περιοχή, του παρέχει μια τέτοια δυνατότητα.

Όταν όμως υπάρχει γεωγραφική στενότητα και υπάρχουν ‘’αντικείμενα’’
 ή όμορα (γειτονικά, παρακείμενα) κράτη σε απόσταση μικρότερη από 
τα 400 ν.μ. τότε θα πρέπει να υπάρξει οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ.
Οι διατάξεις της οριοθέτησης της Α.Ο.Ζ. και της υφαλοκρηπίδας 
που περιέχονται στη Σύμβαση του Montego Bay δεν προσδιορίζουν 
ακριβώς τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που εφαρμόζονται σε περιπτώσεις
 γεωγραφικής στενότητας έτσι ώστε τα κράτη να γνωρίζουν τους όρους 
που θέτει το δίκαιο για τους όρους συμφωνίας οριοθέτησης. Έτσι τα κράτη 
είναι ελεύθερα να αναζητήσουν το περιεχόμενο της συμφωνίας τους
 με μοναδικό προορισμό η οριοθέτηση αυτή να οδηγεί σε δίκαια λύση.





Όπως είναι γνωστό η χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η Α.Ο.Ζ. 
και η υφαλοκρηπίδα καθορίζονται με τους ίδιους ακριβώς κανόνες με
 τους οποίους καθορίζονται οι αντίστοιχες ζώνες πέρα από τις ηπειρωτικές 
ακτές (άρθρο 121, παρ. 2 της Σύμβασης για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας 
στο εξής Δ.Δ.Θ.).

Αντίθετα οι βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρούν ανθρώπινη κατοίκηση ή
 οικονομική ζωή με δικές τους δυνάμεις δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδα και Α.Ο.Ζ.
 (άρθρο 121, παρ.3 της Δ.Δ.Θ.)

Στη διεθνή νομολογία των οριοθετήσεων ,από τη δεκαετία του ’70 ως τις αρχές
 της δεκαετίας του ’90 επικρατούσε η τάση να υπάρχει διακριτική μεταχείριση 
των νησιών, να υπολογίζεται δηλαδή ότι έχουν ‘’μισή επήρεια’’ (half effect) 
στις οριοθετήσεις. Δεν αποδιδόταν δηλαδή στα νησιά η πλήρης αναλογία τους 
στις υπό οριοθέτηση θαλάσσιες ζώνες. Όμως στις αρχές της δεκαετίας του ’90 
με τη διαιτητική απόφαση της 10ης Ιουνίου 1992 για την Οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών των νησιών Saint-Pierre και Miquelon, αλλά κυρίως με την απόφαση του Δ.Δ.Χ. 
για τη θαλάσσια οριοθέτηση στην περιοχή μεταξύ Γροιλανδίας και Jan Mayen 
η θεωρία της μειωμένης επήρειας των νησιών στις οριοθετήσεις υποχώρησε. 
Ωστόσο καθώς κάθε απόφαση είναι μοναδική δεν μπορεί να προβλεφθεί 
η επήρεια των νησιών στις οριοθετήσεις της υφαλοκρηπίδας και της Α.Ο.Ζ.

Η διεθνής νομολογία έχει δεχτεί ότι οι αρχές που διατυπώνονται στα άρθρα 74 
και 83 της Δ.Δ.Θ. αντανακλούν διεθνές εθιμικό δίκαιο και κατά συνέπεια 
το περιεχόμενό τους δεσμεύει τόσο τα μέρη της Σύμβασης μεταξύ τους όσο
 και τα τρίτα κράτη (μη- μέρη).

Δεν υπάρχει συνήθως διαφορά ανάμεσα στην Α.Ο.Ζ. και στην υφαλοκρηπίδα.
 Συνήθως υπάρχει κοινή οριοθέτηση των δύο αυτών θαλάσσιων ζωνών 
χωρίς όμως αυτή να έχει γενικευθεί.

Η μέθοδος οριοθέτησης που έχει επικρατήσει ,περιλαμβάνει ένα προκριματικό 
στάδιο και τα τρία κύρια στάδια για την οριστικοποίηση της οριοθέτησης. 
Στο προκριματικό στάδιο γίνεται αναζήτηση των ακτών που σχετίζονται 
με την οριοθέτηση, των ακτών δηλαδή εκείνων των οποίων η προβολή 
στη θάλασσα δημιουργεί επικάλυψη με την προβολή των ακτών του 
αντικείμενου/γειτονικού κράτους. Η διακρίβωση του μήκους των ακτών 
που εμπλέκονται στην οριοθέτηση είναι κρίσιμο μέγεθος, γιατί καθορίζει 
τη θαλάσσια περιοχή που θα οριοθετηθεί ως Α.Ο.Ζ. ή υφαλοκρηπίδα.


Τα κύρια στάδια της οριοθέτησης, αφού προσδιοριστούν οι σχετικές ακτές
 και η σχετική θαλάσσια περιοχή, είναι τρία:

α) Στο πρώτο στάδιο, το Δικαστήριο ορίζει μια προσωρινή γραμμή ανάμεσα 
στα σχετικά εδάφη, περιλαμβανομένων και των νησιών. Αυτή η γραμμή, 
είναι η μέση γραμμή (για αντικείμενα κράτη) ή η γραμμή μέσης απόστασης 
(για γειτονικά κράτη). Στις περισσότερες περιπτώσεις που συγκροτούν 
τη νομολογία, ο ορισμός της μέσης γραμμής είναι γεωγραφικά εφικτός.

β) Στο δεύτερο στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσον υπάρχουν 
σχετικές περιστάσεις (relevant circumstances), που απαιτούν την 
προσαρμογή και την τροπολογία της προσωρινής μέσης γραμμής
 ή γραμμής ίσης απόστασης, ώστε με αυτό τον τρόπο να επιτευχθεί 
ένα δίκαιο οριοθετικό αποτέλεσμα.

Το τρίτο και τελευταίο ,στάδιο οριοθέτησης είναι το στάδιο
 της επαλήθευσης της επίτευξης ενός δίκαιου αποτελέσματος.
Οριοθετήσεις Α.Ο.Ζ. και υφαλοκρηπίδας από τα Διεθνή Δικαστήρια.

Το ΔΔΧ, έχει ασχοληθεί με 14 περιπτώσεις οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας 
και το ΔΔΔΘ με μία, δημιουργώντας σημαντική νομολογία,
 η οποία όμως δεν λαμβάνεται υπόψη αυτούσια σε κάθε περίπτωση
 οριοθέτησης, όπως έχει καταλήξει το ΔΔΧ σε σχετική γνωμάτευσή του.




Ας δούμε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις.

Τον Οκτώβριο του 1967, Δανία, Ολλανδία και η, τότε, Δυτική Γερμανία, 
προσέφυγαν στο ΔΔΧ, σε σχέση με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας
 αφενός μεταξύ των δύο πρώτων χωρών, οι οποίες είχαν ήδη επικυρώσει 
τη Σύμβαση της Γενεύης του 1958 και αφετέρου της τρίτης (τέως ΟΔΓ), 
η οποία δεν την είχε επικυρώσει.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1969 και διαμόρφωσε βαρύνουσα
 νομολογία ως προς τα ανάλογα ζητήματα οριοθετήσεων της υφαλοκρηπίδας.
 Η απόφαση αυτή επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις εργασίες της
 Γ’ Διπλωματικής Διάσκεψης κατά την κατάρτιση της Σύμβασης για
 το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

Αναφέρουμε ένα απόσπασμα από την απόφαση του ΔΔΧ: 
«Είναι απαραίτητο να εξετάσει κανείς στενά τη γεωγραφική 
διαμόρφωση της ακτογραμμής των χωρών… διότι το έδαφος 
είναι η νομική πηγή ισχύος η οποία μπορεί να ασκηθεί πάνω
 σε εδαφικές εκτάσεις προς τη θάλασσα (και έτσι) θα πρέπει πρώτα 
να καθοριστεί με σαφήνεια ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά 
τα οποία στην πραγματικότητα συνιστούν τέτοιες εκτάσεις».





Πολύ σημαντική είναι η υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της θάλασσας 
της Μάγχης (1977). Γαλλία και Μ. Βρετανία είχαν απευθυνθεί 
σε πενταμελές Διαιτητικό Δικαστήριο και ζητούσαν να οριοθετήσει
 η υφαλοκρηπίδα στο Στενό της Μάγχης (ή Βρετανικό Δίαυλο)
 και στη Θάλασσα Iroise, μεταξύ των ΒΔ ακτών της Γαλλίας και των 
νότιων ακτών της Γαλλίας, λόγω της παρουσίας: i) των αγγλονορμανδικών 
νησιών ή Channel Islands, που τελούν υπό την επικυριαρχία της Μ. Βρετανίας 
και βρίσκονται μέσα στον Κόλπο Granville της Γαλλίας, 
ii) της νήσου Ile de Quessant που ανήκει στη Γαλλία και βρίσκεται δυτικά 
και κοντά στις γαλλικές ακτές στη Βρετάνη (δυτικότερες ακτές 
της Γαλλίας στον Ατλαντικό Ωκεανό) και ii) των νησίδων Scilly,
 που ανήκουν στη Μ. Βρετανία και βρίσκονται πέρα από 

τις νοτιοδυτικές ακτές της Κορνουάλης (νοτιοδυτικότερες 
της Μ. Βρετανίας στον Ατλαντικό).
Το Δικαστήριο βασίστηκε τόσο στη Σύμβαση της Γενεύης του 
1958 περί υφαλοκρηπίδας, όσο και στην απόφαση του ΔΔΧ, 
ως προς τις υποθέσεις της Βόρειας Θάλασσας.

Το σύμπλεγμα των Channel Islands (Τζέρσεϊ, Γκάρνσεϊ, Σαρκ, Ολντέρνεϊ κ.ά.),
 έχει έκταση 195 τ. χλμ. και πληθυσμό, περίπου 170.000 κατοίκους. 
Τα κύρια νησιά είναι 6, ενώ τα υπόλοιπα νησιά του συμπλέγματος 
είναι ακατοίκητες νησίδες και βράχοι. Όμως, το Δικαστήριο, επισήμανε ότι: 
«Η περίπτωση είναι πολύ διαφορετική… από την περίπτωση όπου 
πολυάριθμα νησιά εκτείνονται το ένα μετά το άλλο σε μεγάλη απόσταση 
από την ηπειρωτική χώρα»(παρ.199).

Ως τέτοια περίπτωση, θα πρέπει να θεωρηθεί το σύμπλεγμα των νησιών 
του Αιγαίου, τα οποία συγκροτούν ένα συμπαγές σύνολο που συνέχεται 
με το ηπειρωτικό έδαφος με αδιάσπαστο τρόπο 
(Κρατερός Ιωάννου – Αναστασία Στρατή, «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»).

Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο αντιμετώπισε τις βρετανικές
 και γαλλικές ακτές ως μία περίπτωση «ευρείας γεωγραφικής αναλογίας», 
την οποία διατάρασσε η παρουσία των αγγλονορμανδικών νησιών.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο, επέστρεψε τη χάραξη μιας μέσης γραμμής
 μεταξύ των «ηπειρωτικών» ακτών των δύο κρατών (mid-Channel median Line)
 και στη συνέχεια την υιοθέτηση μιας ειδικής λύσης ,
αυτή του «θύλακα» υφαλοκρηπίδας για τα νησιά.

Επίσης, το Διαιτητικό Δικαστήριο, απέδωσε «μισή επήρεια» 
στα νησιά Scilly Isles της Μ. Βρετανίας στον Ατλαντικό, 
κρίνοντας ότι η προβολή τους επέβαλε μια οροθετική γραμμή, 
διαφορετική απ’ τη γραμμή της ίσης απόστασης. 

Το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα, αποτελείται από 48 νησιά, 
από τα οποία 6 είναι ακατοίκητα. Αντίθετα, το Δικαστήριο 
αναγνώρισε πλήρη επήρεια στα νησιά Isle of Wight (Μ. Βρετανία) 
και Ile de Quessant (Γαλλία), ακόμα και στον βράχο 
Eddystone Rock (Μ. Βρετανία), το νομικό καθεστώς
 του οποίου αμφισβητούσε η Γαλλία, υποστηρίζοντας 
ότι είναι σκόπελος που βρίσκεται πέρα από 
το εξωτερικό όριο της αιγιαλίτιδας ζώνης. 
Το Δικαστήριο, αν και δεν αποφάνθηκε για το νομικό καθεστώς του βράχου,
 του απέδωσε πλήρη επήρεια, διαπιστώνοντας 
ότι η Γαλλία τον είχε αποδεχθεί ως σημείο βάσης για τα 
αλιευτικά όρια της Μ. Βρετανίας στο πλαίσιο
 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Αλιείας του 1964 (παρ.140) 
(Κ. Ιωάννου – Α. Στρατή, «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»)

Στην υπόθεση, για την υφαλοκρηπίδα Λιβύης-Μάλτας(1985), 
το ΔΔΧ, εφάρμοσε το «δίκαιο» κριτήριο της «αναλογικότητας» 
(proportionality criterion), σύμφωνα με το οποίο, 
υπάρχει συνεκτίμηση του παράγοντα «έκταση των ακτών 

των αντίστοιχων κρατών (length of relevant coasts), 
στην προς οριοθέτηση περιοχή, σε σχέση με τις 
αποδιδόμενες εκτάσεις (relevant areas) στο κάθε κράτος», 
το μήκος των ακτών μπορεί να συνεκτιμηθεί σε σχετική περίπτωση,
 ενώ δεν δίνεται απάντηση στο ερώτηση αν υπάρχει ακριβής 
μαθηματική σχέση μεταξύ του συνολικού μήκους των ακτών
 και της τελικής οριοθέτησης σε ποσοστό επί τοις εκατό.

Είχε προηγηθεί στις 24/2/1982, η απόφαση του ΔΔΧ, για την 
οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Λιβύης και Τυνησίας.
 Η διαφορά των δύο κρατών, προέκυψε κυρίως λόγω της παρουσίας
 των νησίδων Κερκενάχ και της νήσου Τζέρμπα της Τυνησίας
 κοντά στις ακτές της Λιβύης, και της άρνησης (της Λιβύης) 
να ληφθούν αυτές υπόψη κατά την οριοθέτηση, 
επειδή η οριογραμμή θα μετατοπιζόταν σε βάρος της. 
Το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν ήταν δίκαιος ο αποκλεισμός 
της Τζέρμπα και των νησίδων Κερκενάχ κατά 
τους υπολογισμούς της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, 
γιατί η πρώτη δεν αλλοίωνε τη γενική κατεύθυνση της ακτής, 
ενώ οι δεύτερες αποτελούσαν «σημαντικό γεγονός».

Ωστόσο, δεν δέχθηκε τη σύνδεση των νησίδων Κερκευάχ
 με ευθεία γραμμή, με τις κοντινές τους τυνησιακές ακτές, 
αλλά τελικά μετατόπισε την οριοθετική γραμμή προς τα δυτικά,
 σε όφελος της Λιβύης και μάλιστα υπέδειξε ενδεικτική
 οριοθετική γραμμή.

Το 1983, οριοθετήθηκαν τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ
 Γουινέας και Γουινέας – Μπισάου. Το Δικαστήριο, 
λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές περιστάσεις που επικρατούσαν
 στην περιοχή (κοιλότητα των ακτών των κρατών, 
κοίλη διαμόρφωση των ακτών της Δυτικής Αφρικής
 και ύπαρξη ορισμένων νησιών στην προς οριοθέτηση περιοχή),
 απέρριψε την εφαρμογή της μεθόδου ίσης απόστασης, 
καθώς εκτίμησε ότι δεν επέφερε δίκαιο αποτέλεσμα (equitable result).




Αποφάσεις των Δικαστηρίων μετά το 1990 – Προσέγγιση με τις 
διατάξεις της Σύμβασης του Montego Bay

Με την απόφαση της 10/6/1992για την οριοθέτηση των 
Θαλάσσιων Ζωνών των νησιών Saint-Pierre και Miquelon, 
αναθεωρήθηκε η άποψη για μειωμένη επήρεια των νησιών.
 Πρόκειται για σύμπλεγμα δύο νησιών και λίγων παρακείμενων νησίδων, 
που βρίσκονται 2.200 ν.μ. μακριά απ’ τη Γαλλία, στην οποία ανήκουν, 
και πολύ κοντά στον Καναδά. Παρ’ όλα αυτά, το Δικαστήριο 
αναγνώρισε στα νησιά Θαλάσσιες και Υποθαλάσσιες Ζώνες 200 ν.μ. 
Η απόφαση αυτή, έχει μεγάλη σημασία για την Ελλάδα,
 καθώς τα γαλλικά νησιά αποτελούν συναφή περίπτωση 
με το Καστελλόριζο, με μια διαφορά (υπέρ της χώρας μας). 
Το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης, απέχει από τη Ρόδο
 γύρω στα 60 ν.μ., πολύ λιγότερο από τα 2.200 ν.μ. των γαλλικών νησιών.

Ο Τούρκος ερευνητής Acer, το 2007, προσπαθώντας 
να αιτιολογήσει γιατί το Καστελλόριζο δεν αποτελεί 
ίδια περίπτωση με τα γαλλικά νησιά, παραθέτει μία σειρά 
από επιχειρήματα, όπως ότι στο Αιγαίο επικρατούν διαφορετικές συνθήκες, 
ότι θα ήταν καταστροφικά για την Τουρκία αν δινόταν οποιαδήποτε «επιρροή»
 στα ελληνικά νησιά, ότι νησιά του Αιγαίου που ανήκουν στην
 Ελλάδα λόγω μεγέθους και πληθυσμού, δεν μπορούν 
να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ κλπ. (εκτενές απόσπασμα 
στα αγγλικά υπάρχει στο βιβλίο «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, σελ. 326).
 Νομικοί δεν είμαστε, αλλά τα τουρκικά επιχειρήματα σε οποιοδήποτε 
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ Δικαστήριο, θα κατέρρεαν σε χρόνο dt…

Με την απόφαση της 14/6/1993, για τη Θαλάσσια Οριοθέτηση 
στην περιοχή μεταξύ Γροιλανδίας και νήσου Jan Mayen (Νορβηγία), 
το ΔΔΧ, δέχθηκε ότι το να δοθεί μειωμένη επήρεια στο συγκεκριμένο 
νησί με αντίστοιχη πλήρη επήρεια στην απέναντι ακτή της Γροιλανδίας, 
θα ήταν αντίθετο όχι μόνο με το εθιμικό δίκαιο 
που αναγνωρίζει θαλάσσιες ζώνες στα νησιά μέχρι 200 ν.μ. 
από τις γραμμές βάσης, αλλά και αντίθετο στις απαιτήσεις 
της ευθυδικίας (παρ. 70).

Μετά την εφαρμογή της Σύμβασης για το ΔΔΘ (1994)

Η Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας,
 τέθηκε σε ισχύ στις 16/12/1994, ενώ για πρώτη φορά εφαρμόστηκαν 
οι διατάξεις της σε διαφορά οριοθέτησης, στην 
απόφαση της 17/12/1999 για τις θαλάσσιες ζώνες Ερυθραίας-Υεμένης.
 Με αυτήν, αναγνώρισε πλήρη επήρεια σε νησιά που βρίσκονται 
κοντά στις ακτές, ενώ δεν έλαβε καθόλου υπόψη τα νησιά 
της Υεμένης Jabal al-Tayr και al-Zubayr (σύμπλεγμα νήσων), 
που βρίσκονται μεσοπέλαγα και είναι ακατοίκητα. 
Το Δικαστήριο, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το δικαίωμα
 όλων των νησιών νησίδων και βράχων σε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ., 
απορρίπτοντας μεταξύ άλλων, το επιχείρημα της Υεμένης, 
περί μειωμένης επήρειας των νησιών της Ερυθραίας
 που βρίσκονταν πέρα από το όριο των 12 ν.μ.
 από την ακτή. (παρ. 156-157).

Με την απόφαση του ΔΔΧ στις 16/3/2001 για τη Θαλάσσια 
Οριοθέτηση και τα Εδαφικά Ζητήματα μεταξύ του Κατάρ
 και του Μπαχρέιν, ανασκευάζονται ορισμένα σημεία
 της απόφασης του 1999 για Ερυθραία – Υεμένη, 
τα οποία είχαν αμφισβητηθεί έντονα. Ως ειδική 
περίπτωση χαρακτηρίστηκε από το ΔΔΧ ένα μικρό, 
ακατοίκητο και έρημο νησί, το Qit’ at Jaradah,
 στο μέσο της απόστασης μεταξύ του κύριου
 νησιού του Μπαχρέιν και του Κατάρ και το Fashtal Jarim, 
ένας εκτενής σχηματισμός που βρίσκεται εν μέρει στην
 αιγιαλίτιδα ζώνη του Μπαχρέιν, αλλά ένα μικρό μόνο τμήμα 
του βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
 Σύμφωνα με το Δικαστήριο, ενδεχόμενος συνυπολογισμός τους
 θα απέδιδε «δυσανάλογη» σημασία σε ασήμαντους νησιωτικούς 
σχηματισμούς, διαστρεβλώνοντας το θαλάσσιο όριο.







Η απόφαση για τη νήσο Serpent της Μαύρης Θάλασσας

Το νησί Serpent (ή Νήσος των Όφεων ή Φιδονήσι), 
βρίσκεται στη Μαύρη Θάλασσα και ανήκει στην Ουκρανία.
 Έχει έκταση 0,17 χλμ. ενώ κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 2004 από 100 άτομα. 
Στις 16/9/2004 η ρουμανική πλευρά έφερε στο 
Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης ,το θέμα των θαλάσσιων συνόρων 
με την Ουκρανία. Στο νησί Serpent που απέχει περισσότερο 
από 20 ν.μ. από τα σύνορα Ρουμανίας-Ουκρανίας αναγνωρίστηκαν
 μόνο τα δικαιώματα ενός βράχου, δηλαδή τα χωρικά ύδατα, 
γιατί σύμφωνα με το Δικαστήριο διαφορετικά θα είχαμε
 έναν «επαναπροσδιορισμό της γεωγραφίας» 
(“judical refashioning of geography”) που δεν επιτρέπεται
 από το δίκαιο της οριοθέτησης και τη διεθνή πρακτική.

Στις 8/10/2007 το ΔΔΧ γνωμοδότησε για την Εδαφική 
και Θαλάσσια Διαφορά μεταξύ Νικαράγουας και Ονδούρας
 και δεν απέδωσε στα 4 νησιά που επιδικάστηκαν στην Ονδούρα,
 δυσανάλογα μεγαλύτερο τμήμα της αμφισβητούμενης περιοχής.

Η πρώτη υπόθεση οριοθέτησης από το ΔΔΔΘ

Στις 4/3/2012 εκδόθηκε η πρώτη απόφαση του ΔΔΔΘ 
για την Οριοθέτηση του Θαλασσίου Συνόρου μεταξύ
 του Μπανγκλαντές και της Μιανμάρ στον Κόλπο της Βεγγάλης.
 Μεγάλη σημασία δόθηκε στο νησί St. Martin που βρίσκεται 
εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης του Μπανγκλαντές.
 Το Δικαστήριο θεώρησε ότι το νησί αυτό 
είναι σημαντικός νησιωτικός σχηματισμός 
λόγω του μεγέθους του (8 τ.χλμ.), του πληθυσμού του 
(7.000) και της οικονομικής του ζώνης, 
αναγνωρίζοντάς του πλήρη επήρεια και παράλληλα 
επιβεβαίωσε την πάγια πλέον νομολογία περί 
υπεροχής της αιγιαλίτιδας ζώνης έναντι 
της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ γειτονικού κράτους. 
Μετά τις «προβληματικές» αποφάσεις για το
 νησί Serpent και το νησί St. Martin, όπου γινόταν 
έμμεση αναφορά σε «ανώτερο δικαίωμα» 
των ηπειρωτικών εδαφών έναντι των νησιωτικών,
 στην υπόθεση της Εδαφικής Διαφοράς και Θαλάσσιας
 Οριοθέτησης Νικαράγουας-Κολομβίας, 
με την απόφαση της 19/11/2012, το Δικαστήριο
 επιβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι τα νησιά έχουν
 κατ’ αρχήν ίσα δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες με τα ηπειρωτικά εδάφη.

Η γεωγραφική θέση των νησιών της Κολομβίας 
(η κυριαρχία της οποίας σ’ αυτά επιβεβαιώθηκε
 από το Δικαστήριο) είναι ακριβώς αντίστροφη
 από τη θέση των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο.
 Τα νησιά της Κολομβίας βρίσκονται ανατολικά 
των ακτών της Νικαράγουας ,σε απόσταση μεγαλύτερη 
των 100 ν.μ. και των 388 ν.μ. από το ηπειρωτικό έδαφος 
της Κολομβίας αντίστοιχα, ενώ τα ελληνικά νησιά δυτικά 
των ακτών της Τουρκίας (με αδιάκοπη όμως συνέχεια 
ηπειρωτικού νησιωτικού εδάφους).

Επίλογος

Το άρθρο αυτό ίσως είναι το πιο εξειδικευμένο από όλα 
όσα έχουμε γράψει. Θελήσαμε όμως να παρουσιάσουμε 
όλες τις αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων για θέματα 
Α.Ο.Ζ. και υφαλοκρηπίδας. Εκείνο που μπορούμε 
να συμπεράνουμε είναι ότι μετά το 1990, 
τα νησιά εξομοιώνονται με τα ηπειρωτικά εδάφη
 στα δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες.
 Οι αποφάσεις είναι συχνά διαφορετικές,
 δεν υπάρχει δεδικασμένο και φαίνεται 
ότι τα Διεθνή Δικαστήρια προσπαθούν να δυσαρεστήσουν 
τους αντίδικους όσο γίνεται λιγότερο. Κανένα κράτος 
δεν πήρε το 100% απ’ όσα ζητούσε και κανένα όμως 
δεν έφυγε με άδεια χέρια. Πολιτικές σκοπιμότητες, έξωθεν πιέσεις,
 γεωστρατηγικοί παράγοντες κ.ά. έπαιξαν και θα παίξουν 
σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις των Δικαστηρίων. 
Ας το έχουμε υπόψη μας αν χρειαστεί να καταφύγουμε σ’ αυτά…

Πηγές:

ΚΡΑΤΕΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗ, «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»,
 ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, 2012

ΧΡΗΣΤΟΣ Λ. ΡΟΖΑΚΗΣ, «Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ
 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, 2013

ΠΑΥΛΟΣ ΦΩΤΙΟΥ, «ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΖΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
 ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ (ΥΦΑΛ) 
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ (ΑΟΖ)», 
στο συλλογικό έργο «ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ», 
ΕΛ.ΙΣ.ΜΕ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΗΜ. Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΑ, 2017

ΛΑΜΠΡΟΣ Δ. ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ, «ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ-Α.Ο.Ζ. 
ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ», 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ, 2019

Δρ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥ, «ΟΙ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 
ΘΑΛΛΑΣΙΩΝ ΖΩΝΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ 
ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΚΑΙΟΔΟΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ: 
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΜΟΡΦΟΥΜΕΝΗ ΤΑΣΗ», Academia.edu